GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De poort werd tussen 1503 en 1522 in laatgotische vormen gebouwd als onderdeel van de verdedigingswerken van Vilnius; een andere bron laat de bouw in 1514 eindigen. Aan de buitenzijde zijn de schietopeningen nog zichtbaar die aan die oorspronkelijke functie herinneren. Van de muur zelf wordt vermeld dat hij al in 1503 gereed was.
Waarschijnlijk werd vrijwel meteen na de bouw een afbeelding van Maria op de poort aangebracht. In de zeventiende eeuw verscheen aan de zuidzijde een nieuwe voorstelling, die het middelpunt werd van een levendige verering. Volgens een afwijkende lezing kwam de icoon pas in 1652 naar Vilnius.
Tussen 1621 en 1626 vestigden ongeschoeide karmelieten zich aan de stadszijde, direct naast de poort, en zij namen de bevordering van de devotie ter hand. Over de eerste kapel lopen de opgaven uiteen: genoemd worden een houten kapel die in 1668 werd begonnen en in 1672 voltooid, en een houten kapel uit 1671.
Die houten kapel ging bij een brand verloren. Ook hier verschillen de bronnen: de ene spreekt van een brand in 1711 en een stenen herbouw omstreeks 1713 tot 1715, de andere van een brand in 1715 en een stenen kapel in 1722. Tussen 1785 en 1787 brachten ambachtslieden het stucwerk van het altaar en de overige versiering aan die er nog altijd zijn.
In 1830 kreeg de kapel een classicistische gedaante. De Russische overheid hief de karmelietengemeenschap in 1844 op, waarna het beheer overging op de wereldlijke geestelijkheid. In 1927 vaardigde paus Pius XI een decreet uit voor de plechtige kroning van de icoon. Die vond voor de kathedraal van Vilnius plaats, in aanwezigheid van de Poolse bisschoppen en van maarschalk Józef Piłsudski.
Bramę zbudowano w latach 1503-1522 w formach późnogotyckich jako część umocnień Wilna; inne źródło zamyka budowę w 1514 roku. Od strony zewnętrznej wciąż widać strzelnice przypominające o tej pierwotnej funkcji. O samym murze podaje się, że był gotowy już w 1503 roku.
Wizerunek Maryi umieszczono na bramie prawdopodobnie niemal zaraz po jej wzniesieniu. W XVII wieku od strony południowej pojawiło się nowe przedstawienie, które stało się ośrodkiem żywego kultu. Według odmiennej wersji ikona trafiła do Wilna dopiero w 1652 roku.
W latach 1621-1626 przy bramie, od strony miasta, osiedlili się karmelici bosi i to oni zajęli się szerzeniem nabożeństwa. Co do pierwszej kaplicy dane są rozbieżne: wymienia się drewnianą kaplicę rozpoczętą w 1668 roku i ukończoną w 1672 roku, a także drewnianą kaplicę z 1671 roku.
Owa drewniana kaplica spłonęła. Także tutaj źródła się różnią: jedno mówi o pożarze w 1711 roku i murowanej odbudowie około 1713-1715, drugie o pożarze w 1715 roku i murowanej kaplicy w 1722 roku. W latach 1785-1787 rzemieślnicy wykonali sztukaterie ołtarza i pozostałą dekorację, które przetrwały do dziś.
W 1830 roku kaplica otrzymała szatę klasycystyczną. Władze rosyjskie skasowały wspólnotę karmelitów w 1844 roku, po czym opiekę przejęło duchowieństwo diecezjalne. W 1927 roku papież Pius XI wydał dekret o uroczystej koronacji ikony. Odbyła się ona przed katedrą wileńską, w obecności biskupów polskich i marszałka Józefa Piłsudskiego.
Das Tor wurde zwischen 1503 und 1522 in spätgotischen Formen als Teil der Befestigungsanlagen von Vilnius errichtet; eine andere Quelle lässt den Bau 1514 enden. An der Außenseite sind noch die Schießscharten zu sehen, die an diese ursprüngliche Aufgabe erinnern. Von der Mauer selbst wird berichtet, sie sei bereits 1503 fertig gewesen.
Vermutlich wurde fast unmittelbar nach dem Bau ein Marienbild am Tor angebracht. Im siebzehnten Jahrhundert erschien an der Südseite eine neue Darstellung, die zum Mittelpunkt einer lebendigen Verehrung wurde. Einer abweichenden Lesart zufolge kam die Ikone erst 1652 nach Vilnius.
