AssisiAsyżAssisiAssiseAssisiAsís

Franciscus werd omstreeks 1181 in Assisi geboren. Volgens de franciscaanse overlevering hoorde hij in 1205 in het vervallen kerkje van San Damiano de stem van Christus vanaf een kruisbeeld, met de opdracht zijn kerk te herstellen; hij verstond dat eerst letterlijk en later als een geestelijke opdracht. Op 16 april 1210 keurde paus Innocentius III zijn levenswijze goed. Daarmee begon de franciscaanse orde.

Omstreeks 1211 kreeg Franciscus het kapelletje van de Porziuncola van de abt van Sint-Benedictus op de Monte Subasio, op voorwaarde dat het het moederhuis van zijn gemeenschap werd. Rond de kapel verrezen enkele hutten, het eerste franciscaanse convent. Daar nam hij in 1211 ook Clara op. In zijn cel vlak bij die kerk stierf hij op zaterdag 3 oktober 1226.

Paus Gregorius IX verklaarde hem heilig op 16 juli 1228 en legde een dag later de eerste steen van de basiliek, gebouwd onder broeder Elia van Cortona naar ontwerp van Maestro Jacopo Tedesco. De onderkerk kwam in 1230 gereed; op 25 mei werd Franciscus er vanuit de San Giorgio naartoe gebracht. Paus Innocentius IV wijdde de bovenkerk in 1253, paus Nicolaas IV verhief haar in 1288 tot pauselijke kerk.

Clara werd op 16 juli 1194 in Assisi geboren, betrok in 1212 met haar zusters San Damiano en werd er in 1216 abdis. Twee dagen voor haar dood op 11 augustus 1253 bekrachtigde de bul Solet annuere haar regel. Paus Alexander IV verklaarde haar heilig op 26 september 1255. Op 3 oktober 1260 werden haar resten overgebracht naar de pas gebouwde basiliek van Santa Chiara.

Franciszek urodził się około 1181 roku w Asyżu. Według tradycji franciszkańskiej usłyszał w 1205 roku w podupadłym kościółku San Damiano głos Chrystusa dobiegający z krucyfiksu i wzywający go do odbudowy Jego kościoła; zrozumiał to najpierw dosłownie, a później jako zadanie duchowe. 16 kwietnia 1210 roku papież Innocenty III zatwierdził jego sposób życia. Tak rozpoczął się zakon franciszkański.

Około 1211 roku Franciszek otrzymał kapliczkę Porcjunkuli od opata klasztoru św. Benedykta na Monte Subasio, pod warunkiem że stanie się ona domem macierzystym jego wspólnoty. Wokół kaplicy stanęło kilka szałasów, pierwszy konwent franciszkański. Tam też przyjął w 1211 roku Klarę. W swojej celi tuż obok tego kościoła zmarł w sobotę 3 października 1226 roku.

Papież Grzegorz IX kanonizował go 16 lipca 1228 roku, a dzień później położył kamień węgielny pod bazylikę, wznoszoną pod kierunkiem brata Eliasza z Cortony według projektu Maestra Jacopa Tedesca. Kościół dolny ukończono w 1230 roku; 25 maja przeniesiono tam Franciszka z kościoła San Giorgio. Papież Innocenty IV konsekrował kościół górny w 1253 roku, a papież Mikołaj IV podniósł go w 1288 roku do rangi kościoła papieskiego.

Klara urodziła się 16 lipca 1194 roku w Asyżu, w 1212 roku zamieszkała wraz z siostrami w San Damiano, a w 1216 została tam ksienią. Dwa dni przed jej śmiercią, 11 sierpnia 1253 roku, bulla Solet annuere zatwierdziła jej regułę. Papież Aleksander IV kanonizował ją 26 września 1255 roku. 3 października 1260 roku jej szczątki przeniesiono do nowo wzniesionej bazyliki Santa Chiara.

Franziskus wurde um 1181 in Assisi geboren. Der franziskanischen Überlieferung nach hörte er 1205 in der verfallenen kleinen Kirche San Damiano die Stimme Christi von einem Kruzifix her, mit dem Auftrag, seine Kirche wiederherzustellen; er verstand das zunächst wörtlich und später als geistlichen Auftrag. Am 16. April 1210 billigte Papst Innozenz III. seine Lebensweise. Damit begann der Franziskanerorden.

Um 1211 erhielt Franziskus die kleine Kapelle der Porziuncola vom Abt von St. Benedikt auf dem Monte Subasio, unter der Bedingung, dass sie das Mutterhaus seiner Gemeinschaft werde. Um die Kapelle herum entstanden einige Hütten, der erste franziskanische Konvent. Dort nahm er 1211 auch Klara auf. In seiner Zelle unmittelbar bei dieser Kirche starb er am Samstag, dem 3. Oktober 1226.

