VierzehnheiligenVierzehnheiligenVierzehnheiligenVierzehnheiligenVierzehnheiligenVierzehnheiligen

De geschiedenis begint op een akker van het cisterciënzerklooster Langheim. Daar zag de herder Hermann Leicht volgens de overlevering in 1445 een kind, en kort daarna hetzelfde kind omringd door andere kinderen, half rood en half wit gekleed. Bij de laatste verschijning, op 28 juni 1446, noemden zij zich de Veertien Noodhelpers en vroegen zij om een kapel op die plek.

Op de verschijningen volgde de genezing van een zieke dienstmaagd uit Langheim. Die gebeurtenis maakte de plaats in korte tijd tot bedevaartsoord, en al in 1448 werd er een altaar gewijd. Rond de kapel groeide een pelgrimage die de eeuwen door standhield.

In de achttiende eeuw was de toeloop zo groot dat een nieuwe kerk nodig was. De opdracht ging naar Balthasar Neumann, de beroemdste bouwmeester van Franken. De bouw duurde van 1743 tot 1772 en verliep niet zonder moeite: de buitenmuren waren al deels opgetrokken toen Neumann zijn binnenplan wijzigde.

Hij loste dat op door de binnenruimte uit zelfstandige ovalen op te bouwen die niet met de rechthoekige buitenmuren samenvallen. Zo ontstond de dynamisch gebogen plattegrond waaraan de kerk haar wereldfaam dankt. De gevel werd bewust vormgegeven als antwoord op de gevel van de kloosterkerk van Banz, aan de overzijde van het dal.

Op 14 september 1772 wijdde vorstbisschop Adam Friedrich von Seinsheim de kerk. In 1839 droeg koning Lodewijk I van Beieren de zorg voor de bedevaart op aan de franciscanen van de Beierse franciscanenprovincie, die er sindsdien werkzaam zijn.

In 1897 verhief paus Leo XIII Vierzehnheiligen tot basilica minor. Het was de tweede kerk in Duitsland die deze rang ontving.

Historia zaczyna się na polu należącym do cysterskiego klasztoru Langheim. Według tradycji pasterz Hermann Leicht zobaczył tam w 1445 roku dziecko, a wkrótce potem to samo dziecko w otoczeniu innych dzieci, ubranych do połowy na czerwono, do połowy na biało. Przy ostatnim objawieniu, 28 czerwca 1446 roku, nazwały się one Czternastoma Wspomożycielami i poprosiły o kaplicę w tym miejscu.

Po objawieniach nastąpiło uzdrowienie chorej służącej z Langheim. Wydarzenie to w krótkim czasie uczyniło z tego miejsca cel pielgrzymek, a już w 1448 roku poświęcono tu ołtarz. Wokół kaplicy wyrósł ruch pielgrzymkowy, który przetrwał stulecia.

W osiemnastym wieku napływ wiernych był tak duży, że potrzebny stał się nowy kościół. Zlecenie otrzymał Balthasar Neumann, najsłynniejszy budowniczy Frankonii. Budowa trwała od 1743 do 1772 roku i nie przebiegała bez trudności: mury zewnętrzne były już częściowo wzniesione, kiedy Neumann zmienił swój plan wnętrza.

Rozwiązał to, budując przestrzeń wewnętrzną z samodzielnych owali, które nie pokrywają się z prostokątnymi murami zewnętrznymi. Tak powstał dynamicznie wygięty rzut, któremu kościół zawdzięcza swoją światową sławę. Fasadę świadomie ukształtowano jako odpowiedź na fasadę kościoła klasztornego w Banz po drugiej stronie doliny.

14 września 1772 roku biskup-książę Adam Friedrich von Seinsheim poświęcił kościół. W 1839 roku król Ludwik I Bawarski powierzył opiekę nad sanktuarium franciszkanom z bawarskiej prowincji zakonu, którzy pracują tu do dziś.

W 1897 roku papież Leon XIII podniósł Vierzehnheiligen do godności bazyliki mniejszej. Był to drugi kościół w Niemczech, który otrzymał tę rangę.

Die Geschichte beginnt auf einem Acker des Zisterzienserklosters Langheim. Dort sah der Schäfer Hermann Leicht der Überlieferung nach 1445 ein Kind und kurz darauf dasselbe Kind, umringt von weiteren Kindern, halb rot und halb weiß gekleidet. Bei der letzten Erscheinung am 28. Juni 1446 nannten sie sich die Vierzehn Nothelfer und baten um eine Kapelle an dieser Stelle.

