WieskircheWieskircheWieskircheWieskircheWieskircheWieskirche

De geschiedenis begint in het klooster Steingaden. Daar stelden pater Magnus Straub en broeder Lukas Schweiger in 1730 een figuur van de gegeselde Christus samen, bedoeld voor de Goede Vrijdagprocessie van het klooster. Tussen 1732 en 1734 werd het beeld in die processies meegedragen.

Daarna raakte de figuur in onbruik en kwam zij op een boerderij op de Wies terecht. Op 14 juni 1738 meende de boerin Maria Lory tranen in de ogen van het beeld te zien. Het bericht verspreidde zich snel; men schreef gebedsverhoringen aan de figuur toe.

Vanaf 1739 kwamen de eerste pelgrims. Voor hen werd een eenvoudige veldkapel gebouwd. In 1744 gaf de kerkelijke overheid toestemming om bij die kapel de mis te vieren, waarmee de devotie officieel werd erkend.

De toeloop bleef groeien en het klooster Steingaden besloot tot een nieuwe kerk. De opdracht ging naar Dominikus Zimmermann, die in 1744 aan het oostelijke koor begon. In 1746 werd de eerste steen gelegd, in 1749 werd het koor gewijd en in 1754 volgde de wijding van de hele kerk. De inrichting was in 1757 voltooid.

Zimmermann verbond zich blijvend aan zijn werk: na 1754 vestigde hij zich op de Wies en hij bleef er wonen tot zijn dood in 1766. Zijn broer Johann Baptist Zimmermann, hofschilder van de Beierse keurvorsten, schilderde alle plafondfresco's.

Tussen 1985 en 1991 werd de kerk grondig gerestaureerd, voor een bedrag van 10,6 miljoen Duitse mark. Twee jaar voor de aanvang van dat werk, in 1983, was zij al op de werelderfgoedlijst van de UNESCO geplaatst.

Historia zaczyna się w klasztorze Steingaden. To tam ojciec Magnus Straub i brat Lukas Schweiger złożyli w 1730 roku figurę ubiczowanego Chrystusa, przeznaczoną do klasztornej procesji wielkopiątkowej. W latach 1732-1734 noszono ją w tych procesjach.

Później figura wyszła z użycia i trafiła do gospodarstwa na Wies. 14 czerwca 1738 roku gospodyni Maria Lory dostrzegła, jak sądziła, łzy w oczach rzeźby. Wieść rozeszła się szybko; figurze zaczęto przypisywać wysłuchane modlitwy.

Od 1739 roku przybywali pierwsi pielgrzymi. Dla nich zbudowano prostą kaplicę polną. W 1744 roku władza kościelna zezwoliła na odprawianie przy niej mszy, czym oficjalnie uznała ten kult.

Napływ wiernych wciąż rósł i klasztor Steingaden zdecydował o budowie nowego kościoła. Zlecenie otrzymał Dominikus Zimmermann, który w 1744 roku rozpoczął prace przy prezbiterium wschodnim. W 1746 roku położono kamień węgielny, w 1749 roku poświęcono prezbiterium, a w 1754 roku nastąpiło poświęcenie całego kościoła. Wyposażenie ukończono w 1757 roku.

Zimmermann związał się ze swoim dziełem na stałe: po 1754 roku osiadł na Wies i mieszkał tam aż do śmierci w 1766 roku. Jego brat Johann Baptist Zimmermann, nadworny malarz elektorów bawarskich, namalował wszystkie freski sklepienne.

W latach 1985-1991 kościół gruntownie odrestaurowano, kosztem 10,6 miliona marek niemieckich. Dwa lata przed rozpoczęciem tych prac, w 1983 roku, wpisano go już na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Die Geschichte beginnt im Kloster Steingaden. Dort fügten Pater Magnus Straub und Bruder Lukas Schweiger 1730 eine Figur des gegeißelten Christus zusammen, bestimmt für die Karfreitagsprozession des Klosters. Zwischen 1732 und 1734 wurde das Bild in diesen Prozessionen mitgetragen.

Danach geriet die Figur außer Gebrauch und gelangte auf einen Bauernhof auf der Wies. Am 14. Juni 1738 meinte die Bäuerin Maria Lory Tränen in den Augen des Bildes zu sehen. Die Nachricht verbreitete sich rasch; man schrieb der Figur Gebetserhörungen zu.

