GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Olav Haraldsson, geboren omstreeks 995 in Ringerike, regeerde over Noorwegen van 1015 tot 1028. Hij sneuvelde op 29 juli 1030 bij Stiklestad, toen hij zijn rijk op de Deense heerschappij probeerde te heroveren. Bisschop Grimkell verklaarde hem al op 3 augustus 1031 heilig.
Boven zijn graf verrees de kathedraal. Over het begin van de bouw lopen de opgaven uiteen: genoemd worden 1070 en 1152. Het werk besloeg ruim twee eeuwen; omstreeks 1300 tot 1320 was de kerk in hoofdzaak voltooid.
In 1152 werd Nidaros de zetel van een aartsbisdom, dat tot 1537 bestond. De kerk was in de middeleeuwen een bedevaartsoord van de eerste rang; vóór de Reformatie stonden er in Noord-Europa ten minste driehonderdveertig kerken en kapellen op naam van Olav.
Branden richtten herhaaldelijk schade aan. De bronnen noemen 1327 of 1328, verder 1432, 1531 en 1708 of 1709, en een blikseminslag in 1719. Bij de Reformatie van 1537 werd de kerk luthers. Sinds 1568 is de precieze plaats van het graf van Olav in de kathedraal onbekend, een gevolg van de beeldenstorm van 1536 en 1537.
In 1869 begon de grote herbouw en restauratie, geleid door de Duitse architect Heinrich Ernst Schirmer. Na hem werkten Noorse architecten aan het gebouw verder, onder wie Christian Christie en Henrik Bull. Het werk werd pas in 2001 officieel afgesloten.
De kathedraal bleef in al die eeuwen verbonden met de monarchie. Zeven koningen zijn er gekroond en tien er begraven. Haakon VII was in 1906 de laatste die er werd gekroond; vanaf Olav V in 1957 trad een wijding in de plaats van de kroning. Harald V en koningin Sonja ontvingen die wijding in 1991.
Olaf Haraldsson, urodzony około 995 roku w Ringerike, panował w Norwegii od 1015 do 1028 roku. Poległ 29 lipca 1030 roku pod Stiklestad, gdy próbował odzyskać swoje królestwo z rąk duńskich. Biskup Grimkell ogłosił go świętym już 3 sierpnia 1031 roku.
Nad jego grobem stanęła katedra. Co do początku budowy dane są rozbieżne: wymienia się rok 1070 i rok 1152. Prace objęły ponad dwa stulecia; około 1300-1320 kościół był w zasadniczej części ukończony.
W 1152 roku Nidaros stało się stolicą arcybiskupstwa, które istniało do 1537 roku. W średniowieczu kościół był miejscem pielgrzymkowym pierwszej rangi; przed reformacją w północnej Europie stało co najmniej trzysta czterdzieści kościołów i kaplic pod wezwaniem Olafa.
Pożary wielokrotnie czyniły szkody. Źródła wymieniają rok 1327 albo 1328, dalej 1432, 1531 oraz 1708 albo 1709, a także uderzenie pioruna w 1719 roku. Wraz z reformacją w 1537 roku kościół stał się luterański. Od 1568 roku dokładne miejsce grobu Olafa w katedrze pozostaje nieznane, co jest następstwem obrazoburstwa z lat 1536 i 1537.
W 1869 roku ruszyła wielka odbudowa i restauracja pod kierunkiem niemieckiego architekta Heinricha Ernsta Schirmera. Po nim pracowali przy budowli architekci norwescy, wśród nich Christian Christie i Henrik Bull. Prace oficjalnie zamknięto dopiero w 2001 roku.
Przez wszystkie te stulecia katedra pozostawała związana z monarchią. Koronowano tu siedmiu królów, a dziesięciu pochowano. Haakon VII był w 1906 roku ostatnim, którego tu koronowano; od Olafa V w 1957 roku miejsce koronacji zajęła konsekracja. Harald V i królowa Sonja przyjęli ją w 1991 roku.
Olav Haraldsson, um 995 in Ringerike geboren, herrschte von 1015 bis 1028 über Norwegen. Er fiel am 29. Juli 1030 bei Stiklestad, als er sein Reich von der dänischen Herrschaft zurückzugewinnen versuchte. Bischof Grimkell sprach ihn bereits am 3. August 1031 heilig.
Über seinem Grab entstand die Kathedrale. Über den Beginn des Baus gehen die Angaben auseinander: genannt werden 1070 und 1152. Die Arbeiten erstreckten sich über mehr als zwei Jahrhunderte; um 1300 bis 1320 war die Kirche im Wesentlichen vollendet.
1152 wurde Nidaros Sitz eines Erzbistums, das bis 1537 bestand. Die Kirche war im Mittelalter ein Wallfahrtsort ersten Ranges; vor der Reformation trugen in Nordeuropa mindestens dreihundertvierzig Kirchen und Kapellen den Namen Olavs.
