EchternachEchternachEchternachEchternachEchternachEchternach

Willibrord werd omstreeks 658 in Northumbrië geboren en kwam als oblaat in de abdij van Ripon, onder invloed van bisschop Wilfrid. Daarna studeerde hij jarenlang in Ierland, in Rath Melsigi, bij Ecgberht van Ripon. Op verzoek van Pepijn van Herstal zond Ecgberht hem met elf gezellen naar de Friezen.

Bij zijn tweede bezoek aan Rome, in 695, gaf paus Sergius I hem het pallium en wijdde hem tot bisschop van de Friezen. Willibrord vestigde zijn zetel in Utrecht. In 698 schonk Irmina van Oeren hem grond bij Echternach, waar hij met financiële steun van Pepijn van Herstal een abdij stichtte; de eerste kerk kwam in 700 gereed.

Toen de heidense koning Radbod in 716 Friesland heroverde, week Willibrord uit. Na diens dood in 719 keerde hij terug en herbouwde hij met hulp van Bonifatius de kerken. Hij stierf op 7 november 739 in Echternach en werd er begraven; zijn graf werd al spoedig een bedevaartsoord.

De abdij groeide uit tot een van de belangrijkste scriptoria van het Frankische rijk. Daar ontstonden onder meer de evangeliaria van Augsburg, Maaseik en Trier, en in de elfde eeuw de Codex Aureus van Echternach, die geheel in gouden inkt is geschreven.

Op dezelfde plaats volgden zes kerken elkaar op. Tussen 1016 en 1031 verrees een romaanse basiliek. In de dertiende eeuw kwamen er gotische gewelven en zijkapellen bij, in de zeventiende eeuw opnieuw kapellen. Tussen 1863 en 1868 werd de kerk ingrijpend hersteld, in neoromaanse geest.

De Franse tijd maakte een einde aan de abdij. De laatste abt stierf in 1793 en kreeg geen opvolger; in 1797 werden de gebouwen als staatsgoed verkocht en korte tijd als porseleinfabriek gebruikt. In december 1944 verwoestten Duitse troepen het westelijke deel van de kerk. De herbouw, in romaanse vormen, was in 1953 voltooid.

Willibrord urodził się około 658 roku w Nortumbrii i jako oblat trafił do opactwa w Ripon, pod wpływem biskupa Wilfrida. Potem przez wiele lat studiował w Irlandii, w Rath Melsigi, u Ecgberhta z Ripon. Na prośbę Pepina z Herstalu Ecgberht wysłał go wraz z jedenastoma towarzyszami do Fryzów.

Podczas drugiej wizyty w Rzymie, w 695 roku, papież Sergiusz I wręczył mu paliusz i wyświęcił go na biskupa Fryzów. Willibrord osadził swoją stolicę w Utrechcie. W 698 roku Irmina z Oeren podarowała mu ziemię pod Echternach, gdzie przy wsparciu finansowym Pepina z Herstalu założył opactwo; pierwszy kościół ukończono w 700 roku.

Gdy pogański król Radbod odzyskał w 716 roku Fryzję, Willibrord musiał się wycofać. Po jego śmierci w 719 roku wrócił i z pomocą Bonifacego odbudował kościoły. Zmarł 7 listopada 739 roku w Echternach i tam został pochowany; jego grób szybko stał się celem pielgrzymek.

Opactwo wyrosło na jedno z najważniejszych skryptoriów państwa Franków. Powstały tam między innymi ewangeliarze z Augsburga, Maaseik i Trewiru, a w XI wieku Codex Aureus z Echternach, spisany w całości złotym atramentem.

W tym samym miejscu następowało po sobie sześć kościołów. W latach 1016-1031 stanęła bazylika romańska. W XIII wieku doszły sklepienia gotyckie i kaplice boczne, a w XVII wieku kolejne kaplice. W latach 1863-1868 kościół gruntownie odnowiono w duchu neoromańskim.

Epoka francuska położyła kres opactwu. Ostatni opat zmarł w 1793 roku i nie otrzymał następcy; w 1797 roku zabudowania sprzedano jako dobro państwowe i przez pewien czas mieściła się w nich fabryka porcelany. W grudniu 1944 roku wojska niemieckie zniszczyły zachodnią część kościoła. Odbudowę w formach romańskich ukończono w 1953 roku.

Willibrord wurde um 658 in Northumbrien geboren und kam als Oblate in die Abtei von Ripon, unter dem Einfluss von Bischof Wilfrid. Danach studierte er jahrelang in Irland, in Rath Melsigi, bei Ecgberht von Ripon. Auf Bitten Pippins von Herstal sandte Ecgberht ihn mit elf Gefährten zu den Friesen.