Papst Gregor IX. sprach ihn am 16. Juli 1228 heilig und legte einen Tag später den Grundstein der Basilika, die unter Bruder Elias von Cortona nach dem Entwurf von Maestro Jacopo Tedesco errichtet wurde. Die Unterkirche war 1230 fertig; am 25. Mai wurde Franziskus aus San Giorgio dorthin überführt. Papst Innozenz IV. weihte die Oberkirche 1253, Papst Nikolaus IV. erhob sie 1288 zur päpstlichen Kirche.

Klara wurde am 16. Juli 1194 in Assisi geboren, bezog 1212 mit ihren Schwestern San Damiano und wurde dort 1216 Äbtissin. Zwei Tage vor ihrem Tod am 11. August 1253 bestätigte die Bulle Solet annuere ihre Regel. Papst Alexander IV. sprach sie am 26. September 1255 heilig. Am 3. Oktober 1260 wurden ihre Gebeine in die neu erbaute Basilika Santa Chiara überführt.

François naquit vers 1181 à Assise. Selon la tradition franciscaine, il entendit en 1205, dans la petite église délabrée de San Damiano, la voix du Christ lui parler depuis un crucifix et lui demander de restaurer son Église ; il le comprit d'abord au sens littéral, puis comme une mission spirituelle. Le 16 avril 1210, le pape Innocent III approuva son mode de vie. Ainsi commença l'ordre franciscain.

Vers 1211, François reçut la petite chapelle de la Portioncule de l'abbé de Saint-Benoît du Mont Subasio, à condition qu'elle devienne la maison mère de sa communauté. Autour de la chapelle s'élevèrent quelques huttes, le premier couvent franciscain. C'est là aussi qu'il accueillit Claire en 1211. Il mourut dans sa cellule, tout près de cette église, le samedi 3 octobre 1226.

Le pape Grégoire IX le canonisa le 16 juillet 1228 et posa le lendemain la première pierre de la basilique, construite sous la conduite de frère Élie de Cortone d'après les plans de Maestro Jacopo Tedesco. L'église inférieure fut achevée en 1230 ; le 25 mai, François y fut transféré depuis San Giorgio. Le pape Innocent IV consacra l'église supérieure en 1253, le pape Nicolas IV l'éleva en 1288 au rang d'église pontificale.

Claire naquit le 16 juillet 1194 à Assise, s'installa en 1212 avec ses sœurs à San Damiano et y devint abbesse en 1216. Deux jours avant sa mort, le 11 août 1253, la bulle Solet annuere confirma sa règle. Le pape Alexandre IV la canonisa le 26 septembre 1255. Le 3 octobre 1260, ses restes furent transférés dans la basilique Santa Chiara, nouvellement construite.

Francesco nacque ad Assisi intorno al 1181. Secondo la tradizione francescana, nel 1205, nella chiesetta diroccata di San Damiano udì la voce di Cristo da un crocifisso, con l'ordine di riparare la sua chiesa; egli la intese dapprima alla lettera e più tardi come un compito spirituale. Il 16 aprile 1210 papa Innocenzo III approvò la sua forma di vita. Ebbe così inizio l'ordine francescano.

Intorno al 1211 Francesco ricevette la cappellina della Porziuncola dall'abate di San Benedetto sul Monte Subasio, a condizione che essa divenisse la casa madre della sua comunità. Attorno alla cappella sorsero alcune capanne, il primo convento francescano. Là, nel 1211, accolse anche Chiara. Nella sua cella, accanto a quella chiesa, morì sabato 3 ottobre 1226.

Papa Gregorio IX lo proclamò santo il 16 luglio 1228 e il giorno seguente pose la prima pietra della basilica, costruita sotto frate Elia da Cortona su progetto di Maestro Jacopo Tedesco. La chiesa inferiore fu ultimata nel 1230; il 25 maggio Francesco vi fu traslato dalla chiesa di San Giorgio. Papa Innocenzo IV consacrò la chiesa superiore nel 1253, papa Niccolò IV la elevò nel 1288 a chiesa papale.

Chiara nacque ad Assisi il 16 luglio 1194, si stabilì nel 1212 con le sue sorelle a San Damiano e ne divenne badessa nel 1216. Due giorni prima della sua morte, l'11 agosto 1253, la bolla Solet annuere approvò la sua regola. Papa Alessandro IV la proclamò santa il 26 settembre 1255. Il 3 ottobre 1260 i suoi resti furono traslati nella basilica di Santa Chiara, da poco costruita.

Francisco nació hacia 1181 en Asís. Según la tradición franciscana, en 1205 oyó en la iglesia ruinosa de San Damián la voz de Cristo desde un crucifijo, que le encargaba reparar su iglesia; lo entendió primero al pie de la letra y más tarde como un encargo espiritual. El 16 de abril de 1210 el papa Inocencio III aprobó su modo de vida. Así comenzó la orden franciscana.

Hacia 1211 Francisco recibió la capillita de la Porciúncula de manos del abad de San Benito del Monte Subasio, con la condición de que fuera la casa madre de su comunidad. En torno a la capilla se levantaron unas cuantas chozas, el primer convento franciscano. Allí acogió también a Clara en 1211. En su celda, junto a esa iglesia, murió el sábado 3 de octubre de 1226.

