CsíksomlyóCsíksomlyóCsíksomlyóCsíksomlyóCsíksomlyóCsíksomlyó

De plaats wordt in 1333 voor het eerst in een geschreven bron genoemd. In 1444 spoorde paus Eugenius IV de gelovigen in een brief aan de bedevaart te ondernemen; Csíksomlyó was toen al buiten de streek bekend.

Het franciscaner klooster werd in 1442 gesticht door Johannes Hunyadi, ter herinnering aan zijn overwinning op Turkse troepen bij Sibiu. De eerste kerk verrees tussen 1442 en 1448.

Op de zaterdag voor Pinksteren van 1567 vond op een veld in de omgeving een gevecht plaats. De Szeklers van Csík en Gyergyó verdedigden er hun katholieke geloof tegen de protestantse vorst van Transsylvanië en behaalden de overwinning. Sindsdien wordt die dag met een bedevaart herdacht.

In 1661 werd de kerk door Tataren en Turken geplunderd en in brand gestoken. Het Mariabeeld bleef onbeschadigd en kreeg daarna zijn plaats als middelpunt van het nieuwe hoofdaltaar. In de kerk is het beeld vanaf 1621 gedocumenteerd.

Het klooster groeide uit tot een centrum van onderwijs en boekdrukkunst. In 1668 opende er een Latijnse school, en Johannes Caioni richtte de drukkerij op, die in 1675 haar eerste boek uitbracht. In 1798 verklaarde bisschop Ignác Batthyány het beeld wonderdadig.

De huidige kerk kwam in de negentiende eeuw tot stand. Over de bouwtijd lopen de opgaven uiteen: de ene bron noemt 1802 tot 1824 in classicistische barokvormen, de andere een begin in 1802 en een afwerking van het interieur die tweeënzeventig jaar in beslag nam. Vanaf 1949 legden de communistische autoriteiten de bedevaart stil; na 1990 leefde zij weer op.

Miejscowość pojawia się po raz pierwszy w źródle pisanym w 1333 roku. W 1444 roku papież Eugeniusz IV listownie zachęcał wiernych do podjęcia pielgrzymki; Csíksomlyó było wówczas znane już poza własną okolicą.

Klasztor franciszkanów ufundował w 1442 roku Jan Hunyadi, na pamiątkę swojego zwycięstwa nad wojskami tureckimi pod Sybinem. Pierwszy kościół wzniesiono w latach 1442-1448.

W sobotę przed Zesłaniem Ducha Świętego 1567 roku na polu w okolicy doszło do bitwy. Seklerzy z Csík i Gyergyó bronili tu swojej katolickiej wiary przed protestanckim księciem Siedmiogrodu i odnieśli zwycięstwo. Od tego czasu dzień ten upamiętnia się pielgrzymką.

W 1661 roku kościół splądrowali i podpalili Tatarzy i Turcy. Figura Matki Bożej pozostała nietknięta i otrzymała potem miejsce w centrum nowego ołtarza głównego. W kościele figura jest poświadczona od 1621 roku.

Klasztor wyrósł na ośrodek nauczania i drukarstwa. W 1668 roku otwarto tu szkołę łacińską, a Johannes Caioni założył drukarnię, która w 1675 roku wydała pierwszą książkę. W 1798 roku biskup Ignác Batthyány uznał figurę za cudowną.

Dzisiejszy kościół powstał w XIX wieku. Co do czasu budowy dane są rozbieżne: jedno źródło podaje lata 1802-1824 i klasycystyczne formy barokowe, drugie początek w 1802 roku i wykańczanie wnętrza, które zajęło siedemdziesiąt dwa lata. Od 1949 roku władze komunistyczne wstrzymały pielgrzymkę; po 1990 roku znów odżyła.

Der Ort wird 1333 zum ersten Mal in einer schriftlichen Quelle genannt. 1444 forderte Papst Eugen IV. die Gläubigen in einem Brief auf, die Wallfahrt zu unternehmen; Csíksomlyó war damals schon über die Gegend hinaus bekannt.

Das Franziskanerkloster wurde 1442 von Johann Hunyadi gegründet, zur Erinnerung an seinen Sieg über türkische Truppen bei Hermannstadt. Die erste Kirche entstand zwischen 1442 und 1448.