Bei seinem zweiten Besuch in Rom, im Jahr 695, gab Papst Sergius I. ihm das Pallium und weihte ihn zum Bischof der Friesen. Willibrord nahm seinen Sitz in Utrecht. 698 schenkte ihm Irmina von Oeren Land bei Echternach, wo er mit finanzieller Unterstützung Pippins von Herstal eine Abtei gründete; die erste Kirche war 700 fertig.

Als der heidnische König Radbod 716 Friesland zurückeroberte, musste Willibrord weichen. Nach dessen Tod 719 kehrte er zurück und baute mit Hilfe des Bonifatius die Kirchen wieder auf. Er starb am 7. November 739 in Echternach und wurde dort begraben; sein Grab wurde bald zu einem Wallfahrtsort.

Die Abtei wuchs zu einem der bedeutendsten Skriptorien des Frankenreichs heran. Dort entstanden unter anderem die Evangeliare von Augsburg, Maaseik und Trier und im elften Jahrhundert der Codex Aureus von Echternach, der ganz in Goldtinte geschrieben ist.

An derselben Stelle folgten sechs Kirchen aufeinander. Zwischen 1016 und 1031 entstand eine romanische Basilika. Im dreizehnten Jahrhundert kamen gotische Gewölbe und Seitenkapellen hinzu, im siebzehnten Jahrhundert erneut Kapellen. Zwischen 1863 und 1868 wurde die Kirche gründlich instand gesetzt, im neuromanischen Geist.

Die französische Zeit setzte der Abtei ein Ende. Der letzte Abt starb 1793 und erhielt keinen Nachfolger; 1797 wurden die Gebäude als Staatsgut verkauft und kurze Zeit als Porzellanfabrik genutzt. Im Dezember 1944 zerstörten deutsche Truppen den westlichen Teil der Kirche. Der Wiederaufbau in romanischen Formen war 1953 abgeschlossen.

Willibrord naquit vers 658 en Northumbrie et entra comme oblat à l'abbaye de Ripon, sous l'influence de l'évêque Wilfrid. Il étudia ensuite de longues années en Irlande, à Rath Melsigi, auprès d'Ecgberht de Ripon. À la demande de Pépin de Herstal, Ecgberht l'envoya avec onze compagnons chez les Frisons.

Lors de sa seconde visite à Rome, en 695, le pape Serge Ier lui remit le pallium et le sacra évêque des Frisons. Willibrord établit son siège à Utrecht. En 698, Irmine d'Oeren lui fit don de terres près d'Echternach, où il fonda une abbaye avec le soutien financier de Pépin de Herstal ; la première église fut achevée en 700.

Lorsque le roi païen Radbod reconquit la Frise en 716, Willibrord dut se retirer. Après la mort de celui-ci en 719, il revint et reconstruisit les églises avec l'aide de Boniface. Il mourut le 7 novembre 739 à Echternach, où il fut enterré ; son tombeau devint bientôt un lieu de pèlerinage.

L'abbaye devint l'un des plus importants scriptoria de l'empire franc. Y furent produits notamment les évangéliaires d'Augsbourg, de Maaseik et de Trèves, et, au onzième siècle, le Codex Aureus d'Echternach, écrit entièrement à l'encre d'or.

Six églises se sont succédé au même endroit. Entre 1016 et 1031 s'éleva une basilique romane. Au treizième siècle vinrent s'ajouter des voûtes gothiques et des chapelles latérales, au dix-septième siècle de nouvelles chapelles. Entre 1863 et 1868, l'église fut profondément restaurée, dans un esprit néoroman.

L'époque française mit fin à l'abbaye. Le dernier abbé mourut en 1793 sans successeur ; en 1797, les bâtiments furent vendus comme biens nationaux et servirent quelque temps de manufacture de porcelaine. En décembre 1944, les troupes allemandes détruisirent la partie occidentale de l'église. La reconstruction, dans des formes romanes, fut achevée en 1953.

Villibrordo nacque intorno al 658 in Northumbria ed entrò come oblato nell'abbazia di Ripon, sotto l'influsso del vescovo Wilfrido. Studiò poi per anni in Irlanda, a Rath Melsigi, presso Ecgberht di Ripon. Su richiesta di Pipino di Herstal, Ecgberht lo inviò con undici compagni presso i Frisoni.

Durante la sua seconda visita a Roma, nel 695, papa Sergio I gli consegnò il pallio e lo consacrò vescovo dei Frisoni. Villibrordo pose la sua sede a Utrecht. Nel 698 Irmina di Oeren gli donò dei terreni presso Echternach, dove con il sostegno finanziario di Pipino di Herstal fondò un'abbazia; la prima chiesa fu pronta nel 700.