Zwischen 1621 und 1626 ließen sich unbeschuhte Karmeliten auf der Stadtseite unmittelbar neben dem Tor nieder und nahmen die Förderung der Andacht in die Hand. Über die erste Kapelle gehen die Angaben auseinander: genannt werden eine hölzerne Kapelle, die 1668 begonnen und 1672 vollendet wurde, und eine hölzerne Kapelle von 1671.
Diese hölzerne Kapelle ging bei einem Brand verloren. Auch hier weichen die Quellen voneinander ab: die eine spricht von einem Brand 1711 und einem steinernen Wiederaufbau um 1713 bis 1715, die andere von einem Brand 1715 und einer steinernen Kapelle 1722. Zwischen 1785 und 1787 brachten Handwerker den Stuck des Altars und den übrigen Schmuck an, die noch heute vorhanden sind.
1830 erhielt die Kapelle ein klassizistisches Gewand. Die russische Obrigkeit hob die Karmelitengemeinschaft 1844 auf, worauf die Betreuung an den Weltklerus überging. 1927 erließ Papst Pius XI. ein Dekret für die feierliche Krönung der Ikone. Sie fand vor der Kathedrale von Vilnius statt, in Anwesenheit der polnischen Bischöfe und des Marschalls Józef Piłsudski.
La porte fut bâtie entre 1503 et 1522 dans des formes gothiques tardives, comme élément des fortifications de Vilnius ; une autre source fait s'achever la construction en 1514. Du côté extérieur, on distingue encore les meurtrières qui rappellent cette fonction première. Quant à l'enceinte elle-même, on rapporte qu'elle était déjà achevée en 1503.
Une image de Marie fut probablement placée sur la porte presque aussitôt après la construction. Au dix-septième siècle apparut sur la face sud une nouvelle représentation, qui devint le centre d'une dévotion fervente. Selon une autre lecture, l'icône ne serait arrivée à Vilnius qu'en 1652.
Entre 1621 et 1626, les carmes déchaux s'établirent du côté de la ville, immédiatement à côté de la porte, et prirent en main la promotion de la dévotion. Les indications divergent au sujet de la première chapelle : on mentionne une chapelle de bois commencée en 1668 et achevée en 1672, et une chapelle de bois de 1671.
Cette chapelle de bois fut détruite par un incendie. Là encore les sources diffèrent : l'une parle d'un incendie en 1711 et d'une reconstruction en pierre vers 1713-1715, l'autre d'un incendie en 1715 et d'une chapelle de pierre en 1722. Entre 1785 et 1787, des artisans exécutèrent les stucs de l'autel et le reste du décor qui subsistent aujourd'hui encore.
En 1830, la chapelle reçut un aspect néoclassique. L'administration russe supprima la communauté carmélitaine en 1844, après quoi la charge passa au clergé séculier. En 1927, le pape Pie XI publia un décret pour le couronnement solennel de l'icône. Celui-ci eut lieu devant la cathédrale de Vilnius, en présence des évêques polonais et du maréchal Józef Piłsudski.
La porta fu costruita tra il 1503 e il 1522 in forme tardogotiche come parte delle opere difensive di Vilnius; un'altra fonte fa terminare i lavori nel 1514. Sul lato esterno sono ancora visibili le feritoie che ricordano quella funzione originaria. Della cinta muraria si riferisce che era già pronta nel 1503.
Con ogni probabilità un'immagine di Maria fu collocata sulla porta quasi subito dopo la costruzione. Nel Seicento comparve sul lato meridionale una nuova raffigurazione, che divenne il centro di una devozione vivissima. Secondo una lettura divergente l'icona giunse a Vilnius soltanto nel 1652.
Tra il 1621 e il 1626 i carmelitani scalzi si stabilirono sul lato interno della città, subito accanto alla porta, e presero in mano la promozione della devozione. Sulla prima cappella le indicazioni divergono: si parla di una cappella lignea iniziata nel 1668 e completata nel 1672, e di una cappella lignea del 1671.
Quella cappella di legno andò perduta in un incendio. Anche qui le fonti differiscono: l'una parla di un incendio nel 1711 e di una ricostruzione in muratura intorno al 1713-1715, l'altra di un incendio nel 1715 e di una cappella in muratura nel 1722. Tra il 1785 e il 1787 gli artigiani realizzarono gli stucchi dell'altare e le restanti decorazioni che ancora oggi si vedono.