El papa Gregorio IX lo canonizó el 16 de julio de 1228 y un día después colocó la primera piedra de la basílica, construida bajo la dirección de fray Elías de Cortona según el proyecto del Maestro Jacopo Tedesco. La iglesia inferior quedó terminada en 1230; el 25 de mayo Francisco fue trasladado a ella desde San Giorgio. El papa Inocencio IV consagró la iglesia superior en 1253 y el papa Nicolás IV la elevó en 1288 a iglesia pontificia.

Clara nació el 16 de julio de 1194 en Asís, se instaló en 1212 con sus hermanas en San Damián y en 1216 llegó a ser abadesa. Dos días antes de su muerte, el 11 de agosto de 1253, la bula Solet annuere confirmó su regla. El papa Alejandro IV la canonizó el 26 de septiembre de 1255. El 3 de octubre de 1260 sus restos fueron trasladados a la recién construida basílica de Santa Clara.

In de crypte onder de onderkerk rust het lichaam van Franciscus. Het graf werd in 1818 onder de vloer teruggevonden; onder paus Pius VII bouwde Pasquale Belli er een neoklassieke crypte, die Ugo Tarchi tussen 1925 en 1932 in neoromaanse vorm herzag. In 1934 werden de broeders Rufino, Angelo, Masseo en Leo bijgezet. Een pauselijke commissie onderzocht en bevestigde de resten in 1978.

Bij de ingang van de crypte staat de urn van Jacopa dei Settesoli, weldoenster en vriendin van Franciscus. Het graf van Clara bleef zes eeuwen verborgen tot haar kist op 23 september 1850 werd opgegraven en geopend. Op 29 september 1872 bracht aartsbisschop Pecci haar gebeente over naar een schrijn in de crypte van Santa Chiara, waar ook Agnes van Assisi rust.

Het San Damiano-kruis, waarvan de overlevering zegt dat het tot Franciscus sprak, hangt nu in de basiliek van Santa Chiara. Vereerd wordt verder de stigmatisatie: volgens de christelijke traditie droeg Franciscus vanaf 17 september 1224 op de berg La Verna de wondtekenen van Christus.

W krypcie pod kościołem dolnym spoczywa ciało Franciszka. Grób odnaleziono w 1818 roku pod posadzką; za papieża Piusa VII Pasquale Belli zbudował tam neoklasycystyczną kryptę, którą Ugo Tarchi przekształcił w latach 1925-1932 w formy neoromańskie. W 1934 roku złożono tam braci Rufina, Anioła, Masseo i Leona. Papieska komisja zbadała i potwierdziła szczątki w 1978 roku.

Przy wejściu do krypty stoi urna Jacopy dei Settesoli, dobrodziejki i przyjaciółki Franciszka. Grób Klary pozostawał ukryty przez sześć wieków, aż 23 września 1850 roku jej trumnę odkopano i otwarto. 29 września 1872 roku arcybiskup Pecci przeniósł jej szczątki do relikwiarza w krypcie bazyliki Santa Chiara, gdzie spoczywa także Agnieszka z Asyżu.

Krzyż z San Damiano, o którym tradycja mówi, że przemówił do Franciszka, wisi dziś w bazylice Santa Chiara. Przedmiotem czci są ponadto stygmaty: zgodnie z tradycją chrześcijańską Franciszek nosił od 17 września 1224 roku, otrzymane na górze La Verna, znamiona ran Chrystusa.

In der Krypta unter der Unterkirche ruht der Leib des Franziskus. Das Grab wurde 1818 unter dem Fußboden wiedergefunden; unter Papst Pius VII. baute Pasquale Belli dort eine klassizistische Krypta, die Ugo Tarchi zwischen 1925 und 1932 in neuromanischer Form umgestaltete. 1934 wurden die Brüder Rufino, Angelo, Masseo und Leo beigesetzt. Eine päpstliche Kommission untersuchte und bestätigte die Gebeine 1978.

Am Eingang der Krypta steht die Urne der Jacopa dei Settesoli, Wohltäterin und Freundin des Franziskus. Das Grab Klaras blieb sechs Jahrhunderte verborgen, bis ihr Sarg am 23. September 1850 ausgegraben und geöffnet wurde. Am 29. September 1872 überführte Erzbischof Pecci ihre Gebeine in einen Schrein in der Krypta von Santa Chiara, wo auch Agnes von Assisi ruht.

Das Kreuz von San Damiano, von dem die Überlieferung sagt, es habe zu Franziskus gesprochen, hängt heute in der Basilika Santa Chiara. Verehrt wird ferner die Stigmatisation: Der christlichen Tradition nach trug Franziskus vom 17. September 1224 an auf dem Berg La Verna die Wundmale Christi.