Quando nel 716 il re pagano Radbodo riconquistò la Frisia, Villibrordo dovette ritirarsi. Dopo la morte di quest'ultimo, nel 719, tornò e ricostruì le chiese con l'aiuto di Bonifacio. Morì il 7 novembre 739 a Echternach e vi fu sepolto; la sua tomba divenne ben presto meta di pellegrinaggio.

L'abbazia divenne uno dei più importanti scriptoria dell'impero franco. Vi nacquero tra l'altro gli evangeliari di Augusta, Maaseik e Treviri e, nell'undicesimo secolo, il Codex Aureus di Echternach, interamente scritto in inchiostro d'oro.

Nello stesso luogo si succedettero sei chiese. Tra il 1016 e il 1031 sorse una basilica romanica. Nel Duecento si aggiunsero volte gotiche e cappelle laterali, nel Seicento altre cappelle. Tra il 1863 e il 1868 la chiesa fu profondamente restaurata, in spirito neoromanico.

Il periodo francese pose fine all'abbazia. L'ultimo abate morì nel 1793 e non ebbe successore; nel 1797 gli edifici furono venduti come beni demaniali e per breve tempo usati come fabbrica di porcellane. Nel dicembre 1944 le truppe tedesche distrussero la parte occidentale della chiesa. La ricostruzione, in forme romaniche, fu completata nel 1953.

Willibrordo nació hacia 658 en Northumbria y entró como oblato en la abadía de Ripon, bajo la influencia del obispo Wilfrido. Estudió después durante años en Irlanda, en Rath Melsigi, con Ecgberht de Ripon. A petición de Pipino de Heristal, Ecgberht lo envió con once compañeros a los frisones.

En su segunda visita a Roma, en 695, el papa Sergio I le entregó el palio y lo consagró obispo de los frisones. Willibrordo fijó su sede en Utrecht. En 698 Irmina de Oeren le donó unas tierras junto a Echternach, donde fundó una abadía con el apoyo económico de Pipino de Heristal; la primera iglesia quedó terminada en 700.

Cuando el rey pagano Radbod reconquistó Frisia en 716, Willibrordo hubo de retirarse. Tras la muerte de aquel en 719 regresó y reconstruyó las iglesias con ayuda de Bonifacio. Murió el 7 de noviembre de 739 en Echternach y allí fue enterrado; su sepulcro se convirtió muy pronto en lugar de peregrinación.

La abadía llegó a ser uno de los escritorios más importantes del reino franco. Allí nacieron, entre otros, los evangeliarios de Augsburgo, Maaseik y Tréveris y, en el siglo XI, el Codex Aureus de Echternach, escrito enteramente con tinta de oro.

En el mismo emplazamiento se sucedieron seis iglesias. Entre 1016 y 1031 se levantó una basílica románica. En el siglo XIII se añadieron bóvedas góticas y capillas laterales, y en el siglo XVII nuevas capillas. Entre 1863 y 1868 la iglesia fue restaurada a fondo con criterio neorrománico.

La época francesa puso fin a la abadía. El último abad murió en 1793 y no tuvo sucesor; en 1797 los edificios se vendieron como bienes nacionales y sirvieron durante un breve tiempo de fábrica de porcelana. En diciembre de 1944 las tropas alemanas destruyeron la parte occidental de la iglesia. La reconstrucción, en formas románicas, concluyó en 1953.

Vereerd wordt het graf van de heilige Willibrord, de Angelsaksische missionaris die de kerk in de Lage Landen organiseerde en die vaak de apostel van de Benelux wordt genoemd. Hij is de patroonheilige van Luxemburg.

Zijn stoffelijke resten liggen in de crypte onder het koor van de basiliek. Die crypte dateert volgens de ene bron uit de achtste eeuw en volgens de andere uit de karolingische tijd; zij bleef door alle verwoestingen heen onbeschadigd.

In de crypte staat een neogotisch grafmonument uit 1906, waarin de merovingische sarcofaag van de heilige is opgenomen. Pelgrims trekken er langs, en ook de springprocessie eindigt bij dit graf.

De verering richtte zich van oudsher op genezing. Deelnemers ondernamen de tocht als boetedoening en vooral om vallende ziekte, Sint-Vitusdans of stuiptrekkingen af te wenden.

Naast het graf wordt in Echternach de nagedachtenis aan de abdij zelf hooggehouden. Paus Pius XII verleende de kerk in 1939 de titel basilica minor, juist met het oog op haar betekenis als bedevaartplaats voor de vereerders van Willibrord.

