Herkomst en overleveringPochodzenie i podanieHerkunft und ÜberlieferungOrigine et traditionOrigini e tradizioneOrigen y tradición
Veronica komt in de evangelies niet voor. Haar verhaal is ontstaan in de vroege christelijke overlevering en groeide in de Middeleeuwen uit tot een van de meest bekende episodes van de lijdensweg. Over haar leven, geboorteplaats en jaartallen is niets vastgelegd.
Een latere overlevering noemt haar de vrouw die na twaalf jaar bloedverlies door Jezus werd genezen. In de Handelingen van Pilatus, een apocriefe tekst, draagt die vrouw een naam die in het Latijn als Veronica klinkt.
De naam zelf wordt vaak verklaard als vera icon, 'ware afbeelding'. Daarmee zou de doek de naam hebben gegeven aan de vrouw die hem droeg.
Weronika nie występuje w Ewangeliach. Jej opowieść powstała we wczesnej tradycji chrześcijańskiej i w średniowieczu stała się jednym z najbardziej znanych epizodów drogi krzyżowej. O jej życiu, miejscu urodzenia i latach nie zachowało się nic pewnego.
Późniejsze podanie widzi w niej kobietę, którą Jezus uzdrowił po dwunastu latach krwotoku. W apokryficznych Dziejach Piłata kobieta ta nosi imię, które po łacinie brzmi Weronika.
Samo imię tłumaczy się często jako vera icon, „prawdziwy obraz”. Chusta miała więc dać imię kobiecie, która ją niosła.
Veronika kommt in den Evangelien nicht vor. Ihre Geschichte entstand in der frühen christlichen Überlieferung und wurde im Mittelalter zu einer der bekanntesten Szenen des Leidensweges. Über ihr Leben, ihren Geburtsort und Jahreszahlen ist nichts festgehalten.
Eine spätere Überlieferung sieht in ihr die Frau, die Jesus nach zwölf Jahren Blutfluss heilte. In den apokryphen Pilatusakten trägt diese Frau einen Namen, der im Lateinischen wie Veronica klingt.
Der Name selbst wird häufig als vera icon, „wahres Bild“, gedeutet. Das Tuch hätte damit der Frau, die es trug, den Namen gegeben.
Véronique n'apparaît pas dans les Évangiles. Son récit est né dans la tradition chrétienne ancienne et est devenu, au Moyen Âge, l'un des épisodes les plus connus du chemin de la Passion. Rien de sûr n'est consigné sur sa vie, son lieu de naissance ou les dates qui la concernent.
Une tradition plus tardive voit en elle la femme que Jésus guérit après douze ans de pertes de sang. Dans les Actes de Pilate, texte apocryphe, cette femme porte un nom qui sonne en latin comme Veronica.
Le nom lui-même est souvent expliqué comme vera icon, « image vraie ». Le voile aurait ainsi donné son nom à la femme qui le portait.
Veronica non compare nei Vangeli. Il suo racconto nasce nella tradizione cristiana antica e nel Medioevo diventa uno degli episodi più noti della via della Passione. Sulla sua vita, sul luogo di nascita e sulle date non è stato tramandato nulla di certo.
Una tradizione più tarda vede in lei la donna che Gesù guarì dopo dodici anni di perdite di sangue. Negli Atti di Pilato, testo apocrifo, quella donna porta un nome che in latino suona Veronica.
Il nome stesso viene spesso spiegato come vera icon, «vera immagine». Il velo avrebbe dunque dato il nome alla donna che lo portava.
Verónica no aparece en los Evangelios. Su relato nació en la tradición cristiana antigua y en la Edad Media se convirtió en uno de los episodios más conocidos del camino de la Pasión. Sobre su vida, su lugar de nacimiento y las fechas no se ha transmitido nada seguro.
Una tradición posterior ve en ella a la mujer que Jesús curó tras doce años de flujo de sangre. En las Actas de Pilato, un texto apócrifo, esa mujer lleva un nombre que en latín suena Veronica.
El nombre mismo se explica a menudo como vera icon, «imagen verdadera». El velo habría dado así su nombre a la mujer que lo llevaba.