Ab 1739 kamen die ersten Pilger. Für sie wurde eine einfache Feldkapelle errichtet. 1744 erlaubte die kirchliche Obrigkeit, bei dieser Kapelle die Messe zu feiern, womit die Andacht offiziell anerkannt war.

Der Andrang wuchs weiter, und das Kloster Steingaden entschloss sich zu einer neuen Kirche. Der Auftrag ging an Dominikus Zimmermann, der 1744 am östlichen Chor begann. 1746 wurde der Grundstein gelegt, 1749 der Chor geweiht und 1754 folgte die Weihe der ganzen Kirche. Die Ausstattung war 1757 vollendet.

Zimmermann band sich dauerhaft an sein Werk: Nach 1754 ließ er sich auf der Wies nieder und blieb dort bis zu seinem Tod im Jahr 1766 wohnen. Sein Bruder Johann Baptist Zimmermann, Hofmaler der bayerischen Kurfürsten, malte sämtliche Deckenfresken.

Zwischen 1985 und 1991 wurde die Kirche für 10,6 Millionen D-Mark gründlich restauriert. Zwei Jahre vor Beginn dieser Arbeiten, 1983, war sie bereits in die Welterbeliste der UNESCO aufgenommen worden.

L'histoire commence au monastère de Steingaden. Le père Magnus Straub et le frère Lukas Schweiger y assemblèrent en 1730 une figure du Christ flagellé, destinée à la procession du Vendredi saint de la communauté. De 1732 à 1734, la statue fut portée dans ces processions.

Puis elle tomba en désuétude et échoua dans une ferme de la Wies. Le 14 juin 1738, la paysanne Maria Lory crut voir des larmes dans les yeux de la statue. La nouvelle se répandit vite ; on attribua à la figure des prières exaucées.

À partir de 1739 arrivèrent les premiers pèlerins. On éleva pour eux une simple chapelle des champs. En 1744, l'autorité ecclésiastique autorisa la célébration de la messe auprès de cette chapelle, ce qui revenait à reconnaître officiellement la dévotion.

L'affluence ne cessant de croître, le monastère de Steingaden décida de bâtir une nouvelle église. La commande revint à Dominikus Zimmermann, qui commença en 1744 par le chœur oriental. En 1746 fut posée la première pierre, en 1749 le chœur fut consacré et en 1754 suivit la consécration de l'église entière. L'aménagement était achevé en 1757.

Zimmermann s'attacha durablement à son œuvre : après 1754, il s'installa sur la Wies et y demeura jusqu'à sa mort, en 1766. Son frère Johann Baptist Zimmermann, peintre de cour des princes-électeurs de Bavière, peignit toutes les fresques des plafonds.

De 1985 à 1991, l'église fit l'objet d'une restauration en profondeur, pour un montant de 10,6 millions de marks. Deux ans avant le début de ces travaux, en 1983, elle avait déjà été inscrite sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO.

La storia comincia nell'abbazia di Steingaden. Lì, nel 1730, padre Magnus Straub e fratel Lukas Schweiger composero una figura del Cristo flagellato destinata alla processione del Venerdì santo del monastero. Tra il 1732 e il 1734 la statua fu portata in quelle processioni.

In seguito la figura cadde in disuso e finì in una fattoria in Wies. Il 14 giugno 1738 la contadina Maria Lory credette di scorgere lacrime negli occhi della statua. La notizia si diffuse rapidamente e alla figura si cominciarono ad attribuire grazie ricevute.

Dal 1739 arrivarono i primi pellegrini. Per loro fu costruita una semplice cappella campestre. Nel 1744 l'autorità ecclesiastica concesse di celebrarvi la messa, riconoscendo ufficialmente la devozione.

L'afflusso continuò a crescere e l'abbazia di Steingaden decise di erigere una nuova chiesa. L'incarico andò a Dominikus Zimmermann, che nel 1744 avviò i lavori al coro orientale. Nel 1746 fu posata la prima pietra, nel 1749 il coro fu consacrato e nel 1754 seguì la consacrazione dell'intera chiesa. L'arredo fu completato nel 1757.

Zimmermann si legò per sempre alla propria opera: dopo il 1754 si stabilì in Wies e vi rimase fino alla morte, nel 1766. Suo fratello Johann Baptist Zimmermann, pittore di corte dei principi elettori bavaresi, dipinse tutti gli affreschi delle volte.