Nel 1830 la cappella assunse un aspetto neoclassico. L'autorità russa soppresse la comunità carmelitana nel 1844, dopo di che la cura passò al clero secolare. Nel 1927 papa Pio XI emanò un decreto per l'incoronazione solenne dell'icona. Essa ebbe luogo davanti alla cattedrale di Vilnius, alla presenza dei vescovi polacchi e del maresciallo Józef Piłsudski.
La puerta se construyó entre 1503 y 1522 en formas del gótico tardío como parte de las fortificaciones de Vilna; otra fuente sitúa el final de las obras en 1514. En la cara exterior aún se aprecian las troneras que recuerdan aquella función original. De la muralla misma se indica que ya estaba terminada en 1503.
Es probable que casi inmediatamente después de la construcción se colocara una imagen de María sobre la puerta. En el siglo XVII apareció en el lado sur una nueva representación, que se convirtió en el centro de una devoción intensa. Según una versión distinta, el icono no llegó a Vilna hasta 1652.
Entre 1621 y 1626 los carmelitas descalzos se establecieron del lado de la ciudad, justo al lado de la puerta, y tomaron a su cargo el fomento de la devoción. Sobre la primera capilla los datos difieren: se mencionan una capilla de madera comenzada en 1668 y terminada en 1672, y una capilla de madera de 1671.
Aquella capilla de madera se perdió en un incendio. También aquí discrepan las fuentes: una habla de un incendio en 1711 y de una reconstrucción en piedra hacia 1713 o 1715; la otra, de un incendio en 1715 y de una capilla de piedra en 1722. Entre 1785 y 1787 unos artesanos ejecutaron los estucos del altar y el resto de la decoración que aún hoy se conservan.
En 1830 la capilla adoptó una fisonomía neoclásica. Las autoridades rusas suprimieron la comunidad carmelita en 1844, tras lo cual la administración pasó al clero secular. En 1927 el papa Pío XI promulgó un decreto para la coronación solemne del icono. Esta tuvo lugar ante la catedral de Vilna, en presencia de los obispos polacos y del mariscal Józef Piłsudski.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt de icoon van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid, Mater Misericordiae. Zij is in tempera op eikenhouten panelen geschilderd. Een onderzoek uit 1927 dateerde het werk in de tweede helft van de zestiende eeuw; over de maten lopen de opgaven uiteen, met 200 bij 160 centimeter en 165 bij 200 centimeter.
De overlevering schrijft de icoon toe aan een Italiaanse renaissancekunstenaar. Voor 1671 beschermden alleen luiken haar tegen het weer. Sinds dat jaar is zij met edelmetaal bekleed. Twee vergulde kronen sieren het werk, de ene barok, de andere rococo.
Over die bekleding verschillen de bronnen: de ene spreekt van een gouden gewaad dat de icoon vanaf 1671 draagt, de andere van een zilveren beslag uit datzelfde jaar. Beide melden dat alleen het gelaat en de handen zichtbaar blijven.
De icoon geldt als wonderdadig. Zij wordt niet alleen door rooms-katholieken vereerd, maar ook door orthodoxe gelovigen, en trekt pelgrims uit de omringende landen.
Czczona jest ikona Matki Bożej Miłosierdzia, Mater Misericordiae. Namalowano ją temperą na deskach dębowych. Badanie z 1927 roku datowało dzieło na drugą połowę XVI wieku; co do wymiarów dane są rozbieżne i podaje się zarówno 200 na 160 centymetrów, jak i 165 na 200 centymetrów.
Tradycja przypisuje ikonę włoskiemu artyście renesansowemu. Przed 1671 rokiem chroniły ją przed pogodą jedynie okiennice. Od tamtego roku jest okryta szlachetnym kruszcem. Dzieło zdobią dwie złocone korony, jedna barokowa, druga rokokowa.
Co do owego okrycia źródła się różnią: jedno mówi o złotej sukience, którą ikona nosi od 1671 roku, drugie o srebrnej sukience z tego samego roku. Oba podają, że widoczne pozostają tylko twarz i dłonie.
Ikona uchodzi za cudowną. Czczą ją nie tylko rzymscy katolicy, lecz także wierni prawosławni, a przyciąga pielgrzymów z krajów sąsiednich.
