Paray-le-MonialParay-le-MonialParay-le-MonialParay-le-MonialParay-le-MonialParay-le-Monial

De geschiedenis begint in 973, toen graaf Lambert van Chalon samen met zijn echtgenote Adelaïde en met Mayeul, abt van Cluny, er een benedictijnse priorij stichtte. In 977 werd de eerste kerk gewijd aan de Heilige Verlosser, de Maagd Maria en Johannes de Doper. Zijn zoon Hugo I verbond het klooster onder abt Odilo aan de abdij van Cluny. Van 999 tot 1789 waren de monniken heer van de stad.

Het huidige kerkgebouw kwam in etappen tot stand. De narthex dateert uit het laatste kwart van de elfde eeuw; schip, transept en koor werden omstreeks 1140 opgetrokken. De bovenste geleding van de klokkentoren volgde in de veertiende eeuw, en omstreeks 1470 verving een nieuwe kapel de oude in de zuidelijke transeptarm. Als bouwheer wordt Hugo van Semur genoemd.

In 1626 werd in de stad een klooster van de Visitatie gesticht; de kapel waarin de verschijningen worden gesitueerd, dateert van 1633. Margaretha Maria Alacoque, geboren op 22 juli 1647 te L'Hautecour in Bourgondië, trad er op 25 mei 1671 in en legde op 6 november 1672 haar professie af. Zij stierf te Paray-le-Monial op 17 oktober 1690.

Volgens haar eigen verslag ontving zij tussen 27 december 1673 en juni 1675 verschijningen van Christus. Bij de eerste, op 27 december 1673, mocht zij naar haar zeggen haar hoofd tegen zijn hart leggen. In juni 1675 vroeg Christus haar, volgens de overlevering, om een feest ter ere van zijn Hart op de eerste vrijdag na het octaaf van het Heilig Sacrament.

De jezuïet Claude de la Colombière, biechtvader van de gemeenschap, verklaarde haar visioenen echt; zijn steun was doorslaggevend. De kerkelijke erkenning volgde veel later: paus Pius IX verklaarde haar op 18 september 1864 zalig, paus Benedictus XV op 13 mei 1920 heilig.

Na de Revolutie werd de eredienst in 1802 hersteld. In 1846 werd de kerk geklasseerd als monument historique. Architect Eugène Millet, leerling van Viollet-le-Duc, herbouwde de klokkentoren en de pijlers en restaureerde het portaal. Tussen 1908 en 1938 kwam onder het pleisterwerk een beschildering van het koor tevoorschijn; van 1999 tot 2007 werd het interieur gerestaureerd.

In 1875 verhief paus Pius IX de kerk tot basilica minor; in datzelfde jaar werd zij aan het Heilig Hart toegewijd. Paus Johannes Paulus II kwam er op 5 oktober 1986 als pelgrim.

Historia zaczyna się w 973 roku, gdy hrabia Lambert z Chalon wraz z małżonką Adelajdą i z Majolusem, opatem Cluny, ufundował tu przeorat benedyktynów. W 977 roku poświęcono pierwszy kościół Najświętszemu Zbawicielowi, Najświętszej Maryi Pannie i Janowi Chrzcicielowi. Jego syn Hugon I związał klasztor pod rządami opata Odylona z opactwem w Cluny. Od 999 do 1789 roku mnisi byli panami miasta.

Dzisiejszy kościół powstawał etapami. Narteks pochodzi z ostatniej ćwierci XI wieku; nawę, transept i prezbiterium wzniesiono około 1140 roku. Górną kondygnację dzwonnicy dobudowano w XIV wieku, a około 1470 roku nowa kaplica zastąpiła starą w południowym ramieniu transeptu. Jako fundatora wymienia się Hugona z Semur.

W 1626 roku założono w mieście klasztor wizytek; kaplica, w której umieszcza się objawienia, pochodzi z 1633 roku. Małgorzata Maria Alacoque, urodzona 22 lipca 1647 roku w L'Hautecour w Burgundii, wstąpiła tam 25 maja 1671 roku i 6 listopada 1672 roku złożyła profesję. Zmarła w Paray-le-Monial 17 października 1690 roku.

Według jej własnej relacji otrzymywała między 27 grudnia 1673 roku a czerwcem 1675 roku objawienia Chrystusa. Przy pierwszym, 27 grudnia 1673 roku, mogła — jak mówiła — złożyć głowę na Jego sercu. W czerwcu 1675 roku Chrystus poprosił ją, według tradycji, o święto ku czci swojego Serca w pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała.

Jezuita Klaudiusz de la Colombière, spowiednik wspólnoty, uznał jej wizje za prawdziwe; jego poparcie okazało się rozstrzygające. Kościelne uznanie przyszło znacznie później: papież Pius IX ogłosił ją błogosławioną 18 września 1864 roku, a papież Benedykt XV świętą 13 maja 1920 roku.