Auf die Erscheinungen folgte die Heilung einer kranken Magd aus Langheim. Dieses Ereignis machte den Ort binnen kurzer Zeit zum Wallfahrtsort, und schon 1448 wurde dort ein Altar geweiht. Um die Kapelle wuchs eine Wallfahrt, die über die Jahrhunderte Bestand hatte.

Im achtzehnten Jahrhundert war der Andrang so groß, dass eine neue Kirche nötig wurde. Der Auftrag ging an Balthasar Neumann, den berühmtesten Baumeister Frankens. Der Bau dauerte von 1743 bis 1772 und verlief nicht ohne Schwierigkeiten: Die Außenmauern standen bereits teilweise, als Neumann seinen Innenplan änderte.

Er löste das, indem er den Innenraum aus eigenständigen Ovalen aufbaute, die sich nicht mit den rechteckigen Außenmauern decken. So entstand der dynamisch geschwungene Grundriss, dem die Kirche ihren Weltruhm verdankt. Die Fassade wurde bewusst als Antwort auf die Fassade der Klosterkirche von Banz auf der anderen Talseite gestaltet.

Am 14. September 1772 weihte Fürstbischof Adam Friedrich von Seinsheim die Kirche. 1839 übertrug König Ludwig I. von Bayern die Sorge für die Wallfahrt den Franziskanern der Bayerischen Franziskanerprovinz, die seither dort wirken.

1897 erhob Papst Leo XIII. Vierzehnheiligen zur Basilica minor. Es war die zweite Kirche in Deutschland, die diesen Rang erhielt.

L'histoire commence dans un champ appartenant à l'abbaye cistercienne de Langheim. C'est là que le berger Hermann Leicht vit, dit la tradition, un enfant en 1445, puis peu après le même enfant entouré d'autres enfants, vêtus moitié de rouge, moitié de blanc. Lors de la dernière apparition, le 28 juin 1446, ils se nommèrent les Quatorze Intercesseurs et demandèrent une chapelle en ce lieu.

Aux apparitions succéda la guérison d'une servante malade de Langheim. Cet événement fit rapidement du lieu un centre de pèlerinage, et dès 1448 un autel y était consacré. Autour de la chapelle se développa une dévotion qui traversa les siècles.

Au XVIIIe siècle, l'affluence était telle qu'une nouvelle église s'imposait. La commande revint à Balthasar Neumann, le plus célèbre architecte de Franconie. Le chantier dura de 1743 à 1772 et ne fut pas sans difficultés : les murs extérieurs étaient déjà en partie montés lorsque Neumann modifia son plan intérieur.

Il résolut le problème en composant l'espace intérieur d'ovales autonomes qui ne coïncident pas avec les murs rectangulaires du dehors. Ainsi naquit ce plan aux courbes dynamiques qui a valu à l'église sa renommée mondiale. La façade fut conçue à dessein comme une réponse à celle de l'église abbatiale de Banz, de l'autre côté de la vallée.

Le 14 septembre 1772, le prince-évêque Adam Friedrich von Seinsheim consacra l'église. En 1839, le roi Louis Ier de Bavière confia le service du pèlerinage aux franciscains de la province bavaroise, qui y sont depuis lors à l'œuvre.

En 1897, le pape Léon XIII éleva Vierzehnheiligen au rang de basilique mineure. C'était la deuxième église d'Allemagne à recevoir cette dignité.

La storia comincia su un campo dell'abbazia cistercense di Langheim. Lì, secondo la tradizione, nel 1445 il pastore Hermann Leicht vide un bambino e poco dopo lo stesso bambino circondato da altri, vestiti per metà di rosso e per metà di bianco. Nell'ultima apparizione, il 28 giugno 1446, essi si dissero i Quattordici Santi Ausiliatori e chiesero una cappella in quel luogo.

Alle apparizioni seguì la guarigione di una serva malata di Langheim. Quell'episodio fece del luogo, in breve tempo, una meta di pellegrinaggio, e già nel 1448 vi fu consacrato un altare. Attorno alla cappella crebbe una devozione che ha attraversato i secoli.

Nel Settecento l'afflusso era tale da rendere necessaria una nuova chiesa. L'incarico andò a Balthasar Neumann, il più celebre architetto della Franconia. I lavori durarono dal 1743 al 1772 e non furono privi di difficoltà: i muri esterni erano già in parte eretti quando Neumann modificò il progetto dell'interno.

Risolse il problema costruendo lo spazio interno con ovali autonomi che non coincidono con i muri esterni rettangolari. Nacque così la pianta dalle curve dinamiche cui la chiesa deve la sua fama mondiale. La facciata fu concepita deliberatamente come risposta a quella della chiesa abbaziale di Banz, sull'altro versante della valle.

