CzęstochowaCzęstochowaCzęstochowaCzęstochowaCzęstochowaCzęstochowa

In 1382 riep Vladislaus II van Opole paulijner monniken uit Hongarije naar de heuvel bij Częstochowa, en daarmee begon het klooster. Hun orde, de Ordo Fratrum Sancti Pauli Primi Eremitae, was in 1250 in Hongarije gesticht door de zalige Eusebius van Esztergom en genoemd naar de kluizenaar Paulus van Thebe.

Twee jaar na de stichting, in 1384, kwam het icoon naar de heuvel; het was via Constantinopel en Belz in het bezit van Vladislaus geraakt. Volgens de overlevering weigerden zijn paarden bij Częstochowa verder te gaan en werd hem in een droom aangeraden het beeld op Jasna Góra achter te laten.

Op 14 april 1430 werd Jasna Góra geplunderd door de hussieten. Bij die overval raakte het icoon beschadigd: een plunderaar bracht er met zijn zwaard twee diepe slagen in aan. Middeleeuwse restaurateurs wisten het oorspronkelijke beeld uit en schilderden het opnieuw.

In de eerste helft van de zeventiende eeuw maakten de koningen uit het huis Wasa van het klooster een moderne vesting naar Hollands model. Die werken werden beproefd tijdens de Zweedse inval die in Polen de Zondvloed heet, Van 18 november tot 27 december 1655 belegerde een Zweeds leger onder generaal Burchard Müller von der Luhnen het klooster, op zijn sterkst zo’n 3.200 man met zeventien kanonnen.

Prior Augustyn Kordecki voerde de verdediging met zeventig strijdvaardige monniken, honderdzestig gehuurde soldaten en ongeveer tachtig vrijwilligers; hij had het schilderij in veiligheid gebracht en een kopie in de kapel geplaatst. Op 27 december trokken de Zweden af. Jasna Góra was het enige bolwerk in Polen dat de invallers niet innamen.

Op 1 april 1656 legde koning Jan II Casimir Wasa in de kathedraal van Lwów de gelofte af het gemenebest onder de bescherming van de Moeder Gods te stellen, en riep hij haar uit tot koningin van Polen. Op 8 september 1717 vaardigde paus Clemens XI het decreet voor de canonieke kroning van het icoon uit. Na de Russische inname op 2 april 1813 werden de vestingwerken geslecht. Het klooster behoort tot de officiële nationale historische monumenten van Polen.

W 1382 roku Władysław II Opolczyk sprowadził na wzgórze pod Częstochową paulinów z Węgier i tak powstał klasztor. Ich zakon, Ordo Fratrum Sancti Pauli Primi Eremitae, został założony w 1250 roku na Węgrzech przez błogosławionego Euzebiusza z Ostrzyhomia i wziął nazwę od pustelnika Pawła z Teb. Dwa lata po fundacji, w 1384 roku, na wzgórze trafiła ikona; poprzez Konstantynopol i Bełz znalazła się wcześniej w posiadaniu Władysława.

Według tradycji jego konie odmówiły pod Częstochową dalszej drogi, a we śnie doradzono mu, by pozostawił obraz na Jasnej Górze.

14 kwietnia 1430 roku Jasną Górę splądrowali husyci. Podczas tego napadu ikona uległa uszkodzeniu: jeden z rabusiów zadał jej mieczem dwa głębokie cięcia. Średniowieczni konserwatorzy usunęli pierwotne malowidło i namalowali je na nowo.

W pierwszej połowie XVII wieku królowie z dynastii Wazów uczynili z klasztoru nowoczesną twierdzę na wzór holenderski. Umocnienia te wystawiono na próbę podczas szwedzkiego najazdu, który w Polsce nosi nazwę potopu. Od 18 listopada do 27 grudnia 1655 roku klasztor oblegała armia szwedzka pod dowództwem generała Burcharda Müllera von der Luhnen, licząca w szczytowym momencie około 3200 ludzi z siedemnastoma działami.

Obroną kierował przeor Augustyn Kordecki, mając siedemdziesięciu zdolnych do walki zakonników, stu sześćdziesięciu najemnych żołnierzy i około osiemdziesięciu ochotników; obraz wywiózł wcześniej w bezpieczne miejsce, a w kaplicy umieścił kopię. 27 grudnia Szwedzi odstąpili. Jasna Góra była jedyną warownią w Polsce, której najeźdźcy nie zdobyli.

1 kwietnia 1656 roku król Jan II Kazimierz Waza złożył w katedrze lwowskiej śluby, w których oddał Rzeczpospolitą pod opiekę Matki Bożej i ogłosił Ją Królową Polski. 8 września 1717 roku papież Klemens XI wydał dekret o koronacji kanonicznej ikony. Po zajęciu przez Rosjan 2 kwietnia 1813 roku umocnienia zostały zniesione. Klasztor należy do oficjalnych pomników historii Polski.