Czczony jest grób świętego Willibrorda, anglosaskiego misjonarza, który zorganizował Kościół w Niderlandach i którego często nazywa się apostołem Beneluksu. Jest on patronem Luksemburga.

Jego szczątki spoczywają w krypcie pod prezbiterium bazyliki. Krypta ta pochodzi według jednego źródła z VIII wieku, a według innego z czasów karolińskich; przetrwała wszystkie zniszczenia bez uszczerbku.

W krypcie stoi neogotycki nagrobek z 1906 roku, w który wmontowano merowiński sarkofag świętego. Pielgrzymi przechodzą obok niego, a także procesja skacząca kończy bieg przy tym grobie.

Kult od dawna wiązał się z uzdrawianiem. Uczestnicy podejmowali wędrówkę jako pokutę, a przede wszystkim po to, by odsunąć od siebie padaczkę, taniec świętego Wita albo drgawki.

Obok grobu w Echternach pielęgnuje się pamięć o samym opactwie. Papież Pius XII nadał kościołowi w 1939 roku tytuł bazyliki mniejszej, właśnie ze względu na jego znaczenie jako miejsca pielgrzymek czcicieli Willibrorda.

Verehrt wird das Grab des heiligen Willibrord, des angelsächsischen Missionars, der die Kirche in den Niederen Landen organisierte und der oft der Apostel der Benelux genannt wird. Er ist der Schutzpatron Luxemburgs.

Seine sterblichen Überreste liegen in der Krypta unter dem Chor der Basilika. Diese Krypta stammt nach der einen Quelle aus dem achten Jahrhundert, nach der anderen aus karolingischer Zeit; sie blieb durch alle Zerstörungen hindurch unbeschädigt.

In der Krypta steht ein neugotisches Grabmal von 1906, in das der merowingische Sarkophag des Heiligen einbezogen ist. Pilger ziehen daran vorbei, und auch die Springprozession endet an diesem Grab.

Die Verehrung richtete sich seit alters auf Heilung. Die Teilnehmer unternahmen den Weg als Buße und vor allem, um Fallsucht, Veitstanz oder Krämpfe abzuwenden.

Neben dem Grab wird in Echternach das Andenken an die Abtei selbst hochgehalten. Papst Pius XII. verlieh der Kirche 1939 den Titel Basilica minor, gerade im Hinblick auf ihre Bedeutung als Wallfahrtsort für die Verehrer Willibrords.

L'objet de la vénération est le tombeau de saint Willibrord, le missionnaire anglo-saxon qui organisa l'Église dans les Pays-Bas et que l'on appelle souvent l'apôtre du Benelux. Il est le saint patron du Luxembourg.

Sa dépouille repose dans la crypte, sous le chœur de la basilique. Cette crypte date, selon une source, du huitième siècle, et selon une autre de l'époque carolingienne ; elle a traversé toutes les destructions sans dommage.

La crypte abrite un monument funéraire néogothique de 1906, qui enchâsse le sarcophage mérovingien du saint. Les pèlerins défilent devant, et la procession dansante s'achève elle aussi à ce tombeau.

La dévotion a de tout temps visé la guérison. Les participants entreprenaient la marche en pénitence et surtout pour écarter l'épilepsie, la danse de Saint-Guy ou les convulsions.

Outre le tombeau, Echternach honore la mémoire de l'abbaye elle-même. Le pape Pie XII conféra à l'église en 1939 le titre de basilique mineure, précisément en raison de son importance comme lieu de pèlerinage pour ceux qui vénèrent Willibrord.

Si venera la tomba di san Villibrordo, il missionario anglosassone che organizzò la Chiesa nei Paesi Bassi e che viene spesso chiamato l'apostolo del Benelux. È il patrono del Lussemburgo.

Le sue spoglie riposano nella cripta sotto il coro della basilica. Quella cripta risale secondo una fonte all'ottavo secolo e secondo un'altra all'epoca carolingia; attraverso tutte le distruzioni rimase intatta.

Nella cripta si trova un monumento sepolcrale neogotico del 1906, nel quale è incorporato il sarcofago merovingio del santo. I pellegrini vi sfilano davanti, e anche la processione danzante termina presso questa tomba.

La venerazione si rivolgeva da sempre alla guarigione. I partecipanti compivano il cammino come penitenza e soprattutto per allontanare l'epilessia, il ballo di san Vito o le convulsioni.

Oltre alla tomba, a Echternach si tiene viva la memoria dell'abbazia stessa. Papa Pio XII concesse alla chiesa nel 1939 il titolo di basilica minore, proprio in considerazione della sua importanza come meta di pellegrinaggio per i devoti di Villibrordo.