Am Samstag vor Pfingsten des Jahres 1567 kam es auf einem Feld in der Umgebung zu einem Gefecht. Die Szekler von Csík und Gyergyó verteidigten dort ihren katholischen Glauben gegen den protestantischen Fürsten von Siebenbürgen und trugen den Sieg davon. Seither wird dieser Tag mit einer Wallfahrt begangen.

1661 wurde die Kirche von Tataren und Türken geplündert und in Brand gesteckt. Die Marienfigur blieb unbeschädigt und erhielt danach ihren Platz als Mittelpunkt des neuen Hochaltars. In der Kirche ist die Figur seit 1621 belegt.

Das Kloster wuchs zu einem Zentrum der Bildung und der Buchdruckerkunst heran. 1668 wurde dort eine Lateinschule eröffnet, und Johannes Caioni gründete die Druckerei, die 1675 ihr erstes Buch herausbrachte. 1798 erklärte Bischof Ignác Batthyány die Figur für wundertätig.

Die heutige Kirche entstand im neunzehnten Jahrhundert. Über die Bauzeit gehen die Angaben auseinander: die eine Quelle nennt 1802 bis 1824 in klassizistischen Barockformen, die andere einen Beginn 1802 und eine Ausgestaltung des Innenraums, die zweiundsiebzig Jahre in Anspruch nahm. Ab 1949 legten die kommunistischen Behörden die Wallfahrt still; nach 1990 lebte sie wieder auf.

Le lieu est mentionné pour la première fois dans une source écrite en 1333. En 1444, le pape Eugène IV exhortait les fidèles par une lettre à entreprendre le pèlerinage ; Csíksomlyó était alors déjà connue au-delà de la région.

Le couvent franciscain fut fondé en 1442 par Jean Hunyadi, en mémoire de sa victoire sur les troupes turques près de Sibiu. La première église s'éleva entre 1442 et 1448.

Le samedi précédant la Pentecôte de 1567, un combat eut lieu dans un champ des environs. Les Sicules de Csík et de Gyergyó y défendirent leur foi catholique contre le prince protestant de Transylvanie et remportèrent la victoire. Depuis lors, ce jour est commémoré par un pèlerinage.

En 1661, l'église fut pillée et incendiée par les Tatars et les Turcs. La statue de Marie resta intacte et reçut ensuite sa place au centre du nouveau maître-autel. Dans l'église, la statue est attestée à partir de 1621.

Le couvent devint un centre d'enseignement et d'imprimerie. Une école latine y ouvrit en 1668, et Johannes Caioni y fonda l'imprimerie, qui publia son premier livre en 1675. En 1798, l'évêque Ignác Batthyány déclara la statue miraculeuse.

L'église actuelle fut édifiée au dix-neuvième siècle. Les indications divergent sur la durée des travaux : une source cite 1802 à 1824, dans des formes baroques classicisantes, l'autre un début en 1802 et un achèvement de l'intérieur qui demanda soixante-douze ans. À partir de 1949, les autorités communistes mirent fin au pèlerinage ; il renaquit après 1990.

Il luogo è menzionato per la prima volta in una fonte scritta nel 1333. Nel 1444 papa Eugenio IV esortò i fedeli con una lettera a compiere il pellegrinaggio; Csíksomlyó era allora già nota oltre i confini della regione.

Il convento francescano fu fondato nel 1442 da Giovanni Hunyadi, a ricordo della sua vittoria sulle truppe turche presso Sibiu. La prima chiesa sorse tra il 1442 e il 1448.

Il sabato prima di Pentecoste del 1567 si combatté una battaglia in un campo dei dintorni. I Siculi di Csík e di Gyergyó vi difesero la loro fede cattolica contro il principe protestante di Transilvania e riportarono la vittoria. Da allora quel giorno è ricordato con un pellegrinaggio.

Nel 1661 la chiesa fu saccheggiata e incendiata da Tartari e Turchi. La statua di Maria rimase intatta e ricevette poi il suo posto al centro del nuovo altare maggiore. Nella chiesa la statua è documentata a partire dal 1621.

Il convento divenne un centro di istruzione e di stampa. Nel 1668 vi aprì una scuola latina, e Johannes Caioni fondò la tipografia, che nel 1675 pubblicò il suo primo libro. Nel 1798 il vescovo Ignác Batthyány dichiarò miracolosa la statua.

