HeilooHeilooHeilooHeilooHeilooHeiloo

De put zelf is ouder dan de Mariaverering. In een Latijnse tekst uit de elfde eeuw komt hij voor als puteus Rorikespit dictus. De naam wordt wel verbonden met Rorik, een Vikingleider uit de negende eeuw, maar dat verband is niet vastgesteld. De plek heette Oesdom.

De legende heeft twee draden. Een boer zou tegen het einde van de veertiende eeuw op zijn land een Mariabeeld hebben gevonden dat telkens op wonderbaarlijke wijze naar de vindplaats terugkeerde. Tegelijk zou een schipper in nood een vrouwenstem hebben gehoord die hem een veilige haven beloofde als hij de Moeder Gods eerde. Beide verhalen kwamen samen bij de put.

In 1409 werd de eerste kapel gebouwd, gedocumenteerd in het Utrechtse archief. De heuvel kreeg de naam Kruipberg, omdat de processies rond de kapel meestal kruipend werden gehouden.

In 1573 werd de kapel verwoest tijdens het beleg van Alkmaar; het oorspronkelijke beeld verdween. In 1637 lieten de Staten van Holland de laatste resten opruimen en de put afsluiten, om de bedevaart te beëindigen.

Toch keerde zij terug. Tijdens een veepest in 1713 welde er weer water op van onder het puin; een bron dateert dat op de nacht van 8 op 9 december. Vee dat ervan dronk zou de ziekte hebben overleefd. In de achttiende eeuw functioneerde Heiloo als een soort Hollands Lourdes. In 1768 grepen de Staten opnieuw in: herbergiers verloren hun vergunning en de Kruipberg werd geslecht en beplant.

In 1905 werden bij opgravingen de fundamenten van de kapel en de put teruggevonden. Op 2 september 1908 kwam op de plaats van de verwoeste middeleeuwse kapel een nieuw Mariabeeld, gemaakt naar een bedevaartsinsigne uit het bisschoppelijk museum in Haarlem.

In 1909 volgde een voorlopige kapel en in 1912 een grote tentkerk voor ongeveer duizend pelgrims, die drie keer door de wind werd vernield. In 1913 bouwde Jan Stuyt de houten bedevaartkapel, en in 1930 de Genadekapel rond de put.

Sama studnia jest starsza niż kult maryjny. W łacińskim tekście z jedenastego wieku występuje jako puteus Rorikespit dictus. Nazwę tę wiąże się czasem z Rorikiem, wodzem wikingów z dziewiątego wieku, ale związku tego nie potwierdzono. Miejsce to nazywało się Oesdom.

Legenda ma dwa wątki. Pewien rolnik miał pod koniec czternastego wieku znaleźć na swoim polu figurę Matki Bożej, która za każdym razem w cudowny sposób wracała na miejsce znalezienia. Jednocześnie żeglarz w niebezpieczeństwie miał usłyszeć kobiecy głos obiecujący mu bezpieczny port, jeśli będzie czcił Matkę Bożą. Obie opowieści spotkały się przy studni.

W 1409 roku zbudowano pierwszą kaplicę, poświadczoną w archiwum w Utrechcie. Wzgórze otrzymało nazwę Kruipberg, ponieważ procesje wokół kaplicy odbywano zwykle na kolanach.

W 1573 roku kaplica została zniszczona podczas oblężenia Alkmaaru; pierwotna figura przepadła. W 1637 roku Stany Holandii kazały usunąć ostatnie pozostałości i zasypać studnię, aby położyć kres pielgrzymkom.

A jednak powróciły. Podczas zarazy bydła w 1713 roku spod gruzu znów wytrysnęła woda; jedno ze źródeł datuje to na noc z 8 na 9 grudnia. Bydło, które ją piło, miało przeżyć chorobę. W osiemnastym wieku Heiloo funkcjonowało jako swego rodzaju holenderskie Lourdes. W 1768 roku Stany ponownie interweniowały: karczmarze stracili koncesje, a Kruipberg zniwelowano i obsadzono roślinnością.

W 1905 roku wykopaliska odsłoniły fundamenty kaplicy i studnię. 2 września 1908 roku na miejscu zniszczonej średniowiecznej kaplicy stanęła nowa figura Matki Bożej, wykonana według pielgrzymkowej plakietki ze zbiorów muzeum biskupiego w Haarlemie.