Po rewolucji kult przywrócono w 1802 roku. W 1846 roku kościół wpisano jako monument historique. Architekt Eugène Millet, uczeń Viollet-le-Duca, odbudował dzwonnicę i filary oraz odrestaurował portal. W latach 1908-1938 spod tynku wyłoniła się polichromia prezbiterium; w latach 1999-2007 odnowiono wnętrze.

W 1875 roku papież Pius IX podniósł kościół do rangi bazyliki mniejszej; w tym samym roku poświęcono go Najświętszemu Sercu. Papież Jan Paweł II przybył tu jako pielgrzym 5 października 1986 roku.

Die Geschichte beginnt im Jahr 973, als Graf Lambert von Chalon zusammen mit seiner Gemahlin Adelaïde und mit Mayeul, dem Abt von Cluny, hier ein Benediktinerpriorat gründete. 977 wurde die erste Kirche dem Heiligen Erlöser, der Jungfrau Maria und Johannes dem Täufer geweiht. Sein Sohn Hugo I. verband das Kloster unter Abt Odilo mit der Abtei Cluny. Von 999 bis 1789 waren die Mönche Herren der Stadt.

Der heutige Kirchenbau entstand in Etappen. Der Narthex stammt aus dem letzten Viertel des elften Jahrhunderts; Langhaus, Querschiff und Chor wurden um 1140 errichtet. Das oberste Geschoss des Glockenturms folgte im vierzehnten Jahrhundert, und um 1470 ersetzte eine neue Kapelle die alte im südlichen Querhausarm. Als Bauherr wird Hugo von Semur genannt.

1626 wurde in der Stadt ein Kloster der Heimsuchung gegründet; die Kapelle, in der die Erscheinungen verortet werden, stammt von 1633. Margareta Maria Alacoque, geboren am 22. Juli 1647 in L'Hautecour in Burgund, trat dort am 25. Mai 1671 ein und legte am 6. November 1672 ihre Profess ab. Sie starb am 17. Oktober 1690 in Paray-le-Monial.

Nach ihrem eigenen Bericht empfing sie zwischen dem 27. Dezember 1673 und dem Juni 1675 Erscheinungen Christi. Bei der ersten, am 27. Dezember 1673, durfte sie nach ihren Worten ihr Haupt an sein Herz legen. Im Juni 1675 bat Christus sie, der Überlieferung nach, um ein Fest zu Ehren seines Herzens am ersten Freitag nach der Oktav des Fronleichnamsfestes.

Der Jesuit Claude de la Colombière, Beichtvater der Gemeinschaft, erklärte ihre Visionen für echt; seine Unterstützung gab den Ausschlag. Die kirchliche Anerkennung folgte viel später: Papst Pius IX. sprach sie am 18. September 1864 selig, Papst Benedikt XV. am 13. Mai 1920 heilig.

Nach der Revolution wurde der Gottesdienst 1802 wiederhergestellt. 1846 wurde die Kirche als monument historique eingestuft. Der Architekt Eugène Millet, ein Schüler Viollet-le-Ducs, baute den Glockenturm und die Pfeiler neu auf und restaurierte das Portal. Zwischen 1908 und 1938 kam unter dem Putz eine Bemalung des Chores zum Vorschein; von 1999 bis 2007 wurde der Innenraum restauriert.

1875 erhob Papst Pius IX. die Kirche zur basilica minor; im selben Jahr wurde sie dem Heiligsten Herzen geweiht. Papst Johannes Paul II. kam am 5. Oktober 1986 als Pilger hierher.

L'histoire commence en 973, lorsque le comte Lambert de Chalon fonda ici, avec son épouse Adélaïde et avec Mayeul, abbé de Cluny, un prieuré bénédictin. En 977, la première église fut dédiée au Saint-Sauveur, à la Vierge Marie et à Jean-Baptiste. Son fils Hugues Ier rattacha le monastère à l'abbaye de Cluny, sous l'abbé Odilon. De 999 à 1789, les moines furent seigneurs de la ville.

L'édifice actuel s'est fait par étapes. Le narthex date du dernier quart du XIe siècle ; la nef, le transept et le chœur furent élevés vers 1140. Le niveau supérieur du clocher suivit au XIVe siècle, et vers 1470 une nouvelle chapelle remplaça l'ancienne dans le croisillon sud. On cite Hugues de Semur comme maître d'ouvrage.

En 1626 fut fondé en ville un monastère de la Visitation ; la chapelle où l'on situe les apparitions date de 1633. Marguerite-Marie Alacoque, née le 22 juillet 1647 à L'Hautecour, en Bourgogne, y entra le 25 mai 1671 et fit profession le 6 novembre 1672. Elle mourut à Paray-le-Monial le 17 octobre 1690.