1382 rief Wladislaus II. von Oppeln Paulinermönche aus Ungarn auf den Hügel bei Tschenstochau, und damit begann das Kloster. Ihr Orden, der Ordo Fratrum Sancti Pauli Primi Eremitae, war 1250 in Ungarn vom seligen Eusebius von Esztergom gegründet und nach dem Einsiedler Paulus von Theben benannt worden.

Zwei Jahre nach der Gründung, 1384, kam die Ikone auf den Hügel; sie war über Konstantinopel und Belz in den Besitz des Wladislaus gelangt. Der Überlieferung nach weigerten sich seine Pferde bei Tschenstochau weiterzugehen, und ihm wurde im Traum geraten, das Bild auf Jasna Góra zurückzulassen.

Am 14. April 1430 wurde Jasna Góra von den Hussiten geplündert. Bei diesem Überfall wurde die Ikone beschädigt: Ein Plünderer brachte ihr mit seinem Schwert zwei tiefe Hiebe bei. Mittelalterliche Restauratoren wischten das ursprüngliche Bild aus und malten es neu.

In der ersten Hälfte des siebzehnten Jahrhunderts machten die Könige aus dem Hause Wasa aus dem Kloster eine moderne Festung nach niederländischem Vorbild. Diese Werke wurden während des schwedischen Einfalls erprobt, der in Polen die Sintflut heißt. Vom 18. November bis zum 27. Dezember 1655 belagerte ein schwedisches Heer unter General Burchard Müller von der Luhnen das Kloster, in seiner größten Stärke etwa 3.200 Mann mit siebzehn Kanonen.

Prior Augustyn Kordecki führte die Verteidigung mit siebzig kampffähigen Mönchen, hundertsechzig angeworbenen Soldaten und etwa achtzig Freiwilligen; er hatte das Gemälde in Sicherheit gebracht und eine Kopie in der Kapelle aufgestellt. Am 27. Dezember zogen die Schweden ab. Jasna Góra war das einzige Bollwerk in Polen, das die Eindringlinge nicht einnahmen.

Am 1. April 1656 legte König Johann II. Kasimir Wasa in der Kathedrale von Lwów das Gelübde ab, die Adelsrepublik unter den Schutz der Gottesmutter zu stellen, und rief sie zur Königin von Polen aus. Am 8. September 1717 erließ Papst Clemens XI. das Dekret für die kanonische Krönung der Ikone. Nach der russischen Einnahme am 2. April 1813 wurden die Festungswerke geschleift. Das Kloster gehört zu den offiziellen nationalen Geschichtsdenkmälern Polens.

En 1382, Ladislas II d'Opole appela des moines pauliniens de Hongrie sur la colline près de Częstochowa, et c'est ainsi que naquit le monastère. Leur ordre, l'Ordo Fratrum Sancti Pauli Primi Eremitae, avait été fondé en Hongrie en 1250 par le bienheureux Eusèbe d'Esztergom et nommé d'après l'ermite Paul de Thèbes.

Deux ans après la fondation, en 1384, l'icône arriva sur la colline ; elle était parvenue en possession de Ladislas par Constantinople et Belz. Selon la tradition, ses chevaux refusèrent d'avancer près de Częstochowa et il lui fut conseillé en songe de laisser l'image à Jasna Góra.

Le 14 avril 1430, Jasna Góra fut pillée par les hussites. Lors de cette attaque, l'icône fut endommagée : un pillard y porta deux coups profonds de son épée. Des restaurateurs médiévaux effacèrent l'image d'origine et la repeignirent.

Dans la première moitié du dix-septième siècle, les rois de la maison Vasa firent du monastère une forteresse moderne à la hollandaise. Ces ouvrages furent mis à l'épreuve lors de l'invasion suédoise que l'on appelle en Pologne le Déluge. Du 18 novembre au 27 décembre 1655, une armée suédoise commandée par le général Burchard Müller von der Luhnen assiégea le monastère, forte au plus haut de quelque 3 200 hommes et de dix-sept canons.

Le prieur Augustyn Kordecki dirigea la défense avec soixante-dix moines en état de combattre, cent soixante soldats mercenaires et environ quatre-vingts volontaires ; il avait mis le tableau à l'abri et placé une copie dans la chapelle. Le 27 décembre, les Suédois se retirèrent. Jasna Góra fut le seul bastion de Pologne que les envahisseurs ne prirent pas.