Brände richteten wiederholt Schaden an. Die Quellen nennen 1327 oder 1328, ferner 1432, 1531 und 1708 oder 1709 sowie einen Blitzeinschlag im Jahr 1719. Mit der Reformation von 1537 wurde die Kirche lutherisch. Seit 1568 ist die genaue Stelle des Grabes Olavs in der Kathedrale unbekannt, eine Folge des Bildersturms von 1536 und 1537.
1869 begann der große Wiederaufbau mit Restaurierung, geleitet von dem deutschen Architekten Heinrich Ernst Schirmer. Nach ihm arbeiteten norwegische Architekten an dem Gebäude weiter, unter ihnen Christian Christie und Henrik Bull. Die Arbeiten wurden erst 2001 offiziell abgeschlossen.
Die Kathedrale blieb in all diesen Jahrhunderten mit der Monarchie verbunden. Sieben Könige wurden hier gekrönt und zehn hier begraben. Haakon VII. war 1906 der letzte, der hier gekrönt wurde; von Olav V. an trat 1957 eine Weihe an die Stelle der Krönung. Harald V. und Königin Sonja empfingen diese Weihe 1991.
Olaf Haraldsson, né vers 995 dans le Ringerike, régna sur la Norvège de 1015 à 1028. Il tomba le 29 juillet 1030 à Stiklestad, alors qu'il tentait de reconquérir son royaume sur la domination danoise. L'évêque Grimkell le déclara saint dès le 3 août 1031.
La cathédrale s'éleva au-dessus de sa tombe. Les indications divergent sur le début du chantier : on cite 1070 et 1152. Les travaux s'étendirent sur plus de deux siècles ; vers 1300-1320, l'église était pour l'essentiel achevée.
En 1152, Nidaros devint le siège d'un archevêché, qui subsista jusqu'en 1537. L'église fut au Moyen Âge un lieu de pèlerinage de premier rang ; avant la Réforme, au moins trois cent quarante églises et chapelles d'Europe du Nord portaient le nom d'Olaf.
Des incendies causèrent des dommages à plusieurs reprises. Les sources citent 1327 ou 1328, puis 1432, 1531 et 1708 ou 1709, ainsi qu'une chute de foudre en 1719. Lors de la Réforme de 1537, l'église devint luthérienne. Depuis 1568, l'emplacement exact de la tombe d'Olaf dans la cathédrale est inconnu, conséquence de l'iconoclasme de 1536 et 1537.
En 1869 commencèrent la grande reconstruction et la restauration, dirigées par l'architecte allemand Heinrich Ernst Schirmer. Après lui, des architectes norvégiens poursuivirent l'ouvrage, parmi lesquels Christian Christie et Henrik Bull. Les travaux ne furent officiellement clos qu'en 2001.
À travers tous ces siècles, la cathédrale est restée liée à la monarchie. Sept rois y ont été couronnés et dix y sont enterrés. Haakon VII fut en 1906 le dernier à y être couronné ; à partir d'Olav V en 1957, une bénédiction a remplacé le couronnement. Harald V et la reine Sonja l'ont reçue en 1991.
Olav Haraldsson, nato intorno al 995 nel Ringerike, regnò sulla Norvegia dal 1015 al 1028. Cadde il 29 luglio 1030 a Stiklestad, mentre tentava di riconquistare il suo regno al dominio danese. Il vescovo Grimkell lo proclamò santo già il 3 agosto 1031.
Sopra la sua tomba sorse la cattedrale. Sull'inizio dei lavori le indicazioni divergono: si citano il 1070 e il 1152. L'opera durò oltre due secoli; tra il 1300 e il 1320 circa la chiesa era in sostanza compiuta.
Nel 1152 Nidaros divenne sede di un arcivescovado, che durò fino al 1537. Nel medioevo la chiesa era un luogo di pellegrinaggio di primo rango; prima della Riforma nell'Europa settentrionale almeno trecentoquaranta chiese e cappelle erano intitolate a Olav.
Gli incendi provocarono ripetutamente danni. Le fonti citano il 1327 o il 1328, poi il 1432, il 1531 e il 1708 o 1709, oltre a un fulmine nel 1719. Con la Riforma del 1537 la chiesa divenne luterana. Dal 1568 non si conosce più il punto esatto della tomba di Olav nella cattedrale, conseguenza della furia iconoclasta del 1536 e 1537.
Nel 1869 cominciò la grande ricostruzione e il restauro, diretti dall'architetto tedesco Heinrich Ernst Schirmer. Dopo di lui all'edificio lavorarono architetti norvegesi, tra cui Christian Christie e Henrik Bull. I lavori si conclusero ufficialmente soltanto nel 2001.