Se venera la tumba de san Willibrordo, el misionero anglosajón que organizó la Iglesia en los Países Bajos y a quien se llama a menudo el apóstol del Benelux. Es el patrono de Luxemburgo.

Sus restos mortales reposan en la cripta bajo el coro de la basílica. Esa cripta data, según una fuente, del siglo VIII y, según otra, de época carolingia; se conservó intacta a través de todas las destrucciones.

En la cripta se alza un monumento funerario neogótico de 1906 en el que está integrado el sarcófago merovingio del santo. Los peregrinos desfilan ante él, y también la procesión saltarina termina en este sepulcro.

La veneración se dirigió desde antiguo a la curación. Los participantes emprendían la marcha como penitencia y, sobre todo, para conjurar la epilepsia, el baile de San Vito o las convulsiones.

Junto a la tumba, en Echternach se mantiene vivo el recuerdo de la abadía misma. El papa Pío XII concedió a la iglesia en 1939 el título de basílica menor, precisamente en atención a su importancia como lugar de peregrinación para los devotos de Willibrordo.

De basiliek van Sint-Willibrord staat midden in Echternach, op het voormalige abdijterrein. Wat u ziet is in hoofdzaak de herbouw van na 1944, uitgevoerd in romaanse vormen naar het voorbeeld van de kerk die tussen 1016 en 1031 tot stand kwam.

Het middenschip wordt gedragen door afwisselend pijlers en zuilen, verbonden door rondbogen. Het houten balkenplafond gaat terug op de elfde eeuw. De zijbeuken hebben gotische gewelven uit de dertiende eeuw; in de zeventiende eeuw kwamen daar nog kapellen bij.

In het gewelf van het koor zijn resten van fresco's uit de elfde en twaalfde eeuw bewaard. De glas-in-loodramen zijn twintigste-eeuws werk, onder meer van Jacques Le Chevallier en Paul Bony. In de kerk hangt een schilderij uit 1604 waarop Willibrord te midden van pelgrims is afgebeeld, met een springprocessie erbij.

De kerk telt in haar huidige gedaante de sporen van veertien eeuwen bouwen. Zes kerken zijn hier na elkaar verrezen. De huidige gaat in vorm terug op de romaanse basiliek van 1016 tot 1031, die tussen 1863 en 1868 nog in neoromaanse geest werd hersteld voordat de oorlogsschade van 1944 een nieuwe herbouw nodig maakte.

Een trap voert naar de crypte, het oudste deel van het gebouw. Daar staat het neogotische grafmonument van 1906 met de merovingische sarcofaag; het is het einddoel van de processie.

Rondom de basiliek liggen de gebouwen van de voormalige abdij, die na de opheffing in andere handen overgingen. Daarin was het scriptorium ondergebracht dat Echternach in het hele Frankische rijk bekend maakte. De processie zelf begint bij een brug over de Sûre en legt ongeveer anderhalve kilometer af naar de kerk.

Bazylika świętego Willibrorda stoi pośrodku Echternach, na dawnym terenie opactwa. To, co Państwo widzą, jest w zasadniczej części odbudową po 1944 roku, wykonaną w formach romańskich na wzór kościoła powstałego w latach 1016-1031.

Nawę główną dźwigają na przemian filary i kolumny, połączone łukami pełnymi. Drewniany strop belkowy sięga XI wieku. Nawy boczne mają sklepienia gotyckie z XIII wieku; w XVII wieku dobudowano do nich jeszcze kaplice.

W sklepieniu prezbiterium zachowały się resztki fresków z XI i XII wieku. Witraże to dzieła dwudziestowieczne, między innymi Jacques'a Le Chevalliera i Paula Bony'ego. W kościele wisi obraz z 1604 roku, na którym Willibrord został przedstawiony wśród pielgrzymów, wraz z procesją skaczącą.

Kościół w dzisiejszej postaci nosi ślady czternastu stuleci budowania. Sześć świątyń następowało tu po sobie. Obecna nawiązuje formą do bazyliki romańskiej z lat 1016-1031, którą w latach 1863-1868 odnowiono jeszcze w duchu neoromańskim, zanim zniszczenia wojenne z 1944 roku wymusiły nową odbudowę.

Schody prowadzą do krypty, najstarszej części budowli. Stoi tam neogotycki nagrobek z 1906 roku z merowińskim sarkofagiem; to cel procesji.

Wokół bazyliki rozciągają się zabudowania dawnego opactwa, które po kasacie przeszły w inne ręce. Mieściło się w nich skryptorium, które rozsławiło Echternach w całym państwie Franków. Sama procesja rusza od mostu na Sûre i pokonuje około półtora kilometra do kościoła.