Dans la crypte, sous l'église inférieure, repose le corps de François. Le tombeau fut retrouvé en 1818 sous le pavement ; sous le pape Pie VII, Pasquale Belli y édifia une crypte néoclassique, qu'Ugo Tarchi remania entre 1925 et 1932 sous une forme néoromane. En 1934 y furent inhumés les frères Rufino, Angelo, Masseo et Leo. Une commission pontificale examina et authentifia les restes en 1978.

À l'entrée de la crypte se dresse l'urne de Jacopa dei Settesoli, bienfaitrice et amie de François. Le tombeau de Claire demeura caché six siècles, jusqu'à ce que son cercueil soit exhumé et ouvert le 23 septembre 1850. Le 29 septembre 1872, l'archevêque Pecci transféra ses ossements dans une châsse de la crypte de Santa Chiara, où repose aussi Agnès d'Assise.

La croix de San Damiano, dont la tradition dit qu'elle parla à François, est aujourd'hui suspendue dans la basilique Santa Chiara. On y vénère en outre la stigmatisation : selon la tradition chrétienne, François porta à partir du 17 septembre 1224, sur le mont de la Verna, les plaies du Christ.

Nella cripta sotto la chiesa inferiore riposa il corpo di Francesco. La tomba fu ritrovata sotto il pavimento nel 1818; sotto papa Pio VII Pasquale Belli vi costruì una cripta neoclassica, che Ugo Tarchi rielaborò tra il 1925 e il 1932 in forme neoromaniche. Nel 1934 vi furono deposti i frati Rufino, Angelo, Masseo e Leone. Una commissione pontificia esaminò e confermò i resti nel 1978.

All'ingresso della cripta si trova l'urna di Jacopa dei Settesoli, benefattrice e amica di Francesco. La tomba di Chiara rimase nascosta per sei secoli, finché la sua cassa fu riesumata e aperta il 23 settembre 1850. Il 29 settembre 1872 l'arcivescovo Pecci ne trasferì le ossa in un'urna nella cripta di Santa Chiara, dove riposa anche Agnese di Assisi.

Il crocifisso di San Damiano, che secondo la tradizione parlò a Francesco, si trova oggi nella basilica di Santa Chiara. Oggetto di venerazione è inoltre la stimmatizzazione: secondo la tradizione cristiana, dal 17 settembre 1224 Francesco portò sul monte della Verna le stimmate di Cristo.

En la cripta bajo la iglesia inferior reposa el cuerpo de Francisco. La tumba se halló de nuevo en 1818 bajo el pavimento; bajo el papa Pío VII, Pasquale Belli construyó allí una cripta neoclásica, que Ugo Tarchi remodeló entre 1925 y 1932 en formas neorrománicas. En 1934 fueron sepultados junto a él los hermanos Rufino, Ángel, Maseo y León. Una comisión pontificia examinó y confirmó los restos en 1978.

A la entrada de la cripta se encuentra la urna de Jacopa dei Settesoli, bienhechora y amiga de Francisco. La tumba de Clara permaneció oculta durante seis siglos, hasta que su ataúd fue exhumado y abierto el 23 de septiembre de 1850. El 29 de septiembre de 1872 el arzobispo Pecci trasladó sus restos a un relicario en la cripta de Santa Clara, donde reposa también Inés de Asís.

El crucifijo de San Damián, del que la tradición dice que habló a Francisco, se conserva hoy en la basílica de Santa Clara. Se venera además la estigmatización: según la tradición cristiana, Francisco llevó desde el 17 de septiembre de 1224, en el monte La Verna, las llagas de Cristo.

De basiliek van San Francesco bestaat uit twee boven elkaar gebouwde kerken van ongeveer tachtig meter lang en vijftig meter breed, met een romaanse klokkentoren die in 1239 gereedkwam. In de bovenkerk lopen langs de onderrand van het schip achtentwintig taferelen uit het leven van Franciscus, door Vasari aan Giotto toegeschreven en op 1296-1304 gedateerd; over dat auteurschap bestaat geen overeenstemming.

De onderkerk draagt werk van de Meester van San Francesco uit omstreeks 1260-1263, van Cimabue en zijn werkplaats uit ongeveer 1280, en de tien taferelen over Sint-Maarten die Simone Martini tussen 1317 en 1319 maakte. De aardbeving van 26 september 1997 deed gewelven instorten; de kerk bleef twee jaar gesloten voor herstel.

Giotto en zijn werkplaats beschilderden omstreeks 1320 de Magdalenakapel; Pietro Lorenzetti en de zijnen maakten in de linkerdwarsbeuk een passiecyclus en de Madonna dei Tramonti. Aan de basiliek grenst het Sacro Convento, in 1230 al bewoond en tussen 1474 en 1476 onder paus Sixtus IV sterk uitgebreid.

In de vlakte onder de stad liet paus Pius V de gebouwen rond de Porziuncola slopen en er een grote basiliek overheen bouwen, tussen 1569 en 1578 naar ontwerp van Giacomo Barozzi da Vignola met Galeazzo Alessi; het kapelletje staat sindsdien onder de koepel. Paus Pius X verhief die kerk op 11 april 1909 tot patriarchale basiliek en pauselijke kapel.