In tutti quei secoli la cattedrale rimase legata alla monarchia. Vi sono stati incoronati sette re e ne sono sepolti dieci. Haakon VII fu nel 1906 l'ultimo a esservi incoronato; a partire da Olav V, nel 1957, alla incoronazione subentrò una consacrazione. Harald V e la regina Sonja la ricevettero nel 1991.
Olav Haraldsson, nacido hacia 995 en Ringerike, reinó sobre Noruega de 1015 a 1028. Cayó el 29 de julio de 1030 en Stiklestad, cuando intentaba arrebatar de nuevo su reino al dominio danés. El obispo Grimkell lo declaró santo ya el 3 de agosto de 1031.
Sobre su tumba se levantó la catedral. Sobre el inicio de las obras los datos difieren: se mencionan 1070 y 1152. Los trabajos abarcaron más de dos siglos; hacia 1300 o 1320 la iglesia estaba en lo esencial terminada.
En 1152 Nidaros se convirtió en sede de un arzobispado, que existió hasta 1537. En la Edad Media la iglesia fue un lugar de peregrinación de primer orden; antes de la Reforma había en el norte de Europa al menos trescientas cuarenta iglesias y capillas bajo la advocación de Olav.
Los incendios causaron daños repetidos. Las fuentes mencionan 1327 o 1328, además de 1432, 1531 y 1708 o 1709, y un rayo en 1719. Con la Reforma de 1537 la iglesia pasó a ser luterana. Desde 1568 se desconoce el emplazamiento exacto de la tumba de Olav en la catedral, consecuencia de la iconoclastia de 1536 y 1537.
En 1869 comenzaron la gran reconstrucción y restauración, dirigidas por el arquitecto alemán Heinrich Ernst Schirmer. Después de él siguieron trabajando en el edificio arquitectos noruegos, entre ellos Christian Christie y Henrik Bull. La obra no se dio oficialmente por concluida hasta 2001.
La catedral permaneció durante todos esos siglos ligada a la monarquía. En ella han sido coronados siete reyes y enterrados diez. Haakon VII fue en 1906 el último en ser coronado allí; a partir de Olav V, en 1957, una consagración sustituyó a la coronación. Harald V y la reina Sonia recibieron esa consagración en 1991.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt de heilige Olav, koning en martelaar, patroonheilige van Noorwegen. Hij draagt de titel Rex Perpetuus Norvegiae, eeuwige koning van Noorwegen, en geldt als degene die het christendom in het land heeft doorgezet.
Zijn stoffelijke resten werden in de kathedraal in een schrijn bijgezet, op de plaats waar de octogoon aan de oostzijde is gebouwd. Dat achthoekige koor uit de jaren 1183 tot 1210 was daarvoor ingericht en geldt als het meest oorspronkelijke deel van het gebouw.
Bij de Reformatie ging het schrijn verloren. Sinds 1568 is niet meer bekend waar het lichaam van Olav in de kerk ligt. De verering richt zich daarom op de octogoon en op de kerk als geheel, als plaats van zijn graf.
Olav werd in de middeleeuwen in heel Noord-Europa aangeroepen; ook in Engeland en elders in Scandinavië droegen kerken zijn naam.
Czczony jest święty Olaf, król i męczennik, patron Norwegii. Nosi tytuł Rex Perpetuus Norvegiae, wieczysty król Norwegii, i uchodzi za tego, który utrwalił chrześcijaństwo w kraju.
Jego szczątki złożono w katedrze w relikwiarzu, w miejscu, nad którym zbudowano oktogon po stronie wschodniej. To ośmioboczne prezbiterium z lat 1183-1210 urządzono właśnie w tym celu i uchodzi ono za najbardziej pierwotną część budowli.
Podczas reformacji relikwiarz przepadł. Od 1568 roku nie wiadomo już, gdzie w kościele spoczywa ciało Olafa. Kult kieruje się dlatego ku oktogonowi i ku całemu kościołowi jako miejscu jego grobu.
Olafa wzywano w średniowieczu w całej północnej Europie; także w Anglii i w innych krajach Skandynawii kościoły nosiły jego imię.
Verehrt wird der heilige Olav, König und Märtyrer, Schutzpatron Norwegens. Er trägt den Titel Rex Perpetuus Norvegiae, ewiger König von Norwegen, und gilt als derjenige, der das Christentum im Land durchgesetzt hat.
Seine sterblichen Überreste wurden in der Kathedrale in einem Schrein beigesetzt, an der Stelle, an der das Oktogon an der Ostseite errichtet ist. Dieser achteckige Chor aus den Jahren 1183 bis 1210 war dafür eingerichtet und gilt als der ursprünglichste Teil des Gebäudes.
