BanneuxBanneuxBanneuxBanneuxBanneuxBanneux

Mariette Beco was de oudste van zeven kinderen van Julien Beco en Louise Wégimont. Het gezin leefde in eenvoudige omstandigheden aan de rand van een dennenbos en gold als godsdienstig onverschillig. Mariette zelf had twee jaar schoolachterstand.

Op 15 januari 1933 zag zij naar eigen zeggen een vrouw in het wit in de tuin. Drie dagen later, op 18 januari, leidde de verschijning haar naar een bron op ongeveer honderd meter van het huis en vroeg haar de handen in het water te steken.

Op 19 januari maakte de vrouw zich bekend: Je suis la Vierge des Pauvres, ik ben de Maagd der Armen. Over de bron zei zij dat die was voorbehouden aan alle volkeren om de zieken te verlichten. Op 20 januari vroeg zij om een kapelletje.

Na een onderbreking volgden nog vier verschijningen: op 11, 15 en 20 februari en op 2 maart 1933. Op 15 februari klonk de zin dat zij zou geloven in wie in haar geloofde, en kreeg Mariette een boodschap die zij voor zich moest houden. Op 2 maart sloot de vrouw af met de woorden dat zij de Moeder van de Verlosser en de Moeder van God was.

De kerkelijke erkenning liet jaren op zich wachten. Bisschop Louis-Joseph Kerkhofs van Luik stond de openbare verering toe en verklaarde de verschijningen op 22 augustus 1949 authentiek, na een canoniek onderzoek.

Intussen was het heiligdom al gegroeid. De kapel van de verschijningen werd in 1933 gebouwd, het hospitaal voor zieke pelgrims kwam na de oorlog gereed, en in 1958 werd het monumentale complex rond bron en esplanade ingewijd.

Mariette Beco była najstarszym z siedmiorga dzieci Juliena Beco i Louise Wégimont. Rodzina żyła skromnie na skraju sosnowego lasu i uchodziła za obojętną religijnie. Sama Mariette miała dwa lata zaległości szkolnych.

15 stycznia 1933 roku zobaczyła, jak sama mówiła, kobietę w bieli w ogrodzie. Trzy dni później, 18 stycznia, zjawa zaprowadziła ją do źródła oddalonego o około sto metrów od domu i poprosiła, by zanurzyła ręce w wodzie.

19 stycznia kobieta się przedstawiła: Je suis la Vierge des Pauvres, jestem Dziewicą Ubogą. O źródle powiedziała, że jest zastrzeżone dla wszystkich narodów, aby przynosiło ulgę chorym. 20 stycznia poprosiła o małą kaplicę.

Po przerwie nastąpiły jeszcze cztery objawienia: 11, 15 i 20 lutego oraz 2 marca 1933 roku. 15 lutego padły słowa, że uwierzy w tych, którzy wierzą w nią, a Mariette otrzymała przesłanie, które miała zachować dla siebie. 2 marca kobieta zakończyła słowami, że jest Matką Zbawiciela i Matką Boga.

Na uznanie kościelne trzeba było czekać wiele lat. Biskup Liège Louis-Joseph Kerkhofs zezwolił na publiczny kult i 22 sierpnia 1949 roku, po przeprowadzeniu procesu kanonicznego, uznał objawienia za autentyczne.

Tymczasem sanktuarium już się rozrastało. Kaplicę objawień zbudowano w 1933 roku, szpital dla chorych pielgrzymów ukończono po wojnie, a w 1958 roku poświęcono monumentalny zespół wokół źródła i esplanady.

Mariette Beco war das älteste von sieben Kindern von Julien Beco und Louise Wégimont. Die Familie lebte in einfachen Verhältnissen am Rand eines Kiefernwaldes und galt als religiös gleichgültig. Mariette selbst war in der Schule zwei Jahre zurück.

Am 15. Januar 1933 sah sie nach eigener Aussage im Garten eine Frau in Weiß. Drei Tage später, am 18. Januar, führte die Erscheinung sie zu einer Quelle etwa hundert Meter vom Haus entfernt und bat sie, die Hände ins Wasser zu tauchen.

Am 19. Januar gab die Frau sich zu erkennen: Je suis la Vierge des Pauvres, ich bin die Jungfrau der Armen. Über die Quelle sagte sie, sie sei allen Völkern vorbehalten, um die Kranken zu lindern. Am 20. Januar bat sie um eine kleine Kapelle.