Het twaalfde-eeuwse San Damiano, waar Clara en haar zusters van 1212 tot 1253 woonden, bewaart een veertiende-eeuws Madonnafresco in de apsis en een houten kruisbeeld van Innocenzo da Petralia uit 1637.

Bazylika San Francesco składa się z dwóch kościołów wzniesionych jeden nad drugim, o długości około osiemdziesięciu i szerokości pięćdziesięciu metrów, z romańską dzwonnicą ukończoną w 1239 roku. W kościele górnym, wzdłuż dolnego pasa ścian nawy, biegnie dwadzieścia osiem scen z życia Franciszka, przypisanych przez Vasariego Giottowi i datowanych na lata 1296-1304; co do tego autorstwa nie ma zgody.

W kościele dolnym znajdują się dzieła Mistrza św. Franciszka z lat około 1260-1263, Cimabuego i jego warsztatu z około 1280 roku oraz dziesięć scen o świętym Marcinie, które Simone Martini wykonał w latach 1317-1319. Trzęsienie ziemi z 26 września 1997 roku spowodowało zawalenie się sklepień; kościół pozostawał zamknięty przez dwa lata z powodu prac naprawczych.

Giotto i jego warsztat ozdobili malowidłami około 1320 roku kaplicę św. Marii Magdaleny; Pietro Lorenzetti i jego pomocnicy wykonali w lewym ramieniu transeptu cykl pasyjny oraz Madonnę dei Tramonti. Do bazyliki przylega Sacro Convento, zamieszkany już w 1230 roku i znacznie rozbudowany w latach 1474-1476 za papieża Sykstusa IV.

Na równinie poniżej miasta papież Pius V kazał rozebrać budynki wokół Porcjunkuli i wznieść nad nią wielką bazylikę, w latach 1569-1578, według projektu Giacoma Barozziego da Vignola wraz z Galeazzem Alessim; kapliczka stoi od tego czasu pod kopułą. Papież Pius X podniósł ten kościół 11 kwietnia 1909 roku do rangi bazyliki patriarchalnej i kaplicy papieskiej.

Dwunastowieczne San Damiano, gdzie Klara i jej siostry mieszkały od 1212 do 1253 roku, przechowuje czternastowieczny fresk z Madonną w apsydzie oraz drewniany krucyfiks Innocenza da Petralia z 1637 roku.

Die Basilika San Francesco besteht aus zwei übereinander gebauten Kirchen von etwa achtzig Metern Länge und fünfzig Metern Breite, mit einem romanischen Glockenturm, der 1239 fertiggestellt wurde. In der Oberkirche ziehen sich am unteren Rand des Langhauses achtundzwanzig Szenen aus dem Leben des Franziskus hin, von Vasari Giotto zugeschrieben und auf 1296-1304 datiert; über diese Urheberschaft besteht keine Einigkeit.

Die Unterkirche birgt Werke des Meisters von San Francesco aus der Zeit um 1260-1263, von Cimabue und seiner Werkstatt aus der Zeit um 1280 sowie die zehn Szenen über den heiligen Martin, die Simone Martini zwischen 1317 und 1319 schuf. Das Erdbeben vom 26. September 1997 ließ Gewölbe einstürzen; die Kirche blieb zwei Jahre zur Instandsetzung geschlossen.

Giotto und seine Werkstatt bemalten um 1320 die Magdalenenkapelle; Pietro Lorenzetti und die Seinen schufen im linken Querhaus einen Passionszyklus und die Madonna dei Tramonti. An die Basilika grenzt der Sacro Convento, schon 1230 bewohnt und zwischen 1474 und 1476 unter Papst Sixtus IV. stark erweitert.

In der Ebene unterhalb der Stadt ließ Papst Pius V. die Gebäude um die Porziuncola abreißen und darüber eine große Basilika errichten, zwischen 1569 und 1578 nach dem Entwurf von Giacomo Barozzi da Vignola mit Galeazzo Alessi; die kleine Kapelle steht seither unter der Kuppel. Papst Pius X. erhob diese Kirche am 11. April 1909 zur Patriarchalbasilika und päpstlichen Kapelle.

Das aus dem zwölften Jahrhundert stammende San Damiano, wo Klara und ihre Schwestern von 1212 bis 1253 lebten, bewahrt ein Madonnenfresko des vierzehnten Jahrhunderts in der Apsis und ein hölzernes Kruzifix von Innocenzo da Petralia aus dem Jahr 1637.

La basilique San Francesco se compose de deux églises superposées, longues d'environ quatre-vingts mètres et larges de cinquante, avec un clocher roman achevé en 1239. Dans l'église supérieure, vingt-huit scènes de la vie de François courent au bas des murs de la nef ; Vasari les attribue à Giotto et on les date de 1296-1304, mais cette attribution ne fait pas l'unanimité.