La chiesa attuale fu realizzata nell'Ottocento. Sui tempi di costruzione le indicazioni divergono: una fonte parla dal 1802 al 1824 in forme barocche neoclassiche, l'altra di un inizio nel 1802 e di una finitura degli interni che richiese settantadue anni. Dal 1949 le autorità comuniste bloccarono il pellegrinaggio; dopo il 1990 esso rifiorì.

El lugar se menciona por primera vez en una fuente escrita en 1333. En 1444 el papa Eugenio IV exhortó a los fieles por carta a emprender la peregrinación; Csíksomlyó era ya entonces conocida más allá de la comarca.

El convento franciscano fue fundado en 1442 por Juan Hunyadi en recuerdo de su victoria sobre las tropas turcas junto a Sibiu. La primera iglesia se levantó entre 1442 y 1448.

El sábado anterior a Pentecostés de 1567 tuvo lugar un combate en un campo de los alrededores. Los székely de Csík y de Gyergyó defendieron allí su fe católica frente al príncipe protestante de Transilvania y se alzaron con la victoria. Desde entonces ese día se conmemora con una peregrinación.

En 1661 la iglesia fue saqueada e incendiada por tártaros y turcos. La imagen de la Virgen quedó intacta y recibió después su sitio como centro del nuevo altar mayor. En la iglesia la imagen está documentada desde 1621.

El convento se convirtió en un centro de enseñanza y de imprenta. En 1668 abrió allí una escuela latina, y Johannes Caioni fundó la imprenta, que publicó su primer libro en 1675. En 1798 el obispo Ignác Batthyány declaró milagrosa la imagen.

La iglesia actual se erigió en el siglo XIX. Sobre el tiempo de construcción los datos difieren: una fuente indica de 1802 a 1824 en formas de barroco clasicista; la otra, un inicio en 1802 y un acabado del interior que se prolongó setenta y dos años. A partir de 1949 las autoridades comunistas paralizaron la peregrinación; después de 1990 volvió a cobrar vida.

Vereerd wordt het houten Mariabeeld op het hoofdaltaar. Het dateert uit de jaren 1510 tot 1515 en geldt als een renaissancewerk, vermoedelijk uit een Transsylvanisch atelier. Over de hoogte lopen de opgaven uiteen: meestal wordt 2,27 meter genoemd, terwijl een andere bron 253 centimeter voor het geheel en 191 centimeter voor de figuur van Maria opgeeft.

De voorstelling volgt het beeld van de vrouw bekleed met de zon uit de Openbaring. Maria staat op de wereldbol, met de maansikkel onder haar voeten en een krans van twaalf sterren om het hoofd. Zij draagt een kroon, houdt een scepter in de rechterhand en het Kind op de linkerarm.

Bisschop Ignác Batthyány erkende het beeld in 1798 als wonderdadig. Pelgrims raken van oudsher de voeten aan. Het beeld draagt sporen van beschadiging en werd in latere eeuwen gekleed en verguld met juwelen die de Szeklerse katholieke adel schonk.

Czczona jest drewniana figura Matki Bożej w ołtarzu głównym. Pochodzi z lat 1510-1515 i uchodzi za dzieło renesansowe, przypuszczalnie z warsztatu siedmiogrodzkiego. Co do wysokości dane są rozbieżne: najczęściej podaje się 2,27 metra, podczas gdy inne źródło mówi o 253 centymetrach całości i 191 centymetrach samej postaci Maryi.

Przedstawienie idzie za obrazem Niewiasty obleczonej w słońce z Apokalipsy. Maryja stoi na kuli ziemskiej, z półksiężycem pod stopami i wieńcem dwunastu gwiazd wokół głowy. Nosi koronę, w prawej ręce trzyma berło, a na lewym ramieniu Dzieciątko.

Biskup Ignác Batthyány uznał figurę w 1798 roku za cudowną. Pielgrzymi od dawna dotykają jej stóp. Figura nosi ślady uszkodzeń, a w późniejszych stuleciach przyodziano ją i pozłocono klejnotami ofiarowanymi przez katolicką szlachtę seklerską.