Selon son propre récit, elle reçut entre le 27 décembre 1673 et juin 1675 des apparitions du Christ. Lors de la première, le 27 décembre 1673, elle put, dit-elle, poser sa tête contre son cœur. En juin 1675, le Christ lui demanda, selon la tradition, une fête en l'honneur de son Cœur le premier vendredi après l'octave du Saint-Sacrement.

Le jésuite Claude de la Colombière, confesseur de la communauté, tint ses visions pour authentiques ; son appui fut décisif. La reconnaissance de l'Église vint bien plus tard : le pape Pie IX la béatifia le 18 septembre 1864, et le pape Benoît XV la canonisa le 13 mai 1920.

Après la Révolution, le culte fut rétabli en 1802. En 1846, l'église fut classée monument historique. L'architecte Eugène Millet, élève de Viollet-le-Duc, reconstruisit le clocher et les piliers et restaura le portail. Entre 1908 et 1938, une peinture du chœur réapparut sous l'enduit ; de 1999 à 2007, l'intérieur fut restauré.

En 1875, le pape Pie IX éleva l'église au rang de basilica minor ; la même année, elle fut consacrée au Sacré-Cœur. Le pape Jean-Paul II y vint en pèlerin le 5 octobre 1986.

La storia comincia nel 973, quando il conte Lamberto di Chalon, insieme alla moglie Adelaide e a Maiolo, abate di Cluny, vi fondò un priorato benedettino. Nel 977 la prima chiesa fu dedicata al Santo Salvatore, alla Vergine Maria e a Giovanni Battista. Il figlio Ugo I legò il monastero, sotto l'abate Odilone, all'abbazia di Cluny. Dal 999 al 1789 i monaci furono signori della città.

L'edificio attuale nacque per tappe. Il nartece risale all'ultimo quarto dell'XI secolo; navata, transetto e coro furono innalzati verso il 1140. L'ordine superiore del campanile seguì nel XIV secolo e verso il 1470 una nuova cappella sostituì quella antica nel braccio meridionale del transetto. Come committente viene indicato Ugo di Semur.

Nel 1626 fu fondato in città un monastero della Visitazione; la cappella in cui si collocano le apparizioni risale al 1633. Margherita Maria Alacoque, nata il 22 luglio 1647 a L'Hautecour in Borgogna, vi entrò il 25 maggio 1671 ed emise la professione il 6 novembre 1672. Morì a Paray-le-Monial il 17 ottobre 1690.

Secondo il suo stesso racconto, tra il 27 dicembre 1673 e il giugno 1675 ricevette apparizioni di Cristo. Nella prima, il 27 dicembre 1673, poté, a suo dire, posare il capo sul cuore di lui. Nel giugno 1675 Cristo le chiese, secondo la tradizione, una festa in onore del suo Cuore nel primo venerdì dopo l'ottava del Santissimo Sacramento.

Il gesuita Claude de la Colombière, confessore della comunità, dichiarò autentiche le sue visioni; il suo appoggio fu decisivo. Il riconoscimento ecclesiastico venne molto più tardi: papa Pio IX la proclamò beata il 18 settembre 1864, papa Benedetto XV santa il 13 maggio 1920.

Dopo la Rivoluzione il culto fu ripristinato nel 1802. Nel 1846 la chiesa fu classificata monument historique. L'architetto Eugène Millet, allievo di Viollet-le-Duc, ricostruì il campanile e i pilastri e restaurò il portale. Tra il 1908 e il 1938 sotto l'intonaco riemerse una decorazione dipinta del coro; dal 1999 al 2007 l'interno fu restaurato.

Nel 1875 papa Pio IX elevò la chiesa a basilica minore; nello stesso anno essa fu dedicata al Sacro Cuore. Papa Giovanni Paolo II vi giunse in pellegrinaggio il 5 ottobre 1986.

La historia comienza en 973, cuando el conde Lamberto de Chalon fundó aquí, junto con su esposa Adelaida y con Mayolo, abad de Cluny, un priorato benedictino. En 977 se consagró la primera iglesia al Santo Salvador, a la Virgen María y a san Juan Bautista. Su hijo Hugo I vinculó el monasterio, bajo el abad Odilón, a la abadía de Cluny. De 999 a 1789 los monjes fueron señores de la ciudad.

El edificio actual se levantó por etapas. El nártex data del último cuarto del siglo XI; la nave, el crucero y el coro se erigieron hacia 1140. El cuerpo superior del campanario llegó en el siglo XIV, y hacia 1470 una capilla nueva sustituyó a la antigua en el brazo sur del crucero. Como promotor de la obra se cita a Hugo de Semur.

