FátimaFátimaFátimaFátimaFátimaFátima

Op 13 mei 1917 meldden Lúcia dos Santos en haar neef en nicht Francisco en Jacinta Marto dat hun bij het hoeden van schapen in de Cova da Iria een vrouw verscheen, stralender dan de zon, gekleed in het wit en met een rozenkrans in de hand.

Francisco was acht jaar, Jacinta zeven. De zieners meldden dat de vrouw hen vroeg dagelijks de rozenkrans te bidden om vrede en om het einde van de Eerste Wereldoorlog. Zij berichtten over zes verschijningen, telkens op de dertiende van de maand, tot en met oktober 1917.

Voor 13 oktober hadden zij een teken aangekondigd, zodat allen zouden geloven. Die dag verzamelde zich in de Cova da Iria een menigte van tienduizenden. Wat er volgens de getuigen gebeurde, staat bekend als het zonnewonder: aanwezigen meldden dat de zon als een doffe, draaiende schijf aan de hemel stond en naar de aarde leek te bewegen.

De berichten liepen uiteen, sommigen zagen niets, en sterrenkundigen namen die dag niets ongewoons waar. De bisschop van Leiria opende in november 1917 een kerkelijk onderzoek; dertien jaar later, op 13 oktober 1930, verklaarde bisschop José Alves Correia da Silva de gebeurtenissen geloofwaardig en stond hij de openbare verering van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima toe.

Het bouwen was toen al begonnen. In het voorjaar van 1919 zette de steenhouwer Joaquim Barbeiro op de plek zelf een kapelletje neer, de Capelinha; in maart 1922 werd het met dynamiet beschadigd en in januari 1923 was het hersteld. De eerste steen van de rozenkransbasiliek werd op 13 mei 1928 gelegd naar een ontwerp van de Nederlandse architect Gerardus van Krieken; de kerk werd op 7 oktober 1953 gewijd en kreeg in november 1954 van paus Pius XII de titel van basiliek; de kolonnade eromheen ontwierp António Lino.

Veel later ontwierp de Griekse architect Alexandros Tombazis aan de overzijde van het plein de Basiliek van de Allerheiligste Drie-eenheid: eerste steen op 6 juni 2004, wijding op 12 oktober 2007, basiliektitel in augustus 2012.

Twee zieners leefden daarna niet lang meer. Francisco en Jacinta Marto werden slachtoffer van de grieppandemie van 1918: Francisco stierf op 4 april 1919, tien jaar oud, Jacinta op 20 februari 1920, negen jaar oud. Lúcia dos Santos legde in 1928 in het Spaanse Tui haar geloften af bij de zusters van Sint-Dorothea, trad in 1948 in de karmel van Coimbra en schreef tussen 1935 en 1993 zes memoires; zij stierf op 13 februari 2005, 97 jaar oud.

Paus Johannes Paulus II verklaarde Francisco en Jacinta op 13 mei 2000 zalig, paus Franciscus verklaarde hen op 13 mei 2017 heilig. Voor Lúcia werd in 2008 de diocesane fase van haar zaligverklaringsproces geopend.

13 maja 1917 roku Lúcia dos Santos oraz jej kuzynostwo, Francisco i Jacinta Marto, zgłosili, że podczas pasienia owiec w Cova da Iria ukazała się im kobieta jaśniejsza niż słońce, ubrana na biało i z różańcem w dłoni. Francisco miał osiem lat, Jacinta siedem. Wizjonerzy podawali, że kobieta prosiła ich o codzienne odmawianie różańca w intencji pokoju i zakończenia pierwszej wojny światowej. Mówili o sześciu objawieniach, za każdym razem trzynastego dnia miesiąca, aż do października 1917 roku włącznie.

Na 13 października zapowiedzieli znak, aby wszyscy uwierzyli. Tego dnia w Cova da Iria zebrał się tłum liczący dziesiątki tysięcy osób. To, co według świadków się wydarzyło, znane jest jako cud słońca: obecni relacjonowali, że słońce stało na niebie jak matowy, wirujący dysk i zdawało się zbliżać ku ziemi.

Relacje były rozbieżne, niektórzy nie widzieli nic, a astronomowie nie zaobserwowali tego dnia niczego niezwykłego. Biskup Leirii wszczął w listopadzie 1917 roku dochodzenie kościelne; trzynaście lat później, 13 października 1930 roku, biskup José Alves Correia da Silva uznał te wydarzenia za wiarygodne i zezwolił na publiczny kult Matki Bożej Fatimskiej.