Nach einer Unterbrechung folgten noch vier Erscheinungen: am 11., 15. und 20. Februar sowie am 2. März 1933. Am 15. Februar fiel der Satz, sie werde an den glauben, der an sie glaube, und Mariette erhielt eine Botschaft, die sie für sich behalten sollte. Am 2. März schloss die Frau mit den Worten, sie sei die Mutter des Erlösers und die Mutter Gottes.

Die kirchliche Anerkennung ließ Jahre auf sich warten. Bischof Louis-Joseph Kerkhofs von Lüttich erlaubte die öffentliche Verehrung und erklärte die Erscheinungen am 22. August 1949 nach einem kanonischen Verfahren für echt.

Inzwischen war das Heiligtum bereits gewachsen. Die Erscheinungskapelle wurde 1933 gebaut, das Hospital für kranke Pilger war nach dem Krieg fertig, und 1958 wurde die monumentale Anlage um Quelle und Esplanade eingeweiht.

Mariette Beco était l'aînée des sept enfants de Julien Beco et de Louise Wégimont. La famille vivait modestement en bordure d'un bois de sapins et passait pour indifférente en matière de religion. Mariette elle-même avait deux ans de retard scolaire.

Le 15 janvier 1933, elle vit, dit-elle, une dame vêtue de blanc dans le jardin. Trois jours plus tard, le 18 janvier, l'apparition la conduisit à une source située à une centaine de mètres de la maison et lui demanda de plonger les mains dans l'eau.

Le 19 janvier, la dame se fit connaître : Je suis la Vierge des Pauvres. De la source, elle dit qu'elle était réservée à toutes les nations, pour soulager les malades. Le 20 janvier, elle demanda une petite chapelle.

Après une interruption suivirent quatre autres apparitions : les 11, 15 et 20 février et le 2 mars 1933. Le 15 février résonna la phrase disant qu'elle croirait en ceux qui croiraient en elle, et Mariette reçut un message qu'elle devait garder pour elle. Le 2 mars, la dame conclut par ces mots : elle était la Mère du Sauveur et la Mère de Dieu.

La reconnaissance ecclésiastique se fit attendre des années. L'évêque de Liège, Louis-Joseph Kerkhofs, autorisa la vénération publique et déclara les apparitions authentiques le 22 août 1949, au terme d'une enquête canonique.

Entre-temps, le sanctuaire s'était déjà développé. La chapelle des apparitions fut bâtie en 1933, l'hôpital pour les pèlerins malades fut achevé après la guerre, et en 1958 fut inauguré l'ensemble monumental entourant la source et l'esplanade.

Mariette Beco era la maggiore dei sette figli di Julien Beco e Louise Wégimont. La famiglia viveva in condizioni modeste ai margini di una pineta ed era considerata indifferente in materia religiosa. Mariette stessa aveva due anni di ritardo scolastico.

Il 15 gennaio 1933 vide, a suo dire, una donna vestita di bianco nell'orto. Tre giorni più tardi, il 18 gennaio, l'apparizione la condusse a una sorgente distante un centinaio di metri dalla casa e le chiese di immergere le mani nell'acqua.

Il 19 gennaio la donna si fece conoscere: Je suis la Vierge des Pauvres, io sono la Vergine dei Poveri. Della sorgente disse che era riservata a tutte le nazioni per dare sollievo ai malati. Il 20 gennaio chiese una piccola cappella.

Dopo un'interruzione seguirono altre quattro apparizioni: l'11, il 15 e il 20 febbraio e il 2 marzo 1933. Il 15 febbraio risuonò la frase che avrebbe creduto in chi credeva in lei, e Mariette ricevette un messaggio che doveva tenere per sé. Il 2 marzo la donna congedò la veggente dicendo di essere la Madre del Salvatore e la Madre di Dio.

Il riconoscimento ecclesiastico si fece attendere per anni. Il vescovo di Liegi Louis-Joseph Kerkhofs autorizzò il culto pubblico e dichiarò autentiche le apparizioni il 22 agosto 1949, al termine di un'inchiesta canonica.

Nel frattempo il santuario era già cresciuto. La cappella delle apparizioni fu costruita nel 1933, l'ospedale per i pellegrini malati fu ultimato dopo la guerra e nel 1958 venne inaugurato il complesso monumentale attorno alla sorgente e alla spianata.