En 1626 se fundó en la ciudad un monasterio de la Visitación; la capilla donde se sitúan las apariciones data de 1633. Margarita María de Alacoque, nacida el 22 de julio de 1647 en L'Hautecour, en Borgoña, ingresó allí el 25 de mayo de 1671 e hizo su profesión el 6 de noviembre de 1672. Murió en Paray-le-Monial el 17 de octubre de 1690.

Según su propio relato, recibió entre el 27 de diciembre de 1673 y junio de 1675 apariciones de Cristo. En la primera, el 27 de diciembre de 1673, pudo, según dijo, reclinar la cabeza sobre su corazón. En junio de 1675 Cristo le pidió, según la tradición, una fiesta en honor de su Corazón el primer viernes después de la octava del Santísimo Sacramento.

El jesuita Claude de la Colombière, confesor de la comunidad, declaró auténticas sus visiones; su apoyo resultó decisivo. El reconocimiento eclesiástico llegó mucho más tarde: el papa Pío IX la beatificó el 18 de septiembre de 1864 y el papa Benedicto XV la canonizó el 13 de mayo de 1920.

Después de la Revolución, el culto se restableció en 1802. En 1846 la iglesia fue clasificada como monument historique. El arquitecto Eugène Millet, discípulo de Viollet-le-Duc, reconstruyó el campanario y los pilares y restauró la portada. Entre 1908 y 1938 apareció bajo el enlucido una decoración pintada del coro; de 1999 a 2007 se restauró el interior.

En 1875 el papa Pío IX elevó la iglesia a basilica minor; ese mismo año quedó consagrada al Sagrado Corazón. El papa Juan Pablo II vino aquí como peregrino el 5 de octubre de 1986.

Centraal staat de verering van het Heilig Hart van Jezus: het hart van Christus als zinnebeeld van Gods grenzeloze liefde voor de mensen. In de beeldtraditie is het een vlammend hart, stralend van goddelijk licht, doorboord door de lanswond, omgeven door de doornenkroon en bekroond met een kruis.

Het lichaam van de heilige Margaretha Maria rust boven het zijaltaar in de Kapel van de Verschijningen, bij het klooster van de Visitatie. De relieken van de heilige Claude La Colombière worden bewaard in de naar hem genoemde kapel, opgetrokken in 1929. De basiliek bewaart daarnaast relieken van de heilige Gratus.

W centrum stoi kult Najświętszego Serca Jezusa: serce Chrystusa jako znak bezgranicznej miłości Boga do ludzi. W tradycji ikonograficznej jest to serce płonące, jaśniejące Bożym światłem, przebite raną od włóczni, otoczone koroną cierniową i zwieńczone krzyżem.

Ciało świętej Małgorzaty Marii spoczywa nad bocznym ołtarzem w Kaplicy Objawień, przy klasztorze wizytek. Relikwie świętego Klaudiusza La Colombière przechowuje się w nazwanej jego imieniem kaplicy, wzniesionej w 1929 roku. Bazylika przechowuje ponadto relikwie świętego Gratusa.

Im Mittelpunkt steht die Verehrung des Heiligsten Herzens Jesu: das Herz Christi als Sinnbild der grenzenlosen Liebe Gottes zu den Menschen. In der Bildtradition ist es ein flammendes Herz, strahlend von göttlichem Licht, durchbohrt von der Lanzenwunde, umgeben von der Dornenkrone und bekrönt von einem Kreuz.

Der Leib der heiligen Margareta Maria ruht über dem Seitenaltar in der Kapelle der Erscheinungen, beim Kloster der Heimsuchung. Die Reliquien des heiligen Claude La Colombière werden in der nach ihm benannten Kapelle bewahrt, die 1929 errichtet wurde. Die Basilika bewahrt daneben Reliquien des heiligen Gratus.

Au centre se tient la dévotion au Sacré-Cœur de Jésus : le cœur du Christ comme emblème de l'amour sans mesure de Dieu pour les hommes. Dans la tradition iconographique, c'est un cœur enflammé, rayonnant de lumière divine, percé de la blessure de la lance, entouré de la couronne d'épines et surmonté d'une croix.

Le corps de sainte Marguerite-Marie repose au-dessus de l'autel latéral, dans la chapelle des Apparitions, près du monastère de la Visitation. Les reliques de saint Claude La Colombière sont conservées dans la chapelle qui porte son nom, élevée en 1929. La basilique conserve en outre des reliques de saint Grat.

Al centro sta la devozione al Sacro Cuore di Gesù: il cuore di Cristo come simbolo dell'amore sconfinato di Dio per gli uomini. Nella tradizione iconografica è un cuore fiammeggiante, raggiante di luce divina, trafitto dalla ferita della lancia, circondato dalla corona di spine e sormontato da una croce.

Il corpo di santa Margherita Maria riposa sopra l'altare laterale nella Cappella delle Apparizioni, presso il monastero della Visitazione. Le reliquie di san Claude La Colombière sono custodite nella cappella a lui intitolata, eretta nel 1929. La basilica conserva inoltre reliquie di san Grato.