Verehrt wird die hölzerne Marienfigur auf dem Hochaltar. Sie stammt aus den Jahren 1510 bis 1515 und gilt als ein Werk der Renaissance, vermutlich aus einer siebenbürgischen Werkstatt. Über die Höhe gehen die Angaben auseinander: meist werden 2,27 Meter genannt, während eine andere Quelle 253 Zentimeter für das Ganze und 191 Zentimeter für die Gestalt Mariens angibt.

Die Darstellung folgt dem Bild der mit der Sonne bekleideten Frau aus der Offenbarung. Maria steht auf der Weltkugel, mit der Mondsichel unter den Füßen und einem Kranz von zwölf Sternen um das Haupt. Sie trägt eine Krone, hält in der rechten Hand ein Zepter und das Kind auf dem linken Arm.

Bischof Ignác Batthyány erkannte die Figur 1798 als wundertätig an. Pilger berühren seit alters ihre Füße. Die Figur trägt Spuren von Beschädigungen und wurde in späteren Jahrhunderten mit Juwelen gekleidet und vergoldet, die der szeklerische katholische Adel stiftete.

L'objet de la vénération est la statue de Marie en bois qui se dresse sur le maître-autel. Elle date des années 1510 à 1515 et passe pour une œuvre de la Renaissance, vraisemblablement sortie d'un atelier de Transylvanie. Les indications divergent sur sa hauteur : on cite le plus souvent 2,27 mètres, tandis qu'une autre source donne 253 centimètres pour l'ensemble et 191 centimètres pour la figure de Marie.

La représentation suit l'image de la femme revêtue de soleil de l'Apocalypse. Marie se tient sur le globe terrestre, le croissant de lune sous les pieds et une couronne de douze étoiles autour de la tête. Elle porte un diadème, tient un sceptre de la main droite et l'Enfant sur le bras gauche.

L'évêque Ignác Batthyány reconnut la statue comme miraculeuse en 1798. Les pèlerins en touchent les pieds selon un usage ancien. La statue porte des traces de dommages et fut, au cours des siècles suivants, habillée et dorée avec des joyaux offerts par la noblesse catholique sicule.

Si venera la statua lignea di Maria sull'altare maggiore. Risale agli anni dal 1510 al 1515 ed è considerata un'opera rinascimentale, probabilmente di una bottega transilvana. Sull'altezza le indicazioni divergono: di solito si citano 2,27 metri, mentre un'altra fonte indica 253 centimetri per l'insieme e 191 centimetri per la figura di Maria.

La raffigurazione segue l'immagine della donna vestita di sole dell'Apocalisse. Maria sta sul globo terrestre, con la falce di luna sotto i piedi e una corona di dodici stelle attorno al capo. Porta un diadema, tiene uno scettro nella mano destra e il Bambino sul braccio sinistro.

Il vescovo Ignác Batthyány riconobbe la statua come miracolosa nel 1798. I pellegrini ne toccano da sempre i piedi. La statua reca tracce di danni e nei secoli successivi fu rivestita e dorata con i gioielli donati dalla nobiltà cattolica sicula.

Se venera la imagen de madera de la Virgen del altar mayor. Data de los años 1510 a 1515 y se considera una obra renacentista, probablemente de un taller transilvano. Sobre la altura los datos difieren: suele citarse 2,27 metros, mientras que otra fuente indica 253 centímetros para el conjunto y 191 centímetros para la figura de María.

La representación sigue la imagen de la mujer vestida de sol del Apocalipsis. María se yergue sobre el globo terráqueo, con la media luna bajo los pies y una corona de doce estrellas en torno a la cabeza. Lleva corona, sostiene un cetro en la mano derecha y al Niño en el brazo izquierdo.

El obispo Ignác Batthyány reconoció la imagen como milagrosa en 1798. Los peregrinos tocan desde antiguo sus pies. La talla muestra huellas de daños y en siglos posteriores fue vestida y dorada con joyas donadas por la nobleza católica székely.

Het heiligdom ligt aan de voet van de twee Somlyó-heuvels, even buiten Miercurea Ciuc, dat in het Hongaars Csíkszereda heet. Klooster en bedevaartkerk vormen er samen één complex, dat het bekken van Csík beheerst.

De kerk is in de negentiende eeuw opgetrokken in een classicistische variant van de barok en heeft twee torens. Het middenschip is twaalf meter hoog. Wanden en gewelven dragen schilderingen van Italiaanse en Hongaarse kunstenaars. De afwerking van het interieur nam volgens een van de bronnen tweeënzeventig jaar in beslag.