Tra il 1985 e il 1991 la chiesa fu restaurata a fondo, per una spesa di 10,6 milioni di marchi tedeschi. Due anni prima dell'inizio di quei lavori, nel 1983, era già stata iscritta nella lista del patrimonio mondiale dell'UNESCO.

La historia empieza en el monasterio de Steingaden. Allí compusieron en 1730 el padre Magnus Straub y el hermano Lukas Schweiger una figura de Cristo flagelado, destinada a la procesión del Viernes Santo del monasterio. Entre 1732 y 1734 la imagen se llevó en esas procesiones.

Después cayó en desuso y fue a parar a una granja del Prado. El 14 de junio de 1738 la campesina Maria Lory creyó ver lágrimas en los ojos de la talla. La noticia se difundió deprisa; se atribuyeron a la figura plegarias escuchadas.

A partir de 1739 llegaron los primeros peregrinos. Para ellos se levantó una sencilla capilla en el campo. En 1744 la autoridad eclesiástica autorizó celebrar la misa junto a esa capilla, con lo que la devoción quedó oficialmente reconocida.

La afluencia siguió creciendo y el monasterio de Steingaden decidió construir un templo nuevo. El encargo fue para Dominikus Zimmermann, que en 1744 comenzó por el coro oriental. En 1746 se colocó la primera piedra, en 1749 se consagró el coro y en 1754 siguió la consagración de toda la iglesia. El ajuar quedó terminado en 1757.

Zimmermann se ligó para siempre a su obra: después de 1754 se instaló en el Prado y allí vivió hasta su muerte, en 1766. Su hermano Johann Baptist Zimmermann, pintor de corte de los electores bávaros, pintó todos los frescos de los techos.

Entre 1985 y 1991 la iglesia fue restaurada a fondo, con un coste de 10,6 millones de marcos alemanes. Dos años antes de que empezaran esos trabajos, en 1983, había sido inscrita ya en la lista del Patrimonio Mundial de la Unesco.

Vereerd wordt de Gegeselde Heiland, een houten figuur van Christus na de geseling. Zij werd in 1730 in het klooster Steingaden samengesteld door pater Magnus Straub en broeder Lukas Schweiger, niet als cultusbeeld maar als processiefiguur voor de Goede Vrijdag.

Wat de figuur tot genadebeeld maakte, was de gebeurtenis van 14 juni 1738. De boerin Maria Lory zag naar haar overtuiging tranen in de ogen van het beeld. Van dat jaar af werden er gebedsverhoringen gemeld, en in 1739 kwamen de eerste bedevaarten op gang.

Het beeld staat nu in het hoogaltaar, gevat in een verguld kader. Daarboven is een pelikaan afgebeeld, het oude zinnebeeld van Christus die zich voor de zijnen offert. De verering richt zich dus niet op een Mariabeeld, zoals in veel Beierse bedevaartsoorden, maar op het lijden van Christus zelf. Dat verklaart ook de naam van de broederschap die de devotie draagt, die van de Gegeselde Heiland.

Czczony jest tu Chrystus Ubiczowany, drewniana figura Chrystusa po biczowaniu. Złożyli ją w 1730 roku w klasztorze Steingaden ojciec Magnus Straub i brat Lukas Schweiger, nie jako figurę kultową, lecz jako figurę procesyjną na Wielki Piątek.

Tym, co uczyniło z niej łaskami słynący wizerunek, było wydarzenie z 14 czerwca 1738 roku. Gospodyni Maria Lory zobaczyła, jak była przekonana, łzy w oczach figury. Od tego roku zaczęto zgłaszać wysłuchane modlitwy, a w 1739 roku ruszyły pierwsze pielgrzymki.

Figura stoi dziś w ołtarzu głównym, ujęta w złoconą ramę. Ponad nią przedstawiono pelikana, dawny symbol Chrystusa ofiarującego siebie za swoich. Kult kieruje się tu więc nie ku wizerunkowi maryjnemu, jak w wielu bawarskich sanktuariach, lecz ku samej męce Chrystusa. Stąd również nazwa bractwa, które ten kult podtrzymuje, bractwa Chrystusa Ubiczowanego.

Verehrt wird der Gegeißelte Heiland, eine hölzerne Figur Christi nach der Geißelung. Sie wurde 1730 im Kloster Steingaden von Pater Magnus Straub und Bruder Lukas Schweiger zusammengefügt, nicht als Kultbild, sondern als Prozessionsfigur für den Karfreitag.