En el centro está la devoción al Sagrado Corazón de Jesús: el corazón de Cristo como emblema del amor sin límites de Dios a los hombres. En la tradición iconográfica es un corazón en llamas, radiante de luz divina, atravesado por la herida de la lanza, rodeado por la corona de espinas y rematado por una cruz.

El cuerpo de santa Margarita María reposa sobre el altar lateral de la Capilla de las Apariciones, junto al monasterio de la Visitación. Las reliquias de san Claude La Colombière se guardan en la capilla que lleva su nombre, levantada en 1929. La basílica conserva además reliquias de san Grato.

De basiliek is een werk van Bourgondische romaanse bouwkunst, met een plattegrond die op Cluny is geënt zonder er een eenvoudige verkleining van te zijn: drie beuken tegenover vijf te Cluny, een enkel in plaats van een dubbel transept, en drie stralende kapellen in plaats van vijf.

Het schip heeft een middenbeuk met twee zijbeuken en drie traveeën. De kerk is 63,5 meter lang en, zonder transept, 22,35 meter breed; de middenbeuk is 22 meter hoog, het gebouw 56 meter. De grote arcaden zijn spitsboogvormig, de kooromgang is smaller dan de zijbeuken.

De kapitelen zijn vooral met acanthusbladeren versierd. Daarnaast zijn er twee met adelaars, zeven met leeuwen, drie met griffioenen en drie gehistorieerde kapitelen waarvan de duiding lastig blijft.

Buiten de basiliek liggen de kapel van de Verschijningen uit 1633 en het klooster van de Visitatie uit 1626. Het eucharistische museum du Hiéron, in een negentiende-eeuws gebouw, heropende in 2005 na een renovatie.

De Tour Saint-Nicolas hoorde bij een parochiekerk die in 1535 werd gewijd; de massieve klokkentoren kwam omstreeks 1549 bij. Het stadhuis toont de renaissancegevel van de Maison Jayet, tussen 1525 en 1528 gebouwd voor Pierre Jayet, een welgestelde protestantse lakenfabrikant.

Bazylika to dzieło burgundzkiej architektury romańskiej, o planie wzorowanym na Cluny, lecz nie będącym jego prostym pomniejszeniem: trzy nawy wobec pięciu w Cluny, transept pojedynczy zamiast podwójnego i trzy kaplice promieniste zamiast pięciu.

Korpus ma nawę główną z dwiema nawami bocznymi i trzy przęsła. Kościół liczy 63,5 metra długości i — bez transeptu — 22,35 metra szerokości; nawa główna ma 22 metry wysokości, a cała budowla 56 metrów. Wielkie arkady są ostrołukowe, a obejście prezbiterium jest węższe niż nawy boczne.

Kapitele zdobią przede wszystkim liście akantu. Oprócz nich są dwa z orłami, siedem z lwami, trzy z gryfami i trzy figuralne, których wykładnia pozostaje trudna.

Poza bazyliką leżą Kaplica Objawień z 1633 roku i klasztor wizytek z 1626 roku. Muzeum eucharystyczne du Hiéron, mieszczące się w dziewiętnastowiecznym budynku, otwarto ponownie w 2005 roku po remoncie.

Tour Saint-Nicolas należała do kościoła parafialnego poświęconego w 1535 roku; masywna dzwonnica doszła około 1549 roku. Ratusz ma renesansową fasadę Maison Jayet, zbudowanego w latach 1525-1528 dla Pierre'a Jayeta, zamożnego protestanckiego sukiennika.

Die Basilika ist ein Werk burgundischer Romanik, mit einem Grundriss, der sich an Cluny anlehnt, ohne eine bloße Verkleinerung davon zu sein: drei Schiffe gegenüber fünf in Cluny, ein einfaches statt eines doppelten Querschiffs und drei Radialkapellen statt fünf.

Das Langhaus hat ein Mittelschiff mit zwei Seitenschiffen und drei Jochen. Die Kirche ist 63,5 Meter lang und, ohne Querschiff, 22,35 Meter breit; das Mittelschiff ist 22 Meter hoch, das Gebäude 56 Meter. Die großen Arkaden sind spitzbogig, der Chorumgang ist schmaler als die Seitenschiffe.

Die Kapitelle sind vor allem mit Akanthusblättern geschmückt. Daneben gibt es zwei mit Adlern, sieben mit Löwen, drei mit Greifen und drei historisierte Kapitelle, deren Deutung schwierig bleibt.

Außerhalb der Basilika liegen die Kapelle der Erscheinungen von 1633 und das Kloster der Heimsuchung von 1626. Das eucharistische Museum du Hiéron, in einem Gebäude des neunzehnten Jahrhunderts, wurde 2005 nach einer Renovierung wiedereröffnet.