Il 14 settembre 1772 il principe vescovo Adam Friedrich von Seinsheim consacrò la chiesa. Nel 1839 il re Ludovico I di Baviera affidò la cura del santuario ai francescani della provincia bavarese, che da allora vi operano.

Nel 1897 papa Leone XIII elevò Vierzehnheiligen a basilica minore. Fu la seconda chiesa in Germania a ricevere questo titolo.

La historia comienza en un campo del monasterio cisterciense de Langheim. Allí vio el pastor Hermann Leicht, según la tradición, un niño en 1445 y, poco después, ese mismo niño rodeado de otros niños, vestidos mitad de rojo y mitad de blanco. En la última aparición, el 28 de junio de 1446, se identificaron como los Catorce Santos Auxiliadores y pidieron una capilla en aquel lugar.

A las apariciones siguió la curación de una criada enferma de Langheim. Aquel suceso convirtió el lugar en poco tiempo en meta de peregrinación, y ya en 1448 se consagró allí un altar. En torno a la capilla creció una romería que se mantuvo a lo largo de los siglos.

En el siglo XVIII la afluencia era tal que hizo falta un templo nuevo. El encargo recayó en Balthasar Neumann, el arquitecto más célebre de Franconia. Las obras duraron de 1743 a 1772 y no estuvieron exentas de dificultades: los muros exteriores estaban ya levantados en parte cuando Neumann modificó su planta interior.

Lo resolvió componiendo el espacio interior con óvalos autónomos que no coinciden con los muros exteriores rectangulares. Así nació la planta de curvas dinámicas a la que la iglesia debe su fama mundial. La fachada se concibió deliberadamente como respuesta a la de la iglesia monástica de Banz, al otro lado del valle.

El 14 de septiembre de 1772 el príncipe obispo Adam Friedrich von Seinsheim consagró el templo. En 1839 el rey Luis I de Baviera confió el cuidado de la peregrinación a los franciscanos de la provincia franciscana bávara, que desde entonces trabajan allí.

En 1897 el papa León XIII elevó Vierzehnheiligen a basílica menor. Fue la segunda iglesia de Alemania que recibió ese rango.

Vereerd worden de Veertien Noodhelpers, een groep heiligen tot wie men zich in nood wendt. De devotie ontstond in de veertiende eeuw in het Rijnland, grotendeels onder de indruk van de pestepidemie.

Tot de groep behoren drie bisschoppen: Dionysius, Erasmus en Blasius. Daarnaast drie martelaressen: Barbara, Margaretha en Catharina. Verder drie ridderheiligen: Joris, Achatius en Eustachius. De rij wordt gesloten door de arts Pantaleon, de monnik Aegidius, de diaken Cyriacus, de jongen Vitus en de Christusdrager Christoffel.

Elk van hen wordt om een eigen nood aangeroepen. Blasius tegen keelaandoeningen, Barbara tegen een plotselinge dood, Erasmus tegen buikpijn, Dionysius en Achatius tegen hoofdpijn, Margaretha om een voorspoedige bevalling, Vitus tegen vallende ziekte en Christoffel tegen de pest en de gevaren van de reis.

De verering van deze veertien heiligen verspreidde zich vanuit Vierzehnheiligen over het Duitse taalgebied en daarbuiten; meer dan achthonderd kerken werden aan hen toegewijd.

Czczonych jest tu Czternastu Świętych Wspomożycieli, grupa świętych, do których zwracano się w potrzebie. Nabożeństwo to narodziło się w czternastym wieku w Nadrenii, w dużej mierze pod wrażeniem epidemii dżumy.

Do grupy należy trzech biskupów: Dionizy, Erazm i Błażej. Dalej trzy męczennice: Barbara, Małgorzata i Katarzyna. Następnie trzej święci rycerze: Jerzy, Achacy i Eustachy. Szereg zamykają lekarz Pantaleon, mnich Idzi, diakon Cyriak, chłopiec Wit oraz niosący Chrystusa Krzysztof.

Każdego z nich wzywa się we własnej potrzebie. Błażeja przeciw chorobom gardła, Barbarę przeciw nagłej śmierci, Erazma przeciw bólom brzucha, Dionizego i Achacego przeciw bólom głowy, Małgorzatę o szczęśliwy poród, Wita przeciw padaczce, a Krzysztofa przeciw zarazie i niebezpieczeństwom podróży.