Budowanie zaczęło się już wcześniej. Wiosną 1919 roku kamieniarz Joaquim Barbeiro postawił w tym właśnie miejscu kapliczkę, Capelinhę; w marcu 1922 roku uszkodzono ją dynamitem, a w styczniu 1923 roku była odbudowana. Kamień węgielny bazyliki różańcowej położono 13 maja 1928 roku, według projektu holenderskiego architekta Gerardusa van Kriekena; kościół konsekrowano 7 października 1953 roku, a w listopadzie 1954 roku papież Pius XII nadał mu tytuł bazyliki; otaczającą go kolumnadę zaprojektował António Lino.

Znacznie później grecki architekt Alexandros Tombazis zaprojektował po drugiej stronie placu Bazylikę Trójcy Przenajświętszej: kamień węgielny 6 czerwca 2004 roku, konsekracja 12 października 2007 roku, tytuł bazyliki w sierpniu 2012 roku.

Dwoje wizjonerów nie żyło potem długo. Francisco i Jacinta Marto padli ofiarą pandemii grypy z 1918 roku: Francisco zmarł 4 kwietnia 1919 roku w wieku dziesięciu lat, Jacinta 20 lutego 1920 roku w wieku dziewięciu lat. Lúcia dos Santos złożyła w 1928 roku w hiszpańskim Tui śluby u sióstr św.

Doroty, w 1948 roku wstąpiła do karmelu w Coimbrze i w latach 1935-1993 napisała sześć wspomnień; zmarła 13 lutego 2005 roku w wieku 97 lat. Papież Jan Paweł II beatyfikował Francisca i Jacintę 13 maja 2000 roku, a papież Franciszek kanonizował ich 13 maja 2017 roku. Dla Lúcii otwarto w 2008 roku diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego.

Am 13. Mai 1917 berichteten Lúcia dos Santos und ihre Cousins Francisco und Jacinta Marto, ihnen sei beim Hüten der Schafe in der Cova da Iria eine Frau erschienen, strahlender als die Sonne, in Weiß gekleidet und mit einem Rosenkranz in der Hand. Francisco war acht Jahre alt, Jacinta sieben.

Die Seher berichteten, die Frau habe sie gebeten, täglich den Rosenkranz um den Frieden und um das Ende des Ersten Weltkriegs zu beten. Sie berichteten von sechs Erscheinungen, jeweils am dreizehnten des Monats, bis einschließlich Oktober 1917.

Für den 13. Oktober hatten sie ein Zeichen angekündigt, damit alle glauben würden. An diesem Tag versammelte sich in der Cova da Iria eine Menge von Zehntausenden. Was nach Aussage der Zeugen geschah, ist als Sonnenwunder bekannt: Anwesende berichteten, die Sonne habe als matte, sich drehende Scheibe am Himmel gestanden und sich auf die Erde zuzubewegen geschienen.

Die Berichte gingen auseinander, manche sahen nichts, und Astronomen nahmen an diesem Tag nichts Ungewöhnliches wahr. Der Bischof von Leiria eröffnete im November 1917 eine kirchliche Untersuchung; dreizehn Jahre später, am 13. Oktober 1930, erklärte Bischof José Alves Correia da Silva die Ereignisse für glaubwürdig und gestattete die öffentliche Verehrung Unserer Lieben Frau von Fátima.

Gebaut wurde damals schon. Im Frühjahr 1919 stellte der Steinmetz Joaquim Barbeiro an der Stelle selbst eine kleine Kapelle auf, die Capelinha; im März 1922 wurde sie mit Dynamit beschädigt, und im Januar 1923 war sie wiederhergestellt. Der Grundstein der Rosenkranzbasilika wurde am 13. Mai 1928 nach einem Entwurf des niederländischen Architekten Gerardus van Krieken gelegt; die Kirche wurde am 7.

Oktober 1953 geweiht und erhielt im November 1954 von Papst Pius XII. den Titel einer Basilika; die Kolonnade ringsum entwarf António Lino. Viel später entwarf der griechische Architekt Alexandros Tombazis auf der gegenüberliegenden Seite des Platzes die Basilika der Allerheiligsten Dreifaltigkeit: Grundsteinlegung am 6. Juni 2004, Weihe am 12. Oktober 2007, Basilikatitel im August 2012.

Zwei der Seher lebten danach nicht mehr lange. Francisco und Jacinta Marto wurden Opfer der Grippepandemie von 1918: Francisco starb am 4. April 1919 im Alter von zehn Jahren, Jacinta am 20. Februar 1920 im Alter von neun Jahren. Lúcia dos Santos legte 1928 im spanischen Tui ihre Gelübde bei den Schwestern der heiligen Dorothea ab, trat 1948 in den Karmel von Coimbra ein und schrieb zwischen 1935 und 1993 sechs Memoiren; sie starb am 13.

Februar 2005 im Alter von 97 Jahren. Papst Johannes Paul II. sprach Francisco und Jacinta am 13. Mai 2000 selig, Papst Franziskus sprach sie am 13. Mai 2017 heilig. Für Lúcia wurde 2008 die diözesane Phase ihres Seligsprechungsprozesses eröffnet.