Verehrt wird die Ikone Unserer Lieben Frau von der Barmherzigkeit, Mater Misericordiae. Sie ist in Tempera auf Eichenholztafeln gemalt. Eine Untersuchung von 1927 datierte das Werk in die zweite Hälfte des sechzehnten Jahrhunderts; über die Maße gehen die Angaben auseinander, genannt werden 200 mal 160 Zentimeter und 165 mal 200 Zentimeter.
Die Überlieferung schreibt die Ikone einem italienischen Renaissancekünstler zu. Vor 1671 schützten sie nur Läden gegen das Wetter. Seit jenem Jahr ist sie mit Edelmetall bekleidet. Zwei vergoldete Kronen schmücken das Werk, die eine barock, die andere im Rokoko.
Über diese Bekleidung gehen die Quellen auseinander: die eine spricht von einem goldenen Gewand, das die Ikone seit 1671 trägt, die andere von einem silbernen Beschlag aus demselben Jahr. Beide berichten, dass nur Gesicht und Hände sichtbar bleiben.
Die Ikone gilt als wundertätig. Sie wird nicht nur von römischen Katholiken verehrt, sondern auch von orthodoxen Gläubigen, und zieht Pilger aus den Nachbarländern an.
L'objet de la vénération est l'icône de Notre-Dame de Miséricorde, Mater Misericordiae. Elle est peinte a tempera sur des panneaux de chêne. Un examen de 1927 a daté l'œuvre de la seconde moitié du seizième siècle ; les indications divergent quant aux dimensions, entre 200 sur 160 centimètres et 165 sur 200 centimètres.
La tradition attribue l'icône à un artiste italien de la Renaissance. Avant 1671, de simples volets la protégeaient des intempéries. Depuis cette année-là, elle est revêtue de métal précieux. Deux couronnes dorées ornent l'œuvre, l'une baroque, l'autre rococo.
Les sources divergent sur ce revêtement : l'une parle d'une robe d'or que l'icône porte depuis 1671, l'autre d'une garniture d'argent de cette même année. Toutes deux signalent que seuls le visage et les mains restent visibles.
L'icône passe pour miraculeuse. Elle n'est pas seulement vénérée par les catholiques romains, mais aussi par les fidèles orthodoxes, et attire des pèlerins des pays voisins.
Si venera l'icona della Madonna della Misericordia, Mater Misericordiae. È dipinta a tempera su tavole di quercia. Un esame del 1927 ha datato l'opera alla seconda metà del XVI secolo; sulle misure le indicazioni divergono, con 200 per 160 centimetri e 165 per 200 centimetri.
La tradizione attribuisce l'icona a un artista rinascimentale italiano. Prima del 1671 la proteggevano dalle intemperie soltanto delle ante. Da quell'anno è rivestita di metallo prezioso. Due corone dorate ornano l'opera, l'una barocca, l'altra rococò.
Su quel rivestimento le fonti divergono: l'una parla di una veste d'oro che l'icona porta dal 1671, l'altra di una lamina d'argento dello stesso anno. Entrambe riferiscono che restano visibili soltanto il volto e le mani.
L'icona è considerata miracolosa. È venerata non solo dai cattolici di rito latino, ma anche dai fedeli ortodossi, e attira pellegrini dai paesi vicini.
Se venera el icono de Nuestra Señora de la Misericordia, Mater Misericordiae. Está pintado al temple sobre tablas de roble. Un estudio de 1927 fechó la obra en la segunda mitad del siglo XVI; sobre las medidas los datos difieren, con 200 por 160 centímetros y 165 por 200 centímetros.
La tradición atribuye el icono a un artista italiano del Renacimiento. Antes de 1671 solo unos postigos lo protegían de la intemperie. Desde ese año está revestido de metal precioso. Dos coronas doradas adornan la obra, una barroca y la otra rococó.
Sobre ese revestimiento las fuentes no coinciden: una habla de un manto de oro que el icono luce desde 1671; la otra, de un recubrimiento de plata de ese mismo año. Ambas señalan que solo el rostro y las manos quedan a la vista.
El icono tiene fama de milagroso. No solo lo veneran los católicos, sino también los fieles ortodoxos, y atrae a peregrinos de los países vecinos.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De Poort van Dageraad is de enige stadspoort van Vilnius die bewaard is gebleven. De overige poorten werden aan het einde van de achttiende eeuw op last van de overheid afgebroken. Over het oorspronkelijke aantal lopen de opgaven uiteen: genoemd worden negen en tien doorgangen. De poort staat aan het einde van de straat die naar haar genoemd is. In het Pools en het Duits draagt zij de naam Ostra Brama, de Spitse Poort.