Was die Figur zum Gnadenbild machte, war das Ereignis vom 14. Juni 1738. Die Bäuerin Maria Lory sah nach ihrer Überzeugung Tränen in den Augen des Bildes. Von jenem Jahr an wurden Gebetserhörungen gemeldet, und 1739 kamen die ersten Wallfahrten in Gang.

Das Bild steht heute im Hochaltar, gefasst in einen vergoldeten Rahmen. Darüber ist ein Pelikan dargestellt, das alte Sinnbild für Christus, der sich für die Seinen opfert. Die Verehrung richtet sich also nicht auf ein Marienbild, wie in vielen bayerischen Wallfahrtsorten, sondern auf das Leiden Christi selbst. Das erklärt auch den Namen der Bruderschaft, die die Andacht trägt, jener vom Gegeißelten Heiland.

On vénère ici le Sauveur flagellé, une figure de bois représentant le Christ après la flagellation. Elle fut assemblée en 1730 au monastère de Steingaden par le père Magnus Straub et le frère Lukas Schweiger, non comme image de culte mais comme statue de procession pour le Vendredi saint.

Ce qui fit de cette figure une image miraculeuse, c'est l'événement du 14 juin 1738. La paysanne Maria Lory vit, selon sa conviction, des larmes dans les yeux de la statue. À partir de cette année-là, des prières exaucées furent signalées, et en 1739 les premiers pèlerinages se mirent en marche.

La statue se trouve aujourd'hui dans le maître-autel, sertie dans un cadre doré. Au-dessus est figuré un pélican, ancien emblème du Christ qui s'offre pour les siens. La dévotion ne s'adresse donc pas à une image de la Vierge, comme dans beaucoup de sanctuaires bavarois, mais à la passion du Christ lui-même. C'est aussi ce qui explique le nom de la confrérie qui porte cette dévotion, celle du Sauveur flagellé.

Si venera il Cristo Flagellato, una figura lignea di Cristo dopo la flagellazione. Fu composta nel 1730 nell'abbazia di Steingaden da padre Magnus Straub e fratel Lukas Schweiger, non come immagine di culto ma come statua processionale per il Venerdì santo.

Ciò che ne fece un'immagine miracolosa fu l'episodio del 14 giugno 1738. La contadina Maria Lory vide, ne era convinta, lacrime negli occhi della statua. Da quell'anno si cominciarono a segnalare grazie ricevute e nel 1739 presero avvio i primi pellegrinaggi.

La statua si trova oggi nell'altare maggiore, racchiusa in una cornice dorata. Al di sopra è raffigurato un pellicano, l'antico simbolo di Cristo che si offre per i suoi. La devozione non si rivolge dunque a un'immagine mariana, come in molti santuari bavaresi, ma alla passione di Cristo stesso. Ciò spiega anche il nome della confraternita che porta avanti il culto, quella del Cristo Flagellato.

Se venera al Salvador Flagelado, una figura de madera de Cristo después de la flagelación. Fue compuesta en 1730 en el monasterio de Steingaden por el padre Magnus Straub y el hermano Lukas Schweiger, no como imagen de culto, sino como figura procesional para el Viernes Santo.

Lo que convirtió la talla en imagen milagrosa fue el suceso del 14 de junio de 1738. La campesina Maria Lory vio, según su convicción, lágrimas en los ojos de la figura. Desde aquel año se dieron a conocer plegarias escuchadas, y en 1739 arrancaron las primeras peregrinaciones.

La imagen se halla hoy en el altar mayor, enmarcada en un marco dorado. Encima aparece un pelícano, el viejo emblema de Cristo que se sacrifica por los suyos. La veneración no se dirige, pues, a una imagen de la Virgen, como en tantos santuarios bávaros, sino al padecimiento de Cristo mismo. Eso explica también el nombre de la cofradía que sostiene la devoción, la del Salvador Flagelado.

De kerk ligt in een dun bevolkt alpendal bij Steingaden. Juist die lege omgeving stelde Zimmermann in staat zijn plan ongehinderd uit te voeren, en zij maakt het binnentreden tot een verrassing.