Mit der Reformation ging der Schrein verloren. Seit 1568 ist nicht mehr bekannt, wo der Leib Olavs in der Kirche liegt. Die Verehrung richtet sich deshalb auf das Oktogon und auf die Kirche als Ganzes, als Ort seines Grabes.
Olav wurde im Mittelalter in ganz Nordeuropa angerufen; auch in England und anderswo in Skandinavien trugen Kirchen seinen Namen.
L'objet de la vénération est saint Olaf, roi et martyr, patron de la Norvège. Il porte le titre de Rex Perpetuus Norvegiae, roi éternel de Norvège, et passe pour celui qui a établi le christianisme dans le pays.
Sa dépouille fut déposée dans la cathédrale à l'intérieur d'une châsse, à l'endroit où fut construit l'octogone, du côté est. Ce chœur octogonal des années 1183 à 1210 avait été aménagé à cette fin et passe pour la partie la plus authentique de l'édifice.
La châsse disparut lors de la Réforme. Depuis 1568, on ignore où repose le corps d'Olaf dans l'église. La vénération se porte donc sur l'octogone et sur l'église tout entière, comme lieu de sa sépulture.
Olaf fut invoqué au Moyen Âge dans toute l'Europe du Nord ; en Angleterre aussi et ailleurs en Scandinavie, des églises portaient son nom.
Si venera sant'Olav, re e martire, patrono della Norvegia. Porta il titolo di Rex Perpetuus Norvegiae, re perpetuo di Norvegia, ed è considerato colui che affermò il cristianesimo nel paese.
Le sue spoglie furono deposte nella cattedrale in un reliquiario, nel punto in cui è stato costruito l'ottagono sul lato orientale. Quel coro ottagonale, degli anni dal 1183 al 1210, fu realizzato proprio per questo ed è considerato la parte più autentica dell'edificio.
Con la Riforma il reliquiario andò perduto. Dal 1568 non si sa più dove riposi nella chiesa il corpo di Olav. La venerazione si rivolge perciò all'ottagono e alla chiesa nel suo insieme, come luogo della sua sepoltura.
Nel medioevo Olav era invocato in tutta l'Europa settentrionale; anche in Inghilterra e altrove in Scandinavia alcune chiese portavano il suo nome.
Se venera a san Olav, rey y mártir, patrono de Noruega. Lleva el título de Rex Perpetuus Norvegiae, rey eterno de Noruega, y está considerado quien implantó definitivamente el cristianismo en el país.
Sus restos mortales se depositaron en la catedral dentro de un relicario, en el punto sobre el que se construyó el octógono del lado oriental. Ese coro octogonal, de los años 1183 a 1210, se dispuso para ese fin y está considerado la parte más original del edificio.
Con la Reforma el relicario se perdió. Desde 1568 ya no se sabe dónde reposa el cuerpo de Olav dentro de la iglesia. La veneración se dirige por ello al octógono y al templo en su conjunto, como lugar de su sepultura.
En la Edad Media se invocaba a Olav en todo el norte de Europa; también en Inglaterra y en otros lugares de Escandinavia había iglesias que llevaban su nombre.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kathedraal is honderdtwee meter lang en, met het dwarsschip meegerekend, vijftig meter breed. De gewelven reiken tot eenentwintig meter. Het gebouw is in hoofdzaak van speksteen opgetrokken.
De bouwstijl loopt van Anglo-Normandisch en romaans naar gotisch. Het dwarsschip is het oudste deel en nog romaans; schip en octogoon zijn gotisch. Boven de kruising verheft zich een toren; in totaal telt het gebouw er drie.
De octogoon aan de oostzijde, gebouwd tussen 1183 en 1210, is het authentiekste deel van de kerk. Hier stond het schrijn van Olav, en hier komt de pelgrim aan het einde van zijn tocht.
De westgevel is het meest in het oog springende onderdeel van de restauratie. Aartsbisschop Sigurd Eindrideson legde er in 1248 de eerste steen voor, maar de gevel was nog onvoltooid toen de brand van 1328 de kerk trof. In 1661 stonden er nog slechts de onderste delen; van de middeleeuwse beelden bleven er vijf over.
De herbouw van de gevel duurde van 1905 tot 1983. Olaf Nordhagen en Henrik Bull deelden de eerste prijs in de prijsvraag; vanaf 1930 leidde Helge Thiis het werk, dat hij als een oefening in gotische vormentaal opvatte. De westgevel kwam in 1963 gereed.
De gevel draagt zevenenvijftig grote beelden, gemaakt door onder anderen Gustav Vigeland, Wilhelm Rasmussen, Odd Hilt en Kristofer Leirdal. Zij tonen bijbelse figuren, heiligen, Noorse kerkleiders, deugden en apostelen, in drie rijen naast het grote roosvenster. Dat venster, in 1930 voltooid door Gabriel Kielland, bestaat uit ruim tienduizend stukjes glas.