De buitengevel toont de laatgotische opzet met de schietopeningen. Later werd de gevel met renaissance-elementen verrijkt: het Litouwse wapen met de ruiter Vytis, en een kop van Hermes. Op de naar de stad gekeerde zijde staat in Latijn Mater misericordiae, sub tuum praesidium confugimus, Moeder van barmhartigheid, tot uw bescherming nemen wij onze toevlucht.
Boven de doorgang ligt de kapel. Het interieur dateert in hoofdzaak uit de jaren 1785 tot 1787, toen het stucwerk rond het altaar werd aangebracht; de verbouwing van 1830 gaf de ruimte classicistische vormen. In 1993 volgde een restauratie.
De icoon bevindt zich boven het altaar, gevat in haar edelmetalen beslag en onder de twee kronen. De wanden van de kapel zijn bedekt met duizenden ex-voto's, dankgaven van gelovigen die een gebedsverhoring aan Maria toeschreven. Daartussen hangt de zilveren maansikkel die in 1849 werd geschonken.
Direct naast de poort, aan de stadszijde, stichtten de ongeschoeide karmelieten tussen 1621 en 1626 hun klooster. Zij beheerden de kapel tot de opheffing van de gemeenschap in 1844.
Ostra Brama jest jedyną zachowaną bramą miejską Wilna. Pozostałe rozebrano pod koniec XVIII wieku na polecenie władz. Co do ich pierwotnej liczby dane są rozbieżne: wymienia się dziewięć i dziesięć przejazdów. Brama zamyka ulicę, która wzięła od niej nazwę. Po polsku i po niemiecku nosi ona miano Ostra Brama, czyli Brama Spiczasta.
Fasada zewnętrzna ukazuje późnogotycki układ ze strzelnicami. Później wzbogacono ją o elementy renesansowe: herb Litwy z jeźdźcem Vytis oraz głowę Hermesa. Od strony miasta widnieje łaciński napis Mater misericordiae, sub tuum praesidium confugimus, Matko miłosierdzia, pod Twoją obronę się uciekamy.
Nad przejazdem mieści się kaplica. Wnętrze pochodzi w zasadniczej części z lat 1785-1787, gdy wykonano sztukaterie wokół ołtarza; przebudowa z 1830 roku nadała wnętrzu formy klasycystyczne. W 1993 roku przeprowadzono restaurację.
Ikona znajduje się nad ołtarzem, w swojej kruszcowej sukience i pod dwiema koronami. Ściany kaplicy pokrywają tysiące wotów, darów dziękczynnych od wiernych, którzy wysłuchanie modlitwy przypisali Maryi. Wśród nich wisi srebrny półksiężyc ofiarowany w 1849 roku.
Tuż obok bramy, od strony miasta, karmelici bosi założyli w latach 1621-1626 swój klasztor. Zarządzali kaplicą aż do kasaty wspólnoty w 1844 roku.
Das Tor der Morgenröte ist das einzige erhaltene Stadttor von Vilnius. Die übrigen Tore wurden Ende des achtzehnten Jahrhunderts auf behördliche Anordnung abgebrochen. Über die ursprüngliche Zahl gehen die Angaben auseinander: genannt werden neun und zehn Durchlässe. Das Tor steht am Ende der Straße, die nach ihm benannt ist. Auf Polnisch und auf Deutsch trägt es den Namen Ostra Brama, das Spitze Tor.
Die Außenfassade zeigt die spätgotische Anlage mit den Schießscharten. Später wurde sie um Renaissanceelemente bereichert: das litauische Wappen mit dem Reiter Vytis und einen Hermeskopf. Auf der zur Stadt gewandten Seite steht lateinisch Mater misericordiae, sub tuum praesidium confugimus, Mutter der Barmherzigkeit, unter deinen Schutz nehmen wir unsere Zuflucht.
Über der Durchfahrt liegt die Kapelle. Die Ausstattung stammt im Wesentlichen aus den Jahren 1785 bis 1787, als der Stuck um den Altar angebracht wurde; der Umbau von 1830 gab dem Raum klassizistische Formen. 1993 folgte eine Restaurierung.
