GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De kerk begon als kerk van het jezuïetencollege. De eerste steen werd op 7 mei 1613 gelegd door de rector van het college; in 1621 volgde de wijding, aan de Onbevlekte Ontvangenis. Ulrich Job uit Luzern trad als bouwmeester op, en de Duitse beeldhouwer Daniel Müller leverde een belangrijk deel van de beeldhouwkunst.
De devotie tot Onze-Lieve-Vrouw ontstond enkele jaren later. In 1624 heerste de pest in Luxemburg. De jezuïet Jacques Brocquart trok toen met de studenten van het college in processie uit met een Mariabeeld, dat werd aangeroepen als Onze-Lieve-Vrouw van de Overwinning. Tussen 1625 en 1628 bouwde men voor het beeld een kapel op de Glacis.
De stad riep Maria in 1666 uit tot haar patrones; het hertogdom deed dat in 1678. In dat laatste jaar werd ook de gelofte afgelegd die bij de jaarlijkse bedevaart nog altijd wordt hernieuwd.
In 1773 werd de jezuïetenorde opgeheven en ging de kerk over als parochiekerk; volgens een van de bronnen gebeurde dat pas in 1778. Het genadebeeld kwam in de loop van die jaren naar deze kerk over.
Paus Pius IX verhief Luxemburg in 1870 tot bisdom, waarmee de kerk kathedraal werd. Diezelfde paus had op 24 juni 1866 het decreet voor de kroning van het beeld uitgevaardigd; de plechtigheid vond plaats op 2 juli 1866.
Tussen 1935 en 1938 breidde architect Hubert Schumacher het gebouw ingrijpend uit; bij die werkzaamheden kwam ook een crypte tot stand. Het koor werd in 1962 en 1963 opnieuw ingericht en in 1963 herwijd. Op Goede Vrijdag 1985 ontstond bij werkzaamheden brand in de westtoren. De klokken gingen verloren en het dak van het middenschip raakte beschadigd; in oktober van dat jaar was het herstel voltooid.
Kościół zaczynał jako świątynia kolegium jezuickiego. Kamień węgielny położył 7 maja 1613 roku rektor kolegium; w 1621 roku odbyła się konsekracja, pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia. Budowniczym był Ulrich Job z Lucerny, a niemiecki rzeźbiarz Daniel Müller wykonał znaczną część dekoracji rzeźbiarskiej.
Nabożeństwo do Matki Bożej narodziło się kilka lat później. W 1624 roku w Luksemburgu panowała zaraza. Jezuita Jacques Brocquart wyruszył wtedy ze studentami kolegium w procesji z figurą Maryi, wzywanej jako Matka Boża Zwycięska. W latach 1625-1628 zbudowano dla figury kaplicę na Glacis.
Miasto ogłosiło Maryję swoją patronką w 1666 roku, księstwo uczyniło to w 1678 roku. W tym drugim roku złożono również ślubowanie, które podczas dorocznej pielgrzymki odnawia się do dziś.
W 1773 roku skasowano zakon jezuitów, a kościół przeszedł na kościół parafialny; według jednego ze źródeł stało się to dopiero w 1778 roku. W tych właśnie latach przeniesiono tu cudowną figurę.
Papież Pius IX podniósł Luksemburg w 1870 roku do rangi diecezji, dzięki czemu kościół stał się katedrą. Ten sam papież wydał 24 czerwca 1866 roku dekret o koronacji figury; uroczystość odbyła się 2 lipca 1866 roku.
W latach 1935-1938 architekt Hubert Schumacher gruntownie rozbudował budowlę; przy tych pracach powstała także krypta. Prezbiterium urządzono na nowo w 1962 i 1963 roku, a w 1963 roku ponownie je poświęcono. W Wielki Piątek 1985 roku podczas prac wybuchł pożar w wieży zachodniej. Dzwony przepadły, a dach nawy głównej uległ uszkodzeniu; w październiku tego samego roku naprawę ukończono.
Die Kirche begann als Kirche des Jesuitenkollegs. Den Grundstein legte am 7. Mai 1613 der Rektor des Kollegs; 1621 folgte die Weihe, auf die Unbefleckte Empfängnis. Ulrich Job aus Luzern trat als Baumeister auf, und der deutsche Bildhauer Daniel Müller lieferte einen wesentlichen Teil der Bildhauerarbeiten.
Die Andacht zu Unserer Lieben Frau entstand einige Jahre später. 1624 herrschte in Luxemburg die Pest. Der Jesuit Jacques Brocquart zog damals mit den Studenten des Kollegs in einer Prozession mit einer Marienfigur aus, die als Unsere Liebe Frau vom Siege angerufen wurde. Zwischen 1625 und 1628 baute man für die Figur eine Kapelle auf dem Glacis.