In het koor worden de Noorse vorsten gewijd. Zeven koningen zijn hier gekroond en tien liggen er begraven, zodat de kerk tegelijk nationaal monument en bedevaartkerk is. De kathedraal is tegenwoordig evangelisch-luthers en zetel van een bisdom van de Kerk van Noorwegen.
Katedra ma sto dwa metry długości, a wraz z transeptem pięćdziesiąt metrów szerokości. Sklepienia sięgają dwudziestu jeden metrów. Budowlę wzniesiono w zasadniczej części ze steatytu.
Styl przechodzi od form anglonormańskich i romańskich do gotyku. Transept jest najstarszą częścią i pozostaje romański; nawa i oktogon są gotyckie. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się wieża; w sumie budowla ma ich trzy.
Oktogon po stronie wschodniej, zbudowany w latach 1183-1210, jest najbardziej autentyczną częścią kościoła. Tu stał relikwiarz Olafa i tu pielgrzym dociera na koniec swojej drogi.
Fasada zachodnia jest najbardziej rzucającym się w oczy elementem restauracji. Arcybiskup Sigurd Eindrideson położył pod nią kamień węgielny w 1248 roku, lecz fasada była wciąż nieukończona, gdy w 1328 roku kościół strawił pożar. W 1661 roku stały z niej już tylko dolne partie; ze średniowiecznych rzeźb ocalało pięć.
Odbudowa fasady trwała od 1905 do 1983 roku. Olaf Nordhagen i Henrik Bull podzielili się pierwszą nagrodą w konkursie; od 1930 roku pracami kierował Helge Thiis, który pojmował je jako ćwiczenie w gotyckim języku form. Fasadę zachodnią ukończono w 1963 roku.
Fasada dźwiga pięćdziesiąt siedem wielkich rzeźb, wykonanych między innymi przez Gustava Vigelanda, Wilhelma Rasmussena, Odda Hilta i Kristofera Leirdala. Przedstawiają one postacie biblijne, świętych, norweskich zwierzchników Kościoła, cnoty i apostołów, w trzech rzędach po bokach wielkiej rozety. Rozetę tę ukończył w 1930 roku Gabriel Kielland, a składa się ona z ponad dziesięciu tysięcy kawałków szkła.
W prezbiterium konsekruje się norweskich władców. Koronowano tu siedmiu królów, a dziesięciu spoczywa w kościele, tak że jest on zarazem pomnikiem narodowym i świątynią pielgrzymkową. Katedra jest dziś ewangelicko-luterańska i stanowi siedzibę diecezji Kościoła Norwegii.
Die Kathedrale ist hundertzwei Meter lang und, das Querschiff mitgerechnet, fünfzig Meter breit. Die Gewölbe reichen bis einundzwanzig Meter. Das Gebäude ist im Wesentlichen aus Speckstein aufgeführt.
Der Baustil reicht von anglonormannisch und romanisch bis gotisch. Das Querschiff ist der älteste Teil und noch romanisch; Schiff und Oktogon sind gotisch. Über der Vierung erhebt sich ein Turm; insgesamt zählt das Gebäude drei.
Das Oktogon an der Ostseite, zwischen 1183 und 1210 gebaut, ist der authentischste Teil der Kirche. Hier stand der Schrein Olavs, und hier kommt der Pilger am Ende seines Weges an.
Die Westfassade ist der auffälligste Teil der Restaurierung. Erzbischof Sigurd Eindrideson legte 1248 den Grundstein dafür, doch die Fassade war noch unvollendet, als der Brand von 1328 die Kirche traf. 1661 standen nur noch die unteren Teile; von den mittelalterlichen Figuren blieben fünf erhalten.
Der Wiederaufbau der Fassade dauerte von 1905 bis 1983. Olaf Nordhagen und Henrik Bull teilten sich den ersten Preis im Wettbewerb; ab 1930 leitete Helge Thiis die Arbeiten, die er als Übung in gotischer Formensprache auffasste. Die Westfassade wurde 1963 fertig.
Die Fassade trägt siebenundfünfzig große Figuren, geschaffen unter anderen von Gustav Vigeland, Wilhelm Rasmussen, Odd Hilt und Kristofer Leirdal. Sie zeigen biblische Gestalten, Heilige, norwegische Kirchenführer, Tugenden und Apostel, in drei Reihen neben dem großen Rosenfenster. Dieses Fenster, 1930 von Gabriel Kielland vollendet, besteht aus gut zehntausend Glasstückchen.
Im Chor werden die norwegischen Herrscher geweiht. Sieben Könige wurden hier gekrönt, und zehn liegen hier begraben, sodass die Kirche zugleich Nationaldenkmal und Wallfahrtskirche ist. Die Kathedrale ist heute evangelisch-lutherisch und Sitz eines Bistums der Norwegischen Kirche.
