Roccaporena en het huwelijkRoccaporena i małżeństwoRoccaporena und die EheRoccaporena et le mariageRoccaporena e il matrimonioRoccaporena y el matrimonio
Rita werd rond 1381 geboren in Roccaporena, een gehucht in de bergen even buiten Cascia in Umbrië. Haar doopnaam was Margherita, in het dagelijks leven afgekort tot Rita; haar ouders, Antonio Lotti en Amata Ferri, waren eenvoudige mensen uit het dorp.
Nog jong werd zij uitgehuwelijkt aan Paolo Mancini. Uit dat huwelijk werden twee zonen geboren. De overlevering tekent haar man als een opvliegend en gewelddadig karakter en haar als degene die jarenlang het geduld opbracht om het huis bijeen te houden.
Umbrië was in die jaren verdeeld door wraak tussen families. Paolo werd vermoord, en Rita vergaf zijn moordenaars openlijk. Kort daarna verloor zij ook haar beide zonen, die volgens de oude levensbeschrijvingen aan ziekte stierven voordat zij de dood van hun vader konden wreken.
Rita przyszła na świat około 1381 roku w Roccaporenie, górskiej osadzie pod Cascią w Umbrii. Na chrzcie otrzymała imię Margherita, które w domu skracano do Rity; jej rodzice, Antonio Lotti i Amata Ferri, byli zwykłymi mieszkańcami wsi.
Bardzo młodo wydano ją za mąż za Paola Manciniego. Z tego małżeństwa urodziło się dwóch synów. Według przekazu mąż był człowiekiem porywczym i gwałtownym, a ona przez lata cierpliwością trzymała dom razem.
Umbria żyła wówczas zemstą między rodami. Paolo został zamordowany, a Rita publicznie przebaczyła jego zabójcom. Wkrótce potem straciła obu synów, którzy według dawnych życiorysów zmarli na chorobę, zanim zdążyli pomścić ojca.
Rita kam um 1381 in Roccaporena zur Welt, einem Bergweiler bei Cascia in Umbrien. Auf den Namen Margherita getauft, wurde sie im Alltag Rita gerufen; ihre Eltern Antonio Lotti und Amata Ferri waren einfache Leute des Dorfes.
Noch sehr jung wurde sie mit Paolo Mancini verheiratet. Aus dieser Ehe gingen zwei Söhne hervor. Die Überlieferung zeichnet ihren Mann als jachzornig und gewalttätig und sie als diejenige, die das Haus über Jahre mit Geduld zusammenhielt.
Umbrien war damals von Blutrache zwischen den Familien zerrissen. Paolo wurde ermordet, und Rita vergab seinen Mördern öffentlich. Kurz darauf verlor sie auch ihre beiden Söhne, die nach den alten Lebensbeschreibungen an einer Krankheit starben, bevor sie den Vater rächen konnten.
Rita naît vers 1381 à Roccaporena, hameau de montagne à deux pas de Cascia, en Ombrie. Baptisée Margherita, on l'appelle Rita dans la vie courante; ses parents, Antonio Lotti et Amata Ferri, sont de simples villageois.
Très jeune, elle est mariée à Paolo Mancini. Deux fils naissent de cette union. La tradition décrit un mari emporté et violent, et une épouse qui tient la maison à force de patience.
L'Ombrie de ce temps vit au rythme des vengeances entre familles. Paolo est assassiné, et Rita pardonne publiquement à ses meurtriers. Peu après, elle perd ses deux fils, emportés selon les anciennes vies par la maladie avant d'avoir pu venger leur père.
Rita nacque verso il 1381 a Roccaporena, borgo di montagna alle porte di Cascia, in Umbria. Battezzata con il nome di Margherita, nella vita quotidiana era chiamata Rita; i genitori, Antonio Lotti e Amata Ferri, erano gente semplice del paese.
Ancora giovanissima fu data in sposa a Paolo Mancini. Dal matrimonio nacquero due figli. La tradizione descrive il marito come uomo collerico e violento, e lei come colei che per anni tenne insieme la casa a forza di pazienza.
L'Umbria di allora era lacerata dalle vendette fra famiglie. Paolo fu ucciso e Rita perdonò pubblicamente i suoi assassini. Poco dopo perse anche i due figli, che secondo le antiche biografie morirono di malattia prima di poter vendicare il padre.