De ontmoeting op de kruiswegSpotkanie na drodze krzyżowejDie Begegnung auf dem KreuzwegLa rencontre sur le chemin de croixL'incontro sulla via crucisEl encuentro en el vía crucis
Volgens de overlevering zag Veronica Jezus onder het kruis voorbijkomen, uitgeput en met bloed en zweet op het gezicht. Zij drong door de menigte heen en bood hem haar doek aan. Toen hij die aan haar teruggaf, stond zijn gelaat erop afgedrukt.
Sinds de Middeleeuwen is dit de zesde statie van de kruisweg, naast de ontmoeting met zijn moeder Maria. Het verhaal wordt gelezen als een beeld van barmhartigheid: een klein gebaar, gedaan waar niemand anders durfde te stoppen.
In het Nieuwe Testament staat deze scène niet, en daarom wordt zij als overlevering verteld. Dat neemt niet weg dat ze eeuwenlang een vaste plaats had in preken, spelen en liederen van de goede week.
Według tradycji Weronika ujrzała Jezusa przechodzącego pod krzyżem, wyczerpanego, z krwią i potem na twarzy. Przecisnęła się przez tłum i podała Mu swoją chustę. Gdy Jezus oddał ją, było na niej odbite Jego oblicze.
Od średniowiecza jest to szósta stacja drogi krzyżowej, obok spotkania z Matką, Maryją. Opowieść czyta się jako obraz miłosierdzia: mały gest w miejscu, gdzie nikt inny nie odważył się zatrzymać.
W Nowym Testamencie tej sceny nie ma, dlatego przekazuje się ją jako podanie. Nie przeszkodziło to jej zajmować stałego miejsca w kazaniach, misteriach i pieśniach Wielkiego Tygodnia.
Nach der Überlieferung sah Veronika Jesus mit dem Kreuz vorbeiziehen, erschöpft und mit Blut und Schweiß im Gesicht. Sie drängte sich durch die Menge und reichte ihm ihr Tuch. Als er es zurückgab, war sein Antlitz darauf abgebildet.
Seit dem Mittelalter ist dies die sechste Station des Kreuzwegs, neben der Begegnung mit seiner Mutter Maria. Die Erzählung wird als Bild der Barmherzigkeit gelesen: eine kleine Geste an einem Ort, an dem sonst niemand innezuhalten wagte.
Im Neuen Testament steht diese Szene nicht, daher wird sie als Überlieferung erzählt. Das hat ihr nicht im Weg gestanden, über Jahrhunderte einen festen Platz in Predigten, Spielen und Liedern der Karwoche zu haben.
Selon la tradition, Véronique vit Jésus passer sous sa croix, épuisé, le visage couvert de sang et de sueur. Elle fendit la foule et lui tendit son voile. Quand il le lui rendit, sa face y était imprimée.
Depuis le Moyen Âge, c'est la sixième station du chemin de croix, à côté de la rencontre avec sa mère, Marie. Le récit se lit comme une image de miséricorde : un petit geste, accompli là où personne d'autre n'osait s'arrêter.
Cette scène ne figure pas dans le Nouveau Testament, c'est pourquoi on la raconte comme une tradition. Elle n'en a pas moins tenu, pendant des siècles, une place fixe dans les sermons, les mystères et les chants de la semaine sainte.
Secondo la tradizione Veronica vide passare Gesù sotto la croce, sfinito, con sangue e sudore sul viso. Si aprì un varco tra la folla e gli porse il suo velo. Quando lui glielo restituì, vi era impresso il suo volto.
Dal Medioevo è la sesta stazione della via crucis, accanto all'incontro con sua madre Maria. Il racconto si legge come immagine di misericordia: un piccolo gesto compiuto dove nessun altro osava fermarsi.
Nel Nuovo Testamento questa scena non c'è, perciò viene narrata come tradizione. Ciò non le ha impedito di avere per secoli un posto fisso nelle prediche, nelle sacre rappresentazioni e nei canti della settimana santa.
Según la tradición, Verónica vio pasar a Jesús bajo la cruz, agotado, con sangre y sudor en el rostro. Se abrió paso entre la multitud y le ofreció su velo. Cuando él se lo devolvió, tenía impreso su rostro.
Desde la Edad Media es la sexta estación del vía crucis, junto al encuentro con su madre, María. El relato se lee como imagen de misericordia: un gesto pequeño, hecho donde nadie más se atrevía a detenerse.