Die Basilika Sankt Willibrord steht mitten in Echternach, auf dem einstigen Abteigelände. Was Sie sehen, ist im Wesentlichen der Wiederaufbau nach 1944, ausgeführt in romanischen Formen nach dem Vorbild der Kirche, die zwischen 1016 und 1031 entstand.

Das Mittelschiff wird von abwechselnd Pfeilern und Säulen getragen, die durch Rundbögen verbunden sind. Die hölzerne Balkendecke geht auf das elfte Jahrhundert zurück. Die Seitenschiffe haben gotische Gewölbe aus dem dreizehnten Jahrhundert; im siebzehnten Jahrhundert kamen noch Kapellen hinzu.

Im Gewölbe des Chores sind Reste von Fresken aus dem elften und zwölften Jahrhundert erhalten. Die Glasfenster sind Arbeiten des zwanzigsten Jahrhunderts, unter anderem von Jacques Le Chevallier und Paul Bony. In der Kirche hängt ein Gemälde von 1604, auf dem Willibrord inmitten von Pilgern dargestellt ist, mit einer Springprozession dabei.

Die Kirche trägt in ihrer heutigen Gestalt die Spuren von vierzehn Jahrhunderten Baugeschichte. Sechs Kirchen sind hier nacheinander entstanden. Die heutige geht in ihrer Form auf die romanische Basilika von 1016 bis 1031 zurück, die zwischen 1863 und 1868 noch im neuromanischen Geist instand gesetzt wurde, bevor die Kriegsschäden von 1944 einen neuen Wiederaufbau nötig machten.

Eine Treppe führt in die Krypta, den ältesten Teil des Gebäudes. Dort steht das neugotische Grabmal von 1906 mit dem merowingischen Sarkophag; es ist das Ziel der Prozession.

Rings um die Basilika liegen die Gebäude der ehemaligen Abtei, die nach der Aufhebung in andere Hände übergingen. Darin war das Skriptorium untergebracht, das Echternach im ganzen Frankenreich bekannt machte. Die Prozession selbst beginnt an einer Brücke über die Sauer und legt etwa anderthalb Kilometer bis zur Kirche zurück.

La basilique Saint-Willibrord se dresse au cœur d'Echternach, sur l'ancien domaine abbatial. Ce que vous voyez est pour l'essentiel la reconstruction postérieure à 1944, exécutée dans des formes romanes sur le modèle de l'église édifiée entre 1016 et 1031.

La nef centrale repose sur une alternance de piliers et de colonnes reliés par des arcs en plein cintre. Le plafond de poutres en bois remonte au onzième siècle. Les bas-côtés ont des voûtes gothiques du treizième siècle ; au dix-septième siècle s'y ajoutèrent encore des chapelles.

La voûte du chœur conserve des restes de fresques des onzième et douzième siècles. Les vitraux sont l'œuvre du vingtième siècle, notamment de Jacques Le Chevallier et de Paul Bony. L'église abrite un tableau de 1604 représentant Willibrord au milieu de pèlerins, avec une procession dansante.

Sous sa forme actuelle, l'église porte les traces de quatorze siècles de construction. Six églises s'y sont succédé. L'actuelle reprend la forme de la basilique romane de 1016-1031, encore restaurée dans un esprit néoroman entre 1863 et 1868, avant que les dommages de guerre de 1944 n'imposent une nouvelle reconstruction.

Un escalier mène à la crypte, la partie la plus ancienne de l'édifice. Là se trouve le monument funéraire néogothique de 1906 avec le sarcophage mérovingien ; c'est le but ultime de la procession.

Autour de la basilique s'étendent les bâtiments de l'ancienne abbaye, passés en d'autres mains après sa suppression. Ils abritaient le scriptorium qui fit la renommée d'Echternach dans tout l'empire franc. La procession, elle, part d'un pont sur la Sûre et parcourt environ un kilomètre et demi jusqu'à l'église.

La basilica di San Villibrordo sorge nel centro di Echternach, sull'antica area abbaziale. Quello che vedrà è in sostanza la ricostruzione successiva al 1944, realizzata in forme romaniche sul modello della chiesa sorta tra il 1016 e il 1031.

La navata centrale è sostenuta alternativamente da pilastri e colonne, collegati da archi a tutto sesto. Il soffitto ligneo a travi risale all'undicesimo secolo. Le navate laterali hanno volte gotiche del Duecento; nel Seicento vi si aggiunsero ancora delle cappelle.

Nella volta del coro si conservano resti di affreschi dell'undicesimo e del dodicesimo secolo. Le vetrate sono opera novecentesca, tra gli altri di Jacques Le Chevallier e Paul Bony. Nella chiesa è appeso un dipinto del 1604 in cui Villibrordo è raffigurato in mezzo ai pellegrini, con una processione danzante.