Het hoofdaltaar draagt het grote houten Mariabeeld, dat na de brand van 1661 tot middelpunt van dat altaar werd gemaakt. Pelgrims raken er de voeten van het beeld aan, een gebruik dat volgens de bronnen tot in de zestiende eeuw teruggaat. Het beeld werd in 1704 en tijdens de Tweede Wereldoorlog om veiligheidsredenen tijdelijk elders ondergebracht; sindsdien staat het weer op zijn vaste plaats boven het altaar.

Achter de kerk voert het pad omhoog naar de zadel tussen de twee heuvels. Daar staat sinds 1993 een openluchtaltaar, gebouwd omdat kerk en kloosterplein de toeloop bij Pinksteren niet meer konden bergen. Vanaf de zadel kijkt u uit over het dal.

Het klooster draagt de sporen van zijn geleerde verleden. Hier opende in 1668 een Latijnse school, en de drukkerij van Johannes Caioni bracht in 1675 haar eerste boek uit. Van de bedevaart getuigen ook de vaandels van de deelnemende dorpen, elk met de afbeelding van de eigen patroonheilige.

Sanktuarium leży u stóp dwóch wzgórz Somlyó, tuż za Miercureą Ciuc, która po węgiersku nazywa się Csíkszereda. Klasztor i kościół pielgrzymkowy tworzą tu jeden zespół, górujący nad kotliną Csík.

Kościół wzniesiono w XIX wieku w klasycystycznej odmianie baroku i ma on dwie wieże. Nawa główna liczy dwanaście metrów wysokości. Ściany i sklepienia zdobią malowidła artystów włoskich i węgierskich. Wykańczanie wnętrza zajęło według jednego ze źródeł siedemdziesiąt dwa lata.

W ołtarzu głównym stoi wielka drewniana figura Matki Bożej, która po pożarze w 1661 roku stała się centrum tego ołtarza. Pielgrzymi dotykają stóp figury, a zwyczaj ten sięga według źródeł XVI wieku. Figurę przenoszono czasowo w bezpieczne miejsce w 1704 roku i podczas drugiej wojny światowej; od tego czasu stoi znów na swoim stałym miejscu nad ołtarzem.

Za kościołem ścieżka prowadzi w górę, na przełęcz między dwoma wzgórzami. Od 1993 roku stoi tam ołtarz polowy, zbudowany dlatego, że kościół i plac klasztorny nie mieściły już tłumów przybywających na Zesłanie Ducha Świętego. Z przełęczy spoglądają Państwo na całą dolinę.

Klasztor nosi ślady swojej uczonej przeszłości. W 1668 roku otwarto tu szkołę łacińską, a drukarnia Johannesa Caioniego wydała w 1675 roku pierwszą książkę. O pielgrzymce świadczą również chorągwie uczestniczących wsi, każda z wizerunkiem własnego patrona.

Das Heiligtum liegt am Fuß der beiden Somlyó-Hügel, wenig außerhalb von Miercurea Ciuc, das auf Ungarisch Csíkszereda heißt. Kloster und Wallfahrtskirche bilden dort eine einzige Anlage, die das Becken von Csík beherrscht.

Die Kirche wurde im neunzehnten Jahrhundert in einer klassizistischen Spielart des Barock errichtet und hat zwei Türme. Das Mittelschiff ist zwölf Meter hoch. Wände und Gewölbe tragen Malereien italienischer und ungarischer Künstler. Die Ausgestaltung des Innenraums nahm einer der Quellen zufolge zweiundsiebzig Jahre in Anspruch.

Der Hochaltar trägt die große hölzerne Marienfigur, die nach dem Brand von 1661 zum Mittelpunkt dieses Altars gemacht wurde. Pilger berühren dort die Füße der Figur, ein Brauch, der den Quellen zufolge bis ins sechzehnte Jahrhundert zurückreicht. Die Figur wurde 1704 und während des Zweiten Weltkriegs aus Sicherheitsgründen vorübergehend anderswo untergebracht; seither steht sie wieder an ihrem festen Platz über dem Altar.