Le 13 mai 1917, Lúcia dos Santos et ses cousins Francisco et Jacinta Marto rapportèrent qu'une dame leur était apparue alors qu'ils gardaient les moutons dans la Cova da Iria, plus resplendissante que le soleil, vêtue de blanc et un chapelet à la main. Francisco avait huit ans, Jacinta sept.

Les voyants rapportèrent que la dame leur demandait de réciter chaque jour le chapelet pour la paix et pour la fin de la Première Guerre mondiale. Ils firent état de six apparitions, chaque fois le treize du mois, jusqu'en octobre 1917 inclus.

Pour le 13 octobre, ils avaient annoncé un signe, afin que tous croient. Ce jour-là, une foule de dizaines de milliers de personnes se rassembla dans la Cova da Iria. Ce qui se produisit selon les témoins est connu comme le miracle du soleil : des assistants rapportèrent que le soleil se tenait au ciel comme un disque terne et tournoyant et semblait se rapprocher de la terre.

Les récits divergeaient, certains ne virent rien, et les astronomes n'observèrent ce jour-là rien d'inhabituel. L'évêque de Leiria ouvrit une enquête canonique en novembre 1917 ; treize ans plus tard, le 13 octobre 1930, l'évêque José Alves Correia da Silva déclara les événements dignes de foi et autorisa le culte public de Notre-Dame de Fátima.

La construction avait alors déjà commencé. Au printemps 1919, le tailleur de pierre Joaquim Barbeiro éleva sur le lieu même une petite chapelle, la Capelinha ; en mars 1922, elle fut endommagée à la dynamite et, en janvier 1923, elle était réparée. La première pierre de la basilique du Rosaire fut posée le 13 mai 1928, sur des plans de l'architecte néerlandais Gerardus van Krieken ; l'église fut consacrée le 7 octobre 1953 et reçut en novembre 1954 du pape Pie XII le titre de basilique ; la colonnade qui l'entoure fut dessinée par António Lino.

Bien plus tard, l'architecte grec Alexandros Tombazis conçut, de l'autre côté de l'esplanade, la basilique de la Très Sainte Trinité : première pierre le 6 juin 2004, consécration le 12 octobre 2007, titre de basilique en août 2012.

Deux des voyants ne vécurent plus longtemps ensuite. Francisco et Jacinta Marto furent victimes de la pandémie de grippe de 1918 : Francisco mourut le 4 avril 1919, à dix ans, Jacinta le 20 février 1920, à neuf ans. Lúcia dos Santos prononça ses vœux en 1928 à Tui, en Espagne, chez les sœurs de Sainte-Dorothée, entra en 1948 au carmel de Coimbra et écrivit entre 1935 et 1993 six mémoires ; elle mourut le 13 février 2005, à 97 ans.

Le pape Jean-Paul II béatifia Francisco et Jacinta le 13 mai 2000, le pape François les canonisa le 13 mai 2017. Pour Lúcia, la phase diocésaine du procès en béatification fut ouverte en 2008.

Il 13 maggio 1917 Lúcia dos Santos e i suoi cugini Francisco e Jacinta Marto riferirono che, mentre pascolavano le pecore nella Cova da Iria, era apparsa loro una signora, più splendente del sole, vestita di bianco e con un rosario in mano. Francisco aveva otto anni, Jacinta sette.

I veggenti riferirono che la signora chiedeva loro di recitare ogni giorno il rosario per la pace e per la fine della Prima guerra mondiale. Essi raccontarono di sei apparizioni, ogni volta il tredici del mese, fino all'ottobre 1917.

Per il 13 ottobre avevano annunciato un segno, affinché tutti credessero. Quel giorno si radunò nella Cova da Iria una folla di decine di migliaia di persone. Ciò che secondo i testimoni accadde è noto come il miracolo del sole: i presenti riferirono che il sole appariva in cielo come un disco opaco e rotante e sembrava avvicinarsi alla terra.

I resoconti divergevano, alcuni non videro nulla, e gli astronomi quel giorno non osservarono nulla di insolito. Il vescovo di Leiria aprì nel novembre 1917 un'inchiesta ecclesiastica; tredici anni più tardi, il 13 ottobre 1930, il vescovo José Alves Correia da Silva dichiarò gli avvenimenti degni di fede e autorizzò il culto pubblico della Madonna di Fátima.

I lavori erano allora già cominciati. Nella primavera del 1919 lo scalpellino Joaquim Barbeiro eresse sul luogo stesso una piccola cappella, la Capelinha; nel marzo 1922 fu danneggiata con la dinamite e nel gennaio 1923 era riparata. La prima pietra della basilica del Rosario fu posta il 13 maggio 1928 su progetto dell'architetto olandese Gerardus van Krieken; la chiesa fu consacrata il 7 ottobre 1953 e nel novembre 1954 ricevette da papa Pio XII il titolo di basilica; il colonnato che la circonda fu progettato da António Lino.