Nella sua forma attuale la chiesa porta le tracce di quattordici secoli di costruzioni. Sei chiese si sono qui succedute. L'attuale riprende nelle forme la basilica romanica del 1016-1031, restaurata tra il 1863 e il 1868 in spirito neoromanico prima che i danni di guerra del 1944 rendessero necessaria una nuova ricostruzione.

Una scala porta alla cripta, la parte più antica dell'edificio. Vi si trova il monumento sepolcrale neogotico del 1906 con il sarcofago merovingio; è la meta finale della processione.

Attorno alla basilica si trovano gli edifici dell'antica abbazia, passati ad altre mani dopo la soppressione. In essi era ospitato lo scriptorium che rese Echternach celebre in tutto l'impero franco. La processione stessa comincia presso un ponte sulla Sûre e percorre circa un chilometro e mezzo fino alla chiesa.

La basílica de San Willibrordo se alza en el centro de Echternach, en el antiguo recinto abacial. Lo que usted ve es en lo esencial la reconstrucción posterior a 1944, ejecutada en formas románicas siguiendo el modelo de la iglesia levantada entre 1016 y 1031.

La nave central se sostiene sobre pilares y columnas alternados, unidos por arcos de medio punto. El techo de vigas de madera se remonta al siglo XI. Las naves laterales tienen bóvedas góticas del siglo XIII; en el siglo XVII se les añadieron aún algunas capillas.

En la bóveda del coro se conservan restos de frescos de los siglos XI y XII. Las vidrieras son obra del siglo XX, entre otros de Jacques Le Chevallier y Paul Bony. En la iglesia cuelga un cuadro de 1604 en el que Willibrordo aparece rodeado de peregrinos, con una procesión saltarina incluida.

La iglesia reúne en su forma actual las huellas de catorce siglos de construcción. Aquí se han sucedido seis templos. El actual remite formalmente a la basílica románica de 1016 a 1031, que entre 1863 y 1868 fue restaurada además con criterio neorrománico antes de que los daños de guerra de 1944 obligaran a una nueva reconstrucción.

Una escalera conduce a la cripta, la parte más antigua del edificio. Allí se encuentra el monumento funerario neogótico de 1906 con el sarcófago merovingio; es la meta final de la procesión.

En torno a la basílica se disponen los edificios de la antigua abadía, que tras la supresión pasaron a otras manos. En ellos se alojaba el escritorio que hizo famosa a Echternach en todo el reino franco. La procesión misma arranca en un puente sobre el Sûre y recorre alrededor de kilómetro y medio hasta la iglesia.

De feestdag van Willibrord valt op 7 november, zijn sterfdag in 739. De bekendste viering is echter de springprocessie op dinsdag na Pinksteren, waarvan de datum met het paasfeest meeschuift.

De stoet begint bij de brug over de Sûre. De deelnemers gaan in rijen van vier of vijf, met witte zakdoeken in de hand, en bewegen springend van links naar rechts. De muzikanten spelen een eeuwenoude melodie die aan een Ierse jig of reel doet denken en teruggaat op het volksliedje Adam had zeven zonen.

Na ongeveer anderhalve kilometer bereikt de stoet de basiliek, waar de deelnemers al springend langs het graf van Willibrord in de crypte trekken.

De eerste vermelding van de processie dateert uit 1497. Zij bestond ononderbroken tot 1777, werd in 1786 door de kerkelijke overheid en keizer Jozef II verboden en in 1802 hersteld. In 2010 werd zij opgenomen in de Unesco-lijst van het immaterieel cultureel erfgoed; zij geldt als de laatste traditionele dansprocessie van Europa.

Wspomnienie Willibrorda przypada 7 listopada, w dniu jego śmierci w 739 roku. Najbardziej znanym obchodem jest jednak procesja skacząca we wtorek po Zesłaniu Ducha Świętego, której data przesuwa się wraz z Wielkanocą.

Pochód rusza od mostu na Sûre. Uczestnicy idą w rzędach po czterech albo pięciu, z białymi chustkami w dłoniach, i posuwają się podskokami z lewej strony na prawą. Muzycy grają odwieczną melodię, przypominającą irlandzkiego jiga albo reela i wywodzącą się z ludowej piosenki Adam miał siedmiu synów.

Po mniej więcej półtora kilometra pochód dociera do bazyliki, gdzie uczestnicy w podskokach przechodzą obok grobu Willibrorda w krypcie.