Hinter der Kirche führt der Weg hinauf zum Sattel zwischen den beiden Hügeln. Dort steht seit 1993 ein Altar unter freiem Himmel, gebaut, weil Kirche und Klosterplatz den Andrang zu Pfingsten nicht mehr fassen konnten. Vom Sattel aus blicken Sie über das Tal.

Das Kloster trägt die Spuren seiner gelehrten Vergangenheit. Hier wurde 1668 eine Lateinschule eröffnet, und die Druckerei des Johannes Caioni brachte 1675 ihr erstes Buch heraus. Von der Wallfahrt zeugen auch die Fahnen der teilnehmenden Dörfer, jede mit dem Bild des eigenen Ortspatrons.

Le sanctuaire se trouve au pied des deux collines de Somlyó, un peu à l'écart de Miercurea Ciuc, qui s'appelle en hongrois Csíkszereda. Le couvent et l'église de pèlerinage y forment un seul ensemble, qui domine le bassin de Csík.

L'église a été élevée au dix-neuvième siècle dans une variante classicisante du baroque et possède deux tours. La nef centrale s'élève à douze mètres. Murs et voûtes portent des peintures d'artistes italiens et hongrois. L'achèvement de l'intérieur demanda, selon l'une des sources, soixante-douze ans.

Le maître-autel porte la grande statue de Marie en bois, placée au centre de cet autel après l'incendie de 1661. Les pèlerins en touchent les pieds, un usage qui, selon les sources, remonte au seizième siècle. La statue fut mise à l'abri ailleurs pour des raisons de sécurité en 1704 et pendant la Seconde Guerre mondiale ; depuis, elle a retrouvé sa place au-dessus de l'autel.

Derrière l'église, un chemin mène au col entre les deux collines. Un autel de plein air s'y dresse depuis 1993, construit parce que l'église et la cour du couvent ne pouvaient plus contenir l'affluence de la Pentecôte. Du col, vous découvrez la vue sur la vallée.

Le couvent porte les traces de son passé savant. Une école latine y ouvrit en 1668, et l'imprimerie de Johannes Caioni publia son premier livre en 1675. Du pèlerinage témoignent aussi les bannières des villages participants, chacune portant l'image de son propre saint patron.

Il santuario si trova ai piedi delle due colline di Somlyó, appena fuori Miercurea Ciuc, che in ungherese si chiama Csíkszereda. Convento e chiesa di pellegrinaggio formano un unico complesso che domina la conca di Csík.

La chiesa fu innalzata nell'Ottocento in una variante neoclassica del barocco e ha due torri. La navata centrale è alta dodici metri. Pareti e volte recano pitture di artisti italiani e ungheresi. La finitura degli interni richiese, secondo una delle fonti, settantadue anni.

L'altare maggiore porta la grande statua lignea di Maria, posta al centro di quell'altare dopo l'incendio del 1661. I pellegrini ne toccano i piedi, un uso che secondo le fonti risale al Cinquecento. La statua fu trasferita temporaneamente altrove per ragioni di sicurezza nel 1704 e durante la seconda guerra mondiale; da allora è tornata al suo posto fisso sopra l'altare.

Dietro la chiesa il sentiero sale verso la sella tra le due colline. Lì si trova dal 1993 un altare all'aperto, costruito perché la chiesa e il piazzale del convento non riuscivano più a contenere l'affluenza di Pentecoste. Dalla sella lo sguardo si apre sulla valle.

Il convento porta i segni del suo passato di studi. Qui aprì nel 1668 una scuola latina, e la tipografia di Johannes Caioni pubblicò nel 1675 il suo primo libro. Del pellegrinaggio testimoniano anche i gonfaloni dei villaggi partecipanti, ciascuno con l'immagine del proprio santo patrono.

El santuario se encuentra al pie de las dos colinas de Somlyó, algo a las afueras de Miercurea Ciuc, que en húngaro se llama Csíkszereda. Convento e iglesia de peregrinación forman allí un único conjunto que domina la cuenca de Csík.

La iglesia se levantó en el siglo XIX en una variante clasicista del barroco y tiene dos torres. La nave central alcanza doce metros de altura. Paredes y bóvedas lucen pinturas de artistas italianos y húngaros. El acabado del interior se prolongó, según una de las fuentes, setenta y dos años.