Rita nació hacia 1381 en Roccaporena, una aldea de montaña a las puertas de Cascia, en Umbría. Bautizada como Margherita, en casa la llamaban Rita; sus padres, Antonio Lotti y Amata Ferri, eran gente sencilla del lugar.
Muy joven fue casada con Paolo Mancini. De ese matrimonio nacieron dos hijos. La tradición describe a un marido colérico y violento, y a una esposa que mantuvo la casa en pie a fuerza de paciencia.
La Umbría de entonces vivía entre venganzas de familia. Paolo fue asesinado y Rita perdonó en público a sus asesinos. Poco después perdió también a sus dos hijos, que según las biografías antiguas murieron de enfermedad antes de poder vengar a su padre.
Het klooster en de doornKlasztor i cierńDas Kloster und der DornLe monastère et l'épineIl monastero e la spinaEl monasterio y la espina
Als weduwe zonder gezin vroeg Rita om opname in het augustinessenklooster van Santa Maria Maddalena in Cascia. Dat ging niet vanzelf: haar band met een familievete stond haar in de weg, en volgens de overlevering werd zij pas toegelaten nadat zij tussen de strijdende families vrede had gesticht.
In het klooster leefde zij ruim veertig jaar in gebed, ziekenzorg en boete. De verhalen die haar zusters over haar doorgaven, gaan telkens over hetzelfde: verzoening tussen mensen die niet meer met elkaar spraken, en volhouden waar anderen het opgaven, zoals ook Antonius van Padua in de volksdevotie met volhardend gebed wordt verbonden.
Rond 1432 kreeg zij, zo vertelt de overlevering, tijdens het gebed voor een crucifix een wond op het voorhoofd, alsof een doorn uit de kroon van Christus haar had geraakt. Die wond bleef tot haar dood op 22 mei 1457 en maakte haar in de ogen van tijdgenoten tot een die letterlijk in het lijden van Christus deelde.
Jako wdowa bez rodziny Rita poprosiła o przyjęcie do klasztoru augustianek świętej Marii Magdaleny w Cascii. Nie przyszło to łatwo: związek jej domu z rodową waśnią stał na przeszkodzie, a według przekazu przyjęto ją dopiero wtedy, gdy doprowadziła do pojednania skłóconych rodzin.
W klasztorze spędziła ponad czterdzieści lat na modlitwie, posłudze chorym i pokucie. Opowieści sióstr mówią wciąż o tym samym: o godzeniu ludzi, którzy przestali ze sobą rozmawiać, i o wytrwałości tam, gdzie inni dawno odpuścili, podobnie jak w pobożności ludowej wytrwałą modlitwę wiąże się z postacią Antoniego Padewskiego.
Około 1432 roku, jak niesie przekaz, podczas modlitwy przed krucyfiksem pojawiła się na jej czole rana, jakby dotknął jej cierń z korony Chrystusa. Rana pozostała aż do jej śmierci 22 maja 1457 roku i w oczach współczesnych czyniła ją uczestniczką męki Pańskiej.
Als Witwe ohne Familie bat Rita um Aufnahme in das Augustinerinnenkloster Santa Maria Maddalena in Cascia. Das war nicht selbstverständlich: die Verbindung ihres Hauses zu einer Familienfehde stand im Weg, und der Überlieferung nach wurde sie erst aufgenommen, nachdem sie zwischen den verfeindeten Familien Frieden gestiftet hatte.
Im Kloster lebte sie mehr als vierzig Jahre in Gebet, Krankenpflege und Buße. Was ihre Mitschwestern weitergaben, kreist immer um dasselbe: Versöhnung zwischen Menschen, die nicht mehr miteinander sprachen, und Ausdauer dort, wo andere längst aufgegeben hatten, ähnlich wie die Volksfrömmigkeit das beharrliche Gebet mit Antonius von Padua verbindet.
Um 1432 erhielt sie, so die Überlieferung, beim Gebet vor einem Kruzifix eine Wunde an der Stirn, als hätte ein Dorn aus der Krone Christi sie getroffen. Die Wunde blieb bis zu ihrem Tod am 22. Mai 1457 und machte sie in den Augen der Zeitgenossen zu einer, die am Leiden Christi teilhatte.
Veuve et sans famille, Rita demande à entrer au monastère des augustines Santa Maria Maddalena de Cascia. Rien n'est acquis: les liens de sa maison avec une vendetta lui ferment la porte, et la tradition rapporte qu'elle ne fut reçue qu'après avoir réconcilié les familles ennemies.