La cathédrale mesure cent deux mètres de long et, transept compris, cinquante mètres de large. Les voûtes s'élèvent à vingt et un mètres. L'édifice est construit pour l'essentiel en pierre ollaire.
Le style va de l'anglo-normand et du roman au gothique. Le transept est la partie la plus ancienne et reste romane ; la nef et l'octogone sont gothiques. Une tour se dresse au-dessus de la croisée ; l'édifice en compte trois au total.
L'octogone, à l'est, bâti entre 1183 et 1210, est la partie la plus authentique de l'église. C'est là que se trouvait la châsse d'Olaf, et là qu'aboutit le pèlerin au terme de sa marche.
La façade occidentale est l'élément le plus spectaculaire de la restauration. L'archevêque Sigurd Eindrideson en posa la première pierre en 1248, mais la façade était encore inachevée lorsque l'incendie de 1328 frappa l'église. En 1661, seules les parties basses subsistaient ; des statues médiévales, cinq ont survécu.
La reconstruction de la façade dura de 1905 à 1983. Olaf Nordhagen et Henrik Bull partagèrent le premier prix du concours ; à partir de 1930, Helge Thiis dirigea les travaux, qu'il conçut comme un exercice de langage gothique. La façade occidentale fut achevée en 1963.
La façade porte cinquante-sept grandes statues, dues notamment à Gustav Vigeland, Wilhelm Rasmussen, Odd Hilt et Kristofer Leirdal. Elles représentent des figures bibliques, des saints, des chefs de l'Église norvégienne, des vertus et des apôtres, sur trois rangées de part et d'autre de la grande rosace. Cette verrière, achevée en 1930 par Gabriel Kielland, se compose de plus de dix mille morceaux de verre.
C'est dans le chœur que les souverains norvégiens reçoivent la bénédiction. Sept rois y ont été couronnés et dix y sont enterrés, si bien que l'église est à la fois monument national et église de pèlerinage. La cathédrale est aujourd'hui évangélique luthérienne et siège d'un diocèse de l'Église de Norvège.
La cattedrale è lunga centodue metri e, contando il transetto, larga cinquanta. Le volte raggiungono i ventuno metri. L'edificio è costruito in prevalenza in pietra ollare.
Lo stile va dall'anglo-normanno e dal romanico al gotico. Il transetto è la parte più antica ed è ancora romanico; la navata e l'ottagono sono gotici. Sopra la crociera si innalza una torre; in tutto l'edificio ne ha tre.
L'ottagono sul lato orientale, costruito tra il 1183 e il 1210, è la parte più autentica della chiesa. Qui si trovava il reliquiario di Olav, e qui il pellegrino arriva al termine del suo cammino.
La facciata occidentale è l'elemento più vistoso del restauro. L'arcivescovo Sigurd Eindrideson ne posò la prima pietra nel 1248, ma il prospetto era ancora incompiuto quando l'incendio del 1328 colpì la chiesa. Nel 1661 ne restavano soltanto le parti inferiori; delle statue medievali se ne conservarono cinque.
La ricostruzione della facciata durò dal 1905 al 1983. Olaf Nordhagen e Henrik Bull condivisero il primo premio del concorso; dal 1930 diresse i lavori Helge Thiis, che li intese come un esercizio nel linguaggio formale gotico. La facciata occidentale fu terminata nel 1963.
Il prospetto reca cinquantasette grandi statue, opera tra gli altri di Gustav Vigeland, Wilhelm Rasmussen, Odd Hilt e Kristofer Leirdal. Raffigurano personaggi biblici, santi, uomini di chiesa norvegesi, virtù e apostoli, in tre file accanto al grande rosone. Quella vetrata, completata nel 1930 da Gabriel Kielland, è composta da oltre diecimila tessere di vetro.
Nel coro i sovrani norvegesi ricevono la consacrazione. Sette re vi sono stati incoronati e dieci vi sono sepolti, sicché la chiesa è insieme monumento nazionale e chiesa di pellegrinaggio. La cattedrale è oggi evangelica luterana e sede di una diocesi della Chiesa di Norvegia.
La catedral mide ciento dos metros de largo y, contando el crucero, cincuenta metros de ancho. Las bóvedas alcanzan los veintiún metros. El edificio está levantado principalmente en esteatita.
El estilo constructivo va de lo anglonormando y románico a lo gótico. El crucero es la parte más antigua y sigue siendo románico; la nave y el octógono son góticos. Sobre el crucero se eleva una torre; en total el edificio cuenta con tres.
El octógono del lado oriental, construido entre 1183 y 1210, es la parte más auténtica de la iglesia. Aquí se alzaba el relicario de Olav, y aquí llega el peregrino al término de su camino.