Die Stadt rief Maria 1666 zu ihrer Patronin aus; das Herzogtum tat dies 1678. In jenem Jahr wurde auch das Gelübde abgelegt, das bei der jährlichen Wallfahrt bis heute erneuert wird.
1773 wurde der Jesuitenorden aufgehoben, und die Kirche ging als Pfarrkirche über; einer der Quellen zufolge geschah das erst 1778. Das Gnadenbild kam im Lauf dieser Jahre in diese Kirche.
Papst Pius IX. erhob Luxemburg 1870 zum Bistum, womit die Kirche Kathedrale wurde. Derselbe Papst hatte am 24. Juni 1866 das Dekret für die Krönung der Figur erlassen; die Feier fand am 2. Juli 1866 statt.
Zwischen 1935 und 1938 erweiterte der Architekt Hubert Schumacher das Gebäude tiefgreifend; bei diesen Arbeiten entstand auch eine Krypta. Der Chor wurde 1962 und 1963 neu gestaltet und 1963 erneut geweiht. Am Karfreitag 1985 brach bei Bauarbeiten im Westturm ein Feuer aus. Die Glocken gingen verloren, und das Dach des Mittelschiffs wurde beschädigt; im Oktober desselben Jahres war die Instandsetzung abgeschlossen.
L'église commença comme église du collège des jésuites. La première pierre fut posée le 7 mai 1613 par le recteur du collège ; la consécration suivit en 1621, sous le vocable de l'Immaculée Conception. Ulrich Job, de Lucerne, en fut le maître d'œuvre, et le sculpteur allemand Daniel Müller livra une part importante du décor sculpté.
La dévotion à Notre-Dame naquit quelques années plus tard. En 1624, la peste sévissait au Luxembourg. Le jésuite Jacques Brocquart sortit alors en procession avec les étudiants du collège, portant une statue de Marie invoquée comme Notre-Dame de la Victoire. Entre 1625 et 1628, on éleva pour la statue une chapelle sur le Glacis.
La ville proclama Marie sa patronne en 1666 ; le duché fit de même en 1678. Cette même année fut prononcé le vœu que l'on renouvelle encore aujourd'hui lors du pèlerinage annuel.
En 1773, l'ordre des jésuites fut supprimé et l'église devint église paroissiale ; selon l'une des sources, cela ne se produisit qu'en 1778. C'est au cours de ces années que l'image miraculeuse fut transférée dans cette église.
Le pape Pie IX érigea Luxembourg en diocèse en 1870, ce qui fit de l'église une cathédrale. Ce même pape avait publié le 24 juin 1866 le décret de couronnement de la statue ; la cérémonie eut lieu le 2 juillet 1866.
Entre 1935 et 1938, l'architecte Hubert Schumacher agrandit considérablement l'édifice ; ces travaux donnèrent aussi naissance à une crypte. Le chœur fut réaménagé en 1962 et 1963, puis reconsacré en 1963. Le Vendredi saint de 1985, un incendie se déclara au cours de travaux dans la tour occidentale. Les cloches furent perdues et la toiture de la nef centrale endommagée ; la remise en état était achevée en octobre de la même année.
La chiesa nacque come chiesa del collegio dei gesuiti. La prima pietra fu posata il 7 maggio 1613 dal rettore del collegio; nel 1621 seguì la consacrazione, dedicata all'Immacolata Concezione. Ulrich Job di Lucerna ne fu il capomastro, e lo scultore tedesco Daniel Müller fornì buona parte delle sculture.
La devozione a Nostra Signora nacque alcuni anni più tardi. Nel 1624 la peste infuriava in Lussemburgo. Il gesuita Jacques Brocquart uscì allora in processione con gli studenti del collegio portando una statua di Maria, invocata come Nostra Signora della Vittoria. Tra il 1625 e il 1628 fu costruita per la statua una cappella sul Glacis.
La città proclamò Maria sua patrona nel 1666; il ducato lo fece nel 1678. In quest'ultimo anno fu pronunciato anche il voto che ancora oggi si rinnova durante il pellegrinaggio annuale.
Nel 1773 l'ordine dei gesuiti fu soppresso e la chiesa divenne chiesa parrocchiale; secondo una delle fonti ciò avvenne solo nel 1778. In quegli anni l'immagine miracolosa fu trasferita in questa chiesa.