L'église inférieure porte des œuvres du Maître de saint François, des environs de 1260-1263, de Cimabue et de son atelier, vers 1280, ainsi que les dix scènes de la vie de saint Martin que Simone Martini réalisa entre 1317 et 1319. Le tremblement de terre du 26 septembre 1997 fit s'effondrer des voûtes ; l'église resta fermée deux ans pour restauration.

Giotto et son atelier peignirent vers 1320 la chapelle de la Madeleine ; Pietro Lorenzetti et les siens réalisèrent dans le croisillon gauche un cycle de la Passion et la Madonna dei Tramonti. Le Sacro Convento jouxte la basilique ; habité dès 1230, il fut fortement agrandi entre 1474 et 1476 sous le pape Sixte IV.

Dans la plaine en contrebas de la ville, le pape Pie V fit démolir les bâtiments qui entouraient la Portioncule et élever par-dessus une grande basilique, entre 1569 et 1578, sur des plans de Giacomo Barozzi da Vignola avec Galeazzo Alessi ; la petite chapelle se dresse depuis lors sous la coupole. Le pape Pie X éleva cette église, le 11 avril 1909, au rang de basilique patriarcale et de chapelle papale.

San Damiano, du douzième siècle, où Claire et ses sœurs vécurent de 1212 à 1253, conserve dans l'abside une fresque de la Vierge du quatorzième siècle et un crucifix en bois d'Innocenzo da Petralia daté de 1637.

La basilica di San Francesco è formata da due chiese sovrapposte, lunghe circa ottanta metri e larghe cinquanta, con un campanile romanico ultimato nel 1239. Nella chiesa superiore, lungo la parte inferiore delle pareti della navata, corrono ventotto scene della vita di Francesco, attribuite da Vasari a Giotto e datate al 1296-1304; su quell'attribuzione non vi è accordo.

La chiesa inferiore reca opere del Maestro di San Francesco databili intorno al 1260-1263, di Cimabue e della sua bottega intorno al 1280, e le dieci scene su san Martino che Simone Martini realizzò tra il 1317 e il 1319. Il terremoto del 26 settembre 1997 fece crollare alcune volte; la chiesa rimase chiusa due anni per i restauri.

Giotto e la sua bottega affrescarono intorno al 1320 la cappella della Maddalena; Pietro Lorenzetti e i suoi realizzarono nel transetto sinistro un ciclo della Passione e la Madonna dei Tramonti. Alla basilica si affianca il Sacro Convento, già abitato nel 1230 e notevolmente ampliato tra il 1474 e il 1476 sotto papa Sisto IV.

Nella pianura sotto la città papa Pio V fece demolire gli edifici attorno alla Porziuncola e vi fece erigere sopra una grande basilica, tra il 1569 e il 1578, su progetto di Giacomo Barozzi da Vignola con Galeazzo Alessi; da allora la cappellina si trova sotto la cupola. Papa Pio X elevò quella chiesa l'11 aprile 1909 a basilica patriarcale e cappella papale.

San Damiano, del XII secolo, dove Chiara e le sue sorelle vissero dal 1212 al 1253, conserva nell'abside un affresco trecentesco della Madonna e un crocifisso ligneo di Innocenzo da Petralia del 1637.

La basílica de San Francisco consta de dos iglesias superpuestas de unos ochenta metros de largo y cincuenta de ancho, con un campanario románico terminado en 1239. En la iglesia superior, a lo largo de la franja inferior de la nave, se suceden veintiocho escenas de la vida de Francisco, atribuidas por Vasari a Giotto y fechadas en 1296-1304; sobre esa autoría no hay acuerdo.

La iglesia inferior alberga obra del Maestro de San Francisco, de hacia 1260-1263, de Cimabue y su taller, de en torno a 1280, y las diez escenas sobre san Martín que Simone Martini realizó entre 1317 y 1319. El terremoto del 26 de septiembre de 1997 provocó el hundimiento de bóvedas; la iglesia permaneció dos años cerrada por obras de restauración.

Giotto y su taller pintaron hacia 1320 la capilla de la Magdalena; Pietro Lorenzetti y los suyos realizaron en el crucero izquierdo un ciclo de la Pasión y la Madonna dei Tramonti. Contiguo a la basílica está el Sacro Convento, ya habitado en 1230 y muy ampliado entre 1474 y 1476 bajo el papa Sixto IV.

En la llanura al pie de la ciudad, el papa Pío V mandó derribar los edificios que rodeaban la Porciúncula y levantar sobre ellos una gran basílica, entre 1569 y 1578, según el proyecto de Giacomo Barozzi da Vignola con Galeazzo Alessi; desde entonces la capillita se alza bajo la cúpula. El papa Pío X elevó esa iglesia el 11 de abril de 1909 a basílica patriarcal y capilla pontificia.

San Damián, del siglo XII, donde Clara y sus hermanas vivieron de 1212 a 1253, conserva un fresco de la Virgen del siglo XIV en el ábside y un crucifijo de madera de Innocenzo da Petralia de 1637.