Le 1er avril 1656, dans la cathédrale de Lwów, le roi Jean II Casimir Vasa fit le vœu de placer la République sous la protection de la Mère de Dieu et la proclama reine de Pologne. Le 8 septembre 1717, le pape Clément XI promulgua le décret du couronnement canonique de l'icône. Après la prise russe du 2 avril 1813, les fortifications furent rasées. Le monastère fait partie des monuments historiques nationaux officiels de la Pologne.

Nel 1382 Ladislao II di Opole chiamò dall'Ungheria i monaci paolini sulla collina presso Częstochowa, e con ciò ebbe inizio il monastero. Il loro ordine, l'Ordo Fratrum Sancti Pauli Primi Eremitae, era stato fondato in Ungheria nel 1250 dal beato Eusebio di Esztergom e prendeva nome dall'eremita Paolo di Tebe.

Due anni dopo la fondazione, nel 1384, l'icona giunse sulla collina; era pervenuta a Ladislao attraverso Costantinopoli e Belz. Secondo la tradizione i suoi cavalli si rifiutarono di proseguire presso Częstochowa e in sogno gli fu suggerito di lasciare l'immagine a Jasna Góra.

Il 14 aprile 1430 Jasna Góra fu saccheggiata dagli ussiti. In quell'assalto l'icona fu danneggiata: un saccheggiatore vi inferse con la spada due profondi colpi. I restauratori medievali cancellarono l'immagine originaria e la ridipinsero.

Nella prima metà del Seicento i re della casa Vasa fecero del monastero una fortezza moderna all'olandese. Quelle opere furono messe alla prova durante l'invasione svedese che in Polonia è chiamata il Diluvio. Dal 18 novembre al 27 dicembre 1655 un esercito svedese al comando del generale Burchard Müller von der Luhnen assediò il monastero, al culmine con circa 3.200 uomini e diciassette cannoni.

Il priore Augustyn Kordecki guidò la difesa con settanta monaci in armi, centosessanta soldati assoldati e circa ottanta volontari; egli aveva messo il dipinto al sicuro e collocato una copia nella cappella. Il 27 dicembre gli svedesi si ritirarono. Jasna Góra fu l'unica roccaforte della Polonia che gli invasori non presero.

Il 1º aprile 1656 il re Giovanni II Casimiro Vasa pronunciò nella cattedrale di Leopoli il voto di porre la Confederazione sotto la protezione della Madre di Dio, e la proclamò regina di Polonia. L'8 settembre 1717 papa Clemente XI emanò il decreto per l'incoronazione canonica dell'icona. Dopo la presa russa del 2 aprile 1813 le fortificazioni furono smantellate. Il monastero è annoverato tra i monumenti storici nazionali ufficiali della Polonia.

En 1382 Ladislao II de Opole llamó a la colina junto a Częstochowa a unos monjes paulinos de Hungría, y con ello nació el monasterio. Su orden, la Ordo Fratrum Sancti Pauli Primi Eremitae, había sido fundada en Hungría en 1250 por el beato Eusebio de Esztergom y llevaba el nombre del ermitaño Pablo de Tebas.

Dos años después de la fundación, en 1384, el icono llegó a la colina; había pasado a manos de Ladislao a través de Constantinopla y Belz. Según la tradición, sus caballos se negaron a seguir adelante cerca de Częstochowa y en un sueño se le aconsejó dejar la imagen en Jasna Góra.

El 14 de abril de 1430 Jasna Góra fue saqueada por los husitas. En aquel asalto el icono resultó dañado: un saqueador le asestó con su espada dos tajos profundos. Los restauradores medievales rasparon la imagen original y la volvieron a pintar.

En la primera mitad del siglo XVII, los reyes de la casa Vasa convirtieron el monasterio en una fortaleza moderna al modo holandés. Aquellas obras fueron puestas a prueba durante la invasión sueca que en Polonia se conoce como el Diluvio. Del 18 de noviembre al 27 de diciembre de 1655, un ejército sueco al mando del general Burchard Müller von der Luhnen asedió el monasterio, con unos 3.200 hombres y diecisiete cañones en su momento de mayor fuerza.

El prior Augustyn Kordecki dirigió la defensa con setenta monjes en condiciones de combatir, ciento sesenta soldados a sueldo y unos ochenta voluntarios; había puesto la pintura a salvo y colocado una copia en la capilla. El 27 de diciembre los suecos se retiraron. Jasna Góra fue el único bastión de Polonia que los invasores no tomaron.

El 1 de abril de 1656, el rey Juan II Casimiro Vasa pronunció en la catedral de Leópolis el voto de poner la República bajo la protección de la Madre de Dios, y la proclamó reina de Polonia. El 8 de septiembre de 1717 el papa Clemente XI promulgó el decreto para la coronación canónica del icono.

Tras la toma rusa del 2 de abril de 1813, las fortificaciones fueron desmanteladas. El monasterio figura entre los monumentos históricos nacionales oficiales de Polonia.