Papa Pio IX elevò Lussemburgo a diocesi nel 1870, e la chiesa divenne così cattedrale. Lo stesso papa aveva emanato il 24 giugno 1866 il decreto per l'incoronazione della statua; la solennità ebbe luogo il 2 luglio 1866.
Tra il 1935 e il 1938 l'architetto Hubert Schumacher ampliò profondamente l'edificio; in quei lavori nacque anche una cripta. Il coro fu riallestito nel 1962 e nel 1963 e riconsacrato nel 1963. Il Venerdì santo del 1985 alcuni lavori provocarono un incendio nella torre occidentale. Le campane andarono perdute e il tetto della navata centrale fu danneggiato; nell'ottobre di quell'anno il restauro era compiuto.
La iglesia nació como templo del colegio de los jesuitas. La primera piedra la colocó el 7 de mayo de 1613 el rector del colegio; en 1621 siguió la consagración, dedicada a la Inmaculada Concepción. Ulrich Job, de Lucerna, actuó como maestro de obras, y el escultor alemán Daniel Müller aportó buena parte de la labor escultórica.
La devoción a Nuestra Señora surgió algunos años después. En 1624 la peste azotaba Luxemburgo. El jesuita Jacques Brocquart salió entonces en procesión con los estudiantes del colegio llevando una imagen de la Virgen, que se invocaba como Nuestra Señora de la Victoria. Entre 1625 y 1628 se construyó para la imagen una capilla en el Glacis.
La ciudad proclamó a María patrona suya en 1666; el ducado hizo lo propio en 1678. Ese último año se pronunció también el voto que aún hoy se renueva en la peregrinación anual.
En 1773 la Compañía de Jesús fue suprimida y la iglesia pasó a ser parroquial; según una de las fuentes, eso no ocurrió hasta 1778. La imagen milagrosa fue trasladada a este templo en el transcurso de aquellos años.
El papa Pío IX elevó Luxemburgo a diócesis en 1870, con lo que la iglesia se convirtió en catedral. Ese mismo papa había promulgado el 24 de junio de 1866 el decreto para la coronación de la imagen; la ceremonia se celebró el 2 de julio de 1866.
Entre 1935 y 1938 el arquitecto Hubert Schumacher amplió el edificio a fondo; en esas obras se construyó también una cripta. El coro se reordenó en 1962 y 1963 y fue reconsagrado en 1963. El Viernes Santo de 1985 unos trabajos provocaron un incendio en la torre occidental. Las campanas se perdieron y la cubierta de la nave central quedó dañada; en octubre de ese mismo año la reparación estaba concluida.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt het beeld van Onze-Lieve-Vrouw Troosteres der Bedroefden, in het Latijn Consolatrix Afflictorum. Het is uit lindehout gesneden en drieënzeventig centimeter hoog. Onderzoek wijst op een vervaardiging aan het einde van de zestiende eeuw, door een beeldhouwer uit het Duitse taalgebied.
Bij de eerste processie van 1624 werd Maria nog aangeroepen als Onze-Lieve-Vrouw van de Overwinning. De titel Troosteres der Bedroefden kwam daarna in gebruik en werd de naam waaronder zij in Luxemburg bekendstaat.
Paus Pius IX verleende op 24 juni 1866 het decreet voor de pauselijke kroning; het beeld werd op 2 juli 1866 gekroond. In 2008 werd het gerestaureerd door Muriel Prieur. Tijdens de Oktave draagt het feestelijke gewaden en staat het in een versierde kathedraal.
Maria is sinds 1666 patrones van de stad Luxemburg en sinds 1678 van het groothertogdom. De gelofte die bij die tweede uitroeping werd afgelegd, wordt elk jaar bij het slot van de Oktave hernieuwd, in aanwezigheid van de groothertogelijke familie en de regering.
Czczona jest figura Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych, po łacinie Consolatrix Afflictorum. Wyrzeźbiono ją w drewnie lipowym, a mierzy siedemdziesiąt trzy centymetry. Badania wskazują na powstanie pod koniec XVI wieku, w warsztacie rzeźbiarza z obszaru niemieckojęzycznego.
Podczas pierwszej procesji w 1624 roku Maryja była jeszcze wzywana jako Matka Boża Zwycięska. Tytuł Pocieszycielki Strapionych wszedł w użycie później i stał się imieniem, pod którym jest znana w Luksemburgu.
Papież Pius IX wydał 24 czerwca 1866 roku dekret o koronacji papieskiej; figurę ukoronowano 2 lipca 1866 roku. W 2008 roku odrestaurowała ją Muriel Prieur. Podczas Oktawy figura nosi odświętne szaty i stoi w przystrojonej katedrze.