W 1909 roku powstała kaplica tymczasowa, a w 1912 roku wielki kościół namiotowy dla około tysiąca pielgrzymów, trzykrotnie zniszczony przez wiatr. W 1913 roku Jan Stuyt zbudował drewnianą kaplicę pielgrzymkową, a w 1930 roku Kaplicę Łaski wokół studni.

Der Brunnen selbst ist älter als die Marienverehrung. In einem lateinischen Text des elften Jahrhunderts erscheint er als puteus Rorikespit dictus. Der Name wird mitunter mit Rorik verbunden, einem Wikingerführer des neunten Jahrhunderts, doch dieser Zusammenhang ist nicht gesichert. Der Ort hieß Oesdom.

Die Legende hat zwei Stränge. Ein Bauer soll gegen Ende des vierzehnten Jahrhunderts auf seinem Land ein Marienbild gefunden haben, das jedes Mal auf wunderbare Weise zum Fundort zurückkehrte. Zugleich soll ein Schiffer in Not eine Frauenstimme gehört haben, die ihm einen sicheren Hafen versprach, wenn er die Mutter Gottes ehre. Beide Erzählungen trafen sich am Brunnen.

1409 wurde die erste Kapelle gebaut, belegt im Utrechter Archiv. Der Hügel erhielt den Namen Kruipberg, Kriechberg, weil die Prozessionen um die Kapelle meist kriechend gehalten wurden.

1573 wurde die Kapelle während der Belagerung von Alkmaar zerstört; das ursprüngliche Bild verschwand. 1637 ließen die Staaten von Holland die letzten Reste abräumen und den Brunnen verschließen, um die Wallfahrt zu beenden.

Und doch kehrte sie zurück. Während einer Viehseuche im Jahr 1713 quoll unter dem Schutt wieder Wasser hervor; eine Quelle datiert das auf die Nacht vom 8. auf den 9. Dezember. Vieh, das davon trank, soll die Krankheit überlebt haben. Im achtzehnten Jahrhundert wirkte Heiloo wie eine Art holländisches Lourdes. 1768 griffen die Staaten erneut ein: Die Wirte verloren ihre Konzession, und der Kruipberg wurde eingeebnet und bepflanzt.

1905 wurden bei Ausgrabungen die Fundamente der Kapelle und der Brunnen wiedergefunden. Am 2. September 1908 kam an die Stelle der zerstörten mittelalterlichen Kapelle ein neues Marienbild, gefertigt nach einem Wallfahrtsabzeichen aus dem bischöflichen Museum in Haarlem.

1909 folgte eine vorläufige Kapelle und 1912 eine große Zeltkirche für etwa tausend Pilger, die dreimal vom Wind zerstört wurde. 1913 baute Jan Stuyt die hölzerne Wallfahrtskapelle und 1930 die Gnadenkapelle rund um den Brunnen.

Le puits lui-même est plus ancien que le culte marial. Un texte latin du XIe siècle le mentionne comme puteus Rorikespit dictus. On rattache parfois ce nom à Rorik, un chef viking du IXe siècle, mais ce lien n'est pas établi. Le lieu s'appelait Oesdom.

La légende suit deux fils. Un paysan aurait trouvé sur ses terres, vers la fin du XIVe siècle, une statue de la Vierge qui revenait chaque fois miraculeusement à l'endroit de sa découverte. Dans le même temps, un marin en détresse aurait entendu une voix de femme lui promettant un port sûr s'il honorait la Mère de Dieu. Les deux récits se rejoignirent au puits.

En 1409 fut bâtie la première chapelle, attestée dans les archives d'Utrecht. La colline reçut le nom de Kruipberg, la colline où l'on rampe, parce que les processions autour de la chapelle se faisaient le plus souvent à genoux.

En 1573, la chapelle fut détruite pendant le siège d'Alkmaar ; la statue d'origine disparut. En 1637, les États de Hollande firent déblayer les derniers vestiges et condamner le puits, afin de mettre fin au pèlerinage.

Celui-ci revint pourtant. Lors d'une épizootie, en 1713, l'eau jaillit de nouveau sous les décombres ; une source date l'événement de la nuit du 8 au 9 décembre. Le bétail qui en buvait aurait survécu à la maladie. Au XVIIIe siècle, Heiloo fonctionna comme une sorte de Lourdes hollandais. En 1768, les États intervinrent de nouveau : les aubergistes perdirent leur licence et la Kruipberg fut arasée et plantée d'arbres.