Mariette Beco era la mayor de los siete hijos de Julien Beco y Louise Wégimont. La familia vivía con estrecheces al borde de un pinar y tenía fama de indiferente en materia religiosa. La propia Mariette llevaba dos años de retraso escolar.

El 15 de enero de 1933 vio, según dijo, a una mujer vestida de blanco en el jardín. Tres días después, el 18 de enero, la aparición la condujo a una fuente situada a unos cien metros de la casa y le pidió que metiera las manos en el agua.

El 19 de enero la mujer se dio a conocer: Je suis la Vierge des Pauvres, yo soy la Virgen de los Pobres. De la fuente dijo que estaba reservada a todas las naciones para aliviar a los enfermos. El 20 de enero pidió una pequeña capilla.

Tras una interrupción siguieron otras cuatro apariciones: el 11, el 15 y el 20 de febrero y el 2 de marzo de 1933. El 15 de febrero se oyó la frase de que ella creería en quien creyera en ella, y Mariette recibió un mensaje que debía guardar para sí. El 2 de marzo la mujer se despidió con las palabras de que era la Madre del Salvador y la Madre de Dios.

El reconocimiento eclesiástico se hizo esperar años. El obispo de Lieja, Louis-Joseph Kerkhofs, permitió el culto público y declaró auténticas las apariciones el 22 de agosto de 1949, tras una investigación canónica.

Entretanto el santuario ya había crecido. La capilla de las apariciones se construyó en 1933, el hospital para peregrinos enfermos se terminó después de la guerra y en 1958 se inauguró el conjunto monumental en torno a la fuente y la explanada.

Vereerd wordt Maria onder de titel Maagd der Armen, in het Frans Vierge des Pauvres. Die naam koos zij volgens Mariette Beco zelf, bij de verschijning van 19 januari 1933.

Even belangrijk is de bron. De verschijning zou hebben gezegd dat deze bron aan alle volkeren was voorbehouden om de zieken te verlichten, en dat zij kwam om het lijden te verzachten. Daarmee kreeg Banneux van meet af aan een uitgesproken karakter: een heiligdom voor armen en zieken. De verering van het water is er dan ook geen bijzaak, maar hoort bij de kern van de boodschap.

Er wordt in Banneux geen genadebeeld van hoge ouderdom vereerd en evenmin een relikwie. Het middelpunt is de plek zelf, met de bron en het beeld van de Maagd der Armen op de plaats van de verschijningen. Pelgrims scheppen water uit de bron en steken kaarsen op. De boodschap die Mariette op 15 februari 1933 ontving, heeft zij nooit prijsgegeven.

Czczona jest tu Maryja pod tytułem Dziewicy Ubogiej, po francusku Vierge des Pauvres. Imię to, według Mariette Beco, wybrała sama, podczas objawienia 19 stycznia 1933 roku.

Równie ważne jest źródło. Zjawa miała powiedzieć, że źródło to jest zastrzeżone dla wszystkich narodów, aby przynosiło ulgę chorym, i że przychodzi łagodzić cierpienie. Banneux otrzymało dzięki temu od samego początku wyraźny charakter: sanktuarium ubogich i chorych. Cześć oddawana wodzie nie jest tu więc sprawą uboczną, lecz należy do sedna przesłania.

W Banneux nie czci się ani starodawnej figury łaskami słynącej, ani relikwii. Centrum stanowi samo miejsce, ze źródłem i figurą Dziewicy Ubogiej stojącą tam, gdzie doszło do objawień. Pielgrzymi czerpią wodę ze źródła i zapalają świece. Przesłania, które Mariette otrzymała 15 lutego 1933 roku, nigdy nie ujawniła.

Verehrt wird Maria unter dem Titel Jungfrau der Armen, französisch Vierge des Pauvres. Diesen Namen wählte sie nach Mariette Becos Aussage selbst, bei der Erscheinung vom 19. Januar 1933.

Ebenso wichtig ist die Quelle. Die Erscheinung soll gesagt haben, diese Quelle sei allen Völkern vorbehalten, um die Kranken zu lindern, und sie komme, um das Leiden zu mildern. Damit erhielt Banneux von Anfang an ein ausgeprägtes Gepräge: ein Heiligtum für Arme und Kranke. Die Verehrung des Wassers ist dort denn auch keine Nebensache, sondern gehört zum Kern der Botschaft.