Maryja jest od 1666 roku patronką miasta Luksemburga, a od 1678 roku całego wielkiego księstwa. Ślubowanie złożone przy tym drugim ogłoszeniu odnawia się co roku na zakończenie Oktawy, w obecności rodziny wielkoksiążęcej i rządu.
Verehrt wird die Figur Unserer Lieben Frau, der Trösterin der Betrübten, lateinisch Consolatrix Afflictorum. Sie ist aus Lindenholz geschnitzt und dreiundsiebzig Zentimeter hoch. Die Forschung verweist auf eine Entstehung am Ende des sechzehnten Jahrhunderts, durch einen Bildhauer aus dem deutschen Sprachraum.
Bei der ersten Prozession von 1624 wurde Maria noch als Unsere Liebe Frau vom Siege angerufen. Der Titel Trösterin der Betrübten kam danach in Gebrauch und wurde zu dem Namen, unter dem sie in Luxemburg bekannt ist.
Papst Pius IX. erließ am 24. Juni 1866 das Dekret für die päpstliche Krönung; die Figur wurde am 2. Juli 1866 gekrönt. 2008 wurde sie von Muriel Prieur restauriert. Während der Oktave trägt sie festliche Gewänder und steht in einer geschmückten Kathedrale.
Maria ist seit 1666 Patronin der Stadt Luxemburg und seit 1678 Patronin des Großherzogtums. Das Gelübde, das bei dieser zweiten Ausrufung abgelegt wurde, wird jedes Jahr zum Abschluss der Oktave erneuert, in Anwesenheit der großherzoglichen Familie und der Regierung.
L'objet de la vénération est la statue de Notre-Dame Consolatrice des affligés, en latin Consolatrix Afflictorum. Elle est sculptée dans le bois de tilleul et mesure soixante-treize centimètres. Les recherches situent sa réalisation à la fin du seizième siècle, par un sculpteur de l'aire germanophone.
Lors de la première procession de 1624, Marie était encore invoquée comme Notre-Dame de la Victoire. Le titre de Consolatrice des affligés entra ensuite en usage et devint le nom sous lequel elle est connue au Luxembourg.
Le pape Pie IX accorda le 24 juin 1866 le décret du couronnement pontifical ; la statue fut couronnée le 2 juillet 1866. En 2008, elle a été restaurée par Muriel Prieur. Pendant l'Octave, elle porte des vêtements de fête et se dresse dans une cathédrale ornée.
Marie est patronne de la ville de Luxembourg depuis 1666 et du grand-duché depuis 1678. Le vœu prononcé lors de cette seconde proclamation est renouvelé chaque année à la clôture de l'Octave, en présence de la famille grand-ducale et du gouvernement.
Si venera la statua di Nostra Signora Consolatrice degli Afflitti, in latino Consolatrix Afflictorum. È intagliata in legno di tiglio e alta settantatré centimetri. Gli studi indicano una realizzazione alla fine del Cinquecento, per mano di uno scultore di area tedesca.
Nella prima processione del 1624 Maria era ancora invocata come Nostra Signora della Vittoria. Il titolo di Consolatrice degli Afflitti entrò in uso in seguito e divenne il nome con cui è conosciuta in Lussemburgo.
Papa Pio IX concesse il 24 giugno 1866 il decreto per l'incoronazione pontificia; la statua fu incoronata il 2 luglio 1866. Nel 2008 è stata restaurata da Muriel Prieur. Durante l'Octave indossa vesti di festa e sta in una cattedrale addobbata.
Maria è patrona della città di Lussemburgo dal 1666 e del granducato dal 1678. Il voto pronunciato in occasione di quella seconda proclamazione viene rinnovato ogni anno alla chiusura dell'Octave, alla presenza della famiglia granducale e del governo.
Se venera la imagen de Nuestra Señora Consoladora de los Afligidos, en latín Consolatrix Afflictorum. Está tallada en madera de tilo y mide setenta y tres centímetros. Los estudios apuntan a una ejecución de finales del siglo XVI, obra de un escultor del ámbito lingüístico alemán.
En la primera procesión de 1624 se invocaba a María todavía como Nuestra Señora de la Victoria. El título de Consoladora de los Afligidos se impuso después y se convirtió en el nombre con el que se la conoce en Luxemburgo.
El papa Pío IX promulgó el 24 de junio de 1866 el decreto para la coronación pontificia; la imagen fue coronada el 2 de julio de 1866. En 2008 la restauró Muriel Prieur. Durante la Octava viste ropajes de fiesta y se alza en una catedral engalanada.