En 1905, des fouilles mirent au jour les fondations de la chapelle et le puits. Le 2 septembre 1908, une nouvelle statue de la Vierge fut installée à l'emplacement de la chapelle médiévale détruite ; elle avait été réalisée d'après une enseigne de pèlerinage conservée au musée épiscopal de Haarlem.

En 1909 suivit une chapelle provisoire, puis en 1912 une vaste église de toile pour un millier de pèlerins, que le vent détruisit trois fois. En 1913, Jan Stuyt construisit la chapelle de pèlerinage en bois, et en 1930 la chapelle des Grâces autour du puits.

Il pozzo è più antico del culto mariano. In un testo latino dell'XI secolo compare come puteus Rorikespit dictus. Il nome viene talvolta collegato a Rorik, un capo vichingo del IX secolo, ma quel legame non è accertato. Il luogo si chiamava Oesdom.

La leggenda ha due fili. Verso la fine del XIV secolo un contadino avrebbe trovato nel suo campo una statua della Vergine che tornava ogni volta prodigiosamente al punto del ritrovamento. Nello stesso tempo un marinaio in pericolo avrebbe udito una voce di donna che gli prometteva un porto sicuro se avesse onorato la Madre di Dio. Le due storie si incontrarono presso il pozzo.

Nel 1409 fu costruita la prima cappella, documentata nell'archivio di Utrecht. La collinetta prese il nome di Kruipberg, il monte dello strisciare, perché le processioni attorno alla cappella si facevano di norma in ginocchio.

Nel 1573 la cappella fu distrutta durante l'assedio di Alkmaar e la statua originaria andò perduta. Nel 1637 gli Stati d'Olanda fecero rimuovere gli ultimi resti e chiudere il pozzo, per porre fine al pellegrinaggio.

Eppure esso ritornò. Durante un'epidemia di peste bovina nel 1713 l'acqua tornò a sgorgare da sotto le macerie; una fonte data l'evento alla notte fra l'8 e il 9 dicembre. Il bestiame che ne beveva sarebbe sopravvissuto alla malattia. Nel Settecento Heiloo funzionò come una sorta di Lourdes olandese. Nel 1768 gli Stati intervennero di nuovo: gli osti persero la licenza e il Kruipberg fu spianato e piantumato.

Nel 1905 alcuni scavi riportarono alla luce le fondamenta della cappella e il pozzo. Il 2 settembre 1908, sul luogo della cappella medievale distrutta, fu collocata una nuova statua della Vergine, realizzata sul modello di un'insegna di pellegrinaggio conservata nel museo vescovile di Haarlem.

Nel 1909 seguì una cappella provvisoria e nel 1912 una grande chiesa-tenda per circa mille pellegrini, che il vento distrusse per tre volte. Nel 1913 Jan Stuyt costruì la cappella lignea del pellegrinaggio e nel 1930 la Cappella delle Grazie attorno al pozzo.

El pozo es más antiguo que el culto mariano. En un texto latino del siglo XI aparece como puteus Rorikespit dictus. El nombre se relaciona a veces con Rorik, un caudillo vikingo del siglo IX, pero ese vínculo no está probado. El paraje se llamaba Oesdom.

La leyenda tiene dos hilos. Un campesino habría encontrado a finales del siglo XIV, en sus tierras, una imagen de la Virgen que volvía una y otra vez de manera prodigiosa al lugar del hallazgo. Al mismo tiempo, un patrón de barco en peligro habría oído una voz de mujer que le prometía puerto seguro si honraba a la Madre de Dios. Ambos relatos confluyeron en el pozo.

En 1409 se construyó la primera capilla, documentada en el archivo de Utrecht. La colina recibió el nombre de Kruipberg, el monte del gateo, porque las procesiones en torno a la capilla se hacían casi siempre de rodillas.

En 1573 la capilla fue destruida durante el sitio de Alkmaar; la imagen original desapareció. En 1637 los Estados de Holanda mandaron retirar los últimos restos y cegar el pozo, para acabar con la peregrinación.

Aun así, esta volvió. Durante una peste del ganado en 1713 brotó de nuevo agua bajo los escombros; una fuente lo fecha en la noche del 8 al 9 de diciembre. Las reses que bebieron de ella habrían sobrevivido a la enfermedad. En el siglo XVIII Heiloo funcionó como una especie de Lourdes holandés. En 1768 los Estados intervinieron otra vez: los posaderos perdieron su licencia y la Kruipberg fue arrasada y plantada de árboles.