Kult tych czternastu świętych rozszedł się z Vierzehnheiligen po niemieckim obszarze językowym i poza jego granice; poświęcono im ponad osiemset kościołów.

Verehrt werden die Vierzehn Nothelfer, eine Gruppe von Heiligen, an die man sich in der Not wendet. Die Andacht entstand im vierzehnten Jahrhundert im Rheinland, weitgehend unter dem Eindruck der Pestepidemie.

Zur Gruppe gehören drei Bischöfe: Dionysius, Erasmus und Blasius. Dazu drei Märtyrerinnen: Barbara, Margareta und Katharina. Weiter drei Ritterheilige: Georg, Achatius und Eustachius. Beschlossen wird die Reihe vom Arzt Pantaleon, dem Mönch Ägidius, dem Diakon Cyriacus, dem Knaben Vitus und dem Christusträger Christophorus.

Jeder von ihnen wird in einer eigenen Not angerufen. Blasius gegen Halsleiden, Barbara gegen einen plötzlichen Tod, Erasmus gegen Bauchschmerzen, Dionysius und Achatius gegen Kopfschmerzen, Margareta um eine glückliche Geburt, Vitus gegen die Fallsucht und Christophorus gegen die Pest und die Gefahren der Reise.

Die Verehrung dieser vierzehn Heiligen verbreitete sich von Vierzehnheiligen aus über den deutschen Sprachraum und darüber hinaus; mehr als achthundert Kirchen wurden ihnen geweiht.

On vénère ici les Quatorze Intercesseurs, un groupe de saints auxquels on s'adresse dans la détresse. Cette dévotion naquit au XIVe siècle en Rhénanie, largement sous le coup de l'épidémie de peste.

Le groupe compte trois évêques : Denis, Érasme et Blaise. Puis trois martyres : Barbe, Marguerite et Catherine. Ensuite trois saints chevaliers : Georges, Acace et Eustache. La série se referme sur le médecin Pantaléon, le moine Gilles, le diacre Cyriaque, le jeune Guy et le porteur du Christ, Christophe.

Chacun d'eux est invoqué pour une détresse particulière. Blaise contre les maux de gorge, Barbe contre la mort subite, Érasme contre les douleurs du ventre, Denis et Acace contre les maux de tête, Marguerite pour un heureux accouchement, Guy contre l'épilepsie et Christophe contre la peste et les dangers du voyage.

La dévotion à ces quatorze saints se répandit depuis Vierzehnheiligen dans tout l'espace germanophone et bien au-delà ; plus de huit cents églises leur ont été dédiées.

Si venerano i Quattordici Santi Ausiliatori, un gruppo di santi cui ci si rivolge nel bisogno. La devozione nacque nel XIV secolo in Renania, in gran parte sotto l'impressione dell'epidemia di peste.

Al gruppo appartengono tre vescovi: Dionigi, Erasmo e Biagio. Poi tre martiri: Barbara, Margherita e Caterina. Seguono tre santi cavalieri: Giorgio, Acacio ed Eustachio. Chiudono la schiera il medico Pantaleone, il monaco Egidio, il diacono Ciriaco, il fanciullo Vito e il portatore di Cristo Cristoforo.

Ciascuno viene invocato per una necessità particolare. Biagio contro i mali della gola, Barbara contro la morte improvvisa, Erasmo contro i dolori al ventre, Dionigi e Acacio contro il mal di testa, Margherita per un parto felice, Vito contro l'epilessia e Cristoforo contro la peste e i pericoli del viaggio.

La venerazione di questi quattordici santi si diffuse da Vierzehnheiligen in tutta l'area di lingua tedesca e oltre; più di ottocento chiese furono loro dedicate.

Se venera a los Catorce Santos Auxiliadores, un grupo de santos a los que uno se encomienda en la necesidad. La devoción nació en el siglo XIV en Renania, en gran medida bajo el impacto de la peste.

Al grupo pertenecen tres obispos: Dionisio, Erasmo y Blas. Además, tres mártires: Bárbara, Margarita y Catalina. Luego, tres santos caballeros: Jorge, Acacio y Eustaquio. Cierran la fila el médico Pantaleón, el monje Gil, el diácono Ciriaco, el niño Vito y Cristóbal, el portador de Cristo.

A cada uno se le invoca para una necesidad propia. A Blas contra los males de garganta, a Bárbara contra la muerte repentina, a Erasmo contra los dolores de vientre, a Dionisio y Acacio contra el dolor de cabeza, a Margarita por un parto feliz, a Vito contra la epilepsia y a Cristóbal contra la peste y los peligros del viaje.