María es patrona de la ciudad de Luxemburgo desde 1666 y del Gran Ducado desde 1678. El voto pronunciado en esa segunda proclamación se renueva cada año al término de la Octava, en presencia de la familia gran ducal y del Gobierno.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kathedraal staat in het hart van de bovenstad. Het gebouw is opgetrokken in laatgotische vormen met veel renaissance-elementen en versieringen; die mengeling is kenmerkend voor de jezuïetenbouw van het begin van de zeventiende eeuw.
Het gebouw telt drie torens. De westtoren stamt nog uit de jezuïetentijd; de oosttoren en de middentoren kwamen bij de uitbreiding van 1935 tot 1938 tot stand, naar ontwerp van Hubert Schumacher.
Binnen bevindt zich een oksaal van albast. De glas-in-loodramen zijn twintigste-eeuws werk van Louis Barillet en Jacques Le Chevallier. De kerk bezit twee orgels. Van de brand van Goede Vrijdag 1985 is niets meer te merken; het herstel was in oktober van dat jaar voltooid. Het koor kreeg in 1962 en 1963 een nieuwe inrichting en werd in 1963 opnieuw gewijd.
De kerk gaat terug op het jezuïetencollege waarvan zij de kapel was; sinds 1870 is zij kathedraal en zetel van het bisdom, later aartsbisdom Luxemburg. De uitbreiding van de jaren dertig gaf haar de omvang die zij nu heeft.
Het genadebeeld heeft in de kerk zijn eigen plaats. Tijdens de Oktave wordt het in feestgewaad gestoken en is de hele kathedraal versierd; de rest van het jaar staat het er onopgesmukt bij.
Een trap voert naar de crypte, die bij de verbouwing van de jaren dertig tot stand kwam. Daar liggen bisschoppen van Luxemburg en leden van het groothertogelijk huis begraven, onder wie groothertogin Charlotte en groothertog Jean. In de crypte bevindt zich ook het graf van Jan de Blinde, koning van Bohemen en graaf van Luxemburg, die in 1346 sneuvelde.
Katedra stoi w sercu górnego miasta. Budowlę wzniesiono w formach późnogotyckich z licznymi elementami i ozdobami renesansowymi; ta mieszanka jest znamienna dla budownictwa jezuickiego początku XVII wieku.
Budowla ma trzy wieże. Wieża zachodnia pochodzi jeszcze z czasów jezuickich; wieża wschodnia i środkowa powstały przy rozbudowie w latach 1935-1938, według projektu Huberta Schumachera.
Wewnątrz znajduje się alabastrowy chór muzyczny. Witraże to dwudziestowieczne prace Louisa Barilleta i Jacques'a Le Chevalliera. Kościół ma dwoje organów. Po pożarze z Wielkiego Piątku 1985 roku nie został żaden ślad; naprawę ukończono w październiku tego samego roku. Prezbiterium otrzymało nowy wystrój w 1962 i 1963 roku, a w 1963 roku zostało ponownie poświęcone.
Kościół wywodzi się z kolegium jezuickiego, którego był kaplicą; od 1870 roku jest katedrą i siedzibą diecezji, później archidiecezji Luksemburga. Rozbudowa z lat trzydziestych nadała mu dzisiejsze rozmiary.
Cudowna figura ma w kościele swoje własne miejsce. Podczas Oktawy przyodziewa się ją w odświętne szaty, a cała katedra jest przystrojona; przez resztę roku stoi bez ozdób.
Schody prowadzą do krypty, która powstała przy przebudowie w latach trzydziestych. Spoczywają tam biskupi Luksemburga i członkowie domu wielkoksiążęcego, wśród nich wielka księżna Charlotte i wielki książę Jan. W krypcie znajduje się również grób Jana Ślepego, króla Czech i hrabiego Luksemburga, który poległ w 1346 roku.
Die Kathedrale steht im Herzen der Oberstadt. Das Gebäude ist in spätgotischen Formen mit vielen Renaissanceelementen und Verzierungen aufgeführt; diese Mischung ist kennzeichnend für den Jesuitenbau vom Beginn des siebzehnten Jahrhunderts.
Das Gebäude hat drei Türme. Der Westturm stammt noch aus der Jesuitenzeit; der Ostturm und der Mittelturm entstanden bei der Erweiterung von 1935 bis 1938 nach dem Entwurf von Hubert Schumacher.