En 1905 unas excavaciones sacaron a la luz los cimientos de la capilla y el pozo. El 2 de septiembre de 1908 se colocó, en el sitio de la capilla medieval destruida, una nueva imagen de la Virgen, hecha a partir de una insignia de peregrino del museo episcopal de Haarlem.

En 1909 siguió una capilla provisional y en 1912 una gran iglesia de lona para unos mil peregrinos, que el viento destrozó tres veces. En 1913 Jan Stuyt construyó la capilla de peregrinación de madera y, en 1930, la capilla de la Gracia en torno al pozo.

Vereerd wordt Onze Lieve Vrouw ter Nood. De naam verwijst naar de nood waarin men haar aanroept; in de legende is dat de schipper die in de storm om hulp riep.

Het middeleeuwse genadebeeld ging in 1573 verloren. Het huidige beeld werd gemaakt naar een bewaard gebleven bedevaartsinsigne en op 2 september 1908 op de oude plek gezet. Een andere bron schrijft een Mariabeeldje op het terrein toe aan kunstenaar Hans Mengelberg, met het jaar 1909.

Even belangrijk als het beeld is het water. De Runxputte, in de volksmond het Putje van Heiloo, ligt in de voorhof van de Genadekapel en geeft volgens de overlevering geneeskrachtig water. Sinds 1713 is die waterstroom gedocumenteerd. Bezoekers putten er water met een pomp, drinken ervan of nemen het mee naar huis. Tijdens de veepest van 1713 zou het vee dat ervan dronk gespaard zijn gebleven; dat verhaal gaf de put zijn reputatie.

Czczona jest tu Onze Lieve Vrouw ter Nood, Matka Boża od Potrzeb. Nazwa odsyła do potrzeby, w której się ją wzywa; w legendzie jest nią żeglarz wołający o pomoc podczas burzy.

Średniowieczna figura łaskami słynąca przepadła w 1573 roku. Obecną wykonano według zachowanej pielgrzymkowej plakietki i ustawiono 2 września 1908 roku na dawnym miejscu. Inne źródło przypisuje jedną z figurek maryjnych na terenie sanktuarium artyście Hansowi Mengelbergowi i podaje rok 1909.

Równie ważna jak figura jest woda. Runxputte, w mowie ludowej studzienka z Heiloo, znajduje się na dziedzińcu przed Kaplicą Łaski i daje, według tradycji, wodę o mocy uzdrawiającej. Od 1713 roku ten wypływ wody jest udokumentowany. Odwiedzający czerpią wodę pompą, piją ją lub zabierają do domu. Podczas zarazy bydła w 1713 roku bydło, które ją piło, miało zostać ocalone; ta opowieść zbudowała reputację studni.

Verehrt wird Onze Lieve Vrouw ter Nood, Unsere Liebe Frau in der Not. Der Name verweist auf die Not, in der man sie anruft; in der Legende ist das der Schiffer, der im Sturm um Hilfe rief.

Das mittelalterliche Gnadenbild ging 1573 verloren. Das heutige Bild wurde nach einem erhalten gebliebenen Wallfahrtsabzeichen gefertigt und am 2. September 1908 an der alten Stelle aufgestellt. Eine andere Quelle schreibt eine kleine Marienfigur auf dem Gelände dem Künstler Hans Mengelberg zu, mit der Jahreszahl 1909.

Ebenso wichtig wie das Bild ist das Wasser. Die Runxputte, im Volksmund das Brünnlein von Heiloo, liegt im Vorhof der Gnadenkapelle und gibt der Überlieferung nach heilkräftiges Wasser. Seit 1713 ist dieser Wasserfluss dokumentiert. Besucher schöpfen dort Wasser mit einer Pumpe, trinken davon oder nehmen es mit nach Hause. Während der Viehseuche von 1713 soll das Vieh, das davon trank, verschont geblieben sein; diese Erzählung verschaffte dem Brunnen seinen Ruf.

On vénère ici Notre-Dame du Secours. Ce nom renvoie à la détresse dans laquelle on l'invoque ; dans la légende, c'est celle du marin qui appelle à l'aide dans la tempête.