El altar mayor acoge la gran imagen de madera de la Virgen, convertida tras el incendio de 1661 en el centro de ese altar. Los peregrinos tocan allí los pies de la imagen, costumbre que según las fuentes se remonta al siglo XVI. La talla fue trasladada temporalmente a otro lugar por seguridad en 1704 y durante la Segunda Guerra Mundial; desde entonces vuelve a ocupar su sitio fijo sobre el altar.

Detrás de la iglesia el sendero sube hasta el collado entre las dos colinas. Allí se alza desde 1993 un altar al aire libre, construido porque ni la iglesia ni la explanada del convento podían ya acoger la afluencia de Pentecostés. Desde el collado se domina el valle.

El convento conserva las huellas de su pasado erudito. Aquí abrió en 1668 una escuela latina, y la imprenta de Johannes Caioni publicó su primer libro en 1675. De la peregrinación dan testimonio también los estandartes de los pueblos participantes, cada uno con la imagen de su propio santo patrono.

De grote dag van Csíksomlyó is de zaterdag vóór Pinksteren. De datum wisselt dus mee met het paasfeest. De bedevaart herdenkt het gevecht van 1567, waarbij de Szeklers van Csík en Gyergyó hun katholieke geloof verdedigden.

De dorpen trekken in groepen op, elk achter een vaandel met de eigen patroonheilige. Vanaf de kerk gaat de stoet naar de zadel tussen de twee heuvels, waar sinds 1993 het openluchtaltaar staat en de mis wordt gevierd.

Csíksomlyó geldt als de grootste religieuze samenkomst van Hongaarse katholieken in het Karpatenbekken. Deelnemers komen uit Transsylvanië, Transkarpatië, Hongarije en de Hongaarse gemeenschappen verder weg. In de achttiende eeuw voegden zich daar de Csángó's uit Moldavië bij.

De streek behoorde vroeger tot Hongarije en maakt sinds de twintigste eeuw deel uit van Roemenië. Ondanks die grenswijziging bleef Csíksomlyó de nationale bedevaartplaats van de Hongaren, ook in de jaren waarin het bezoek werd bemoeilijkt.

Vanaf 1949 verhinderden de communistische autoriteiten de bedevaart; na 1990 herleefde zij. Op 1 juni 2019 bezocht paus Franciscus het heiligdom.

Wielkim dniem Csíksomlyó jest sobota przed Zesłaniem Ducha Świętego. Data przesuwa się więc razem z Wielkanocą. Pielgrzymka upamiętnia bitwę z 1567 roku, w której Seklerzy z Csík i Gyergyó bronili swojej katolickiej wiary.

Wsie idą grupami, każda za chorągwią z własnym patronem. Od kościoła pochód rusza na przełęcz między dwoma wzgórzami, gdzie od 1993 roku stoi ołtarz polowy i sprawowana jest msza.

Csíksomlyó uchodzi za największe zgromadzenie religijne katolików węgierskich w Kotlinie Karpackiej. Uczestnicy przybywają z Siedmiogrodu, Zakarpacia, Węgier i z dalszych skupisk węgierskich. W XVIII wieku dołączyli do nich Czangosi z Mołdawii.

Okolica należała dawniej do Węgier, a od XX wieku wchodzi w skład Rumunii. Mimo tej zmiany granic Csíksomlyó pozostało narodowym miejscem pielgrzymkowym Węgrów, także w latach, gdy przyjazd tu był utrudniany.

Od 1949 roku władze komunistyczne uniemożliwiały pielgrzymkę; po 1990 roku odżyła. 1 czerwca 2019 roku sanktuarium odwiedził papież Franciszek.

Der große Tag von Csíksomlyó ist der Samstag vor Pfingsten. Das Datum wechselt also mit dem Osterfest. Die Wallfahrt erinnert an das Gefecht von 1567, bei dem die Szekler von Csík und Gyergyó ihren katholischen Glauben verteidigten.

Die Dörfer ziehen in Gruppen heran, jedes hinter einer Fahne mit dem eigenen Ortspatron. Von der Kirche aus geht der Zug zum Sattel zwischen den beiden Hügeln, wo seit 1993 der Altar unter freiem Himmel steht und die Messe gefeiert wird.

Csíksomlyó gilt als die größte religiöse Zusammenkunft ungarischer Katholiken im Karpatenbecken. Teilnehmer kommen aus Siebenbürgen, aus Transkarpatien, aus Ungarn und aus den ungarischen Gemeinden weiter entfernt. Im achtzehnten Jahrhundert schlossen sich die Tschangos aus der Moldau an.