Im Inneren befindet sich eine Empore aus Alabaster. Die Glasfenster sind Arbeiten des zwanzigsten Jahrhunderts von Louis Barillet und Jacques Le Chevallier. Die Kirche besitzt zwei Orgeln. Von dem Brand am Karfreitag 1985 ist nichts mehr zu bemerken; die Instandsetzung war im Oktober desselben Jahres abgeschlossen. Der Chor erhielt 1962 und 1963 eine neue Gestaltung und wurde 1963 erneut geweiht.
Die Kirche geht auf das Jesuitenkolleg zurück, dessen Kapelle sie war; seit 1870 ist sie Kathedrale und Sitz des Bistums, später des Erzbistums Luxemburg. Die Erweiterung der dreißiger Jahre gab ihr den Umfang, den sie heute hat.
Das Gnadenbild hat in der Kirche seinen eigenen Platz. Während der Oktave wird es in Festgewänder gekleidet, und die ganze Kathedrale ist geschmückt; die übrige Zeit des Jahres steht es schmucklos da.
Eine Treppe führt in die Krypta, die beim Umbau der dreißiger Jahre entstand. Dort sind Bischöfe von Luxemburg und Mitglieder des großherzoglichen Hauses bestattet, unter ihnen Großherzogin Charlotte und Großherzog Jean. In der Krypta befindet sich auch das Grab Johanns des Blinden, König von Böhmen und Graf von Luxemburg, der 1346 fiel.
La cathédrale se dresse au cœur de la ville haute. L'édifice est construit dans des formes gothiques tardives largement mêlées d'éléments et d'ornements Renaissance ; ce mélange est caractéristique de l'architecture jésuite du début du dix-septième siècle.
Le bâtiment compte trois tours. La tour occidentale date encore de l'époque jésuite ; la tour orientale et la tour centrale furent réalisées lors de l'agrandissement de 1935 à 1938, sur les plans de Hubert Schumacher.
À l'intérieur se trouve un jubé d'albâtre. Les vitraux sont l'œuvre du vingtième siècle, de Louis Barillet et de Jacques Le Chevallier. L'église possède deux orgues. De l'incendie du Vendredi saint 1985, il ne reste rien de perceptible ; la remise en état était achevée en octobre de la même année. Le chœur reçut un nouvel aménagement en 1962 et 1963 et fut de nouveau consacré en 1963.
L'église remonte au collège des jésuites dont elle était la chapelle ; depuis 1870, elle est cathédrale et siège du diocèse, devenu archidiocèse de Luxembourg. L'agrandissement des années trente lui a donné les dimensions qu'elle a aujourd'hui.
L'image miraculeuse a sa place propre dans l'église. Pendant l'Octave, elle est revêtue d'habits de fête et la cathédrale entière est ornée ; le reste de l'année, elle demeure sans apprêt.
Un escalier conduit à la crypte, née des travaux des années trente. Y reposent des évêques de Luxembourg et des membres de la maison grand-ducale, parmi lesquels la grande-duchesse Charlotte et le grand-duc Jean. La crypte abrite également le tombeau de Jean l'Aveugle, roi de Bohême et comte de Luxembourg, tombé au combat en 1346.
La cattedrale sorge nel cuore della città alta. L'edificio è innalzato in forme tardogotiche con molti elementi e decorazioni rinascimentali; quella mescolanza è caratteristica dell'architettura gesuitica dell'inizio del Seicento.
L'edificio ha tre torri. La torre occidentale risale ancora all'epoca dei gesuiti; la torre orientale e quella centrale furono realizzate con l'ampliamento del 1935-1938, su progetto di Hubert Schumacher.
All'interno si trova una cantoria di alabastro. Le vetrate sono opera novecentesca di Louis Barillet e Jacques Le Chevallier. La chiesa possiede due organi. Dell'incendio del Venerdì santo del 1985 non resta più traccia; il restauro fu compiuto nell'ottobre di quell'anno. Il coro ricevette nel 1962 e nel 1963 un nuovo allestimento e fu riconsacrato nel 1963.
La chiesa deriva dal collegio dei gesuiti di cui era la cappella; dal 1870 è cattedrale e sede della diocesi, poi arcidiocesi di Lussemburgo. L'ampliamento degli anni Trenta le ha dato le dimensioni attuali.
L'immagine miracolosa ha nella chiesa un posto tutto suo. Durante l'Octave viene rivestita a festa e l'intera cattedrale è addobbata; per il resto dell'anno resta senza ornamenti.
Una scala conduce alla cripta, realizzata con i lavori degli anni Trenta. Vi sono sepolti vescovi di Lussemburgo e membri della casa granducale, tra cui la granduchessa Charlotte e il granduca Jean. Nella cripta si trova anche la tomba di Giovanni il Cieco, re di Boemia e conte di Lussemburgo, caduto nel 1346.