La fachada occidental es el elemento más llamativo de la restauración. El arzobispo Sigurd Eindrideson colocó en 1248 su primera piedra, pero el frente seguía inacabado cuando el incendio de 1328 asoló la iglesia. En 1661 solo quedaban en pie sus partes inferiores; de las esculturas medievales se conservaron cinco.
La reconstrucción de la fachada se prolongó de 1905 a 1983. Olaf Nordhagen y Henrik Bull compartieron el primer premio del concurso; a partir de 1930 dirigió los trabajos Helge Thiis, que los concibió como un ejercicio de lenguaje formal gótico. La fachada occidental quedó terminada en 1963.
El frente luce cincuenta y siete grandes esculturas, obra, entre otros, de Gustav Vigeland, Wilhelm Rasmussen, Odd Hilt y Kristofer Leirdal. Representan figuras bíblicas, santos, jerarcas eclesiásticos noruegos, virtudes y apóstoles, en tres hileras junto al gran rosetón. Ese ventanal, terminado en 1930 por Gabriel Kielland, se compone de más de diez mil piezas de vidrio.
En el coro se consagra a los monarcas noruegos. Aquí han sido coronados siete reyes y yacen enterrados diez, de modo que la iglesia es a la vez monumento nacional e iglesia de peregrinación. La catedral es hoy evangélica luterana y sede de una diócesis de la Iglesia de Noruega.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Het feest van de heilige Olav valt op 29 juli, de dag van de slag bij Stiklestad in 1030. In Noorwegen heet die dag Olsok. De verering kwam al een jaar na zijn dood op gang, toen bisschop Grimkell hem op 3 augustus 1031 heilig verklaarde.
Naar Nidaros leidt een net van pelgrimswegen, de Sint-Olavspaden. In Noorwegen gaat het om negen routes, waaronder de Gudbrandsdalsleden, de Sint-Olavsleden en de Kystpilegrimsleia. Alle hebben de kathedraal als eindpunt.
De Gudbrandsdalsleden is de bekendste. Hij begint in Oslo, loopt via Hamar en Lillehammer en steekt het Dovrefjell over naar Trondheim, in totaal zeshonderddrieënveertig kilometer. In de middeleeuwen was dit de hoofdroute naar Nidaros.
Sinds 1994 zijn in Finland, Denemarken, Zweden en Noorwegen meer dan vijfduizend kilometer paden van het pelgrimslogo voorzien. De Raad van Europa erkende de Sint-Olavspaden in 2010 als culturele route. Het nationale pelgrimscentrum reikt aan wie de tocht volbrengt de Olavsbrief uit; pelgrims dragen onderweg een pelgrimspaspoort. Het wandelseizoen loopt van 1 juni tot 1 september.
Święto świętego Olafa przypada 29 lipca, w dniu bitwy pod Stiklestad w 1030 roku. W Norwegii dzień ten nosi nazwę Olsok. Kult ruszył już rok po jego śmierci, gdy biskup Grimkell ogłosił go świętym 3 sierpnia 1031 roku.
Do Nidaros prowadzi sieć szlaków pielgrzymich, Drogi świętego Olafa. W Norwegii jest ich dziewięć, w tym Gudbrandsdalsleden, Sankt Olavsleden i Kystpilegrimsleia. Wszystkie kończą się przy katedrze.
Najbardziej znany jest Gudbrandsdalsleden. Zaczyna się w Oslo, biegnie przez Hamar i Lillehammer i przecina płaskowyż Dovrefjell w drodze do Trondheim, mierząc łącznie sześćset czterdzieści trzy kilometry. W średniowieczu była to główna trasa do Nidaros.
Od 1994 roku w Finlandii, Danii, Szwecji i Norwegii oznakowano logo pielgrzymkowym ponad pięć tysięcy kilometrów szlaków. Rada Europy uznała Drogi świętego Olafa w 2010 roku za szlak kulturowy. Narodowe centrum pielgrzymkowe wręcza tym, którzy przebyli całą trasę, list Olafa; w drodze pielgrzymi noszą paszport pielgrzyma. Sezon wędrowania trwa od 1 czerwca do 1 września.
Das Fest des heiligen Olav fällt auf den 29. Juli, den Tag der Schlacht bei Stiklestad im Jahr 1030. In Norwegen heißt dieser Tag Olsok. Die Verehrung kam schon ein Jahr nach seinem Tod in Gang, als Bischof Grimkell ihn am 3. August 1031 heiligsprach.
Nach Nidaros führt ein Netz von Pilgerwegen, die Olavswege. In Norwegen sind es neun Routen, darunter der Gudbrandsdalsleden, der Sankt Olavsleden und die Kystpilegrimsleia. Alle haben die Kathedrale als Endpunkt.