Het vereerde beeld is een icoon op houten paneel van 122 bij 82 centimeter, geschilderd in tempera vermengd met verdunde was. Kunsthistorici houden het oorspronkelijke schilderij voor een Byzantijns icoon uit ongeveer de zesde of de negende eeuw. Het volgt het type van de Hodegetria, ‘zij die de weg wijst’: Maria leidt de aandacht van zichzelf af en wijst met haar rechterhand naar Jezus, die zijn rechterhand zegenend naar de beschouwer uitstrekt en in zijn linker een evangelieboek houdt.

Volgens de overlevering gaat het icoon terug op de evangelist Lucas, die het geschilderd zou hebben op een tafelblad van cederhout uit het huis van de Heilige Familie. Die toeschrijving is legende; de kunsthistorische datering wijst naar Byzantium.

De twee zwaardslagen uit 1430 zijn nog altijd te zien. Omdat het paneel in tempera met was is uitgevoerd, waren de littekens moeilijk te bedekken, en zij zijn de opeenvolgende restauraties doorgekomen. Het icoon wordt gerekend tot de Zwarte Madonna’s, afbeeldingen van Maria en het Kind met een donkere huid; als verklaringen voor die donkere kleur worden onder meer veroudering, kaarsroet, aangekoekt vuil en de afbraak van loodhoudende pigmenten genoemd.

Czczony wizerunek to ikona na drewnianej desce o wymiarach 122 na 82 centymetry, malowana temperą zmieszaną z rozcieńczonym woskiem. Historycy sztuki uważają pierwotne malowidło za ikonę bizantyjską z około VI lub IX wieku. Odpowiada ono typowi Hodegetrii, „tej, która wskazuje drogę”: Maryja odwraca uwagę od siebie i prawą dłonią wskazuje Jezusa, który prawą rękę wyciąga w geście błogosławieństwa ku patrzącemu, a w lewej trzyma księgę Ewangelii.

Według tradycji ikona pochodzi od ewangelisty Łukasza, który miał ją namalować na cedrowym blacie stołu z domu Świętej Rodziny. Przypisanie to jest legendą; datowanie historyczno-artystyczne wskazuje na Bizancjum.

Dwa cięcia mieczem z 1430 roku widoczne są do dziś. Ponieważ deskę wykonano w technice tempery z woskiem, blizny trudno było zakryć i przetrwały one kolejne konserwacje. Ikonę zalicza się do Czarnych Madonn, przedstawień Maryi z Dzieciątkiem o ciemnej karnacji; jako wyjaśnienia tej ciemnej barwy wymienia się między innymi starzenie się materii, kopeć świec, zaskorupiały brud i rozkład pigmentów ołowiowych.

Das verehrte Bild ist eine Ikone auf Holztafel von 122 mal 82 Zentimetern, in Tempera unter Beimischung von verdünntem Wachs gemalt. Kunsthistoriker halten das ursprüngliche Gemälde für eine byzantinische Ikone aus etwa dem sechsten oder dem neunten Jahrhundert. Sie folgt dem Typus der Hodegetria, „die den Weg weist“: Maria lenkt die Aufmerksamkeit von sich selbst fort und weist mit ihrer rechten Hand auf Jesus, der seine rechte Hand segnend dem Betrachter entgegenstreckt und in der linken ein Evangelienbuch hält.

Der Überlieferung nach geht die Ikone auf den Evangelisten Lukas zurück, der sie auf einer Tischplatte aus Zedernholz aus dem Haus der Heiligen Familie gemalt haben soll. Diese Zuschreibung ist Legende; die kunsthistorische Datierung weist nach Byzanz.

Die beiden Schwerthiebe von 1430 sind bis heute zu sehen. Weil die Tafel in Tempera mit Wachs ausgeführt ist, ließen sich die Narben nur schwer überdecken, und sie haben die aufeinanderfolgenden Restaurierungen überstanden. Die Ikone wird zu den Schwarzen Madonnen gerechnet, Darstellungen Marias und des Kindes mit dunkler Haut; als Erklärungen für diese dunkle Farbe werden unter anderem Alterung, Kerzenruß, angebackener Schmutz und der Zerfall bleihaltiger Pigmente genannt.

L'image vénérée est une icône sur panneau de bois de 122 sur 82 centimètres, peinte à la détrempe mêlée de cire diluée. Les historiens de l'art tiennent la peinture d'origine pour une icône byzantine des environs du sixième ou du neuvième siècle. Elle suit le type de l'Hodegetria, « celle qui montre le chemin » : Marie détourne d'elle-même l'attention et désigne de la main droite Jésus, qui tend la main droite vers celui qui regarde pour le bénir et tient de la gauche un livre d'évangiles.