La statue miraculeuse médiévale fut perdue en 1573. La statue actuelle a été exécutée d'après une enseigne de pèlerinage conservée et installée à l'ancien emplacement le 2 septembre 1908. Une autre source attribue une statuette mariale du domaine à l'artiste Hans Mengelberg, avec la date de 1909.

L'eau compte tout autant que la statue. Le Runxputte, que le peuple appelle le petit puits de Heiloo, se trouve dans la cour qui précède la chapelle des Grâces et donne, selon la tradition, une eau qui guérit. Depuis 1713, cet écoulement est documenté. Les visiteurs y puisent de l'eau à une pompe, en boivent ou l'emportent chez eux.

Lors de l'épizootie de 1713, le bétail qui en aurait bu aurait été épargné ; c'est ce récit qui a fait la réputation du puits.

Si venera Onze Lieve Vrouw ter Nood, Nostra Signora del Bisogno. Il nome rimanda alla necessità in cui la si invoca; nella leggenda è quella del marinaio che chiese aiuto nella tempesta.

La statua miracolosa medievale andò perduta nel 1573. L'immagine attuale fu eseguita sul modello di un'insegna di pellegrinaggio conservatasi e collocata sull'antico luogo il 2 settembre 1908. Un'altra fonte attribuisce una statuetta mariana presente nell'area all'artista Hans Mengelberg, con l'anno 1909.

Altrettanto importante quanto la statua è l'acqua. La Runxputte, popolarmente il pozzetto di Heiloo, si trova nel cortile antistante la Cappella delle Grazie e dà, secondo la tradizione, acqua risanatrice. Quel flusso è documentato dal 1713. I visitatori attingono l'acqua con una pompa, ne bevono o la portano a casa. Durante la peste bovina del 1713 il bestiame che ne beveva sarebbe stato risparmiato; quel racconto diede al pozzo la sua fama.

Se venera a Nuestra Señora del Socorro. El nombre alude a la necesidad en que se la invoca; en la leyenda es la del patrón de barco que pidió auxilio en la tormenta.

La imagen milagrosa medieval se perdió en 1573. La actual se hizo a partir de una insignia de peregrino conservada y se colocó el 2 de septiembre de 1908 en el emplazamiento antiguo. Otra fuente atribuye una pequeña imagen de la Virgen del recinto al artista Hans Mengelberg, con el año 1909.

Tan importante como la imagen es el agua. El Runxputte, popularmente el Pocito de Heiloo, se halla en el atrio de la capilla de la Gracia y da, según la tradición, agua curativa. Ese caudal está documentado desde 1713. Los visitantes sacan agua con una bomba, beben de ella o se la llevan a casa. Durante la peste del ganado de 1713 las reses que bebieron de ella habrían quedado a salvo; ese relato dio al pozo su fama.

Het bedevaartterrein is rechthoekig en meet ongeveer honderdtwintig bij vierhonderdvijfentwintig meter. Het is parkachtig aangelegd in Engelse landschapsstijl, met slingerende paden tussen oude bomen en open grasvelden. Aan de Kapellaan staat een toegangspoort uit 1912; een tweede toegang ligt aan de Runxputteweg.

De bedevaartkapel uit 1913 is van hout en werd door Jan Stuyt als tijdelijk gebouw bedoeld, als opvolger van een tentkerk die drie keer door de wind was vernield. Zij staat er ruim een eeuw later nog altijd en is het grootste gebouw op het terrein.

Vanaf die kapel loopt een bospad langs de staties van de kruisweg, kleine kapelvormige bouwsels; het monumentenregister dateert ze op 1915 en telt er dertien, een andere bron noemt 1911. Het pad eindigt bij de calvarieberg uit 1912, in de zuidoosthoek van het terrein.

De Genadekapel van 1930 is eveneens van Jan Stuyt. Voor de kapel ligt een voorhof, omsloten door een galerij; daarin staat de Runxputte met de pomp. Binnen zijn fresco's van de kunstenaar Bijvoet aangebracht. De kapel staat op de plek van de voorlopige kapel uit 1909, die op haar beurt was neergezet bij de fundamenten van de middeleeuwse kapel.

Verspreid over het terrein staan verder een beeld van de heilige Willibrord, een rustaltaar in de open lucht en een vijver. Aan de rand van het terrein ligt de Julianakapel, de kapel van het Sint Willibrordseminarie. Het geheel, met uitzondering van een vergaderruimte uit 1994, is als complex beschermd monument.