La devoción a estos catorce santos se difundió desde Vierzehnheiligen por el ámbito de habla alemana y más allá; más de ochocientas iglesias les fueron dedicadas.

De basiliek is een laatbarok gebouw met een rococo-interieur. De beide westelijke torens reiken tot vijfenzeventig meter. De gevel is zo geplaatst dat zij het antwoord vormt op de kloosterkerk van Banz aan de andere kant van het Maindal.

Binnen valt onmiddellijk op dat de ruimte niet uit rechte traveeën bestaat, maar uit in elkaar overlopende ovalen. Neumann ontwierp die ovalen los van de buitenmuren, zodat licht en ruimte voortdurend van vorm lijken te veranderen naarmate u verder loopt.

Het middelpunt is de genadealtaar, die vrij midden in het schip staat, omgeven door een gebogen communiebank. Boven het altaar welft zich een baldakijn dat geheel uit opspattende rocailles bestaat. Twaalf van de Veertien Noodhelpers zijn eraan bevestigd, in drie verdiepingen boven elkaar en naar de vier windstreken gericht; Barbara en Catharina hebben een plaats op zijaltaren gekregen.

De stucdecoratie is het werk van Franz Xaver Feuchtmayer, Johann Michael Feuchtmayer de Jongere en Johann Georg Üblhör. De fresco's schilderde Giuseppe Appiani. Samen brengen zij een lichtheid aan die het zware muurwerk vrijwel doet verdwijnen. De genadealtaar zelf wordt in de literatuur een meesterwerk van de rococo genoemd.

Wie het altaar rondloopt, ziet telkens andere heiligen naar voren komen, met hun attributen: Blasius met kaarsen, Christoffel met het kind op de schouders, Joris met de draak. De genadealtaar staat op de plaats waar de verschijningen zouden hebben plaatsgevonden; anders dan gebruikelijk staat het genadeteken dus niet achterin het koor, maar midden tussen de gelovigen.

Bazylika jest budowlą późnobarokową z rokokowym wnętrzem. Obie wieże zachodnie sięgają siedemdziesięciu pięciu metrów. Fasadę ustawiono tak, że stanowi odpowiedź na kościół klasztorny w Banz po drugiej stronie doliny Menu.

Wewnątrz od razu rzuca się w oczy, że przestrzeń nie składa się z prostych przęseł, lecz z przenikających się owali. Neumann zaprojektował te owale niezależnie od murów zewnętrznych, dzięki czemu światło i przestrzeń zdają się nieustannie zmieniać kształt w miarę, jak idą Państwo dalej.

Centrum stanowi ołtarz łaski, stojący swobodnie pośrodku nawy, otoczony wygiętą balustradą komunijną. Nad ołtarzem rozpina się baldachim złożony w całości z rozpryskujących się rocaille'ów. Przymocowano do niego dwunastu spośród Czternastu Wspomożycieli, w trzech kondygnacjach jeden nad drugim i zwróconych ku czterem stronom świata; Barbara i Katarzyna otrzymały miejsce na ołtarzach bocznych.

Dekorację sztukatorską wykonali Franz Xaver Feuchtmayer, Johann Michael Feuchtmayer Młodszy i Johann Georg Üblhör. Freski namalował Giuseppe Appiani. Razem wprowadzają lekkość, która sprawia, że ciężkie mury niemal znikają. Sam ołtarz łaski nazywany jest w literaturze arcydziełem rokoka.

Kto obejdzie ołtarz dookoła, za każdym razem dostrzeże innych świętych wysuwających się na pierwszy plan, wraz z ich atrybutami: Błażeja ze świecami, Krzysztofa z Dzieciątkiem na ramionach, Jerzego ze smokiem. Ołtarz łaski stoi w miejscu, w którym miały się dokonać objawienia; inaczej niż zwykle znak łaski nie znajduje się więc w głębi prezbiterium, lecz pośrodku, wśród wiernych.

Die Basilika ist ein spätbarocker Bau mit einem Rokoko-Innenraum. Die beiden Westtürme reichen bis fünfundsiebzig Meter. Die Fassade ist so gestellt, dass sie die Antwort auf die Klosterkirche von Banz auf der anderen Seite des Maintals bildet.

Im Inneren fällt sofort auf, dass der Raum nicht aus geraden Jochen besteht, sondern aus ineinander übergehenden Ovalen. Neumann entwarf diese Ovale unabhängig von den Außenmauern, sodass Licht und Raum ihre Gestalt ständig zu verändern scheinen, während Sie weitergehen.