In Banneux wird weder ein Gnadenbild hohen Alters noch eine Reliquie verehrt. Der Mittelpunkt ist der Ort selbst, mit der Quelle und dem Bild der Jungfrau der Armen an der Stelle der Erscheinungen. Pilger schöpfen Wasser aus der Quelle und entzünden Kerzen. Die Botschaft, die Mariette am 15. Februar 1933 empfing, hat sie nie preisgegeben.

On vénère ici Marie sous le titre de Vierge des Pauvres, en néerlandais Maagd der Armen. Ce nom, selon Mariette Beco, elle l'a choisi elle-même, lors de l'apparition du 19 janvier 1933.

La source compte tout autant. L'apparition aurait dit que cette source était réservée à toutes les nations pour soulager les malades, et qu'elle venait soulager la souffrance. Banneux a reçu de ce fait, dès l'origine, une physionomie très marquée : un sanctuaire pour les pauvres et les malades. La vénération de l'eau n'y est donc pas accessoire, elle appartient au cœur du message.

On ne vénère à Banneux ni image miraculeuse très ancienne ni relique. Le centre est le lieu lui-même, avec la source et la statue de la Vierge des Pauvres à l'endroit des apparitions. Les pèlerins puisent de l'eau à la source et allument des cierges. Quant au message reçu par Mariette le 15 février 1933, elle ne l'a jamais divulgué.

Si venera Maria sotto il titolo di Vergine dei Poveri, in francese Vierge des Pauvres. Secondo Mariette Beco fu lei stessa a scegliere quel nome, nell'apparizione del 19 gennaio 1933.

Altrettanto importante è la sorgente. L'apparizione avrebbe detto che quella sorgente era riservata a tutte le nazioni per dare sollievo ai malati, e che veniva ad alleviare la sofferenza. Banneux ricevette così fin dall'inizio un carattere ben definito: un santuario per i poveri e per i malati. La venerazione dell'acqua non è dunque un dettaglio marginale, ma appartiene al nucleo stesso del messaggio.

A Banneux non si venera né una statua miracolosa antica né una reliquia. Il centro è il luogo stesso, con la sorgente e la statua della Vergine dei Poveri là dove avvennero le apparizioni. I pellegrini attingono acqua alla sorgente e accendono candele. Il messaggio che Mariette ricevette il 15 febbraio 1933 non è mai stato rivelato.

Se venera a María bajo la advocación de Virgen de los Pobres, en francés Vierge des Pauvres. Ese nombre, según Mariette Beco, lo eligió ella misma en la aparición del 19 de enero de 1933.

Igual de importante es la fuente. La aparición habría dicho que esa fuente estaba reservada a todas las naciones para aliviar a los enfermos, y que venía a mitigar el sufrimiento. Con ello Banneux recibió desde el primer momento un carácter muy marcado: un santuario para pobres y enfermos. La veneración del agua no es allí, por tanto, algo accesorio, sino parte del núcleo del mensaje.

En Banneux no se venera ninguna imagen milagrosa de gran antigüedad ni reliquia alguna. El centro es el lugar mismo, con la fuente y la imagen de la Virgen de los Pobres en el punto de las apariciones. Los peregrinos sacan agua de la fuente y encienden velas. El mensaje que Mariette recibió el 15 de febrero de 1933 no lo reveló nunca.

Het heiligdom ligt in een bosrijk, licht heuvelachtig landschap. Het geheel is opvallend sober gehouden, in overeenstemming met de titel Maagd der Armen.

Het oudste gebouw is de kapel van de verschijningen. De eerste steen werd op 25 mei 1933 gezegend, op Hemelvaartsdag, en op 15 augustus daaropvolgend werd de kapel ingewijd. Marcel Caron, A. Lecomte en Robert Toussaint tekenden voor het ontwerp. In de winter van 1960 op 1961 werd de kapel vergroot en in 1995 het voorplein.

Vlakbij ligt de bron, op ongeveer honderd meter van het voormalige huis van de familie Beco. Zij werd in 1958 in een monumentale aanleg opgenomen, in het jaar dat ook de esplanade gereedkwam, ter gelegenheid van het vijfentwintigjarig jubileum.