Molto più tardi l'architetto greco Alexandros Tombazis progettò, sul lato opposto del piazzale, la Basilica della Santissima Trinità: prima pietra il 6 giugno 2004, dedicazione il 12 ottobre 2007, titolo di basilica nell'agosto 2012.

Due veggenti non vissero poi a lungo. Francisco e Jacinta Marto furono vittime della pandemia influenzale del 1918: Francisco morì il 4 aprile 1919, a dieci anni, Jacinta il 20 febbraio 1920, a nove anni. Lúcia dos Santos emise i voti nel 1928 a Tui, in Spagna, presso le suore di Santa Dorotea, entrò nel 1948 nel Carmelo di Coimbra e scrisse tra il 1935 e il 1993 sei memorie; morì il 13 febbraio 2005, a 97 anni.

Papa Giovanni Paolo II proclamò beati Francisco e Jacinta il 13 maggio 2000, papa Francesco li proclamò santi il 13 maggio 2017. Per Lúcia nel 2008 si aprì la fase diocesana del processo di beatificazione.

El 13 de mayo de 1917, Lúcia dos Santos y sus primos Francisco y Jacinta Marto declararon que, mientras guardaban ovejas en la Cova da Iria, se les había aparecido una mujer más resplandeciente que el sol, vestida de blanco y con un rosario en la mano.

Francisco tenía ocho años; Jacinta, siete. Los videntes contaron que la mujer les pidió rezar cada día el rosario por la paz y por el fin de la Primera Guerra Mundial. Informaron de seis apariciones, siempre el día trece del mes, hasta octubre de 1917 inclusive.

Para el 13 de octubre habían anunciado una señal, de modo que todos creyeran. Ese día se reunió en la Cova da Iria una multitud de decenas de miles de personas. Lo que, según los testigos, sucedió se conoce como el milagro del sol: los presentes contaron que el sol aparecía en el cielo como un disco mate que giraba y que parecía moverse hacia la tierra.

Los relatos diferían entre sí, algunos no vieron nada y los astrónomos no observaron ese día nada fuera de lo común. El obispo de Leiria abrió en noviembre de 1917 una investigación eclesiástica; trece años después, el 13 de octubre de 1930, el obispo José Alves Correia da Silva declaró creíbles los hechos y autorizó el culto público a Nuestra Señora de Fátima.

Para entonces la construcción ya había comenzado. En la primavera de 1919, el cantero Joaquim Barbeiro levantó en el lugar mismo una pequeña capilla, la Capelinha; en marzo de 1922 fue dañada con dinamita y en enero de 1923 estaba reparada. La primera piedra de la basílica del Rosario se colocó el 13 de mayo de 1928, según el proyecto del arquitecto neerlandés Gerardus van Krieken; la iglesia fue consagrada el 7 de octubre de 1953 y en noviembre de 1954 recibió del papa Pío XII el título de basílica; la columnata que la rodea la proyectó António Lino.

Mucho más tarde, el arquitecto griego Alexandros Tombazis proyectó al otro lado de la explanada la basílica de la Santísima Trinidad: primera piedra el 6 de junio de 2004, consagración el 12 de octubre de 2007, título de basílica en agosto de 2012.

Dos de los videntes no vivieron mucho más. Francisco y Jacinta Marto fueron víctimas de la pandemia de gripe de 1918: Francisco murió el 4 de abril de 1919, a los diez años, y Jacinta el 20 de febrero de 1920, a los nueve. Lúcia dos Santos hizo en 1928 sus votos en Tui, España, entre las hermanas de Santa Dorotea, entró en 1948 en el carmelo de Coimbra y escribió entre 1935 y 1993 seis memorias; murió el 13 de febrero de 2005, a los 97 años.

El papa Juan Pablo II beatificó a Francisco y Jacinta el 13 de mayo de 2000, y el papa Francisco los canonizó el 13 de mayo de 2017. Para Lúcia se abrió en 2008 la fase diocesana de su proceso de beatificación.

Het hart van de verering is de Capelinha, de kapel op de plek van de gemelde verschijningen. Daarin staat het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima, begin 1920 gesneden door de beeldhouwer José Ferreira Thedim uit Braziliaans cederhout en ruim 1,3 meter hoog; het werd in juni 1920 in de kapel geplaatst.

De sokkel markeert de plek waar de kleine azinheira, de steeneik, stond waarboven de kinderen volgens hun getuigenis de vrouw zagen. Op 13 mei 1946 werd het beeld canoniek gekroond; de kogel uit de aanslag op paus Johannes Paulus II, die hij aan het heiligdom schonk, werd eind jaren tachtig in die kroon gezet.