Der Mittelpunkt ist der Gnadenaltar, der frei mitten im Langhaus steht, umgeben von einer geschwungenen Kommunionbank. Über dem Altar wölbt sich ein Baldachin, der ganz aus aufspritzenden Rocaillen besteht. Zwölf der Vierzehn Nothelfer sind daran angebracht, in drei Geschossen übereinander und nach den vier Himmelsrichtungen gewandt; Barbara und Katharina haben ihren Platz auf Seitenaltären erhalten.

Der Stuckdekor ist das Werk von Franz Xaver Feuchtmayer, Johann Michael Feuchtmayer dem Jüngeren und Johann Georg Üblhör. Die Fresken malte Giuseppe Appiani. Gemeinsam bringen sie eine Leichtigkeit hervor, die das schwere Mauerwerk beinahe verschwinden lässt. Der Gnadenaltar selbst wird in der Literatur ein Meisterwerk des Rokokos genannt.

Wer den Altar umschreitet, sieht immer wieder andere Heilige hervortreten, mit ihren Attributen: Blasius mit Kerzen, Christophorus mit dem Kind auf den Schultern, Georg mit dem Drachen. Der Gnadenaltar steht an der Stelle, an der sich die Erscheinungen ereignet haben sollen; anders als üblich steht das Gnadenzeichen also nicht hinten im Chor, sondern mitten unter den Gläubigen.

La basilique est un édifice du baroque tardif à l'intérieur rococo. Les deux tours occidentales s'élèvent à soixante-quinze mètres. La façade est disposée de telle sorte qu'elle répond à l'église abbatiale de Banz, de l'autre côté de la vallée du Main.

À l'intérieur, on remarque aussitôt que l'espace n'est pas fait de travées droites, mais d'ovales qui se fondent les uns dans les autres. Neumann a conçu ces ovales indépendamment des murs extérieurs, si bien que la lumière et l'espace semblent changer de forme sans cesse à mesure que vous avancez.

Le centre est l'autel des grâces, qui se dresse librement au milieu de la nef, entouré d'une table de communion incurvée. Au-dessus de l'autel se déploie un baldaquin fait tout entier de rocailles jaillissantes. Douze des Quatorze Intercesseurs y sont fixés, sur trois niveaux superposés et tournés vers les quatre points cardinaux ; Barbe et Catherine ont trouvé place sur des autels latéraux.

Le décor de stuc est l'œuvre de Franz Xaver Feuchtmayer, de Johann Michael Feuchtmayer le Jeune et de Johann Georg Üblhör. Les fresques ont été peintes par Giuseppe Appiani. Ensemble, ils donnent à l'édifice une légèreté qui fait presque disparaître la lourdeur des murs. L'autel des grâces lui-même est qualifié dans la littérature de chef-d'œuvre du rococo.

Qui fait le tour de l'autel voit surgir chaque fois d'autres saints, avec leurs attributs : Blaise et ses cierges, Christophe portant l'enfant sur les épaules, Georges et son dragon. L'autel des grâces se dresse à l'endroit où les apparitions auraient eu lieu ; contrairement à l'usage, le signe de grâce ne se trouve donc pas au fond du chœur, mais au milieu des fidèles.

La basilica è un edificio tardobarocco con interni rococò. Le due torri occidentali raggiungono i settantacinque metri. La facciata è collocata in modo da rispondere alla chiesa abbaziale di Banz, dall'altra parte della valle del Meno.

All'interno colpisce subito che lo spazio non è fatto di campate rettilinee, ma di ovali che si compenetrano. Neumann li concepì indipendentemente dai muri esterni, così che luce e spazio sembrano mutare continuamente forma man mano che si avanza.

Il centro è l'altare delle Grazie, che sorge libero in mezzo alla navata, circondato da una balaustra curva. Sopra l'altare si inarca un baldacchino fatto interamente di rocailles scattanti. Vi sono fissati dodici dei Quattordici Santi Ausiliatori, su tre livelli sovrapposti e rivolti ai quattro punti cardinali; Barbara e Caterina hanno trovato posto sugli altari laterali.

Gli stucchi sono opera di Franz Xaver Feuchtmayer, Johann Michael Feuchtmayer il Giovane e Johann Georg Üblhör. Gli affreschi furono dipinti da Giuseppe Appiani. Insieme conferiscono una leggerezza che fa quasi scomparire la pesantezza delle murature. L'altare delle Grazie è definito nella letteratura specialistica un capolavoro del rococò.