De kerk meet binnen vierenvijftig meter in de lengte. De eigenlijke gemeenteruimte is een ovaal van negenentwintig bij vijfentwintig meter, met een gewelfhoogte van 20,6 meter boven het middenschip. Acht dubbele zuilen met rijk bewerkte kapitelen staan voor de wanden en scheiden de rotonde van de omgang eromheen; zij dragen een grillig uitgesneden kroonlijst en het houten gewelf.

Het licht komt via vensters en ronde openingen binnen en wordt over de ruimte verdeeld. Naar het oosten strekt zich een lang en diep koor uit, geflankeerd door een boven- en een benedengalerij.

Het grote plafondfresco van Johann Baptist Zimmermann toont Christus als rechter, gezeten op een regenboog, omringd door aartsengelen en apostelen. Het koor is beschilderd met fresco's waarin de werktuigen van het lijden terugkeren, zodat het hele gewelf één doorlopend verhaal vormt.

Dominikus Zimmermann verzorgde zelf het stucwerk en ontwierp de preekstoel, waarvan de reliëfs de theologische deugden verbeelden. In de dwarsarmen staan zijaltaren met schilderijen van Johann Georg Bergmüller en Joseph Magges.

Het orgel heeft een lange geschiedenis. Johann Georg Hörterich bouwde in 1757 een instrument met drieëntwintig registers; in 1928 kwam er een pneumatisch orgel van Willibald Siemann voor in de plaats. Het huidige orgel werd in 2010 door Claudius Winterhalter gebouwd, telt tweeënveertig registers en verwerkte ongeveer 475 pijpen uit het historische instrument van Hörterich.

Kościół leży w słabo zaludnionej dolinie alpejskiej koło Steingaden. Właśnie to puste otoczenie pozwoliło Zimmermannowi zrealizować swój plan bez przeszkód i sprawia, że wejście do wnętrza jest zaskoczeniem.

Wnętrze kościoła mierzy pięćdziesiąt cztery metry długości. Właściwa przestrzeń dla wiernych to owal o wymiarach dwadzieścia dziewięć na dwadzieścia pięć metrów, ze sklepieniem na wysokości 20,6 metra nad nawą główną. Osiem podwójnych kolumn o bogato opracowanych kapitelach stoi przed ścianami i oddziela rotundę od otaczającego ją obejścia; dźwigają one kapryśnie wycięty gzyms i drewniane sklepienie.

Światło wpada przez okna i okrągłe otwory, po czym rozkłada się po całej przestrzeni. Ku wschodowi rozciąga się długie i głębokie prezbiterium, ujęte galerią górną i dolną.

Wielki fresk sklepienny Johanna Baptista Zimmermanna ukazuje Chrystusa jako sędziego, zasiadającego na tęczy, w otoczeniu archaniołów i apostołów. Prezbiterium pokrywają freski, w których powracają narzędzia męki, tak że całe sklepienie tworzy jedną ciągłą opowieść.

Dominikus Zimmermann sam wykonał sztukaterie i zaprojektował ambonę, której reliefy przedstawiają cnoty teologalne. W ramionach transeptu stoją ołtarze boczne z obrazami Johanna Georga Bergmüllera i Josepha Maggesa.

Organy mają długą historię. Johann Georg Hörterich zbudował w 1757 roku instrument o dwudziestu trzech głosach; w 1928 roku zastąpiły go organy pneumatyczne Willibalda Siemanna. Obecny instrument zbudował w 2010 roku Claudius Winterhalter, liczy on czterdzieści dwa głosy i wykorzystano w nim około 475 piszczałek z historycznych organów Hörtericha.

Die Kirche liegt in einem dünn besiedelten Voralpental bei Steingaden. Gerade diese leere Umgebung erlaubte es Zimmermann, seinen Plan ungehindert auszuführen, und sie macht den Eintritt zu einer Überraschung.

Die Kirche misst im Inneren vierundfünfzig Meter in der Länge. Der eigentliche Gemeinderaum ist ein Oval von neunundzwanzig mal fünfundzwanzig Metern, mit einer Gewölbehöhe von 20,6 Metern über dem Mittelschiff. Acht Doppelsäulen mit reich gearbeiteten Kapitellen stehen vor den Wänden und trennen die Rotunde vom umlaufenden Umgang; sie tragen ein launisch ausgeschnittenes Kranzgesims und das hölzerne Gewölbe.

Das Licht fällt durch Fenster und runde Öffnungen herein und verteilt sich über den Raum. Nach Osten erstreckt sich ein langer und tiefer Chor, flankiert von einer Ober- und einer Untergalerie.