Het tweede brandpunt zijn de graven. In de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans liggen de drie zieners begraven: Jacinta Marto werd in 1951 vanaf het kerkhof van Fátima naar de basiliek overgebracht, Francisco in 1952, en Lúcia dos Santos op 19 februari 2006 vanuit Coimbra.

Sercem kultu jest Capelinha, kaplica w miejscu zgłoszonych objawień. Stoi w niej figura Matki Bożej Fatimskiej, wyrzeźbiona na początku 1920 roku przez rzeźbiarza José Ferreirę Thedima z brazylijskiego drewna cedrowego, wysoka na ponad 1,3 metra; umieszczono ją w kaplicy w czerwcu 1920 roku. Cokół wyznacza miejsce, gdzie stała niewielka azinheira, dąb ostrolistny, nad którym dzieci według swojego świadectwa widziały kobietę.

13 maja 1946 roku figurę koronowano koronacją kanoniczną; kula z zamachu na papieża Jana Pawła II, którą ofiarował on sanktuarium, została pod koniec lat osiemdziesiątych osadzona w tej koronie.

Drugim ośrodkiem są groby. W Bazylice Matki Bożej Różańcowej spoczywa troje wizjonerów: Jacintę Marto przeniesiono do bazyliki w 1951 roku z cmentarza w Fatimie, Francisca w 1952 roku, a Lúcię dos Santos 19 lutego 2006 roku z Coimbry.

Das Herz der Verehrung ist die Capelinha, die Kapelle an der Stelle der berichteten Erscheinungen. Darin steht das Gnadenbild Unserer Lieben Frau von Fátima, Anfang 1920 von dem Bildhauer José Ferreira Thedim aus brasilianischem Zedernholz geschnitzt und gut 1,3 Meter hoch; es wurde im Juni 1920 in der Kapelle aufgestellt.

Der Sockel bezeichnet die Stelle, an der die kleine azinheira, die Steineiche, stand, über der die Kinder nach ihrem Zeugnis die Frau sahen. Am 13. Mai 1946 wurde das Bild kanonisch gekrönt; die Kugel aus dem Attentat auf Papst Johannes Paul II., die er dem Heiligtum schenkte, wurde Ende der achtziger Jahre in diese Krone eingesetzt.

Der zweite Brennpunkt sind die Gräber. In der Basilika Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz liegen die drei Seher begraben: Jacinta Marto wurde 1951 vom Friedhof von Fátima in die Basilika überführt, Francisco 1952 und Lúcia dos Santos am 19. Februar 2006 aus Coimbra.

Le cœur de la vénération est la Capelinha, la chapelle bâtie à l'endroit des apparitions rapportées. Elle abrite la statue de Notre-Dame de Fátima, sculptée au début de 1920 par le sculpteur José Ferreira Thedim dans du bois de cèdre du Brésil et haute de plus de 1,3 mètre ; elle fut placée dans la chapelle en juin 1920.

Le socle marque l'emplacement de la petite azinheira, le chêne vert, au-dessus duquel les enfants virent la dame selon leur témoignage. Le 13 mai 1946, la statue fut couronnée canoniquement ; la balle de l'attentat contre le pape Jean-Paul II, qu'il offrit au sanctuaire, fut sertie dans cette couronne à la fin des années quatre-vingt.

Le second foyer, ce sont les tombes. Les trois voyants sont enterrés dans la basilique Notre-Dame du Rosaire : Jacinta Marto y fut transférée du cimetière de Fátima en 1951, Francisco en 1952, et Lúcia dos Santos le 19 février 2006, depuis Coimbra.

Il cuore della venerazione è la Capelinha, la cappella sul luogo delle apparizioni riferite. Vi si trova la statua della Madonna di Fátima, scolpita all'inizio del 1920 dallo scultore José Ferreira Thedim in legno di cedro brasiliano e alta oltre 1,3 metri; fu collocata nella cappella nel giugno 1920.

Il basamento segna il punto in cui sorgeva la piccola azinheira, il leccio, sopra il quale i bambini, secondo la loro testimonianza, videro la signora. Il 13 maggio 1946 la statua fu incoronata canonicamente; il proiettile dell'attentato a papa Giovanni Paolo II, che egli donò al santuario, fu inserito in quella corona alla fine degli anni Ottanta.

Il secondo fulcro sono le tombe. Nella Basilica di Nostra Signora del Rosario sono sepolti i tre veggenti: Jacinta Marto fu traslata nel 1951 dal cimitero di Fátima alla basilica, Francisco nel 1952 e Lúcia dos Santos il 19 febbraio 2006 da Coimbra.