Au monastère, elle passe plus de quarante ans dans la prière, le soin des malades et la pénitence. Ce que ses sœurs ont transmis tourne toujours autour du même point: réconcilier ceux qui ne se parlaient plus, et tenir bon là où d'autres avaient renoncé, comme la piété populaire associe la prière obstinée à Antoine de Padoue.
Vers 1432, rapporte la tradition, une plaie apparaît à son front pendant qu'elle prie devant un crucifix, comme si une épine de la couronne du Christ l'avait atteinte. Cette plaie demeure jusqu'à sa mort, le 22 mai 1457, et fait d'elle, aux yeux de ses contemporains, une femme associée à la Passion.
Rimasta vedova e senza famiglia, Rita chiese di entrare nel monastero agostiniano di Santa Maria Maddalena a Cascia. Non fu immediato: il legame della sua casa con una faida glielo impedì, e secondo la tradizione fu accolta solo dopo aver riconciliato le famiglie in lotta.
In monastero visse oltre quarant'anni tra preghiera, cura dei malati e penitenza. Ciò che le consorelle tramandarono ruota sempre attorno allo stesso punto: rimettere in pace chi non si parlava più e resistere dove altri avevano smesso, come la pietà popolare lega la preghiera insistente alla figura di Antonio di Padova.
Verso il 1432, racconta la tradizione, mentre pregava davanti a un crocifisso le comparve sulla fronte una ferita, come se una spina della corona di Cristo l'avesse colpita. La piaga rimase fino alla morte, il 22 maggio 1457, e agli occhi dei contemporanei la rese partecipe della Passione.
Viuda y sin familia, Rita pidió entrar en el monasterio agustino de Santa Maria Maddalena, en Cascia. No resultó sencillo: el vínculo de su casa con una venganza familiar se lo impedía, y según la tradición solo fue admitida después de reconciliar a las familias enfrentadas.
En el monasterio vivió más de cuarenta años entre oración, cuidado de enfermos y penitencia. Lo que transmitieron sus hermanas gira siempre en torno a lo mismo: reconciliar a quienes habían dejado de hablarse y sostenerse donde otros ya habían desistido, igual que la piedad popular une la oración insistente a la figura de Antonio de Padua.
Hacia 1432, según cuenta la tradición, mientras rezaba ante un crucifijo apareció en su frente una herida, como si una espina de la corona de Cristo la hubiera alcanzado. Esa llaga permaneció hasta su muerte, el 22 de mayo de 1457, y a ojos de sus contemporáneos la asoció a la Pasión.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatCulte et patronageCulto e patronatoCulto y patronazgo
Haar lichaam werd in Cascia bewaard en al snel vereerd. Paus Urbanus VIII verklaarde haar in 1627 zalig; het duurde tot 24 mei 1900 voordat paus Leo XIII haar heilig verklaarde. Boven haar graf verrees in de twintigste eeuw de basiliek van Santa Rita, die jaarlijks honderdduizenden pelgrims trekt.
Zij staat bekend als patrones van de onmogelijke en hopeloze zaken. Daarin deelt zij haar plaats met de apostel Judas Taddeüs, die om dezelfde reden wordt aangeroepen. Wie bij Rita aanklopt, doet dat meestal wanneer andere wegen al zijn geprobeerd.
Daarnaast is zij patrones van moeilijke huwelijken, van mishandelde vrouwen en van weduwen. Dat patronaat komt rechtstreeks uit haar eigen levensloop voort: zij heeft elk van die situaties zelf doorgemaakt voordat zij het klooster binnenging.
Jej ciało złożono w Cascii i szybko otoczono czcią. Papież Urban VIII beatyfikował ją w 1627 roku, a na kanonizację trzeba było czekać do 24 maja 1900 roku, gdy dokonał jej Leon XIII. Nad grobem wzniesiono w XX wieku bazylikę świętej Rity, do której co roku przybywają setki tysięcy pielgrzymów.
Jest znana jako patronka spraw beznadziejnych i po ludzku niemożliwych. Dzieli to miejsce z apostołem Judą Tadeuszem, wzywanym z tego samego powodu. Do Rity zwracają się zwykle ci, którzy próbowali już innych dróg.
Jest także patronką trudnych małżeństw, kobiet doświadczających przemocy i wdów. Ten patronat wyrasta wprost z jej życiorysu: każdą z tych sytuacji przeżyła sama, zanim wstąpiła do klasztoru.