Die Gegend gehörte früher zu Ungarn und ist seit dem zwanzigsten Jahrhundert Teil Rumäniens. Trotz dieser Grenzänderung blieb Csíksomlyó der nationale Wallfahrtsort der Ungarn, auch in den Jahren, in denen der Besuch erschwert wurde.

Ab 1949 verhinderten die kommunistischen Behörden die Wallfahrt; nach 1990 lebte sie wieder auf. Am 1. Juni 2019 besuchte Papst Franziskus das Heiligtum.

Le grand jour de Csíksomlyó est le samedi précédant la Pentecôte. La date varie donc avec celle de Pâques. Le pèlerinage commémore le combat de 1567, où les Sicules de Csík et de Gyergyó défendirent leur foi catholique.

Les villages montent en groupes, chacun derrière une bannière portant son saint patron. Depuis l'église, le cortège gagne le col entre les deux collines, où se dresse depuis 1993 l'autel de plein air et où la messe est célébrée.

Csíksomlyó passe pour le plus grand rassemblement religieux des catholiques hongrois du bassin des Carpates. Les participants viennent de Transylvanie, de Transcarpatie, de Hongrie et des communautés hongroises plus lointaines. Au dix-huitième siècle s'y joignirent les Csángós de Moldavie.

La région appartenait autrefois à la Hongrie et fait partie de la Roumanie depuis le vingtième siècle. Malgré ce changement de frontière, Csíksomlyó est resté le lieu de pèlerinage national des Hongrois, y compris pendant les années où l'accès en fut entravé.

À partir de 1949, les autorités communistes empêchèrent le pèlerinage ; il renaquit après 1990. Le 1er juin 2019, le pape François a visité le sanctuaire.

Il grande giorno di Csíksomlyó è il sabato prima di Pentecoste. La data varia dunque con la Pasqua. Il pellegrinaggio commemora la battaglia del 1567, nella quale i Siculi di Csík e di Gyergyó difesero la loro fede cattolica.

I villaggi salgono in gruppo, ciascuno dietro un gonfalone con il proprio santo patrono. Dalla chiesa il corteo raggiunge la sella tra le due colline, dove dal 1993 sorge l'altare all'aperto e si celebra la messa.

Csíksomlyó è considerato il più grande raduno religioso dei cattolici ungheresi nel bacino dei Carpazi. I partecipanti vengono dalla Transilvania, dalla Transcarpazia, dall'Ungheria e dalle comunità ungheresi più lontane. Nel Settecento si aggiunsero i Csángó della Moldavia.

La regione apparteneva un tempo all'Ungheria e dal Novecento fa parte della Romania. Nonostante quel mutamento di confini, Csíksomlyó è rimasta il luogo di pellegrinaggio nazionale degli ungheresi, anche negli anni in cui la visita era ostacolata.

Dal 1949 le autorità comuniste impedirono il pellegrinaggio; dopo il 1990 esso rinacque. Il 1º giugno 2019 papa Francesco visitò il santuario.

El gran día de Csíksomlyó es el sábado anterior a Pentecostés. La fecha varía, pues, con la Pascua. La peregrinación conmemora el combate de 1567, en el que los székely de Csík y de Gyergyó defendieron su fe católica.

Los pueblos acuden en grupos, cada uno tras un estandarte con su santo patrono. Desde la iglesia la comitiva sube al collado entre las dos colinas, donde desde 1993 se alza el altar al aire libre y se celebra la misa.

Csíksomlyó está considerada la mayor congregación religiosa de católicos húngaros de la cuenca de los Cárpatos. Los participantes llegan de Transilvania, de la Rutenia subcarpática, de Hungría y de las comunidades húngaras más lejanas. En el siglo XVIII se sumaron a ellos los csángós de Moldavia.

La comarca perteneció antaño a Hungría y forma parte de Rumanía desde el siglo XX. Pese a ese cambio de fronteras, Csíksomlyó siguió siendo el lugar de peregrinación nacional de los húngaros, también en los años en que la visita se vio dificultada.

A partir de 1949 las autoridades comunistas impidieron la peregrinación; después de 1990 resurgió. El 1 de junio de 2019 el papa Francisco visitó el santuario.