Die esplanade is een grote open ruimte met een verhoogd buitenaltaar, zodat vieringen voor grote groepen zichtbaar blijven. Aan weerszijden staan de Kapel van de Boodschap en de Sint-Franciscuskapel.

Verspreid over het terrein liggen tientallen kapellen en beelden, waaronder een Sint-Michaelskapel uit 1960, een kopie van de kerk van Rhöndorf die Duitse pelgrims als verzoeningsgebaar schonken. Ook zijn er kapellen van verschillende volkeren, zoals die van Onze-Lieve-Vrouw van Walsingham en Onze-Lieve-Vrouw van La Vang. De grootste kerk op het terrein is de Église de la Vierge des Pauvres, de kerk van de Maagd der Armen.

Tussen de gebouwen door loopt een wandelweg langs beelden van heiligen die met gebedsverhoring en ziekenzorg worden verbonden, onder wie Bernadette Soubirous, Theresia van Lisieux en Pater Pio. Het voormalige huis van de familie Beco staat er nog.

Sanktuarium leży w lesistym, lekko pagórkowatym krajobrazie. Całość utrzymano w uderzająco prostej formie, zgodnie z tytułem Dziewicy Ubogiej.

Najstarszym budynkiem jest kaplica objawień. Kamień węgielny pobłogosławiono 25 maja 1933 roku, w uroczystość Wniebowstąpienia, a 15 sierpnia tego samego roku kaplicę poświęcono. Projekt sporządzili Marcel Caron, A. Lecomte i Robert Toussaint. Zimą z 1960 na 1961 rok kaplicę powiększono, a w 1995 roku przebudowano plac przed nią.

W pobliżu bije źródło, oddalone o około sto metrów od dawnego domu rodziny Beco. W 1958 roku włączono je do monumentalnego założenia, w tym samym roku, w którym ukończono esplanadę, z okazji dwudziestopięciolecia.

Esplanada to wielka otwarta przestrzeń z podwyższonym ołtarzem polowym, dzięki czemu nabożeństwa dla dużych grup pozostają widoczne. Po obu stronach stoją Kaplica Przesłania i kaplica św. Franciszka.

Po całym terenie rozsiane są dziesiątki kaplic i figur, wśród nich kaplica św. Michała z 1960 roku, kopia kościoła w Rhöndorf, ofiarowana przez niemieckich pielgrzymów jako gest pojednania. Są też kaplice różnych narodów, jak kaplica Matki Bożej z Walsingham i Matki Bożej z La Vang. Największym kościołem na terenie sanktuarium jest Église de la Vierge des Pauvres, kościół Dziewicy Ubogiej.

Między budynkami biegnie ścieżka spacerowa wzdłuż figur świętych kojarzonych z wysłuchanymi modlitwami i opieką nad chorymi, wśród nich Bernadety Soubirous, Teresy z Lisieux i Ojca Pio. Dawny dom rodziny Beco stoi tam do dziś.

Das Heiligtum liegt in einer waldreichen, leicht hügeligen Landschaft. Das Ganze ist auffallend schlicht gehalten, im Einklang mit dem Titel Jungfrau der Armen.

Das älteste Gebäude ist die Erscheinungskapelle. Der Grundstein wurde am 25. Mai 1933, an Christi Himmelfahrt, gesegnet, und am darauffolgenden 15. August wurde die Kapelle eingeweiht. Marcel Caron, A. Lecomte und Robert Toussaint zeichneten für den Entwurf verantwortlich. Im Winter 1960 auf 1961 wurde die Kapelle vergrößert und 1995 der Vorplatz.

Ganz in der Nähe liegt die Quelle, etwa hundert Meter vom einstigen Haus der Familie Beco entfernt. Sie wurde 1958 in eine monumentale Anlage einbezogen, im selben Jahr, in dem auch die Esplanade zum fünfundzwanzigjährigen Jubiläum fertig wurde.

Diese Esplanade ist ein großer offener Platz mit erhöhtem Außenaltar, sodass Feiern auch für große Gruppen sichtbar bleiben. Zu beiden Seiten stehen die Kapelle der Botschaft und die St.-Franziskus-Kapelle.

Über das Gelände verstreut liegen Dutzende Kapellen und Statuen, darunter eine St.-Michaels-Kapelle von 1960, eine Nachbildung der Kirche von Rhöndorf, die deutsche Pilger als Geste der Versöhnung stifteten. Es gibt auch Kapellen verschiedener Völker, etwa die von Unserer Lieben Frau von Walsingham und Unserer Lieben Frau von La Vang. Die größte Kirche auf dem Gelände ist die Église de la Vierge des Pauvres, die Kirche der Jungfrau der Armen.