Teren pielgrzymkowy ma kształt prostokąta i mierzy około stu dwudziestu na czterysta dwadzieścia pięć metrów. Urządzono go parkowo, w angielskim stylu krajobrazowym, z wijącymi się ścieżkami wśród starych drzew i otwartymi trawnikami. Przy Kapellaan stoi brama wjazdowa z 1912 roku; drugie wejście znajduje się przy Runxputteweg.

Kaplica pielgrzymkowa z 1913 roku jest drewniana, a Jan Stuyt pomyślał ją jako budowlę tymczasową, następczynię kościoła namiotowego, który trzykrotnie zniszczył wiatr. Ponad sto lat później wciąż stoi i jest największym budynkiem na terenie sanktuarium.

Od tej kaplicy leśna ścieżka biegnie wzdłuż stacji drogi krzyżowej, niewielkich budowli w kształcie kapliczek; rejestr zabytków datuje je na 1915 rok i wymienia trzynaście, inne źródło podaje rok 1911. Ścieżka kończy się przy kalwarii z 1912 roku, w południowo-wschodnim narożniku terenu.

Kaplica Łaski z 1930 roku również jest dziełem Jana Stuyta. Przed kaplicą leży dziedziniec otoczony galerią, a w nim stoi Runxputte z pompą. Wewnątrz umieszczono freski artysty Bijvoeta. Kaplica stoi w miejscu tymczasowej kaplicy z 1909 roku, którą z kolei postawiono przy fundamentach kaplicy średniowiecznej.

Po terenie rozsiane są ponadto figura świętego Willibrorda, ołtarz polowy pod gołym niebem i staw. Na skraju terenu stoi kaplica Juliany, kaplica seminarium św. Willibrorda. Całość, z wyjątkiem sali zebrań z 1994 roku, jest chroniona jako zespół zabytkowy.

Das Wallfahrtsgelände ist rechteckig und misst etwa hundertzwanzig mal vierhundertfünfundzwanzig Meter. Es ist parkartig im englischen Landschaftsstil angelegt, mit geschwungenen Wegen zwischen alten Bäumen und offenen Rasenflächen. An der Kapellaan steht ein Eingangstor von 1912; ein zweiter Zugang liegt an der Runxputteweg.

Die Wallfahrtskapelle von 1913 ist aus Holz und war von Jan Stuyt als vorübergehendes Gebäude gedacht, als Nachfolgerin einer Zeltkirche, die dreimal vom Wind zerstört worden war. Sie steht gut ein Jahrhundert später noch immer und ist das größte Gebäude auf dem Gelände.

Von dieser Kapelle aus führt ein Waldweg an den Stationen des Kreuzwegs entlang, kleinen kapellenförmigen Bauten; das Denkmalregister datiert sie auf 1915 und zählt dreizehn davon, eine andere Quelle nennt 1911. Der Weg endet am Kalvarienberg von 1912, in der Südostecke des Geländes.

Die Gnadenkapelle von 1930 stammt ebenfalls von Jan Stuyt. Vor der Kapelle liegt ein Vorhof, umschlossen von einer Galerie; darin steht die Runxputte mit der Pumpe. Im Inneren sind Fresken des Künstlers Bijvoet angebracht. Die Kapelle steht an der Stelle der vorläufigen Kapelle von 1909, die ihrerseits bei den Fundamenten der mittelalterlichen Kapelle errichtet worden war.

Über das Gelände verstreut stehen weiter eine Figur des heiligen Willibrord, ein Ruhealtar unter freiem Himmel und ein Teich. Am Rand des Geländes liegt die Julianakapelle, die Kapelle des St.-Willibrord-Seminars. Das Ganze ist, mit Ausnahme eines Versammlungsraums von 1994, als Gesamtanlage denkmalgeschützt.

Le domaine de pèlerinage est rectangulaire et mesure environ cent vingt mètres sur quatre cent vingt-cinq. Il est aménagé en parc, dans le goût du jardin paysager anglais, avec des allées sinueuses entre de vieux arbres et des pelouses ouvertes. Sur la Kapellaan se dresse un portail d'entrée de 1912 ; un second accès se trouve sur la Runxputteweg.

La chapelle de pèlerinage de 1913 est en bois ; Jan Stuyt l'avait conçue comme un bâtiment provisoire, destiné à succéder à une église de toile que le vent avait détruite trois fois. Plus d'un siècle après, elle est toujours là et constitue le plus grand édifice du domaine.