Der Tour Saint-Nicolas gehörte zu einer Pfarrkirche, die 1535 geweiht wurde; der massige Glockenturm kam um 1549 hinzu. Das Rathaus zeigt die Renaissancefassade der Maison Jayet, zwischen 1525 und 1528 für Pierre Jayet erbaut, einen wohlhabenden protestantischen Tuchfabrikanten.

La basilique est une œuvre de l'art roman bourguignon, dont le plan est greffé sur celui de Cluny sans en être une simple réduction : trois nefs contre cinq à Cluny, un seul transept au lieu d'un double, et trois chapelles rayonnantes au lieu de cinq.

La nef comporte un vaisseau central, deux bas-côtés et trois travées. L'église mesure 63,5 mètres de long et, hors transept, 22,35 mètres de large ; le vaisseau central s'élève à 22 mètres, l'édifice à 56 mètres. Les grandes arcades sont brisées, et le déambulatoire est plus étroit que les bas-côtés.

Les chapiteaux sont surtout ornés de feuilles d'acanthe. S'y ajoutent deux chapiteaux aux aigles, sept aux lions, trois aux griffons et trois chapiteaux historiés dont la lecture reste difficile.

Hors de la basilique se trouvent la chapelle des Apparitions, de 1633, et le monastère de la Visitation, de 1626. Le musée eucharistique du Hiéron, installé dans un bâtiment du XIXe siècle, a rouvert en 2005 après rénovation.

La tour Saint-Nicolas appartenait à une église paroissiale consacrée en 1535 ; le massif clocher lui fut adjoint vers 1549. L'hôtel de ville présente la façade Renaissance de la maison Jayet, construite entre 1525 et 1528 pour Pierre Jayet, riche drapier protestant.

La basilica è un'opera dell'architettura romanica borgognona, con una pianta modellata su Cluny senza esserne una semplice riduzione: tre navate contro le cinque di Cluny, un solo transetto invece di due e tre cappelle radiali invece di cinque.

Il corpo longitudinale ha una navata centrale con due navate laterali e tre campate. La chiesa è lunga 63,5 metri e larga, senza il transetto, 22,35 metri; la navata centrale è alta 22 metri, l'edificio 56 metri. Le grandi arcate sono a sesto acuto e il deambulatorio è più stretto delle navate laterali.

I capitelli sono decorati soprattutto con foglie d'acanto. Ve ne sono inoltre due con aquile, sette con leoni, tre con grifoni e tre capitelli istoriati la cui lettura resta difficile.

Fuori dalla basilica si trovano la cappella delle Apparizioni del 1633 e il monastero della Visitazione del 1626. Il museo eucaristico du Hiéron, in un edificio ottocentesco, ha riaperto nel 2005 dopo un rinnovamento.

La Tour Saint-Nicolas apparteneva a una chiesa parrocchiale consacrata nel 1535; il massiccio campanile si aggiunse verso il 1549. Il municipio mostra la facciata rinascimentale della Maison Jayet, costruita tra il 1525 e il 1528 per Pierre Jayet, un facoltoso fabbricante di panni protestante.

La basílica es una obra del románico borgoñón, con una planta inspirada en Cluny sin ser una simple reducción suya: tres naves frente a las cinco de Cluny, un solo crucero en lugar de dos y tres capillas radiales en lugar de cinco.

La nave consta de un cuerpo central con dos naves laterales y tres tramos. La iglesia mide 63,5 metros de largo y, sin el crucero, 22,35 metros de ancho; la nave central tiene 22 metros de altura y el edificio, 56 metros. Las grandes arquerías son apuntadas y la girola es más estrecha que las naves laterales.

Los capiteles están decorados sobre todo con hojas de acanto. Hay además dos con águilas, siete con leones, tres con grifos y tres capiteles historiados cuya interpretación sigue siendo difícil.

Fuera de la basílica se encuentran la capilla de las Apariciones, de 1633, y el monasterio de la Visitación, de 1626. El museo eucarístico du Hiéron, en un edificio del siglo XIX, reabrió en 2005 tras una reforma.

La Tour Saint-Nicolas pertenecía a una iglesia parroquial consagrada en 1535; el macizo campanario se le añadió hacia 1549. El ayuntamiento luce la fachada renacentista de la Maison Jayet, construida entre 1525 y 1528 para Pierre Jayet, un próspero pañero protestante.

Het feest van het Heilig Hart werd voor het eerst met bisschoppelijke goedkeuring gevierd op 31 augustus 1670 in Rennes, op initiatief van Johannes Eudes. Pius IX breidde het in 1856 uit tot de hele Latijnse Kerk, Leo XIII verhoogde de rang ervan in juni 1889 en Pius XI voegde er in 1928 een octaaf aan toe.