Zwischen den Gebäuden führt ein Weg an Statuen von Heiligen vorbei, die mit Gebetserhörung und Krankenpflege verbunden werden, darunter Bernadette Soubirous, Therese von Lisieux und Pater Pio. Das einstige Haus der Familie Beco steht noch.

Le sanctuaire s'étend dans un paysage boisé et légèrement vallonné. L'ensemble est d'une sobriété frappante, en accord avec le titre de Vierge des Pauvres.

Le bâtiment le plus ancien est la chapelle des apparitions. Sa première pierre fut bénie le 25 mai 1933, jour de l'Ascension, et la chapelle fut inaugurée le 15 août suivant. Marcel Caron, A. Lecomte et Robert Toussaint en signèrent les plans. Au cours de l'hiver 1960-1961, la chapelle fut agrandie, et son parvis en 1995.

Tout près se trouve la source, à une centaine de mètres de l'ancienne maison de la famille Beco. Elle fut intégrée en 1958 dans un aménagement monumental, l'année même où fut achevée l'esplanade, à l'occasion du vingt-cinquième anniversaire.

Cette esplanade est un vaste espace ouvert doté d'un autel extérieur surélevé, afin que les célébrations restent visibles pour de grands rassemblements. De part et d'autre s'élèvent la chapelle du Message et la chapelle Saint-François.

Répartis sur le domaine, des dizaines de chapelles et de statues, parmi lesquelles une chapelle Saint-Michel de 1960, copie de l'église de Rhöndorf offerte par des pèlerins allemands en geste de réconciliation. On y trouve aussi des chapelles nationales, comme celles de Notre-Dame de Walsingham et de Notre-Dame de La Vang. La plus grande église du domaine est l'Église de la Vierge des Pauvres.

Entre les bâtiments serpente un chemin bordé de statues de saints que l'on associe aux prières exaucées et au soin des malades, parmi lesquels Bernadette Soubirous, Thérèse de Lisieux et Padre Pio. L'ancienne maison de la famille Beco est toujours là.

Il santuario si trova in un paesaggio boscoso e lievemente collinare. L'insieme è tenuto volutamente sobrio, in accordo con il titolo di Vergine dei Poveri.

L'edificio più antico è la cappella delle apparizioni. La prima pietra fu benedetta il 25 maggio 1933, giorno dell'Ascensione, e il successivo 15 agosto la cappella venne inaugurata. Il progetto è di Marcel Caron, A. Lecomte e Robert Toussaint. Nell'inverno tra il 1960 e il 1961 la cappella fu ampliata e nel 1995 lo fu il sagrato.

Poco distante si trova la sorgente, a un centinaio di metri dall'antica casa della famiglia Beco. Nel 1958 fu inserita in una sistemazione monumentale, nell'anno in cui fu completata anche la spianata, in occasione del venticinquesimo anniversario.

Quella spianata è un ampio spazio aperto con un altare all'aperto rialzato, perché le celebrazioni restino visibili anche a grandi gruppi. Ai due lati sorgono la Cappella del Messaggio e la cappella di San Francesco.

Sparse per l'area si trovano decine di cappelle e statue, tra cui una cappella di San Michele del 1960, copia della chiesa di Rhöndorf donata da pellegrini tedeschi come gesto di riconciliazione. Vi sono poi cappelle di diversi popoli, come quelle di Nostra Signora di Walsingham e di Nostra Signora di La Vang. La chiesa più grande dell'area è l'Église de la Vierge des Pauvres, la chiesa della Vergine dei Poveri.

Tra gli edifici corre un sentiero fiancheggiato da statue di santi legati alle grazie ricevute e alla cura dei malati, fra cui Bernadette Soubirous, Teresa di Lisieux e Padre Pio. L'antica casa della famiglia Beco è ancora in piedi.

El santuario se halla en un paisaje boscoso y levemente ondulado. El conjunto se ha mantenido llamativamente sobrio, en consonancia con el título de Virgen de los Pobres.