Das große Deckenfresko von Johann Baptist Zimmermann zeigt Christus als Richter, auf einem Regenbogen sitzend, umgeben von Erzengeln und Aposteln. Der Chor ist mit Fresken ausgemalt, in denen die Werkzeuge des Leidens wiederkehren, sodass das ganze Gewölbe eine einzige fortlaufende Erzählung bildet.

Dominikus Zimmermann besorgte den Stuck selbst und entwarf die Kanzel, deren Reliefs die theologischen Tugenden darstellen. In den Querarmen stehen Seitenaltäre mit Gemälden von Johann Georg Bergmüller und Joseph Magges.

Die Orgel hat eine lange Geschichte. Johann Georg Hörterich baute 1757 ein Instrument mit dreiundzwanzig Registern; 1928 trat an dessen Stelle eine pneumatische Orgel von Willibald Siemann. Die heutige Orgel wurde 2010 von Claudius Winterhalter gebaut, zählt zweiundvierzig Register und verarbeitete rund 475 Pfeifen aus dem historischen Instrument Hörterichs.

L'église se trouve dans une vallée alpine peu peuplée, près de Steingaden. C'est précisément ce vide alentour qui permit à Zimmermann de réaliser son plan sans entrave, et qui fait de l'entrée une surprise.

À l'intérieur, l'église mesure cinquante-quatre mètres de long. L'espace réservé aux fidèles est un ovale de vingt-neuf mètres sur vingt-cinq, dont la voûte culmine à 20,6 mètres au-dessus de la nef centrale. Huit colonnes jumelées, aux chapiteaux richement travaillés, se dressent devant les murs et séparent la rotonde du déambulatoire qui l'entoure ; elles portent une corniche au tracé capricieux et la voûte de bois.

La lumière entre par les fenêtres et par des ouvertures rondes, et se répartit dans tout l'espace. Vers l'est s'étend un chœur long et profond, flanqué d'une tribune haute et d'une galerie basse.

La grande fresque du plafond, de Johann Baptist Zimmermann, montre le Christ en juge, assis sur un arc-en-ciel, entouré d'archanges et d'apôtres. Le chœur est orné de fresques où reviennent les instruments de la Passion, de sorte que la voûte entière forme un seul récit continu.

Dominikus Zimmermann exécuta lui-même les stucs et dessina la chaire, dont les reliefs figurent les vertus théologales. Dans les bras du transept se dressent des autels latéraux ornés de tableaux de Johann Georg Bergmüller et de Joseph Magges.

L'orgue a une longue histoire. Johann Georg Hörterich construisit en 1757 un instrument de vingt-trois jeux ; en 1928, un orgue pneumatique de Willibald Siemann prit sa place. L'orgue actuel a été construit en 2010 par Claudius Winterhalter ; il compte quarante-deux jeux et a réemployé environ 475 tuyaux de l'instrument historique de Hörterich.

La chiesa si trova in una valle alpina poco abitata presso Steingaden. Proprio quel contesto vuoto permise a Zimmermann di realizzare il suo progetto senza vincoli, e rende l'ingresso una sorpresa.

All'interno la chiesa misura cinquantaquattro metri in lunghezza. L'aula vera e propria è un ovale di ventinove per venticinque metri, con una volta che si alza a 20,6 metri sopra la navata centrale. Otto doppie colonne dai capitelli riccamente lavorati si dispongono davanti alle pareti e separano la rotonda dal deambulatorio; esse reggono un cornicione dal profilo capriccioso e la volta lignea.

La luce entra da finestre e aperture circolari e si distribuisce nello spazio. Verso oriente si allunga un coro lungo e profondo, fiancheggiato da una galleria superiore e da una inferiore.

Il grande affresco della volta, di Johann Baptist Zimmermann, mostra Cristo giudice seduto su un arcobaleno, circondato da arcangeli e apostoli. Il coro è dipinto con affreschi in cui ritornano gli strumenti della passione, così che l'intera volta forma un unico racconto continuo.

Dominikus Zimmermann curò personalmente gli stucchi e disegnò il pulpito, i cui rilievi raffigurano le virtù teologali. Nei bracci del transetto si trovano altari laterali con dipinti di Johann Georg Bergmüller e Joseph Magges.