Het feest van Franciscus valt op 4 oktober, de dag van zijn sterven; daarnaast wordt op 17 september de stigmatisatie gevierd. Clara werd oorspronkelijk op 12 augustus herdacht, omdat 11 augustus aan andere heiligen toebehoorde; bij de kalenderherziening van 1969 verhuisde haar feest naar de sterfdag zelf.

Paus Pius XII riep Franciscus op 18 juni 1939 samen met Catharina van Siena uit tot patroon van Italië, en benoemde Clara in 1958 tot patrones van de televisie. Paus Johannes Paulus II verklaarde Franciscus op 29 november 1979 tot patroon van de ecologie; dezelfde paus bracht op 27 oktober 1986 en in januari 2002 ruim honderdtwintig religieuze vertegenwoordigers in Assisi bijeen voor een wereldgebedsdag voor de vrede.

Aan de Porziuncola is de Portiuncula-aflaat verbonden. Volgens de overlevering verkreeg Franciscus haar van paus Honorius III, maar geen oude levensbeschrijving en geen tijdgenoot vermeldt haar; het oudste stuk is een notariële akte van 31 oktober 1277. Sixtus IV verruimde de aflaat in 1480-1481, Gregorius XV in 1622 tot alle gelovigen, en Paulus VI bevestigde haar in 1967.

Bij diezelfde plek hoort het verhaal dat Franciscus zich in een braamstruik wierp die daarop in doornloze rozen veranderde; ook dit is overlevering, geen geschiedenis. Van Clara vertelt de traditie dat zij in september 1240 en juni 1241 biddend voor het Allerheiligste Sacrament aanvallende legers van Assisi afkeerde.

Święto Franciszka przypada 4 października, w dniu jego śmierci; ponadto 17 września obchodzi się wspomnienie stygmatów. Klarę wspominano pierwotnie 12 sierpnia, ponieważ 11 sierpnia należał do innych świętych; przy reformie kalendarza w 1969 roku jej święto przeniesiono na sam dzień śmierci.

Papież Pius XII ogłosił 18 czerwca 1939 roku Franciszka, wraz z Katarzyną Sieneńską, patronem Włoch, a w 1958 roku ustanowił Klarę patronką telewizji. Papież Jan Paweł II ogłosił 29 listopada 1979 roku Franciszka patronem ekologii; ten sam papież zgromadził 27 października 1986 roku oraz w styczniu 2002 roku w Asyżu ponad stu dwudziestu przedstawicieli religii na światowy dzień modlitwy o pokój.

Z Porcjunkulą związany jest odpust Porcjunkuli. Według tradycji Franciszek uzyskał go od papieża Honoriusza III, jednak nie wspomina o nim żaden dawny żywot ani żaden ze współczesnych mu autorów; najstarszym dokumentem jest akt notarialny z 31 października 1277 roku. Sykstus IV rozszerzył odpust w latach 1480-1481, Grzegorz XV w 1622 roku na wszystkich wiernych, a Paweł VI potwierdził go w 1967 roku.

Z tym samym miejscem wiąże się opowieść o tym, że Franciszek rzucił się w krzak jeżyn, który zamienił się wówczas w róże bez kolców; również to jest przekaz tradycji, a nie historia. O Klarze tradycja mówi, że we wrześniu 1240 i w czerwcu 1241 roku, modląc się przed Najświętszym Sakramentem, odwróciła od Asyżu nacierające wojska.

Das Fest des Franziskus fällt auf den 4. Oktober, den Tag seines Todes; daneben wird am 17. September die Stigmatisation gefeiert. Klaras wurde ursprünglich am 12. August gedacht, weil der 11. August anderen Heiligen gehörte; bei der Kalenderreform von 1969 wanderte ihr Fest auf den Todestag selbst.

Papst Pius XII. rief Franziskus am 18. Juni 1939 gemeinsam mit Katharina von Siena zum Patron Italiens aus und ernannte Klara 1958 zur Patronin des Fernsehens. Papst Johannes Paul II. erklärte Franziskus am 29. November 1979 zum Patron der Ökologie; derselbe Papst versammelte am 27. Oktober 1986 und im Januar 2002 gut hundertzwanzig religiöse Vertreter in Assisi zu einem Weltgebetstag für den Frieden.

Mit der Porziuncola ist der Portiuncula-Ablass verbunden. Der Überlieferung nach erhielt Franziskus ihn von Papst Honorius III., doch erwähnt ihn keine alte Lebensbeschreibung und kein Zeitgenosse; das älteste Zeugnis ist eine notarielle Urkunde vom 31. Oktober 1277. Sixtus IV. erweiterte den Ablass 1480-1481, Gregor XV. 1622 auf alle Gläubigen, und Paul VI. bestätigte ihn 1967.