Die Ikone befindet sich über dem Altar, gefasst in ihren Beschlag aus Edelmetall und unter den beiden Kronen. Die Wände der Kapelle sind mit Tausenden von Votivgaben bedeckt, Dankgaben von Gläubigen, die eine Gebetserhörung Maria zuschrieben. Dazwischen hängt die silberne Mondsichel, die 1849 gestiftet wurde.
Unmittelbar neben dem Tor, auf der Stadtseite, gründeten die unbeschuhten Karmeliten zwischen 1621 und 1626 ihr Kloster. Sie betreuten die Kapelle bis zur Aufhebung der Gemeinschaft 1844.
La Porte de l'Aurore est la seule porte de ville conservée à Vilnius. Les autres furent démolies à la fin du dix-huitième siècle sur ordre des autorités. Les indications divergent quant à leur nombre d'origine : on cite neuf et dix passages. La porte se dresse au bout de la rue qui porte son nom. En polonais et en allemand, elle s'appelle Ostra Brama, la Porte aiguë.
La façade extérieure montre la structure gothique tardive avec ses meurtrières. Elle fut par la suite enrichie d'éléments Renaissance : les armes de la Lituanie avec le cavalier Vytis, et une tête d'Hermès. Sur la face tournée vers la ville figure en latin Mater misericordiae, sub tuum praesidium confugimus, Mère de miséricorde, nous nous réfugions sous votre protection.
Au-dessus du passage se trouve la chapelle. L'intérieur date pour l'essentiel des années 1785 à 1787, lorsque furent exécutés les stucs entourant l'autel ; la transformation de 1830 donna à l'espace des formes néoclassiques. Une restauration suivit en 1993.
L'icône se trouve au-dessus de l'autel, sertie dans sa garniture de métal précieux et surmontée des deux couronnes. Les murs de la chapelle sont couverts de milliers d'ex-voto, offerts en action de grâce par des fidèles qui attribuaient à Marie l'exaucement de leur prière. Parmi eux est suspendu le croissant de lune en argent offert en 1849.
Immédiatement à côté de la porte, du côté de la ville, les carmes déchaux fondèrent entre 1621 et 1626 leur couvent. Ils eurent la charge de la chapelle jusqu'à la suppression de la communauté en 1844.
La Porta dell'Aurora è l'unica porta cittadina di Vilnius che si sia conservata. Le altre furono demolite alla fine del Settecento per ordine dell'autorità. Sul numero originario le indicazioni divergono: si parla di nove e di dieci passaggi. La porta si trova al termine della via che da essa prende nome. In polacco e in tedesco porta il nome di Ostra Brama, la Porta Acuta.
La facciata esterna mostra l'impianto tardogotico con le feritoie. Più tardi il prospetto fu arricchito di elementi rinascimentali: lo stemma lituano con il cavaliere Vytis e una testa di Ermes. Sul lato rivolto verso la città si legge in latino Mater misericordiae, sub tuum praesidium confugimus, Madre di misericordia, sotto la tua protezione ci rifugiamo.
Sopra il passaggio si trova la cappella. L'interno risale in sostanza agli anni 1785-1787, quando furono realizzati gli stucchi attorno all'altare; la ristrutturazione del 1830 diede all'ambiente forme neoclassiche. Nel 1993 seguì un restauro.
L'icona si trova sopra l'altare, racchiusa nel suo rivestimento di metallo prezioso e sotto le due corone. Le pareti della cappella sono coperte da migliaia di ex voto, doni di ringraziamento di fedeli che attribuirono a Maria l'esaudimento di una preghiera. Tra di essi è appesa la falce di luna d'argento donata nel 1849.
Subito accanto alla porta, sul lato della città, i carmelitani scalzi fondarono tra il 1621 e il 1626 il loro convento. Ebbero cura della cappella fino alla soppressione della comunità nel 1844.
La Puerta de la Aurora es la única puerta urbana de Vilna que se ha conservado. Las demás fueron derribadas a finales del siglo XVIII por orden de las autoridades. Sobre su número original los datos difieren: se habla de nueve y de diez accesos. La puerta se alza al final de la calle que lleva su nombre. En polaco y en alemán recibe el nombre de Ostra Brama, la Puerta Aguda.