Chi gira attorno all'altare vede emergere di volta in volta santi diversi, con i loro attributi: Biagio con le candele, Cristoforo con il bambino sulle spalle, Giorgio con il drago. L'altare delle Grazie si trova nel punto in cui sarebbero avvenute le apparizioni; diversamente dal solito, dunque, il segno di grazia non sta in fondo al coro, ma in mezzo ai fedeli.

La basílica es un edificio del barroco tardío con un interior rococó. Las dos torres occidentales alcanzan los setenta y cinco metros. La fachada está emplazada de tal modo que responde a la iglesia monástica de Banz, al otro lado del valle del Meno.

Dentro salta enseguida a la vista que el espacio no se compone de tramos rectos, sino de óvalos que se funden unos con otros. Neumann diseñó esos óvalos con independencia de los muros exteriores, de suerte que la luz y el espacio parecen cambiar de forma sin cesar a medida que usted avanza.

El centro es el altar de gracia, exento en mitad de la nave y rodeado por un comulgatorio curvo. Sobre el altar se abomba un baldaquino hecho por entero de rocallas que parecen salpicar. A él van sujetos doce de los Catorce Santos Auxiliadores, en tres pisos superpuestos y orientados a los cuatro puntos cardinales; Bárbara y Catalina han recibido su sitio en altares laterales.

La decoración de estuco es obra de Franz Xaver Feuchtmayer, Johann Michael Feuchtmayer el Joven y Johann Georg Üblhör. Los frescos los pintó Giuseppe Appiani. Juntos logran una ligereza que hace desaparecer casi por completo la pesadez de los muros. El propio altar de gracia es llamado en la literatura una obra maestra del rococó.

Quien rodea el altar ve asomar cada vez otros santos, con sus atributos: Blas con velas, Cristóbal con el niño a hombros, Jorge con el dragón. El altar de gracia se alza en el punto donde habrían tenido lugar las apariciones; al contrario de lo habitual, el signo de gracia no está, pues, al fondo del coro, sino en medio de los fieles.

De gezamenlijke feestdag van de Veertien Noodhelpers valt op 8 augustus. Die dag is nooit in de algemene Romeinse kalender opgenomen, maar wordt in Duitsland en Oostenrijk op tal van plaatsen gevierd, en in Vierzehnheiligen in het bijzonder.

Daarnaast geldt volgens het Oecumenisch Heiligenlexicon in Vierzehnheiligen de zaterdag na de derde zondag na Pasen als groot feest. Het bedevaartseizoen loopt van mei tot oktober; in die maanden komen groepen uit heel Franken en ver daarbuiten te voet of per bus naar de heuvel.

De franciscanen begeleiden de bedevaart sinds 1839 en stellen elk jaar een thema vast waaronder de pelgrimages plaatsvinden. Groepen kunnen zich vooraf aanmelden, zodat hun aankomst met een eigen viering kan worden ontvangen.

De devotie zelf is praktisch van aard. Men komt met een concrete nood: ziekte, examens, een zwangerschap, een reis. Dat is precies de achtergrond waaruit de veertien heiligen in de veertiende eeuw als groep zijn ontstaan, toen de pest door Europa trok en men om bijstand in elk denkbaar gevaar vroeg.

Wspólne święto Czternastu Wspomożycieli przypada 8 sierpnia. Dzień ten nigdy nie wszedł do powszechnego kalendarza rzymskiego, ale w Niemczech i w Austrii obchodzi się go w wielu miejscach, a w Vierzehnheiligen w sposób szczególny.

Ponadto, według Ekumenicznego Leksykonu Świętych, w Vierzehnheiligen za wielkie święto uchodzi sobota po trzeciej niedzieli po Wielkanocy. Sezon pielgrzymkowy trwa od maja do października; w tych miesiącach na wzgórze przybywają pieszo lub autokarami grupy z całej Frankonii i z o wiele dalszych stron.

Franciszkanie opiekują się pielgrzymką od 1839 roku i co roku ustalają hasło, pod którym odbywają się pielgrzymki. Grupy mogą zgłaszać się wcześniej, tak aby ich przybycie mogło zostać przyjęte osobnym nabożeństwem.

Sama pobożność ma tu charakter praktyczny. Przychodzi się z konkretną potrzebą: chorobą, egzaminami, ciążą, podróżą. Taki właśnie był kontekst, w którym czternastu świętych zawiązało się w czternastym wieku w jedną grupę, gdy przez Europę szła dżuma i proszono o pomoc w każdym możliwym niebezpieczeństwie.

Der gemeinsame Festtag der Vierzehn Nothelfer fällt auf den 8. August. Dieser Tag wurde nie in den allgemeinen römischen Kalender aufgenommen, wird aber in Deutschland und Österreich an zahlreichen Orten begangen, und in Vierzehnheiligen ganz besonders.