Selon la tradition, l'icône remonte à l'évangéliste Luc, qui l'aurait peinte sur un plateau de table en bois de cèdre provenant de la maison de la Sainte Famille. Cette attribution est une légende ; la datation des historiens de l'art renvoie à Byzance.

Les deux coups d'épée de 1430 sont encore visibles aujourd'hui. Le panneau étant exécuté à la détrempe avec de la cire, les cicatrices étaient difficiles à recouvrir, et elles ont traversé les restaurations successives. L'icône compte parmi les Vierges noires, ces représentations de Marie et de l'Enfant à la peau sombre ; parmi les explications avancées pour cette couleur sombre figurent le vieillissement, la suie des cierges, la crasse accumulée et la dégradation des pigments à base de plomb.

L'immagine venerata è un'icona su tavola lignea di 122 per 82 centimetri, dipinta a tempera mescolata con cera diluita. Gli storici dell'arte ritengono che il dipinto originario sia un'icona bizantina databile intorno al VI o al IX secolo. Segue il tipo dell'Hodegetria, ‘colei che indica la via’: Maria distoglie da sé l'attenzione e indica con la mano destra Gesù, che tende verso chi guarda la destra in atto di benedire e nella sinistra tiene un libro dei Vangeli.

Secondo la tradizione l'icona risale all'evangelista Luca, che l'avrebbe dipinta su un piano di tavolo in legno di cedro proveniente dalla casa della Sacra Famiglia. Quell'attribuzione è leggenda; la datazione storico-artistica rimanda a Bisanzio.

I due colpi di spada del 1430 sono ancora visibili. Poiché la tavola è eseguita a tempera con cera, le cicatrici erano difficili da coprire, e sono sopravvissute ai restauri successivi. L'icona è annoverata tra le Madonne Nere, raffigurazioni di Maria con il Bambino dalla pelle scura; tra le spiegazioni di quel colore scuro si citano l'invecchiamento, il fumo delle candele, lo sporco incrostato e il degrado dei pigmenti a base di piombo.

La imagen venerada es un icono sobre tabla de madera de 122 por 82 centímetros, pintado al temple mezclado con cera diluida. Los historiadores del arte consideran que la pintura original es un icono bizantino de en torno al siglo VI o al IX. Sigue el tipo de la Hodegetria, ‘la que muestra el camino’: María aparta de sí misma la atención y señala con su mano derecha a Jesús, que tiende la suya derecha en gesto de bendición hacia el espectador y sostiene en la izquierda un libro de los evangelios.

Según la tradición, el icono se remonta al evangelista Lucas, que lo habría pintado sobre un tablero de madera de cedro procedente de la casa de la Sagrada Familia. Esa atribución es legendaria; la datación histórico-artística apunta a Bizancio.

Los dos tajos de espada de 1430 siguen siendo visibles. Como la tabla está ejecutada al temple con cera, las cicatrices resultaban difíciles de cubrir, y han sobrevivido a las sucesivas restauraciones. El icono se cuenta entre las Vírgenes Negras, representaciones de María y el Niño con la piel oscura; entre las explicaciones de ese color oscuro se mencionan el envejecimiento, el hollín de las velas, la suciedad incrustada y la degradación de los pigmentos con plomo.

Het icoon wordt bewaard in de kapel van het klooster. Daarnaast staat de basiliek van de Tenhemelopneming, die haar gedaante in etappen kreeg: de aanvankelijk eenbeukige kerk werd omstreeks 1463 vergroot tot een driebeukige gotische hallenkerk, tussen 1690 en 1693 volgde een barokke herbouw, en tussen 1693 en 1696 werden de muren van schip en koor verhoogd, waardoor de hallenkerk tot basiliek werd. Tot het complex behoren verder de toren, de orgels, de Lubomirski-poort en de Ridderzaal.

De omwalling herinnert aan de zeventiende eeuw, toen de Wasa-koningen er een vesting naar Hollands model van maakten; het bastion van de Heilige Drie-eenheid is daarvan een spoor. De heuvel zelf reikt tot 295 meter boven zeeniveau.

Bij het icoon horen de kronen die pausen schonken: Pius X liet op 22 mei 1910 nieuwe kronen aanbrengen nadat de vorige op 23 oktober 1909 waren gestolen, en de kronen van Johannes Paulus II werden op 26 augustus 2005 geplaatst. Tot de belangrijkste stukken van de verzameling hoort ook de medaille van de Nobelprijs voor de Vrede die Lech Wałęsa in 1983 ontving.