Esta escena no figura en el Nuevo Testamento, por eso se cuenta como tradición. Eso no le ha impedido ocupar durante siglos un lugar fijo en los sermones, las representaciones y los cantos de la Semana Santa.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatCulte et patronageCulto e patronatoVeneración y patronazgo
In Rome wordt sinds de Middeleeuwen een doek vereerd die als Veronica-doek bekendstaat. Hij wordt bewaard in de Sint-Pietersbasiliek en is in het jubeljaar 1300 en daarna bij bijzondere gelegenheden getoond. Dante noemt hem in zijn Goddelijke Komedie.
Omdat de doek een afdruk zou dragen, is Veronica patrones van fotografen geworden. Wasvrouwen en wassers roepen haar aan vanwege de doek zelf. Als beschermheilige sluit ze aan bij een lange traditie van vrouwelijke figuren rond de passie.
Haar naam werd ook als doopnaam populair. In veel landen staat Veronica op de heiligenkalender op 12 juli.
W Rzymie od średniowiecza czczona jest chusta znana jako chusta Weroniki. Przechowuje się ją w bazylice świętego Piotra, a w roku jubileuszowym 1300 i później okazywano ją przy szczególnych okazjach. Wspomina o niej Dante w Boskiej komedii.
Ponieważ chusta miała nosić odbicie, Weronika została patronką fotografów. Praczki i pralnie wzywają jej opieki ze względu na samą chustę. Jako patronka wpisuje się w długą tradycję kobiecych postaci wokół męki Pańskiej.
Jej imię stało się też popularnym imieniem chrzestnym. W wielu krajach Weronika figuruje w kalendarzu świętych 12 lipca.
In Rom wird seit dem Mittelalter ein Tuch verehrt, das als Veronikatuch bekannt ist. Es wird im Petersdom aufbewahrt und wurde im Jubeljahr 1300 und danach zu besonderen Anlässen gezeigt. Dante erwähnt es in seiner Göttlichen Komödie.
Weil das Tuch einen Abdruck tragen soll, wurde Veronika zur Patronin der Fotografen. Wäscherinnen und Wäscher rufen sie um des Tuches willen an. Als Schutzheilige fügt sie sich in eine lange Tradition weiblicher Gestalten um die Passion.
Ihr Name wurde auch als Taufname beliebt. In vielen Ländern steht Veronika am 12. Juli im Heiligenkalender.
À Rome, on vénère depuis le Moyen Âge un voile connu sous le nom de voile de Véronique. Il est conservé dans la basilique Saint-Pierre et fut montré lors de l'année jubilaire 1300, puis en des occasions particulières. Dante le mentionne dans sa Divine Comédie.
Parce que le voile porterait une empreinte, Véronique est devenue la patronne des photographes. Blanchisseuses et blanchisseurs l'invoquent en raison du linge lui-même. Comme patronne, elle s'inscrit dans une longue tradition de figures féminines autour de la Passion.
Son nom est aussi devenu un prénom de baptême très répandu. Dans de nombreux pays, Véronique figure au calendrier des saints le 12 juillet.
A Roma si venera fin dal Medioevo un velo noto come velo della Veronica. È conservato nella basilica di San Pietro ed è stato mostrato nell'anno giubilare 1300 e poi in occasioni particolari. Lo ricorda anche Dante nella Divina Commedia.
Poiché il velo porterebbe un'impronta, Veronica è divenuta patrona dei fotografi. Lavandaie e lavandai la invocano per via del lino stesso. Come patrona si inserisce in una lunga tradizione di figure femminili attorno alla Passione.
Il suo nome è diventato anche un nome di battesimo assai diffuso. In molti paesi Veronica compare nel calendario dei santi il 12 luglio.
En Roma se venera desde la Edad Media un velo conocido como el velo de la Verónica. Se conserva en la basílica de San Pedro y se mostró en el año jubilar de 1300 y después en ocasiones especiales. Dante lo menciona en su Divina Comedia.
Como el velo llevaría una impronta, Verónica se convirtió en patrona de los fotógrafos. Lavanderas y lavanderos la invocan por el lienzo mismo. Como patrona, se inscribe en una larga tradición de figuras femeninas en torno a la Pasión.