La catedral se alza en el corazón de la ciudad alta. El edificio está levantado en formas del gótico tardío con abundantes elementos y adornos renacentistas; esa mezcla es característica de la arquitectura jesuítica de comienzos del siglo XVII.
El conjunto cuenta con tres torres. La occidental procede aún de la época jesuítica; la oriental y la central se construyeron en la ampliación de 1935 a 1938, según el proyecto de Hubert Schumacher.
En el interior hay una tribuna de alabastro. Las vidrieras son obra del siglo XX de Louis Barillet y Jacques Le Chevallier. La iglesia posee dos órganos. Del incendio del Viernes Santo de 1985 no queda ya rastro; la reparación concluyó en octubre de ese mismo año. El coro recibió una nueva disposición en 1962 y 1963 y fue consagrado de nuevo en 1963.
La iglesia se remonta al colegio de los jesuitas del que fue capilla; desde 1870 es catedral y sede de la diócesis, más tarde archidiócesis de Luxemburgo. La ampliación de los años treinta le dio las dimensiones que hoy tiene.
La imagen milagrosa tiene en la iglesia su propio lugar. Durante la Octava se la reviste de gala y toda la catedral aparece engalanada; el resto del año permanece allí sin adornos.
Una escalera conduce a la cripta, construida en la reforma de los años treinta. Allí están enterrados obispos de Luxemburgo y miembros de la casa gran ducal, entre ellos la gran duquesa Carlota y el gran duque Juan. En la cripta se halla también la tumba de Juan el Ciego, rey de Bohemia y conde de Luxemburgo, caído en 1346.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De Oktave is de grote bedevaart van Luxemburg. Zij begint op de derde zondag na Pasen en loopt door tot de vijfde zondag, in totaal vijftien dagen in april of mei. De naam herinnert aan de oorspronkelijke duur van acht dagen.
In die periode trekken de parochies van het land naar de hoofdstad, en met hen gelovigen uit de Duitse Eifel, de Belgische provincie Luxemburg en Lotharingen. In de kathedraal volgen de missen en gebedsdiensten elkaar de hele dag op.
Op het Guillaume II-plein staat ondertussen de Oktavsmäertchen, de markt die bij het feest hoort en waar eten, drinken en souvenirs worden aangeboden. De Oktave besluit met een plechtige processie waaraan de groothertogelijke familie en vertegenwoordigers van de regering deelnemen; daarbij wordt de gelofte van 1678 hernieuwd.
De oorsprong van de bedevaart ligt in de pestjaren: in 1624 stelden de overheden van het land zich onder de bescherming van Maria. Uit die belofte groeide de jaarlijkse tocht naar haar beeld.
De liturgische gedachtenis van Onze-Lieve-Vrouw van Luxemburg valt op 15 september. Een van de bronnen telt de Oktave anders, namelijk van de vierde tot de zesde zondag van Pasen.
Oktawa jest wielką pielgrzymką Luksemburga. Zaczyna się w trzecią niedzielę po Wielkanocy i trwa do piątej niedzieli, łącznie piętnaście dni w kwietniu albo maju. Nazwa przypomina pierwotny czas trwania, czyli osiem dni.
W tym okresie do stolicy ciągną parafie z całego kraju, a wraz z nimi wierni z niemieckiego Eifelu, belgijskiej prowincji Luksemburg i z Lotaryngii. W katedrze msze i nabożeństwa następują po sobie przez cały dzień.
Na placu Wilhelma II stoi tymczasem Oktavsmäertchen, jarmark towarzyszący świętu, na którym oferuje się jedzenie, napoje i pamiątki. Oktawa kończy się uroczystą procesją z udziałem rodziny wielkoksiążęcej i przedstawicieli rządu; odnawia się przy tym ślubowanie z 1678 roku.
Początek pielgrzymki leży w latach zarazy: w 1624 roku władze kraju oddały się pod opiekę Maryi. Z tej obietnicy wyrosła doroczna wędrówka do jej figury.
Liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Luksemburskiej przypada 15 września. Jedno ze źródeł liczy Oktawę inaczej, mianowicie od czwartej do szóstej niedzieli wielkanocnej.
Die Oktave ist die große Wallfahrt Luxemburgs. Sie beginnt am dritten Sonntag nach Ostern und läuft bis zum fünften Sonntag, insgesamt fünfzehn Tage im April oder Mai. Der Name erinnert an die ursprüngliche Dauer von acht Tagen.