Ikona przechowywana jest w klasztornej kaplicy. Obok stoi bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, która swój kształt otrzymywała etapami: pierwotnie jednonawowy kościół powiększono około 1463 roku do trójnawowego gotyckiego kościoła halowego, w latach 1690-1693 nastąpiła barokowa przebudowa, a w latach 1693-1696 podwyższono mury nawy i prezbiterium, dzięki czemu kościół halowy stał się bazyliką. Do zespołu należą ponadto wieża, organy, brama Lubomirskich i Sala Rycerska.

Wały przypominają o XVII wieku, gdy królowie z dynastii Wazów uczynili z klasztoru twierdzę na wzór holenderski; śladem tego jest bastion Świętej Trójcy. Samo wzgórze wznosi się na 295 metrów nad poziomem morza.

Z ikoną wiążą się korony ofiarowane przez papieży: Pius X polecił 22 maja 1910 roku nałożyć nowe korony po tym, jak poprzednie skradziono 23 października 1909 roku, a korony Jana Pawła II umieszczono 26 sierpnia 2005 roku. Do najważniejszych obiektów zbiorów należy również medal Pokojowej Nagrody Nobla, który Lech Wałęsa otrzymał w 1983 roku.

Die Ikone wird in der Kapelle des Klosters aufbewahrt. Daneben steht die Basilika Mariä Himmelfahrt, die ihre Gestalt in Etappen erhielt: Die anfangs einschiffige Kirche wurde um 1463 zu einer dreischiffigen gotischen Hallenkirche vergrößert, zwischen 1690 und 1693 folgte ein barocker Umbau, und zwischen 1693 und 1696 wurden die Mauern von Schiff und Chor erhöht, wodurch aus der Hallenkirche eine Basilika wurde. Zum Komplex gehören ferner der Turm, die Orgeln, das Lubomirski-Tor und der Rittersaal.

Die Umwallung erinnert an das siebzehnte Jahrhundert, als die Wasa-Könige daraus eine Festung nach niederländischem Vorbild machten; die Bastion der Heiligen Dreifaltigkeit ist eine Spur davon. Der Hügel selbst reicht bis 295 Meter über dem Meeresspiegel.

Zur Ikone gehören die Kronen, die Päpste stifteten: Pius X. ließ am 22. Mai 1910 neue Kronen anbringen, nachdem die vorigen am 23. Oktober 1909 gestohlen worden waren, und die Kronen Johannes Pauls II. wurden am 26. August 2005 aufgesetzt. Zu den bedeutendsten Stücken der Sammlung gehört auch die Medaille des Friedensnobelpreises, den Lech Wałęsa 1983 erhielt.

L'icône est conservée dans la chapelle du monastère. À côté se dresse la basilique de l'Assomption, qui a pris sa forme par étapes : l'église, d'abord à nef unique, fut agrandie vers 1463 en une église-halle gothique à trois nefs ; entre 1690 et 1693 suivit une reconstruction baroque, et entre 1693 et 1696 les murs de la nef et du chœur furent surélevés, ce qui fit de l'église-halle une basilique.

Le complexe comprend en outre la tour, les orgues, la porte Lubomirski et la salle des Chevaliers.

L'enceinte rappelle le dix-septième siècle, quand les rois Vasa en firent une forteresse à la hollandaise ; le bastion de la Sainte-Trinité en est une trace. La colline elle-même culmine à 295 mètres au-dessus du niveau de la mer.

À l'icône appartiennent les couronnes offertes par les papes : Pie X fit poser de nouvelles couronnes le 22 mai 1910, après le vol des précédentes le 23 octobre 1909, et les couronnes de Jean-Paul II furent placées le 26 août 2005. Parmi les pièces les plus importantes de la collection figure aussi la médaille du prix Nobel de la paix que Lech Wałęsa reçut en 1983.

L'icona è custodita nella cappella del monastero. Accanto sorge la basilica dell'Assunzione, che assunse la sua forma per tappe: la chiesa, in origine a navata unica, fu ampliata intorno al 1463 in chiesa gotica a sala con tre navate, tra il 1690 e il 1693 seguì una ricostruzione barocca e tra il 1693 e il 1696 le murature della navata e del coro furono sopraelevate, così che la chiesa a sala divenne una basilica.

Al complesso appartengono inoltre la torre, gli organi, la porta Lubomirski e la Sala dei Cavalieri.

La cinta muraria ricorda il Seicento, quando i re Vasa ne fecero una fortezza all'olandese; il bastione della Santissima Trinità ne è una traccia. La collina stessa raggiunge i 295 metri sul livello del mare.

All'icona appartengono le corone donate dai papi: Pio X fece apporre nuove corone il 22 maggio 1910, dopo che le precedenti erano state rubate il 23 ottobre 1909, e le corone di Giovanni Paolo II furono collocate il 26 agosto 2005. Tra i pezzi più importanti della raccolta figura anche la medaglia del premio Nobel per la pace che Lech Wałęsa ricevette nel 1983.