Su nombre se hizo también muy popular como nombre de bautismo. En muchos países Verónica figura en el calendario de los santos el 12 de julio.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 12 juli, maar haar devotie is het sterkst tijdens de vastentijd en de goede week, wanneer de kruisweg wordt gebeden. De zesde statie is voor veel gelovigen het moment waarop zij haar bij naam noemen.
Op schilderijen en beelden houdt zij de doek voor zich uit, waarop het gelaat van Christus met doornenkroon te zien is. Zo schilderden onder anderen El Greco en Zurbarán haar: een vrouw alleen met een lap stof, die alles zegt.
Wie de kruisweg thuis wil bidden of een beeld aan iemand wil geven, vindt dat vaak in de vorm van een gebedskaart of kleine wandplaquette. In de Veronica-collectie staan ze bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 12 lipca, ale pobożność ku niej jest najżywsza w Wielkim Poście i Wielkim Tygodniu, gdy odprawia się drogę krzyżową. Szósta stacja jest dla wielu wiernych chwilą, w której wymieniają ją po imieniu.
Na obrazach i figurach trzyma przed sobą chustę z obliczem Chrystusa w koronie cierniowej. Tak malowali ją między innymi El Greco i Zurbarán: kobieta sama z kawałkiem tkaniny, który mówi wszystko.
Kto chce odprawiać drogę krzyżową w domu albo komuś podarować taki wizerunek, często sięga po obrazek z modlitwą lub małą tabliczkę ścienną. W kolekcji świętej Weroniki znajdziesz je razem.
Ihr Gedenktag ist der 12. Juli, doch die Andacht zu ihr ist in der Fastenzeit und in der Karwoche am lebendigsten, wenn der Kreuzweg gebetet wird. Die sechste Station ist für viele Gläubige der Moment, in dem sie ihren Namen nennen.
Auf Gemälden und Figuren hält sie das Tuch vor sich, darauf das Antlitz Christi mit der Dornenkrone. So malten sie unter anderen El Greco und Zurbarán: eine Frau allein mit einem Stück Stoff, das alles sagt.
Wer den Kreuzweg zu Hause beten oder anderen ein solches Bild schenken möchte, greift oft zu einem Gebetsbild oder einer kleinen Wandtafel. In der Kollektion der heiligen Veronika stehen sie beieinander.
Sa fête tombe le 12 juillet, mais la dévotion à son égard est la plus vive pendant le Carême et la semaine sainte, quand on prie le chemin de croix. La sixième station est pour beaucoup de fidèles le moment où ils la nomment.
Sur les tableaux et les statues, elle tient devant elle le voile où paraît la face du Christ couronné d'épines. Ainsi la peignirent entre autres le Greco et Zurbarán : une femme seule avec un morceau de tissu, qui dit tout.
Pour prier le chemin de croix chez soi ou en offrir une image, on choisit souvent une image de prière ou une petite plaque murale. La collection sainte Véronique les réunit.
La sua festa cade il 12 luglio, ma la devozione verso di lei è più viva in Quaresima e nella settimana santa, quando si prega la via crucis. La sesta stazione è per molti fedeli il momento in cui la chiamano per nome.
Nei dipinti e nelle statue tiene davanti a sé il velo con il volto di Cristo coronato di spine. Così la dipinsero tra gli altri El Greco e Zurbarán: una donna sola con un pezzo di stoffa che dice tutto.
Chi vuole pregare la via crucis in casa o regalarne un'immagine sceglie spesso un'immaginetta di preghiera o una piccola targa da parete. Nella collezione di santa Veronica si trovano insieme.
Su fiesta es el 12 de julio, pero la devoción hacia ella es más viva en Cuaresma y en Semana Santa, cuando se reza el vía crucis. La sexta estación es para muchos fieles el momento en que la nombran.
En pinturas y esculturas sostiene ante sí el velo con el rostro de Cristo coronado de espinas. Así la pintaron, entre otros, el Greco y Zurbarán: una mujer sola con un trozo de tela que lo dice todo.
Quien quiere rezar el vía crucis en casa o regalar una imagen suya suele elegir una estampa de oración o una pequeña placa de pared. En la colección de santa Verónica están reunidas.