El edificio más antiguo es la capilla de las apariciones. Su primera piedra se bendijo el 25 de mayo de 1933, día de la Ascensión, y el 15 de agosto siguiente se inauguró la capilla. Firmaron el proyecto Marcel Caron, A. Lecomte y Robert Toussaint. En el invierno de 1960 a 1961 la capilla fue ampliada, y en 1995 lo fue el atrio.

Muy cerca está la fuente, a unos cien metros de la antigua casa de la familia Beco. En 1958 quedó integrada en una ordenación monumental, el mismo año en que se terminó la explanada, con motivo del vigesimoquinto aniversario.

Esa explanada es un gran espacio abierto con un altar exterior elevado, para que las celebraciones sigan siendo visibles a los grupos numerosos. A ambos lados están la Capilla del Mensaje y la capilla de San Francisco.

Repartidas por el recinto hay decenas de capillas e imágenes, entre ellas una capilla de San Miguel de 1960, copia de la iglesia de Rhöndorf, que peregrinos alemanes regalaron como gesto de reconciliación. Hay también capillas de distintos pueblos, como las de Nuestra Señora de Walsingham y Nuestra Señora de La Vang. La mayor iglesia del recinto es la Église de la Vierge des Pauvres, la iglesia de la Virgen de los Pobres.

Entre los edificios discurre un paseo jalonado de imágenes de santos asociados a las plegarias escuchadas y al cuidado de los enfermos, entre ellos Bernadette Soubirous, Teresa de Lisieux y el Padre Pío. La antigua casa de la familia Beco sigue en pie.

De vaste feestdag van Onze-Lieve-Vrouw van Banneux is 15 januari, de dag van de eerste verschijning in 1933. Het bedevaartseizoen zelf loopt van mei tot oktober, met dagelijkse vieringen en gebedsdiensten bij de bron.

De zorg voor zieken staat in Banneux centraal. Het hospitaal werd vanaf december 1938 gebouwd en ging in juni 1946 open, met plaats voor 360 bedden; zusters van Sint-Vincentius a Paulo staan er sinds 1934 aan het werk. Voor zieke pelgrims worden bijzondere driedaagse bedevaarten gehouden, met dagelijkse zegening en eigen vieringen.

De internationale uitstraling is groot. Het heiligdom richt zich uitdrukkelijk op pelgrims uit vele landen, wat ook blijkt uit de nationale kapellen op het terrein en uit de vele talen waarin het heiligdom zijn bezoekers bedient. Duitse pelgrims bouwden er in 1960 een kapel als verzoeningsgebaar, waarvan de eerste steen door pater Paul Adenauer werd gezegend.

Paus Johannes Paulus II bezocht Banneux op 21 mei 1985, ging er voor in de eucharistie en ontmoette Mariette Beco, de zienares van 1933.

Stałym dniem świątecznym Matki Bożej z Banneux jest 15 stycznia, dzień pierwszego objawienia w 1933 roku. Sam sezon pielgrzymkowy trwa od maja do października, z codziennymi nabożeństwami i modlitwami przy źródle.

Troska o chorych zajmuje w Banneux miejsce centralne. Szpital budowano od grudnia 1938 roku, a otwarto go w czerwcu 1946 roku; miał 360 łóżek, a siostry św. Wincentego a Paulo pracują tam od 1934 roku. Dla chorych pielgrzymów organizuje się osobne trzydniowe pielgrzymki, z codziennym błogosławieństwem i własnymi nabożeństwami.

Międzynarodowe oddziaływanie sanktuarium jest duże. Zwraca się ono wyraźnie do pielgrzymów z wielu krajów, o czym świadczą zarówno kaplice narodowe na terenie sanktuarium, jak i wiele języków, w których obsługuje ono swoich gości. Niemieccy pielgrzymi zbudowali tu w 1960 roku kaplicę jako gest pojednania; jej kamień węgielny pobłogosławił ksiądz Paul Adenauer.

Papież Jan Paweł II odwiedził Banneux 21 maja 1985 roku, przewodniczył tam Eucharystii i spotkał się z Mariette Beco, wizjonerką z 1933 roku.

Der feste Festtag Unserer Lieben Frau von Banneux ist der 15. Januar, der Tag der ersten Erscheinung von 1933. Die Wallfahrtssaison selbst läuft von Mai bis Oktober, mit täglichen Gottesdiensten und Gebetsandachten an der Quelle.