El icono se conserva en la capilla del monasterio. Junto a ella está la basílica de la Asunción, que fue adquiriendo su forma por etapas: la iglesia, en un principio de una sola nave, se amplió hacia 1463 hasta convertirse en una iglesia gótica de salón de tres naves; entre 1690 y 1693 siguió una reconstrucción barroca, y entre 1693 y 1696 se elevaron los muros de la nave y del coro, con lo que la iglesia de salón pasó a ser basílica.

Al conjunto pertenecen además la torre, los órganos, la puerta de los Lubomirski y la Sala de los Caballeros.

La muralla recuerda al siglo XVII, cuando los reyes Vasa hicieron de ella una fortaleza al modo holandés; el bastión de la Santísima Trinidad es una huella de aquello. La colina misma alcanza los 295 metros sobre el nivel del mar.

Al icono pertenecen las coronas que donaron los papas: Pío X hizo colocar nuevas coronas el 22 de mayo de 1910, después de que las anteriores fueran robadas el 23 de octubre de 1909, y las coronas de Juan Pablo II se colocaron el 26 de agosto de 2005. Entre las piezas más importantes de la colección figura también la medalla del Premio Nobel de la Paz que Lech Wałęsa recibió en 1983.

De Katholieke Kerk viert het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Częstochowa op 26 augustus; in de oosters-orthodoxe kerken valt de gedachtenis op 19 maart. Pelgrims komen het vaakst aan voor het hoogfeest van Maria-Tenhemelopneming op 15 augustus of voor het feest van 26 augustus.

Te voet gaan naar Jasna Góra is een oude gewoonte. De eerste gedocumenteerde bedevaart vertrok in september 1626 uit Gliwice, uit dank voor de redding van de stad uit een Deens beleg tijdens de Dertigjarige Oorlog; Kalisz volgde in 1637. De voettocht uit Warschau ging voor het eerst op weg op 6 augustus 1711 en is sindsdien onafgebroken gelopen, ook tijdens de delingen van Polen, de Tweede Wereldoorlog en de Opstand van Warschau; de tocht duurt ongeveer tien dagen.

Een pelgrimsgroep legt gemiddeld zo’n 350 kilometer af in elf dagen. Bij aankomst knielen pelgrims neer en leggen zij het voorste deel van het heiligdom op hun knieën af.

Johannes Paulus II, die als student tijdens de Tweede Wereldoorlog in het geheim als pelgrim naar Jasna Góra was gekomen, bezocht het heiligdom als paus in 1979, 1983, 1987, 1991, 1997 en 1999. Benedictus XVI kwam er op 26 mei 2006.

Kościół katolicki obchodzi święto Matki Bożej Częstochowskiej 26 sierpnia; w Kościołach prawosławnych wspomnienie przypada 19 marca. Pielgrzymi przybywają najczęściej na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 15 sierpnia albo na święto 26 sierpnia.

Piesze wędrowanie na Jasną Górę jest starym zwyczajem. Pierwsza udokumentowana pielgrzymka wyruszyła we wrześniu 1626 roku z Gliwic, w podzięce za ocalenie miasta z duńskiego oblężenia podczas wojny trzydziestoletniej; Kalisz poszedł w jej ślady w 1637 roku. Piesza pielgrzymka z Warszawy wyszła po raz pierwszy 6 sierpnia 1711 roku i od tego czasu wędruje nieprzerwanie, także w czasie rozbiorów Polski, drugiej wojny światowej i powstania warszawskiego; wędrówka trwa około dziesięciu dni.

Grupa pielgrzymkowa pokonuje średnio około 350 kilometrów w jedenaście dni. Po przybyciu pielgrzymi klękają i przednią część sanktuarium przemierzają na kolanach.

Jan Paweł II, który jako student przybył podczas drugiej wojny światowej potajemnie na Jasną Górę jako pielgrzym, odwiedził sanktuarium jako papież w 1979, 1983, 1987, 1991, 1997 i 1999 roku. Benedykt XVI przybył tu 26 maja 2006 roku.

Die katholische Kirche feiert das Fest Unserer Lieben Frau von Tschenstochau am 26. August; in den orthodoxen Kirchen fällt das Gedächtnis auf den 19. März. Pilger kommen am häufigsten zum Hochfest Mariä Aufnahme in den Himmel am 15. August oder zum Fest am 26. August.

Zu Fuß nach Jasna Góra zu gehen ist ein alter Brauch. Die erste dokumentierte Wallfahrt brach im September 1626 von Gliwice auf, aus Dank für die Rettung der Stadt aus einer dänischen Belagerung während des Dreißigjährigen Krieges; Kalisz folgte 1637. Der Fußweg aus Warschau machte sich am 6.