In dieser Zeit ziehen die Pfarreien des Landes in die Hauptstadt, und mit ihnen Gläubige aus der deutschen Eifel, aus der belgischen Provinz Luxemburg und aus Lothringen. In der Kathedrale folgen Messen und Andachten den ganzen Tag über aufeinander.
Auf der Place Guillaume II steht unterdessen der Oktavsmäertchen, der Markt, der zum Fest gehört und auf dem Essen, Trinken und Andenken angeboten werden. Die Oktave schließt mit einer feierlichen Prozession, an der die großherzogliche Familie und Vertreter der Regierung teilnehmen; dabei wird das Gelübde von 1678 erneuert.
Der Ursprung der Wallfahrt liegt in den Pestjahren: 1624 stellten sich die Obrigkeiten des Landes unter den Schutz Mariens. Aus diesem Versprechen erwuchs der jährliche Zug zu ihrer Figur.
Das liturgische Gedenken Unserer Lieben Frau von Luxemburg fällt auf den 15. September. Eine der Quellen zählt die Oktave anders, nämlich vom vierten bis zum sechsten Sonntag der Osterzeit.
L'Octave est le grand pèlerinage du Luxembourg. Elle commence le troisième dimanche après Pâques et se poursuit jusqu'au cinquième dimanche, soit quinze jours en tout, en avril ou en mai. Le nom rappelle sa durée initiale de huit jours.
Pendant cette période, les paroisses du pays se rendent dans la capitale, accompagnées de fidèles venus de l'Eifel allemande, de la province belge de Luxembourg et de Lorraine. Dans la cathédrale, messes et offices se succèdent toute la journée.
Sur la place Guillaume II se tient pendant ce temps le Oktavsmäertchen, le marché lié à la fête, où l'on propose nourriture, boissons et souvenirs. L'Octave se clôt par une procession solennelle à laquelle prennent part la famille grand-ducale et des représentants du gouvernement ; on y renouvelle le vœu de 1678.
Le pèlerinage trouve son origine dans les années de peste : en 1624, les autorités du pays se placèrent sous la protection de Marie. De cette promesse naquit la marche annuelle vers son image.
La mémoire liturgique de Notre-Dame de Luxembourg tombe le 15 septembre. L'une des sources compte l'Octave autrement, à savoir du quatrième au sixième dimanche de Pâques.
L'Octave è il grande pellegrinaggio del Lussemburgo. Comincia la terza domenica dopo Pasqua e prosegue fino alla quinta, in tutto quindici giorni, in aprile o in maggio. Il nome ricorda la durata originaria di otto giorni.
In quel periodo le parrocchie del paese si recano nella capitale, e con loro fedeli provenienti dall'Eifel tedesca, dalla provincia belga del Lussemburgo e dalla Lorena. Nella cattedrale le messe e le celebrazioni di preghiera si susseguono per tutto il giorno.
Sulla piazza Guillaume II si tiene intanto l'Oktavsmäertchen, il mercato che accompagna la festa e dove si offrono cibo, bevande e souvenir. L'Octave si chiude con una processione solenne alla quale partecipano la famiglia granducale e i rappresentanti del governo; in quell'occasione si rinnova il voto del 1678.
L'origine del pellegrinaggio sta negli anni della peste: nel 1624 le autorità del paese si posero sotto la protezione di Maria. Da quella promessa nacque il cammino annuale verso la sua immagine.
La memoria liturgica di Nostra Signora di Lussemburgo cade il 15 settembre. Una delle fonti conta l'Octave in modo diverso, e cioè dalla quarta alla sesta domenica di Pasqua.
La Octava es la gran peregrinación de Luxemburgo. Comienza el tercer domingo después de Pascua y se prolonga hasta el quinto, en total quince días de abril o de mayo. El nombre recuerda su duración original de ocho días.
En ese período las parroquias del país acuden a la capital, y con ellas fieles del Eifel alemán, de la provincia belga de Luxemburgo y de Lorena. En la catedral las misas y los oficios se suceden a lo largo de todo el día.
Entretanto, en la plaza Guillermo II se instala el Oktavsmäertchen, el mercado propio de la fiesta, donde se ofrecen comida, bebida y recuerdos. La Octava se cierra con una procesión solemne en la que participan la familia gran ducal y representantes del Gobierno; en ella se renueva el voto de 1678.
El origen de la peregrinación está en los años de peste: en 1624 las autoridades del país se pusieron bajo la protección de María. De aquella promesa nació la marcha anual hasta su imagen.
La memoria litúrgica de Nuestra Señora de Luxemburgo cae el 15 de septiembre. Una de las fuentes cuenta la Octava de otro modo, a saber, del cuarto al sexto domingo de Pascua.