Zu derselben Stätte gehört die Erzählung, Franziskus habe sich in einen Brombeerstrauch geworfen, der sich daraufhin in dornenlose Rosen verwandelte; auch dies ist Überlieferung, nicht Geschichte. Von Klara erzählt die Tradition, sie habe im September 1240 und im Juni 1241 im Gebet vor dem Allerheiligsten Sakrament angreifende Heere von Assisi abgewendet.

La fête de François tombe le 4 octobre, jour de sa mort ; on célèbre en outre la stigmatisation le 17 septembre. Claire était à l'origine commémorée le 12 août, parce que le 11 août appartenait à d'autres saints ; lors de la révision du calendrier de 1969, sa fête fut reportée au jour même de sa mort.

Le pape Pie XII proclama François, le 18 juin 1939, patron de l'Italie avec Catherine de Sienne, et nomma Claire, en 1958, patronne de la télévision. Le pape Jean-Paul II déclara François patron de l'écologie le 29 novembre 1979 ; le même pape réunit à Assise, le 27 octobre 1986 puis en janvier 2002, plus de cent vingt représentants religieux pour une journée mondiale de prière pour la paix.

À la Portioncule est attachée l'indulgence de la Portioncule. Selon la tradition, François l'obtint du pape Honorius III, mais aucune biographie ancienne ni aucun contemporain n'en fait mention ; la pièce la plus ancienne est un acte notarié du 31 octobre 1277. Sixte IV élargit l'indulgence en 1480-1481, Grégoire XV l'étendit en 1622 à tous les fidèles, et Paul VI la confirma en 1967.

Au même lieu se rattache le récit selon lequel François se jeta dans un buisson de ronces qui se changea aussitôt en roses sans épines ; cela aussi relève de la tradition, non de l'histoire. De Claire, la tradition raconte qu'en septembre 1240 et en juin 1241 elle détourna d'Assise des armées assaillantes en priant devant le Saint-Sacrement.

La festa di Francesco cade il 4 ottobre, giorno della sua morte; il 17 settembre si celebra inoltre la stimmatizzazione. Chiara era in origine ricordata il 12 agosto, perché l'11 agosto apparteneva ad altri santi; con la revisione del calendario del 1969 la sua festa passò al giorno stesso della morte.

Papa Pio XII proclamò Francesco, il 18 giugno 1939, patrono d'Italia insieme a Caterina da Siena, e nel 1958 nominò Chiara patrona della televisione. Papa Giovanni Paolo II dichiarò Francesco patrono dell'ecologia il 29 novembre 1979; lo stesso papa riunì ad Assisi, il 27 ottobre 1986 e nel gennaio 2002, oltre centoventi rappresentanti religiosi per una giornata mondiale di preghiera per la pace.

Alla Porziuncola è legata l'indulgenza della Porziuncola. Secondo la tradizione Francesco la ottenne da papa Onorio III, ma nessuna antica biografia e nessun contemporaneo ne fanno menzione; il documento più antico è un atto notarile del 31 ottobre 1277. Sisto IV la ampliò nel 1480-1481, Gregorio XV nel 1622 la estese a tutti i fedeli e Paolo VI la confermò nel 1967.

Allo stesso luogo appartiene il racconto secondo cui Francesco si gettò in un roveto che si mutò in rose senza spine; anche questa è tradizione, non storia. Di Chiara la tradizione narra che nel settembre 1240 e nel giugno 1241 allontanò da Assisi gli eserciti che l'assalivano pregando davanti al Santissimo Sacramento.

La fiesta de Francisco se celebra el 4 de octubre, día de su muerte; además, el 17 de septiembre se conmemora la estigmatización. Clara se recordaba originalmente el 12 de agosto, porque el 11 de agosto correspondía a otros santos; con la revisión del calendario de 1969 su fiesta pasó al día mismo de su muerte.

El papa Pío XII proclamó a Francisco, el 18 de junio de 1939, patrono de Italia junto con Catalina de Siena, y en 1958 nombró a Clara patrona de la televisión. El papa Juan Pablo II declaró a Francisco, el 29 de noviembre de 1979, patrono de la ecología; ese mismo papa reunió en Asís, el 27 de octubre de 1986 y en enero de 2002, a más de ciento veinte representantes religiosos para una jornada mundial de oración por la paz.

A la Porciúncula está vinculada la indulgencia de la Porciúncula. Según la tradición, Francisco la obtuvo del papa Honorio III, pero ninguna biografía antigua ni ningún contemporáneo la mencionan; el documento más antiguo es un acta notarial del 31 de octubre de 1277. Sixto IV amplió la indulgencia en 1480-1481, Gregorio XV la extendió en 1622 a todos los fieles y Pablo VI la confirmó en 1967.

A ese mismo lugar pertenece el relato de que Francisco se arrojó a un zarzal que se transformó en rosas sin espinas; también esto es tradición, no historia. De Clara cuenta la tradición que en septiembre de 1240 y en junio de 1241 apartó de Asís a los ejércitos atacantes orando ante el Santísimo Sacramento.