La fachada exterior muestra la traza del gótico tardío con las troneras. Más tarde el frente se enriqueció con elementos renacentistas: el escudo de Lituania con el caballero Vytis y una cabeza de Hermes. En el lado que mira a la ciudad se lee en latín Mater misericordiae, sub tuum praesidium confugimus, Madre de misericordia, a tu amparo nos acogemos.
Sobre el arco se sitúa la capilla. El interior data en lo esencial de los años 1785 a 1787, cuando se aplicaron los estucos en torno al altar; la reforma de 1830 dio a la sala sus formas neoclásicas. En 1993 siguió una restauración.
El icono se encuentra sobre el altar, engastado en su revestimiento de metal precioso y bajo las dos coronas. Las paredes de la capilla están cubiertas de miles de exvotos, ofrendas de gratitud de fieles que atribuyeron a María el haber sido escuchados. Entre ellos cuelga la media luna de plata donada en 1849.
Justo al lado de la puerta, del lado de la ciudad, los carmelitas descalzos fundaron entre 1621 y 1626 su convento. Administraron la capilla hasta la supresión de la comunidad en 1844.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid wordt in de derde week van november gevierd. De devotie reikt over de kerkgrenzen heen: naast rooms-katholieken bidden ook orthodoxe gelovigen bij de icoon, en pelgrims komen uit de omringende landen.
De plechtige kroning van 1927 gaf de verering een officiële bekrachtiging. Paus Pius XI vaardigde daarvoor het decreet uit; de ceremonie werd gehouden voor de kathedraal van Vilnius, met de Poolse bisschoppen en maarschalk Piłsudski onder de aanwezigen.
Op 4 september 1993 bad paus Johannes Paulus II in de kapel de rozenkrans. Paus Franciscus bezocht de Poort van Dageraad in 2018 en bad er eveneens. In de Sint-Pietersbasiliek in Rome is sinds 1970 een kapel aan Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid gewijd.
De verering werd vanaf 1626 stelselmatig bevorderd door de ongeschoeide karmelieten, die naast de poort hun klooster hadden. Na de opheffing van hun gemeenschap in 1844 werd het beheer van de kapel aan de wereldlijke geestelijkheid toevertrouwd, die de devotie voortzette.
De missen in de kapel worden in het Litouws en in het Pools gelezen. De icoon is daarmee een gedeeld heiligdom van de Litouwse en de Poolse gelovigen in de stad.
Święto Matki Bożej Miłosierdzia obchodzi się w trzecim tygodniu listopada. Kult sięga poza granice wyznań: przy ikonie modlą się obok rzymskich katolików także wierni prawosławni, a pielgrzymi przybywają z krajów sąsiednich.
Uroczysta koronacja z 1927 roku dała temu kultowi oficjalne potwierdzenie. Dekret wydał papież Pius XI; ceremonię odprawiono przed katedrą wileńską, a wśród obecnych byli biskupi polscy i marszałek Piłsudski.
4 września 1993 roku papież Jan Paweł II odmówił w kaplicy różaniec. Papież Franciszek odwiedził Ostrą Bramę w 2018 roku i również się tam modlił. W bazylice świętego Piotra w Rzymie od 1970 roku znajduje się kaplica poświęcona Matce Bożej Miłosierdzia.
Kult od 1626 roku systematycznie szerzyli karmelici bosi, którzy mieli swój klasztor tuż obok bramy. Po kasacie ich wspólnoty w 1844 roku opiekę nad kaplicą powierzono duchowieństwu diecezjalnemu, które nabożeństwo kontynuowało.
Msze w kaplicy odprawia się po litewsku i po polsku. Ikona jest więc wspólnym sanktuarium litewskich i polskich wiernych tego miasta.
Das Fest Unserer Lieben Frau von der Barmherzigkeit wird in der dritten Woche des November gefeiert. Die Andacht reicht über die Konfessionsgrenzen hinaus: neben römischen Katholiken beten auch orthodoxe Gläubige an der Ikone, und Pilger kommen aus den Nachbarländern.
Die feierliche Krönung von 1927 gab der Verehrung eine amtliche Bekräftigung. Papst Pius XI. erließ dafür das Dekret; die Zeremonie wurde vor der Kathedrale von Vilnius gehalten, unter den Anwesenden die polnischen Bischöfe und Marschall Piłsudski.
Am 4. September 1993 betete Papst Johannes Paul II. in der Kapelle den Rosenkranz. Papst Franziskus besuchte das Tor der Morgenröte 2018 und betete dort ebenfalls. In der Petersbasilika in Rom ist seit 1970 eine Kapelle Unserer Lieben Frau von der Barmherzigkeit geweiht.