Ihr Leichnam wurde in Cascia bewahrt und rasch verehrt. Papst Urban VIII. sprach sie 1627 selig; bis zur Heiligsprechung durch Papst Leo XIII. am 24. Mai 1900 vergingen weitere Jahrhunderte. Über ihrem Grab entstand im 20. Jahrhundert die Basilika der heiligen Rita, zu der jährlich Hunderttausende pilgern.
Sie gilt als Patronin der aussichtslosen und unmöglichen Anliegen. Diesen Platz teilt sie mit dem Apostel Judas Thaddäus, der aus demselben Grund angerufen wird. Wer sich an Rita wendet, hat meist andere Wege schon versucht.
Daneben ist sie Patronin schwieriger Ehen, misshandelter Frauen und der Witwen. Dieses Patronat kommt unmittelbar aus ihrem eigenen Leben: jede dieser Lagen hat sie selbst durchlebt, bevor sie ins Kloster eintrat.
Son corps est conservé à Cascia et vénéré très vite. Le pape Urbain VIII la béatifie en 1627; il faut attendre le 24 mai 1900 pour que Léon XIII la canonise. Au XXe siècle s'élève au-dessus de sa tombe la basilique Sainte-Rita, où affluent chaque année des centaines de milliers de pèlerins.
Elle est connue comme patronne des causes désespérées et impossibles. Elle partage cette place avec l'apôtre Jude Thaddée, invoqué pour la même raison. On s'adresse à Rita, en général, quand les autres voies ont déjà été essayées.
Elle est aussi patronne des mariages difficiles, des femmes maltraitées et des veuves. Ce patronage sort directement de sa propre vie: elle a traversé elle-même chacune de ces situations avant d'entrer au monastère.
Il suo corpo fu custodito a Cascia e presto venerato. Papa Urbano VIII la beatificò nel 1627; per la canonizzazione si dovette attendere il 24 maggio 1900, con papa Leone XIII. Sopra la sua tomba nel Novecento sorse la basilica di Santa Rita, meta ogni anno di centinaia di migliaia di pellegrini.
È conosciuta come patrona delle cause disperate e impossibili. Condivide questo posto con l'apostolo Giuda Taddeo, invocato per lo stesso motivo. Chi si rivolge a Rita, di solito, ha già tentato altre strade.
È inoltre patrona dei matrimoni difficili, delle donne maltrattate e delle vedove. Questo patronato nasce direttamente dalla sua vicenda: ciascuna di quelle condizioni l'ha attraversata lei stessa prima di entrare in monastero.
Su cuerpo se conservó en Cascia y pronto fue venerado. El papa Urbano VIII la beatificó en 1627; para la canonización hubo que esperar al 24 de mayo de 1900, con el papa León XIII. Sobre su sepulcro se levantó en el siglo XX la basílica de Santa Rita, meta cada año de cientos de miles de peregrinos.
Se la conoce como patrona de las causas desesperadas e imposibles. Comparte ese lugar con el apóstol Judas Tadeo, invocado por el mismo motivo. Quien acude a Rita suele haber probado ya otros caminos.
Es además patrona de los matrimonios difíciles, de las mujeres maltratadas y de las viudas. Ese patronazgo nace directamente de su propia vida: cada una de esas situaciones la atravesó ella misma antes de entrar en el monasterio.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und DevotionFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag valt op 22 mei. In Cascia, in Spanje, in Zuid-Amerika en in veel parochies daarbuiten worden die dag rozen gezegend en meegegeven aan de gelovigen. De roos gaat terug op het verhaal dat Rita kort voor haar dood midden in de winter om een roos uit de tuin van Roccaporena vroeg, en die kreeg.
Op afbeeldingen draagt zij het zwarte habijt van de augustinessen met een witte sluier en de donkere wond midden op haar voorhoofd. Vaak houdt zij een crucifix vast of een bundel rozen; soms staan er vijgen naast haar en zwermen er bijen om haar heen, twee oudere tekens uit haar verhalen.