El corazón de la veneración es la Capelinha, la capilla levantada en el lugar de las apariciones referidas. En ella se encuentra la imagen de Nuestra Señora de Fátima, tallada a comienzos de 1920 por el escultor José Ferreira Thedim en madera de cedro brasileño y de algo más de 1,3 metros de altura; se colocó en la capilla en junio de 1920.

El pedestal marca el lugar donde estaba la pequeña azinheira, la encina, sobre la cual los niños, según su testimonio, vieron a la mujer. El 13 de mayo de 1946 la imagen fue coronada canónicamente; la bala del atentado contra el papa Juan Pablo II, que él donó al santuario, se engastó en esa corona a finales de los años ochenta.

El segundo foco son las tumbas. En la basílica de Nuestra Señora del Rosario están sepultados los tres videntes: Jacinta Marto fue trasladada a la basílica en 1951 desde el cementerio de Fátima, Francisco en 1952, y Lúcia dos Santos el 19 de febrero de 2006 desde Coimbra.

De Cova da Iria, het veld waar de kinderen hun schapen hoedden, is nu een licht hellend gebedsplein van ongeveer 265 meter lang, omzoomd door bomen. Er loopt een betegelde strook doorheen die pelgrims als boetegang gebruiken, sommigen op de knieën. Het plein wordt aan weerszijden door een basiliek afgesloten en is vooral ruimte. De Capelinha zelf is klein en aan de voorzijde open, zodat het beeld van buitenaf zichtbaar blijft.

Aan de westzijde staat de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, met een klokkentoren van 65 meter, bekroond door een bronzen kroon met een verlicht kruis. Binnen staan vijftien altaren, gewijd aan de geheimen van de rozenkrans; boven de hoofdingang een beeld van de Amerikaanse priester Thomas McGlynn, in 1958 geschonken door de katholieken van de Verenigde Staten.

Aan de zuidoostzijde staat de Basiliek van de Allerheiligste Drie-eenheid, een lage, ronde kerk van 95 bij 115 meter met ruim achtduizendzeshonderd zitplaatsen. Buiten staat een kruis van cortenstaal van 34 bij 17 meter van de Duitse beeldhouwer Robert Schad; binnen bevindt zich werk van onder anderen Marko Ivan Rupnik en Álvaro Siza Vieira.

Cova da Iria, pole, na którym dzieci pasły owce, jest dziś lekko nachylonym placem modlitwy o długości około 265 metrów, obrzeżonym drzewami. Biegnie przez niego wyłożony płytami pas, po którym pielgrzymi odprawiają drogę pokutną, niektórzy na kolanach. Plac zamykają po obu stronach bazyliki i jest on przede wszystkim przestrzenią. Sama Capelinha jest niewielka i otwarta od frontu, tak że figura pozostaje widoczna z zewnątrz.

Od strony zachodniej stoi Bazylika Matki Bożej Różańcowej z dzwonnicą o wysokości 65 metrów, zwieńczoną brązową koroną z podświetlanym krzyżem. Wewnątrz znajduje się piętnaście ołtarzy poświęconych tajemnicom różańca; nad głównym wejściem figura amerykańskiego księdza Thomasa McGlynna, ofiarowana w 1958 roku przez katolików ze Stanów Zjednoczonych.

Od strony południowo-wschodniej stoi Bazylika Trójcy Przenajświętszej, niski, okrągły kościół o wymiarach 95 na 115 metrów, z ponad ośmioma tysiącami sześciuset miejsc siedzących. Na zewnątrz wznosi się krzyż ze stali kortenowskiej o wymiarach 34 na 17 metrów, dzieło niemieckiego rzeźbiarza Roberta Schada; wewnątrz znajdują się prace między innymi Marka Ivana Rupnika i Álvara Sizy Vieiry.

Die Cova da Iria, das Feld, auf dem die Kinder ihre Schafe hüteten, ist heute ein leicht abfallender Gebetsplatz von etwa 265 Metern Länge, von Bäumen gesäumt. Ein gefliester Streifen zieht sich hindurch, den Pilger als Bußweg nutzen, manche auf den Knien. Der Platz wird zu beiden Seiten von je einer Basilika abgeschlossen und ist vor allem Raum. Die Capelinha selbst ist klein und an der Vorderseite offen, sodass das Bild von außen sichtbar bleibt.

Auf der Westseite steht die Basilika Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz, mit einem 65 Meter hohen Glockenturm, bekrönt von einer bronzenen Krone mit einem beleuchteten Kreuz. Im Inneren stehen fünfzehn Altäre, den Geheimnissen des Rosenkranzes geweiht; über dem Hauptportal ein Standbild des amerikanischen Priesters Thomas McGlynn, 1958 von den Katholiken der Vereinigten Staaten gestiftet.