Sinds 1969 heeft het feest de rang van hoogfeest. Het valt op de tweede vrijdag na Drievuldigheidszondag, dus ten vroegste op 29 mei en ten laatste op 2 juli. De maand juni is van oudsher op bijzondere wijze aan het Heilig Hart gewijd.

Twee gebruiken gaan terug op wat Margaretha Maria optekende. Bij de devotie van de eerste vrijdagen ontvangt men negen maanden achtereen op de eerste vrijdag de communie; volgens haar verslag beloofde Christus wie dit volhoudt de genade van berouw op het einde. Het Heilig Uur wordt in de nacht van donderdag gehouden, in gedachtenis aan de doodsangst in Getsemane.

Leo XIII wijdde op 9 juni 1899 het hele menselijke geslacht toe aan het Heilig Hart, aangekondigd in de encycliek Annum Sacrum van 25 mei 1899. Pius XI publiceerde op 8 mei 1928 Miserentissimus Redemptor over toewijding en eerherstel; Pius XII richtte zich op 15 mei 1956 met Haurietis Aquas tot de hele Latijnse Kerk.

De gedachtenis van de heilige Margaretha Maria wordt gevierd op 16 oktober; bij de kalenderhervorming van 1969 werd zij verplaatst van haar sterfdag, 17 oktober.

Święto Najświętszego Serca obchodzono po raz pierwszy za zgodą biskupa 31 sierpnia 1670 roku w Rennes, z inicjatywy Jana Eudesa. Pius IX rozszerzył je w 1856 roku na cały Kościół łaciński, Leon XIII podniósł jego rangę w czerwcu 1889 roku, a Pius XI dodał do niego w 1928 roku oktawę.

Od 1969 roku święto ma rangę uroczystości. Przypada w drugi piątek po niedzieli Trójcy Świętej, a więc najwcześniej 29 maja, a najpóźniej 2 lipca. Miesiąc czerwiec od dawna poświęcony jest w szczególny sposób Najświętszemu Sercu.

Dwa zwyczaje wywodzą się z tego, co zapisała Małgorzata Maria. W nabożeństwie pierwszych piątków przyjmuje się komunię przez dziewięć kolejnych miesięcy w pierwszy piątek; według jej relacji Chrystus obiecał wytrwałym łaskę żalu w godzinie śmierci. Godzina Święta odprawiana jest w nocy z czwartku, na pamiątkę konania w Getsemani.

Leon XIII poświęcił 9 czerwca 1899 roku cały rodzaj ludzki Najświętszemu Sercu, co zapowiedział w encyklice Annum Sacrum z 25 maja 1899 roku. Pius XI ogłosił 8 maja 1928 roku Miserentissimus Redemptor o poświęceniu i wynagrodzeniu; Pius XII zwrócił się 15 maja 1956 roku encykliką Haurietis Aquas do całego Kościoła łacińskiego.

Wspomnienie świętej Małgorzaty Marii obchodzi się 16 października; przy reformie kalendarza w 1969 roku przesunięto je z dnia jej śmierci, 17 października.

Das Herz-Jesu-Fest wurde mit bischöflicher Genehmigung zum ersten Mal am 31. August 1670 in Rennes gefeiert, auf Betreiben von Johannes Eudes. Pius IX. dehnte es 1856 auf die ganze lateinische Kirche aus, Leo XIII. erhöhte seinen Rang im Juni 1889, und Pius XI. fügte ihm 1928 eine Oktav hinzu.

Seit 1969 hat das Fest den Rang eines Hochfestes. Es fällt auf den zweiten Freitag nach dem Dreifaltigkeitssonntag, also frühestens auf den 29. Mai und spätestens auf den 2. Juli. Der Monat Juni ist seit alters in besonderer Weise dem Heiligsten Herzen geweiht.

Zwei Bräuche gehen auf das zurück, was Margareta Maria aufzeichnete. Bei der Andacht der ersten Freitage empfängt man neun Monate hintereinander am ersten Freitag die Kommunion; nach ihrem Bericht versprach Christus dem, der dies durchhält, die Gnade der Reue am Ende. Die Heilige Stunde wird in der Nacht des Donnerstags gehalten, im Gedenken an die Todesangst in Getsemani.

Leo XIII. weihte am 9. Juni 1899 das ganze Menschengeschlecht dem Heiligsten Herzen, angekündigt in der Enzyklika Annum Sacrum vom 25. Mai 1899. Pius XI. veröffentlichte am 8. Mai 1928 Miserentissimus Redemptor über Weihe und Sühne; Pius XII. wandte sich am 15. Mai 1956 mit Haurietis Aquas an die ganze lateinische Kirche.