August 1711 zum ersten Mal auf und wird seither ununterbrochen gegangen, auch während der Teilungen Polens, des Zweiten Weltkriegs und des Warschauer Aufstands; der Weg dauert etwa zehn Tage. Eine Pilgergruppe legt durchschnittlich rund 350 Kilometer in elf Tagen zurück. Bei der Ankunft knien die Pilger nieder und legen den vordersten Teil des Heiligtums auf den Knien zurück.

Johannes Paul II., der als Student während des Zweiten Weltkriegs heimlich als Pilger nach Jasna Góra gekommen war, besuchte das Heiligtum als Papst in den Jahren 1979, 1983, 1987, 1991, 1997 und 1999. Benedikt XVI. kam am 26. Mai 2006 dorthin.

L'Église catholique célèbre la fête de Notre-Dame de Częstochowa le 26 août ; dans les Églises orthodoxes orientales, la mémoire tombe le 19 mars. Les pèlerins arrivent le plus souvent pour la solennité de l'Assomption, le 15 août, ou pour la fête du 26 août.

Se rendre à pied à Jasna Góra est une coutume ancienne. Le premier pèlerinage documenté partit de Gliwice en septembre 1626, en action de grâce pour la délivrance de la ville d'un siège danois pendant la guerre de Trente Ans ; Kalisz suivit en 1637. La marche au départ de Varsovie prit la route pour la première fois le 6 août 1711 et se fait sans interruption depuis lors, y compris pendant les partages de la Pologne, la Seconde Guerre mondiale et l'insurrection de Varsovie ; le trajet dure environ dix jours.

Un groupe de pèlerins parcourt en moyenne quelque 350 kilomètres en onze jours. À l'arrivée, les pèlerins s'agenouillent et franchissent à genoux la partie avant du sanctuaire.

Jean-Paul II, qui était venu à Jasna Góra en pèlerin clandestin lorsqu'il était étudiant pendant la Seconde Guerre mondiale, visita le sanctuaire comme pape en 1979, 1983, 1987, 1991, 1997 et 1999. Benoît XVI s'y rendit le 26 mai 2006.

La Chiesa cattolica celebra la festa della Madonna di Częstochowa il 26 agosto; nelle Chiese ortodosse orientali la memoria cade il 19 marzo. I pellegrini arrivano più spesso per la solennità dell'Assunzione di Maria, il 15 agosto, o per la festa del 26 agosto.

Andare a piedi a Jasna Góra è un'usanza antica. Il primo pellegrinaggio documentato partì nel settembre 1626 da Gliwice, in ringraziamento per la salvezza della città da un assedio danese durante la Guerra dei Trent'anni; Kalisz seguì nel 1637. Il cammino da Varsavia si mise in marcia per la prima volta il 6 agosto 1711 e da allora è stato percorso ininterrottamente, anche durante le spartizioni della Polonia, la Seconda guerra mondiale e l'Insurrezione di Varsavia; il tragitto dura circa dieci giorni.

Un gruppo di pellegrini percorre in media circa 350 chilometri in undici giorni. All'arrivo i pellegrini si inginocchiano e percorrono in ginocchio la parte anteriore del santuario.

Giovanni Paolo II, che da studente durante la Seconda guerra mondiale era giunto clandestinamente come pellegrino a Jasna Góra, visitò il santuario da papa nel 1979, 1983, 1987, 1991, 1997 e 1999. Benedetto XVI vi giunse il 26 maggio 2006.

La Iglesia católica celebra la fiesta de Nuestra Señora de Częstochowa el 26 de agosto; en las iglesias ortodoxas orientales la memoria cae el 19 de marzo. Los peregrinos llegan con más frecuencia para la solemnidad de la Asunción de María, el 15 de agosto, o para la fiesta del 26 de agosto.

Ir a pie a Jasna Góra es una costumbre antigua. La primera peregrinación documentada partió de Gliwice en septiembre de 1626, en acción de gracias por la salvación de la ciudad de un asedio danés durante la Guerra de los Treinta Años; Kalisz siguió en 1637. La marcha desde Varsovia se puso en camino por primera vez el 6 de agosto de 1711 y desde entonces se ha recorrido sin interrupción, también durante las particiones de Polonia, la Segunda Guerra Mundial y el Alzamiento de Varsovia; el trayecto dura unos diez días.

Un grupo de peregrinos recorre de media unos 350 kilómetros en once días. Al llegar, los peregrinos se arrodillan y recorren de rodillas la parte delantera del santuario.

Juan Pablo II, que siendo estudiante había llegado en secreto como peregrino a Jasna Góra durante la Segunda Guerra Mundial, visitó el santuario como papa en 1979, 1983, 1987, 1991, 1997 y 1999. Benedicto XVI acudió allí el 26 de mayo de 2006.