L'organo ha una lunga storia. Johann Georg Hörterich costruì nel 1757 uno strumento di ventitré registri; nel 1928 fu sostituito da un organo pneumatico di Willibald Siemann. L'organo attuale fu costruito nel 2010 da Claudius Winterhalter, conta quarantadue registri e ha reimpiegato circa 475 canne dello strumento storico di Hörterich.

La iglesia se encuentra en un valle alpino poco poblado, junto a Steingaden. Fue precisamente ese entorno despejado el que permitió a Zimmermann realizar su proyecto sin estorbos, y el que convierte la entrada en una sorpresa.

El interior mide cincuenta y cuatro metros de largo. El espacio propio de la asamblea es un óvalo de veintinueve por veinticinco metros, con una altura de bóveda de 20,6 metros sobre la nave central. Ocho columnas dobles con capiteles ricamente labrados se adosan a los muros y separan la rotonda de la girola que la rodea; sostienen una cornisa de perfil caprichoso y la bóveda de madera.

La luz entra por ventanas y aberturas circulares y se reparte por todo el espacio. Hacia el este se extiende un coro largo y profundo, flanqueado por una galería alta y otra baja.

El gran fresco del techo, de Johann Baptist Zimmermann, muestra a Cristo como juez, sentado sobre un arcoíris y rodeado de arcángeles y apóstoles. El coro está pintado con frescos en los que reaparecen los instrumentos de la Pasión, de modo que toda la bóveda forma un relato continuo.

Dominikus Zimmermann se ocupó él mismo del estuco y diseñó el púlpito, cuyos relieves representan las virtudes teologales. En los brazos del crucero hay altares laterales con pinturas de Johann Georg Bergmüller y Joseph Magges.

El órgano tiene una larga historia. Johann Georg Hörterich construyó en 1757 un instrumento de veintitrés registros; en 1928 lo sustituyó un órgano neumático de Willibald Siemann. El órgano actual lo construyó en 2010 Claudius Winterhalter, cuenta con cuarenta y dos registros y reutilizó unos 475 tubos del instrumento histórico de Hörterich.

Het bedevaartjaar op de Wies opent op 1 mei. Van dan af tot in de herfst komen groepen uit heel Beieren en uit de aangrenzende landen naar de kerk.

De belangrijkste dag is 14 juni, het feest van de Tranen van Christus, dat de gebeurtenis van 1738 herdenkt. Valt die datum ongelegen, dan wordt het feest op de eerstvolgende zondag gevierd.

Op de eerste zondag van september wordt het feest van de heilige engelbewaarders gehouden. De tweede zondag van oktober is gewijd aan de broederschap van de Gegeselde Heiland, die de devotie al eeuwen draagt.

Naast deze vaste dagen is de Wieskirche ook een druk bezocht monument. De UNESCO nam haar in 1983 op de werelderfgoedlijst en roemde daarbij de ongeëvenaarde harmonie tussen kunst en landschap. Voor wie er bidt en voor wie er kijkt, gaat het om hetzelfde beeld: een gegeselde Christus, opgesteld in een kerk vol licht. De broederschap van de Gegeselde Heiland houdt de devotie in stand en verzorgt het jaarlijkse feest in oktober.

Rok pielgrzymkowy na Wies otwiera się 1 maja. Od tego dnia aż do jesieni do kościoła przybywają grupy z całej Bawarii i z krajów sąsiednich.

Najważniejszym dniem jest 14 czerwca, święto Łez Chrystusa, upamiętniające wydarzenie z 1738 roku. Jeśli data ta wypadnie nie w porę, święto obchodzi się w najbliższą niedzielę.

W pierwszą niedzielę września odbywa się święto świętych aniołów stróżów. Druga niedziela października poświęcona jest bractwu Chrystusa Ubiczowanego, które od stuleci podtrzymuje ten kult.

Poza tymi stałymi dniami Wieskirche jest także licznie odwiedzanym zabytkiem. UNESCO wpisało ją w 1983 roku na listę światowego dziedzictwa, chwaląc niezrównaną harmonię między sztuką a krajobrazem. Dla tego, kto się tu modli, i dla tego, kto tylko patrzy, chodzi o ten sam obraz: ubiczowanego Chrystusa, ustawionego w kościele pełnym światła. Bractwo Chrystusa Ubiczowanego podtrzymuje pobożność i organizuje doroczne święto w październiku.