Pierwsza wzmianka o procesji pochodzi z 1497 roku. Trwała ona nieprzerwanie do 1777 roku, w 1786 roku została zakazana przez władze kościelne i cesarza Józefa II, a w 1802 roku przywrócona. W 2010 roku wpisano ją na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO; uchodzi za ostatnią tradycyjną procesję taneczną w Europie.

Der Festtag Willibrords fällt auf den 7. November, seinen Sterbetag im Jahr 739. Die bekannteste Feier ist jedoch die Springprozession am Dienstag nach Pfingsten, deren Datum mit dem Osterfest wandert.

Der Zug beginnt an der Brücke über die Sauer. Die Teilnehmer gehen in Reihen zu viert oder fünft, mit weißen Tüchern in der Hand, und bewegen sich springend von links nach rechts. Die Musiker spielen eine uralte Melodie, die an einen irischen Jig oder Reel erinnert und auf das Volkslied Adam hatte sieben Söhne zurückgeht.

Nach etwa anderthalb Kilometern erreicht der Zug die Basilika, wo die Teilnehmer springend am Grab Willibrords in der Krypta vorbeiziehen.

Die erste Erwähnung der Prozession stammt aus dem Jahr 1497. Sie bestand ununterbrochen bis 1777, wurde 1786 von der kirchlichen Obrigkeit und von Kaiser Joseph II. verboten und 1802 wiederhergestellt. 2010 wurde sie in die Unesco-Liste des immateriellen Kulturerbes aufgenommen; sie gilt als die letzte traditionelle Tanzprozession Europas.

La fête de Willibrord tombe le 7 novembre, jour de sa mort en 739. La célébration la plus connue est cependant la procession dansante du mardi de Pentecôte, dont la date varie avec celle de Pâques.

Le cortège part du pont sur la Sûre. Les participants avancent par rangées de quatre ou cinq, un mouchoir blanc à la main, et se déplacent en sautant de gauche à droite. Les musiciens jouent une mélodie séculaire qui évoque une gigue ou un reel irlandais et remonte à la chanson populaire Adam avait sept fils.

Après environ un kilomètre et demi, le cortège atteint la basilique, où les participants défilent en sautant devant le tombeau de Willibrord, dans la crypte.

La première mention de la procession date de 1497. Elle se tint sans interruption jusqu'en 1777, fut interdite en 1786 par l'autorité ecclésiastique et par l'empereur Joseph II, et rétablie en 1802. En 2010, elle a été inscrite sur la liste du patrimoine culturel immatériel de l'Unesco ; elle passe pour la dernière procession dansante traditionnelle d'Europe.

La festa di Villibrordo cade il 7 novembre, giorno della sua morte nel 739. La celebrazione più nota è però la processione danzante del martedì dopo Pentecoste, la cui data si sposta insieme alla Pasqua.

Il corteo parte dal ponte sulla Sûre. I partecipanti avanzano in file di quattro o cinque, con fazzoletti bianchi in mano, e si muovono saltellando da sinistra a destra. I musicisti suonano una melodia antichissima che ricorda una giga o un reel irlandese e che risale alla canzone popolare Adamo aveva sette figli.

Dopo circa un chilometro e mezzo il corteo raggiunge la basilica, dove i partecipanti sfilano saltellando davanti alla tomba di Villibrordo nella cripta.

La prima menzione della processione risale al 1497. Essa continuò ininterrottamente fino al 1777, fu vietata nel 1786 dall'autorità ecclesiastica e dall'imperatore Giuseppe II e venne ripristinata nel 1802. Nel 2010 è stata iscritta nella lista Unesco del patrimonio culturale immateriale; è considerata l'ultima processione danzante tradizionale d'Europa.

La fiesta de Willibrordo cae el 7 de noviembre, día de su muerte en 739. La celebración más conocida es, sin embargo, la procesión saltarina del martes siguiente a Pentecostés, cuya fecha se desplaza con la Pascua.

La comitiva arranca en el puente sobre el Sûre. Los participantes avanzan en filas de cuatro o cinco, con pañuelos blancos en la mano, y se mueven a saltos de izquierda a derecha. Los músicos tocan una melodía centenaria que recuerda a una jig o un reel irlandés y que se remonta a la cancioncilla popular Adán tenía siete hijos.

Tras alrededor de kilómetro y medio, la comitiva alcanza la basílica, donde los participantes desfilan, siempre saltando, ante la tumba de Willibrordo en la cripta.

La primera mención de la procesión data de 1497. Se mantuvo sin interrupción hasta 1777, fue prohibida en 1786 por la autoridad eclesiástica y por el emperador José II y se restableció en 1802. En 2010 fue inscrita en la lista del patrimonio cultural inmaterial de la Unesco; está considerada la última procesión danzante tradicional de Europa.