Thuis kiezen mensen haar meestal in klein formaat: een beeld op de vensterbank, een medaille bij de sleutels, een gebedskaart in het boek dat naast het bed ligt. In de Rita-collectie vindt u beelden, medailles, rozenkransen en gebedskaarten bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 22 maja. W Cascii, w Hiszpanii, w Ameryce Południowej i w wielu parafiach święci się tego dnia róże i rozdaje je wiernym. Zwyczaj sięga opowieści o tym, że Rita krótko przed śmiercią, w środku zimy, poprosiła o różę z ogrodu w Roccaporenie i ją otrzymała.
Na wizerunkach nosi czarny habit augustianek z białym welonem i ciemną ranę pośrodku czoła. Często trzyma krucyfiks albo naręcze róż; bywa, że obok leżą figi, a wokoło krążą pszczoły, dwa starsze znaki z jej opowieści.
W domu wybiera się ją zwykle w małym formacie: figurka na parapecie, medalik przy kluczach, obrazek w książce leżącej przy łóżku. W kolekcji świętej Rity zebrane są figury, medaliki, różańce i obrazki z modlitwami.
Ihr Gedenktag ist der 22. Mai. In Cascia, in Spanien, in Südamerika und in vielen Pfarreien werden an diesem Tag Rosen gesegnet und an die Gläubigen verteilt. Der Brauch geht auf die Erzählung zurück, Rita habe kurz vor ihrem Tod mitten im Winter um eine Rose aus dem Garten von Roccaporena gebeten und sie erhalten.
Auf Bildern trägt sie den schwarzen Habit der Augustinerinnen mit weißem Schleier und die dunkle Wunde mitten auf der Stirn. Häufig hält sie ein Kruzifix oder einen Arm voll Rosen; manchmal liegen Feigen daneben und Bienen umschwärmen sie, zwei ältere Zeichen aus ihren Erzählungen.
Zu Hause wählt man sie meist im kleinen Format: eine Figur auf der Fensterbank, eine Medaille am Schlüsselbund, ein Gebetsbild im Buch neben dem Bett. In der Kollektion der heiligen Rita stehen Figuren, Medaillen, Rosenkränze und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 22 mai. À Cascia, en Espagne, en Amérique du Sud et dans bien des paroisses, on bénit ce jour-là des roses que l'on remet aux fidèles. L'usage vient du récit selon lequel Rita, peu avant sa mort et en plein hiver, demanda une rose du jardin de Roccaporena et la reçut.
Sur les images, elle porte l'habit noir des augustines et le voile blanc, avec la plaie sombre au milieu du front. Elle tient souvent un crucifix ou une brassée de roses; parfois des figues sont posées près d'elle et des abeilles l'entourent, deux signes plus anciens de ses récits.
À la maison, on la choisit le plus souvent en petit format: une statue sur le rebord de la fenêtre, une médaille au trousseau, une image de prière glissée dans le livre posé près du lit. La collection sainte Rita rassemble statues, médailles, chapelets et images de prière.
La sua festa cade il 22 maggio. A Cascia, in Spagna, in America Latina e in molte parrocchie quel giorno si benedicono rose che vengono poi consegnate ai fedeli. L'usanza risale al racconto secondo cui Rita, poco prima di morire e in pieno inverno, chiese una rosa dall'orto di Roccaporena e la ottenne.
Nelle immagini indossa l'abito nero delle agostiniane con il velo bianco e porta la ferita scura al centro della fronte. Spesso tiene un crocifisso o un fascio di rose; a volte accanto compaiono i fichi e intorno le api, due segni più antichi dei suoi racconti.
In casa la si sceglie di solito in piccolo formato: una statuetta sul davanzale, una medaglia insieme alle chiavi, un'immagine di preghiera nel libro accanto al letto. Nella collezione di santa Rita trovate statue, medaglie, rosari e immagini di preghiera.
Su fiesta cae el 22 de mayo. En Cascia, en España, en América Latina y en muchas parroquias se bendicen ese día rosas que luego se entregan a los fieles. La costumbre procede del relato según el cual Rita, poco antes de morir y en pleno invierno, pidió una rosa del huerto de Roccaporena y la recibió.
En las imágenes viste el hábito negro de las agustinas con velo blanco y lleva la herida oscura en mitad de la frente. Suele sostener un crucifijo o un brazado de rosas; a veces aparecen higos a su lado y abejas a su alrededor, dos señales más antiguas de sus relatos.
En casa se la elige casi siempre en formato pequeño: una figura en el alféizar, una medalla junto a las llaves, una estampa dentro del libro que descansa en la mesilla. En la colección de santa Rita encontrará figuras, medallas, rosarios y estampas.