Auf der Südostseite steht die Basilika der Allerheiligsten Dreifaltigkeit, eine niedrige, runde Kirche von 95 mal 115 Metern mit gut achttausendsechshundert Sitzplätzen. Draußen steht ein Kreuz aus Cortenstahl von 34 mal 17 Metern des deutschen Bildhauers Robert Schad; im Inneren befinden sich Werke unter anderen von Marko Ivan Rupnik und Álvaro Siza Vieira.

La Cova da Iria, le champ où les enfants gardaient leurs moutons, est aujourd'hui une esplanade de prière en pente douce, longue d'environ 265 mètres et bordée d'arbres. Une bande carrelée la traverse, que les pèlerins empruntent comme chemin de pénitence, certains à genoux. L'esplanade est fermée de part et d'autre par une basilique et elle est avant tout un espace. La Capelinha elle-même est petite et ouverte à l'avant, de sorte que la statue reste visible du dehors.

Du côté ouest se dresse la basilique Notre-Dame du Rosaire, avec un clocher de 65 mètres couronné d'une couronne de bronze surmontée d'une croix lumineuse. À l'intérieur, quinze autels sont consacrés aux mystères du rosaire ; au-dessus de l'entrée principale, une statue du prêtre américain Thomas McGlynn, offerte en 1958 par les catholiques des États-Unis.

Du côté sud-est se trouve la basilique de la Très Sainte Trinité, une église basse et circulaire de 95 sur 115 mètres, comptant plus de huit mille six cents places assises. À l'extérieur se dresse une croix en acier corten de 34 sur 17 mètres, du sculpteur allemand Robert Schad ; à l'intérieur se trouvent des œuvres, entre autres, de Marko Ivan Rupnik et d'Álvaro Siza Vieira.

La Cova da Iria, il campo dove i bambini pascolavano le pecore, è oggi un piazzale di preghiera in lieve pendenza, lungo circa 265 metri e delimitato da alberi. Lo attraversa una fascia pavimentata che i pellegrini percorrono come cammino penitenziale, alcuni in ginocchio. Il piazzale è chiuso ai due lati da una basilica ed è soprattutto spazio. La Capelinha stessa è piccola e aperta sul davanti, così che la statua resta visibile dall'esterno.

Sul lato occidentale sorge la Basilica di Nostra Signora del Rosario, con un campanile di 65 metri, coronato da una corona di bronzo con una croce illuminata. All'interno vi sono quindici altari, dedicati ai misteri del rosario; sopra l'ingresso principale una statua del sacerdote americano Thomas McGlynn, donata nel 1958 dai cattolici degli Stati Uniti.

Sul lato sud-orientale sorge la Basilica della Santissima Trinità, una chiesa bassa e circolare di 95 per 115 metri con oltre ottomilaseicento posti a sedere. All'esterno si erge una croce di acciaio corten di 34 per 17 metri dello scultore tedesco Robert Schad; all'interno si trovano opere, tra gli altri, di Marko Ivan Rupnik e Álvaro Siza Vieira.

La Cova da Iria, el campo donde los niños guardaban sus ovejas, es hoy una explanada de oración ligeramente inclinada de unos 265 metros de largo, bordeada de árboles. La atraviesa una franja embaldosada que los peregrinos recorren como camino penitencial, algunos de rodillas. La explanada está cerrada a ambos lados por una basílica y es, sobre todo, espacio. La Capelinha misma es pequeña y abierta por delante, de modo que la imagen sigue siendo visible desde fuera.

En el lado occidental se alza la basílica de Nuestra Señora del Rosario, con un campanario de 65 metros coronado por una corona de bronce con una cruz iluminada. En el interior hay quince altares, dedicados a los misterios del rosario; sobre la entrada principal, una imagen del sacerdote estadounidense Thomas McGlynn, donada en 1958 por los católicos de los Estados Unidos.

En el lado sudeste se levanta la basílica de la Santísima Trinidad, una iglesia baja y circular de 95 por 115 metros con más de ocho mil seiscientas plazas. Fuera se alza una cruz de acero corten de 34 por 17 metros, del escultor alemán Robert Schad; dentro hay obra de Marko Ivan Rupnik y Álvaro Siza Vieira, entre otros.

De feestdag van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima valt op 13 mei. De voornaamste bedevaarten vinden plaats op de dertiende dag van elke maand van mei tot en met oktober, op de verjaardagen van de gemelde verschijningen; 13 mei en 13 oktober zijn daarvan de twee grote dagen. Dan wordt het beeld van Onze-Lieve-Vrouw in processie over het plein gedragen, overdag en 's nachts bij het licht van tienduizenden kaarsen. Kaarsprocessies en afscheidsprocessies worden er sinds omstreeks 1922 georganiseerd.