Daneben gilt nach dem Ökumenischen Heiligenlexikon in Vierzehnheiligen der Samstag nach dem dritten Sonntag nach Ostern als großes Fest. Die Wallfahrtssaison läuft von Mai bis Oktober; in diesen Monaten kommen Gruppen aus ganz Franken und weit darüber hinaus zu Fuß oder mit dem Bus auf den Hügel.

Die Franziskaner begleiten die Wallfahrt seit 1839 und legen jedes Jahr ein Thema fest, unter dem die Pilgerfahrten stehen. Gruppen können sich im Voraus anmelden, sodass ihre Ankunft mit einer eigenen Feier begangen werden kann.

Die Andacht selbst ist praktischer Natur. Man kommt mit einer konkreten Not: Krankheit, Prüfungen, eine Schwangerschaft, eine Reise. Genau das ist der Hintergrund, aus dem die vierzehn Heiligen im vierzehnten Jahrhundert als Gruppe entstanden sind, als die Pest durch Europa zog und man um Beistand in jeder denkbaren Gefahr bat.

La fête commune des Quatorze Intercesseurs tombe le 8 août. Ce jour n'a jamais été inscrit au calendrier romain général, mais il est célébré en de nombreux endroits d'Allemagne et d'Autriche, et tout particulièrement à Vierzehnheiligen.

Selon le Lexique œcuménique des saints, le samedi qui suit le troisième dimanche après Pâques y est en outre tenu pour une grande fête. La saison de pèlerinage s'étend de mai à octobre ; durant ces mois, des groupes venus de toute la Franconie et de bien plus loin montent à la colline à pied ou en car.

Les franciscains accompagnent le pèlerinage depuis 1839 et fixent chaque année un thème sous lequel les pèlerinages se déroulent. Les groupes peuvent s'annoncer à l'avance, afin que leur arrivée soit accueillie par une célébration propre.

La dévotion elle-même est très concrète. On vient avec un besoin précis : une maladie, des examens, une grossesse, un voyage. C'est exactement le terrain sur lequel les quatorze saints se sont constitués en groupe au XIVe siècle, lorsque la peste parcourait l'Europe et que l'on demandait assistance dans tous les dangers imaginables.

La festa comune dei Quattordici Santi Ausiliatori cade l'8 agosto. Quel giorno non è mai entrato nel calendario romano generale, ma è celebrato in molte località della Germania e dell'Austria, e a Vierzehnheiligen in modo particolare.

Secondo il Lessico ecumenico dei santi, a Vierzehnheiligen è inoltre gran festa il sabato dopo la terza domenica di Pasqua. La stagione dei pellegrinaggi va da maggio a ottobre; in quei mesi salgono alla collina gruppi da tutta la Franconia e da ben più lontano, a piedi o in pullman.

I francescani accompagnano il pellegrinaggio dal 1839 e stabiliscono ogni anno un tema sotto il quale i cammini si svolgono. I gruppi possono annunciarsi in anticipo, così da essere accolti al loro arrivo con una celebrazione propria.

La devozione stessa è di indole concreta. Si viene con un bisogno preciso: una malattia, un esame, una gravidanza, un viaggio. È esattamente il terreno da cui i quattordici santi nacquero come gruppo nel XIV secolo, quando la peste attraversava l'Europa e si chiedeva soccorso in ogni pericolo immaginabile.

La fiesta común de los Catorce Santos Auxiliadores cae el 8 de agosto. Ese día nunca se incorporó al calendario romano general, pero se celebra en numerosos lugares de Alemania y Austria, y en Vierzehnheiligen de manera muy particular.

Además, según el Lexicón Ecuménico de los Santos, en Vierzehnheiligen se tiene por gran fiesta el sábado posterior al tercer domingo después de Pascua. La temporada de peregrinación va de mayo a octubre; en esos meses llegan a la colina grupos de toda Franconia y de mucho más lejos, a pie o en autocar.

Los franciscanos acompañan la peregrinación desde 1839 y fijan cada año un lema bajo el cual se celebran las romerías. Los grupos pueden anunciarse de antemano, de modo que su llegada se acoja con una celebración propia.

La devoción misma es de índole práctica. Se viene con una necesidad concreta: una enfermedad, unos exámenes, un embarazo, un viaje. Ese es justamente el trasfondo del que nacieron como grupo los catorce santos en el siglo XIV, cuando la peste recorría Europa y se pedía auxilio ante cualquier peligro imaginable.