Die Sorge für die Kranken steht in Banneux im Mittelpunkt. Das Hospital wurde ab Dezember 1938 gebaut und im Juni 1946 eröffnet, mit Platz für 360 Betten; Schwestern vom heiligen Vinzenz von Paul arbeiten dort seit 1934. Für kranke Pilger werden besondere dreitägige Wallfahrten gehalten, mit täglicher Segnung und eigenen Gottesdiensten.

Die internationale Ausstrahlung ist groß. Das Heiligtum wendet sich ausdrücklich an Pilger aus vielen Ländern, was auch die Nationalkapellen auf dem Gelände und die vielen Sprachen zeigen, in denen es seine Besucher betreut. Deutsche Pilger errichteten dort 1960 eine Kapelle als Geste der Versöhnung, deren Grundstein Pater Paul Adenauer segnete.

Papst Johannes Paul II. besuchte Banneux am 21. Mai 1985, stand dort der Eucharistiefeier vor und traf Mariette Beco, die Seherin von 1933.

La fête fixe de Notre-Dame de Banneux est le 15 janvier, jour de la première apparition, en 1933. La saison de pèlerinage, elle, court de mai à octobre, avec des célébrations quotidiennes et des temps de prière à la source.

Le service des malades est au cœur de Banneux. L'hôpital fut construit à partir de décembre 1938 et ouvrit ses portes en juin 1946, avec une capacité de 360 lits ; des sœurs de Saint-Vincent-de-Paul y travaillent depuis 1934. Des pèlerinages particuliers de trois jours sont organisés pour les pèlerins malades, avec bénédiction quotidienne et célébrations propres.

Le rayonnement international est considérable. Le sanctuaire s'adresse expressément aux pèlerins de nombreux pays, comme en témoignent les chapelles nationales du domaine et les nombreuses langues dans lesquelles il accueille ses visiteurs. Des pèlerins allemands y bâtirent en 1960 une chapelle en geste de réconciliation, dont la première pierre fut bénie par l'abbé Paul Adenauer.

Le pape Jean-Paul II se rendit à Banneux le 21 mai 1985, y présida l'eucharistie et rencontra Mariette Beco, la voyante de 1933.

La festa fissa di Nostra Signora di Banneux è il 15 gennaio, giorno della prima apparizione del 1933. La stagione dei pellegrinaggi va da maggio a ottobre, con celebrazioni quotidiane e momenti di preghiera alla sorgente.

La cura dei malati è al centro della vita di Banneux. L'ospedale fu costruito a partire dal dicembre 1938 e aprì nel giugno 1946 con 360 posti letto; le suore di San Vincenzo de' Paoli vi prestano servizio dal 1934. Per i pellegrini malati si tengono particolari pellegrinaggi di tre giorni, con benedizione quotidiana e celebrazioni proprie.

Il respiro internazionale è ampio. Il santuario si rivolge espressamente a pellegrini di molti paesi, come mostrano le cappelle nazionali presenti nell'area e le numerose lingue in cui accoglie i suoi visitatori. Nel 1960 pellegrini tedeschi vi costruirono una cappella come gesto di riconciliazione, la cui prima pietra fu benedetta da padre Paul Adenauer.

Papa Giovanni Paolo II visitò Banneux il 21 maggio 1985, vi presiedette l'eucaristia e incontrò Mariette Beco, la veggente del 1933.

La fiesta fija de Nuestra Señora de Banneux es el 15 de enero, día de la primera aparición de 1933. La temporada de peregrinación va de mayo a octubre, con celebraciones diarias y actos de oración junto a la fuente.

El cuidado de los enfermos ocupa en Banneux el lugar central. El hospital se construyó a partir de diciembre de 1938 y abrió en junio de 1946, con capacidad para 360 camas; las hermanas de San Vicente de Paúl trabajan allí desde 1934. Para los peregrinos enfermos se organizan peregrinaciones especiales de tres días, con bendición diaria y celebraciones propias.

La proyección internacional es grande. El santuario se dirige expresamente a peregrinos de muchos países, como muestran las capillas nacionales del recinto y las numerosas lenguas en que atiende a sus visitantes. Peregrinos alemanes levantaron allí en 1960 una capilla como gesto de reconciliación, cuya primera piedra bendijo el padre Paul Adenauer.

El papa Juan Pablo II visitó Banneux el 21 de mayo de 1985, presidió allí la eucaristía y se encontró con Mariette Beco, la vidente de 1933.