Die Verehrung wurde seit 1626 planmäßig von den unbeschuhten Karmeliten gefördert, die neben dem Tor ihr Kloster hatten. Nach der Aufhebung ihrer Gemeinschaft 1844 wurde die Betreuung der Kapelle dem Weltklerus anvertraut, der die Andacht fortsetzte.
Die Messen in der Kapelle werden auf Litauisch und auf Polnisch gelesen. Damit ist die Ikone ein gemeinsames Heiligtum der litauischen und der polnischen Gläubigen der Stadt.
La fête de Notre-Dame de Miséricorde se célèbre la troisième semaine de novembre. La dévotion franchit les frontières confessionnelles : outre les catholiques romains, des fidèles orthodoxes viennent prier devant l'icône, et des pèlerins arrivent des pays voisins.
Le couronnement solennel de 1927 a donné à cette vénération une sanction officielle. Le pape Pie XI en publia le décret ; la cérémonie se déroula devant la cathédrale de Vilnius, en présence notamment des évêques polonais et du maréchal Piłsudski.
Le 4 septembre 1993, le pape Jean-Paul II récita le chapelet dans la chapelle. Le pape François se rendit à la Porte de l'Aurore en 2018 et y pria également. Dans la basilique Saint-Pierre de Rome, une chapelle est dédiée depuis 1970 à Notre-Dame de Miséricorde.
La dévotion fut encouragée avec méthode à partir de 1626 par les carmes déchaux, dont le couvent jouxtait la porte. Après la suppression de leur communauté en 1844, la charge de la chapelle fut confiée au clergé séculier, qui poursuivit la dévotion.
Les messes de la chapelle sont célébrées en lituanien et en polonais. L'icône est ainsi un sanctuaire partagé par les fidèles lituaniens et polonais de la ville.
La festa della Madonna della Misericordia si celebra nella terza settimana di novembre. La devozione oltrepassa i confini confessionali: accanto ai cattolici anche i fedeli ortodossi pregano davanti all'icona, e i pellegrini arrivano dai paesi vicini.
L'incoronazione solenne del 1927 diede alla venerazione una sanzione ufficiale. Papa Pio XI ne emanò il decreto; la cerimonia si tenne davanti alla cattedrale di Vilnius, con i vescovi polacchi e il maresciallo Piłsudski tra i presenti.
Il 4 settembre 1993 papa Giovanni Paolo II recitò il rosario nella cappella. Papa Francesco visitò la Porta dell'Aurora nel 2018 e vi pregò a sua volta. Nella basilica di San Pietro a Roma una cappella è dedicata dal 1970 alla Madonna della Misericordia.
La venerazione fu promossa sistematicamente dal 1626 dai carmelitani scalzi, il cui convento sorgeva accanto alla porta. Dopo la soppressione della loro comunità nel 1844 la cura della cappella fu affidata al clero secolare, che proseguì la devozione.
Le messe nella cappella si celebrano in lituano e in polacco. L'icona è così un santuario condiviso dai fedeli lituani e polacchi della città.
La fiesta de Nuestra Señora de la Misericordia se celebra en la tercera semana de noviembre. La devoción trasciende las fronteras confesionales: junto a los católicos, también los fieles ortodoxos rezan ante el icono, y llegan peregrinos de los países vecinos.
La coronación solemne de 1927 dio a la veneración una sanción oficial. El papa Pío XI promulgó para ello el decreto; la ceremonia se celebró ante la catedral de Vilna, con los obispos polacos y el mariscal Piłsudski entre los asistentes.
El 4 de septiembre de 1993 el papa Juan Pablo II rezó el rosario en la capilla. El papa Francisco visitó la Puerta de la Aurora en 2018 y oró allí igualmente. En la basílica de San Pedro de Roma hay desde 1970 una capilla dedicada a Nuestra Señora de la Misericordia.
La devoción fue fomentada de manera sistemática a partir de 1626 por los carmelitas descalzos, que tenían su convento junto a la puerta. Tras la supresión de su comunidad en 1844, la administración de la capilla se confió al clero secular, que dio continuidad a la devoción.
Las misas de la capilla se celebran en lituano y en polaco. El icono es así un santuario compartido por los fieles lituanos y polacos de la ciudad.