Der Gudbrandsdalsleden ist der bekannteste. Er beginnt in Oslo, führt über Hamar und Lillehammer und quert das Dovrefjell nach Trondheim, insgesamt sechshundertdreiundvierzig Kilometer. Im Mittelalter war dies die Hauptroute nach Nidaros.
Seit 1994 sind in Finnland, Dänemark, Schweden und Norwegen mehr als fünftausend Kilometer Wege mit dem Pilgerzeichen versehen worden. Der Europarat erkannte die Olavswege 2010 als Kulturroute an. Das nationale Pilgerzentrum überreicht denen, die den Weg vollenden, den Olavsbrief; unterwegs tragen die Pilger einen Pilgerpass. Die Wandersaison läuft vom 1. Juni bis zum 1. September.
La fête de saint Olaf tombe le 29 juillet, jour de la bataille de Stiklestad en 1030. En Norvège, on l'appelle Olsok. La vénération se mit en route un an à peine après sa mort, lorsque l'évêque Grimkell le déclara saint le 3 août 1031.
Un réseau de chemins de pèlerinage conduit à Nidaros, les chemins de Saint-Olaf. La Norvège en compte neuf, parmi lesquels le Gudbrandsdalsleden, le Sankt Olavsleden et le Kystpilegrimsleia. Tous ont la cathédrale pour terme.
Le Gudbrandsdalsleden est le plus connu. Il part d'Oslo, passe par Hamar et Lillehammer et franchit le Dovrefjell jusqu'à Trondheim, soit six cent quarante-trois kilomètres au total. Au Moyen Âge, c'était l'itinéraire principal vers Nidaros.
Depuis 1994, plus de cinq mille kilomètres de sentiers ont été balisés du logo du pèlerin en Finlande, au Danemark, en Suède et en Norvège. Le Conseil de l'Europe a reconnu les chemins de Saint-Olaf comme itinéraire culturel en 2010. Le centre national du pèlerinage remet à qui achève la marche l'Olavsbrev, la lettre d'Olaf ; les pèlerins portent en chemin un passeport de pèlerin. La saison de marche va du 1er juin au 1er septembre.
La festa di sant'Olav cade il 29 luglio, giorno della battaglia di Stiklestad del 1030. In Norvegia quel giorno si chiama Olsok. La venerazione cominciò già un anno dopo la sua morte, quando il vescovo Grimkell lo proclamò santo il 3 agosto 1031.
A Nidaros conduce una rete di cammini, i sentieri di sant'Olav. In Norvegia si tratta di nove itinerari, tra cui il Gudbrandsdalsleden, il Sankt Olavsleden e il Kystpilegrimsleia. Tutti hanno la cattedrale come punto d'arrivo.
Il Gudbrandsdalsleden è il più noto. Parte da Oslo, passa per Hamar e Lillehammer e attraversa il Dovrefjell fino a Trondheim, per un totale di seicentoquarantatré chilometri. Nel medioevo era la via principale verso Nidaros.
Dal 1994 in Finlandia, Danimarca, Svezia e Norvegia oltre cinquemila chilometri di sentieri sono stati segnalati con il logo del pellegrinaggio. Il Consiglio d'Europa ha riconosciuto i cammini di sant'Olav come itinerario culturale nel 2010. Il centro nazionale del pellegrinaggio consegna a chi porta a termine il cammino la Olavsbrief; lungo il percorso i pellegrini portano una credenziale. La stagione di cammino va dal 1º giugno al 1º settembre.
La fiesta de san Olav cae el 29 de julio, día de la batalla de Stiklestad de 1030. En Noruega esa jornada se llama Olsok. La veneración arrancó ya un año después de su muerte, cuando el obispo Grimkell lo declaró santo el 3 de agosto de 1031.
Hasta Nidaros conduce una red de caminos de peregrinación, los caminos de San Olav. En Noruega se trata de nueve rutas, entre ellas la Gudbrandsdalsleden, la Sankt Olavsleden y la Kystpilegrimsleia. Todas tienen la catedral como punto final.
La Gudbrandsdalsleden es la más conocida. Arranca en Oslo, pasa por Hamar y Lillehammer y cruza el Dovrefjell hacia Trondheim, en total seiscientos cuarenta y tres kilómetros. En la Edad Media era la ruta principal hacia Nidaros.
Desde 1994 se han señalizado con el logotipo del peregrino más de cinco mil kilómetros de senderos en Finlandia, Dinamarca, Suecia y Noruega. El Consejo de Europa reconoció los caminos de San Olav en 2010 como itinerario cultural. El centro nacional del peregrino entrega a quien completa el camino la Olavsbrev, la carta de Olav; los peregrinos llevan durante el trayecto una credencial. La temporada de marcha va del 1 de junio al 1 de septiembre.