Der Gedenktag der heiligen Margareta Maria wird am 16. Oktober gefeiert; bei der Kalenderreform von 1969 wurde er von ihrem Sterbetag, dem 17. Oktober, verlegt.

La fête du Sacré-Cœur fut célébrée pour la première fois avec l'approbation d'un évêque le 31 août 1670 à Rennes, à l'initiative de Jean Eudes. Pie IX l'étendit en 1856 à toute l'Église latine, Léon XIII en éleva le rang en juin 1889 et Pie XI y ajouta une octave en 1928.

Depuis 1969, la fête a le rang de solennité. Elle tombe le deuxième vendredi après le dimanche de la Trinité, soit au plus tôt le 29 mai et au plus tard le 2 juillet. Le mois de juin est depuis longtemps consacré de façon particulière au Sacré-Cœur.

Deux usages remontent à ce que Marguerite-Marie a consigné. Dans la dévotion des premiers vendredis, on communie neuf mois de suite le premier vendredi du mois ; selon son récit, le Christ promit à qui persévère la grâce du repentir à la fin. L'Heure sainte se tient dans la nuit du jeudi, en mémoire de l'agonie de Gethsémani.

Le 9 juin 1899, Léon XIII consacra le genre humain tout entier au Sacré-Cœur, un acte annoncé dans l'encyclique Annum Sacrum du 25 mai 1899. Pie XI publia le 8 mai 1928 Miserentissimus Redemptor, sur la consécration et la réparation ; Pie XII s'adressa le 15 mai 1956 à toute l'Église latine par Haurietis Aquas.

La mémoire de sainte Marguerite-Marie se célèbre le 16 octobre ; lors de la réforme du calendrier de 1969, elle fut déplacée de son jour de mort, le 17 octobre.

La festa del Sacro Cuore fu celebrata per la prima volta con l'approvazione di un vescovo il 31 agosto 1670 a Rennes, per iniziativa di Giovanni Eudes. Pio IX la estese nel 1856 a tutta la Chiesa latina, Leone XIII ne elevò il grado nel giugno 1889 e Pio XI vi aggiunse nel 1928 un'ottava.

Dal 1969 la festa ha il grado di solennità. Cade il secondo venerdì dopo la domenica della Santissima Trinità, dunque non prima del 29 maggio e non oltre il 2 luglio. Il mese di giugno è da sempre dedicato in modo particolare al Sacro Cuore.

Due pratiche risalgono a quanto Margherita Maria mise per iscritto. Nella devozione dei primi venerdì si riceve la comunione per nove mesi consecutivi nel primo venerdì del mese; secondo il suo racconto Cristo promise a chi avesse perseverato la grazia del pentimento in punto di morte. L'Ora Santa si osserva nella notte del giovedì, in memoria dell'agonia nel Getsemani.

Il 9 giugno 1899 Leone XIII consacrò al Sacro Cuore l'intero genere umano, come annunciato nell'enciclica Annum Sacrum del 25 maggio 1899. L'8 maggio 1928 Pio XI pubblicò Miserentissimus Redemptor sulla consacrazione e la riparazione; il 15 maggio 1956 Pio XII si rivolse con Haurietis Aquas a tutta la Chiesa latina.

La memoria di santa Margherita Maria si celebra il 16 ottobre; con la riforma del calendario del 1969 fu spostata dal giorno della sua morte, il 17 ottobre.

La fiesta del Sagrado Corazón se celebró por primera vez con aprobación episcopal el 31 de agosto de 1670 en Rennes, por iniciativa de san Juan Eudes. Pío IX la extendió en 1856 a toda la Iglesia latina, León XIII elevó su rango en junio de 1889 y Pío XI le añadió una octava en 1928.

Desde 1969 la fiesta tiene rango de solemnidad. Cae el segundo viernes después del domingo de la Santísima Trinidad, es decir, lo más pronto el 29 de mayo y lo más tarde el 2 de julio. El mes de junio está desde antiguo consagrado de manera especial al Sagrado Corazón.

Dos prácticas se remontan a lo que Margarita María dejó escrito. En la devoción de los primeros viernes se comulga nueve meses seguidos el primer viernes; según su relato, Cristo prometió a quien perseverara en ello la gracia del arrepentimiento al final. La Hora Santa se hace en la noche del jueves, en memoria de la agonía de Getsemaní.

León XIII consagró el 9 de junio de 1899 a todo el género humano al Sagrado Corazón, anunciado en la encíclica Annum Sacrum del 25 de mayo de 1899. Pío XI publicó el 8 de mayo de 1928 Miserentissimus Redemptor, sobre la consagración y la reparación; Pío XII se dirigió el 15 de mayo de 1956 a toda la Iglesia latina con Haurietis Aquas.

La memoria de santa Margarita María se celebra el 16 de octubre; en la reforma del calendario de 1969 se trasladó desde el día de su muerte, el 17 de octubre.