Das Wallfahrtsjahr auf der Wies beginnt am 1. Mai. Von da an bis in den Herbst kommen Gruppen aus ganz Bayern und aus den Nachbarländern zur Kirche.

Der wichtigste Tag ist der 14. Juni, das Fest der Tränen Christi, das an das Ereignis von 1738 erinnert. Fällt dieses Datum ungelegen, wird das Fest am darauffolgenden Sonntag begangen.

Am ersten Sonntag im September wird das Fest der heiligen Schutzengel gefeiert. Der zweite Sonntag im Oktober gehört der Bruderschaft vom Gegeißelten Heiland, die die Andacht schon seit Jahrhunderten trägt.

Neben diesen festen Tagen ist die Wieskirche auch ein viel besuchtes Baudenkmal. Die UNESCO nahm sie 1983 in die Welterbeliste auf und rühmte dabei die unvergleichliche Harmonie zwischen Kunst und Landschaft. Für den, der dort betet, und für den, der dort schaut, geht es um dasselbe Bild: ein gegeißelter Christus, aufgestellt in einer Kirche voller Licht. Die Bruderschaft vom Gegeißelten Heiland hält die Andacht aufrecht und richtet das jährliche Fest im Oktober aus.

L'année de pèlerinage sur la Wies s'ouvre le 1er mai. De cette date jusqu'à l'automne, des groupes venus de toute la Bavière et des pays voisins gagnent l'église.

Le jour le plus important est le 14 juin, fête des Larmes du Christ, qui commémore l'événement de 1738. Si la date tombe mal, la fête est célébrée le dimanche suivant.

Le premier dimanche de septembre se tient la fête des saints anges gardiens. Le deuxième dimanche d'octobre est consacré à la confrérie du Sauveur flagellé, qui porte cette dévotion depuis des siècles.

Au-delà de ces dates fixes, la Wieskirche est aussi un monument très fréquenté. L'UNESCO l'a inscrite en 1983 sur la liste du patrimoine mondial, en louant l'harmonie sans égale entre l'art et le paysage. Pour qui prie comme pour qui regarde, il s'agit de la même image : un Christ flagellé, dressé dans une église inondée de lumière. La confrérie du Sauveur flagellé entretient la dévotion et organise la fête annuelle d'octobre.

L'anno di pellegrinaggio in Wies si apre il 1º maggio. Da quel giorno fino all'autunno arrivano alla chiesa gruppi da tutta la Baviera e dai paesi confinanti.

La giornata più importante è il 14 giugno, festa delle Lacrime di Cristo, che ricorda l'evento del 1738. Se la data cade in un momento poco adatto, la festa si celebra la domenica successiva.

La prima domenica di settembre si celebra la festa dei santi angeli custodi. La seconda domenica di ottobre è dedicata alla confraternita del Cristo Flagellato, che da secoli sostiene la devozione.

Oltre a queste ricorrenze fisse, la Wieskirche è anche un monumento assai visitato. L'UNESCO la iscrisse nel 1983 nella lista del patrimonio mondiale lodando la impareggiabile armonia fra arte e paesaggio. Per chi vi prega e per chi vi guarda si tratta della stessa immagine: un Cristo flagellato, collocato in una chiesa colma di luce. La confraternita del Cristo Flagellato mantiene viva la devozione e cura la festa annuale di ottobre.

El año de peregrinación en el Prado se abre el 1 de mayo. Desde entonces y hasta el otoño acuden a la iglesia grupos de toda Baviera y de los países vecinos.

El día principal es el 14 de junio, fiesta de las Lágrimas de Cristo, que conmemora el suceso de 1738. Si esa fecha cae en mal momento, la fiesta se celebra el domingo inmediato.

El primer domingo de septiembre se celebra la fiesta de los santos ángeles custodios. El segundo domingo de octubre está dedicado a la cofradía del Salvador Flagelado, que sostiene la devoción desde hace siglos.

Junto a estas fechas fijas, la Wieskirche es también un monumento muy visitado. La Unesco la incluyó en 1983 en la lista del Patrimonio Mundial y alabó al hacerlo la armonía sin igual entre arte y paisaje. Para quien reza y para quien mira se trata de la misma imagen: un Cristo flagelado, dispuesto en una iglesia llena de luz. La cofradía del Salvador Flagelado mantiene viva la devoción y organiza la fiesta anual de octubre.