Het gebed dat het heiligdom draagt is de rozenkrans, waaraan de oudste basiliek is gewijd. Ook de pausen kwamen: Paulus VI in 1967, bij de vijftigste verjaardag, Johannes Paulus II in 1982, 1991 en 2000, Benedictus XVI in 2010, en Franciscus in 2017, toen hij Francisco en Jacinta Marto heilig verklaarde.

Święto Matki Bożej Fatimskiej przypada 13 maja. Najważniejsze pielgrzymki odbywają się trzynastego dnia każdego miesiąca od maja do października włącznie, w rocznice zgłoszonych objawień; 13 maja i 13 października to dwa największe z tych dni. Figurę Matki Bożej niesie się wówczas w procesji przez plac, za dnia i nocą, w blasku dziesiątek tysięcy świec. Procesje ze świecami i procesje pożegnalne organizuje się tam od około 1922 roku.

Modlitwą, która niesie to sanktuarium, jest różaniec, któremu poświęcona jest najstarsza bazylika. Przybywali tu również papieże: Paweł VI w 1967 roku, w pięćdziesiątą rocznicę, Jan Paweł II w 1982, 1991 i 2000 roku, Benedykt XVI w 2010 roku i Franciszek w 2017 roku, gdy kanonizował Francisca i Jacintę Marto.

Der Festtag Unserer Lieben Frau von Fátima fällt auf den 13. Mai. Die wichtigsten Wallfahrten finden am dreizehnten Tag jedes Monats von Mai bis einschließlich Oktober statt, an den Jahrestagen der berichteten Erscheinungen; der 13. Mai und der 13. Oktober sind davon die beiden großen Tage. Dann wird das Bild Unserer Lieben Frau in einer Prozession über den Platz getragen, bei Tag und bei Nacht im Licht von Zehntausenden Kerzen. Kerzenprozessionen und Abschiedsprozessionen werden dort seit etwa 1922 veranstaltet.

Das Gebet, das dieses Heiligtum trägt, ist der Rosenkranz, dem die älteste Basilika geweiht ist. Auch die Päpste kamen: Paul VI. 1967, zum fünfzigsten Jahrestag, Johannes Paul II. 1982, 1991 und 2000, Benedikt XVI. 2010 und Franziskus 2017, als er Francisco und Jacinta Marto heiligsprach.

La fête de Notre-Dame de Fátima tombe le 13 mai. Les principaux pèlerinages ont lieu le treizième jour de chaque mois, de mai à octobre inclus, aux anniversaires des apparitions rapportées ; le 13 mai et le 13 octobre en sont les deux grandes journées. La statue de Notre-Dame est alors portée en procession sur l'esplanade, de jour et de nuit à la lumière de dizaines de milliers de cierges.

Des processions aux cierges et des processions d'adieu y sont organisées depuis 1922 environ.

La prière qui porte le sanctuaire est le rosaire, auquel la plus ancienne basilique est dédiée. Les papes vinrent eux aussi : Paul VI en 1967, pour le cinquantième anniversaire, Jean-Paul II en 1982, 1991 et 2000, Benoît XVI en 2010, et François en 2017, quand il canonisa Francisco et Jacinta Marto.

La festa della Madonna di Fátima cade il 13 maggio. I pellegrinaggi principali si svolgono il tredicesimo giorno di ogni mese da maggio a ottobre, negli anniversari delle apparizioni riferite; il 13 maggio e il 13 ottobre ne sono le due grandi giornate. In quei giorni la statua della Madonna viene portata in processione per il piazzale, di giorno e di notte alla luce di decine di migliaia di candele.

Processioni con le candele e processioni di congedo vi si organizzano dal 1922 circa.

La preghiera che sostiene il santuario è il rosario, cui è dedicata la basilica più antica. Vennero anche i papi: Paolo VI nel 1967, per il cinquantesimo anniversario, Giovanni Paolo II nel 1982, 1991 e 2000, Benedetto XVI nel 2010 e Francesco nel 2017, quando proclamò santi Francisco e Jacinta Marto.

La fiesta de Nuestra Señora de Fátima se celebra el 13 de mayo. Las principales peregrinaciones tienen lugar el día trece de cada mes, de mayo a octubre, en los aniversarios de las apariciones referidas; el 13 de mayo y el 13 de octubre son las dos grandes jornadas.

Entonces la imagen de Nuestra Señora es llevada en procesión por la explanada, de día y de noche a la luz de decenas de miles de velas. Las procesiones de velas y las de despedida se organizan allí desde alrededor de 1922.

La oración que sostiene el santuario es el rosario, al que está dedicada la basílica más antigua. También los papas acudieron: Pablo VI en 1967, en el cincuenta aniversario; Juan Pablo II en 1982, 1991 y 2000; Benedicto XVI en 2010, y Francisco en 2017, cuando canonizó a Francisco y Jacinta Marto.