Depuis cette chapelle, un sentier forestier longe les stations du chemin de croix, de petites constructions en forme de chapelles ; le registre des monuments les date de 1915 et en compte treize, une autre source avance 1911. Le sentier aboutit au calvaire de 1912, à l'angle sud-est du domaine.

La chapelle des Grâces, de 1930, est elle aussi de Jan Stuyt. Devant elle s'étend une cour close par une galerie ; c'est là que se trouve le Runxputte avec sa pompe. À l'intérieur ont été peintes des fresques de l'artiste Bijvoet. La chapelle occupe l'emplacement de la chapelle provisoire de 1909, elle-même élevée auprès des fondations de la chapelle médiévale.

Répartis sur le domaine se trouvent encore une statue de saint Willibrord, un autel de repos en plein air et un étang. En bordure du terrain se dresse la chapelle Juliana, chapelle du séminaire Saint-Willibrord. L'ensemble, à l'exception d'une salle de réunion de 1994, est protégé comme monument.

L'area del santuario è rettangolare e misura circa centoventi per quattrocentoventicinque metri. È sistemata a parco in stile paesaggistico inglese, con sentieri sinuosi fra alberi secolari e prati aperti. Sulla Kapellaan si apre un portale d'ingresso del 1912; un secondo accesso si trova sulla Runxputteweg.

La cappella del pellegrinaggio del 1913 è in legno e fu concepita da Jan Stuyt come edificio provvisorio, in sostituzione di una chiesa-tenda che il vento aveva distrutto tre volte. È ancora in piedi oltre un secolo dopo ed è il più grande edificio dell'area.

Da quella cappella un sentiero nel bosco costeggia le stazioni della via crucis, piccole costruzioni a forma di cappella; il registro dei monumenti le data al 1915 e ne conta tredici, mentre un'altra fonte indica il 1911. Il sentiero termina al calvario del 1912, nell'angolo sud-orientale dell'area.

La Cappella delle Grazie del 1930 è anch'essa di Jan Stuyt. Davanti alla cappella si apre un cortile racchiuso da un porticato, nel quale si trova la Runxputte con la pompa. All'interno sono stati eseguiti affreschi dell'artista Bijvoet. La cappella sorge sul luogo della cappella provvisoria del 1909, che a sua volta era stata eretta presso le fondamenta della cappella medievale.

Sparsi nell'area si trovano inoltre una statua di san Villibrordo, un altare per la sosta all'aperto e uno stagno. Al margine del terreno sorge la Julianakapel, la cappella del seminario San Villibrordo. L'insieme, ad eccezione di una sala riunioni del 1994, è tutelato come complesso monumentale.

El recinto de peregrinación es rectangular y mide unos ciento veinte por cuatrocientos veinticinco metros. Está trazado como un parque al estilo paisajista inglés, con senderos sinuosos entre árboles viejos y praderas abiertas. En la Kapellaan hay una portada de acceso de 1912; un segundo acceso se abre a la Runxputteweg.

La capilla de peregrinación de 1913 es de madera y Jan Stuyt la concibió como edificio provisional, sucesor de una iglesia de lona que el viento había destrozado tres veces. Sigue en pie más de un siglo después y es la construcción mayor del recinto.

Desde esa capilla parte un sendero de bosque que pasa ante las estaciones del viacrucis, pequeñas construcciones en forma de capilla; el registro de monumentos las fecha en 1915 y cuenta trece, mientras que otra fuente indica 1911. El sendero termina en el calvario de 1912, en el ángulo sureste del recinto.

La capilla de la Gracia, de 1930, es también de Jan Stuyt. Ante ella se extiende un atrio cerrado por una galería; allí está el Runxputte con su bomba. Dentro se han pintado frescos del artista Bijvoet. La capilla ocupa el lugar de la capilla provisional de 1909, que a su vez se había levantado junto a los cimientos de la capilla medieval.

Repartidos por el recinto se hallan además una imagen de san Willibrordo, un altar de descanso al aire libre y un estanque. Al borde del terreno está la capilla Juliana, la capilla del seminario de San Willibrordo. El conjunto, salvo una sala de reuniones de 1994, está protegido como monumento.

De devotie in Heiloo draait om twee dingen: de aanroeping van Maria in nood en het water uit de put. Beide komen samen in de voorhof van de Genadekapel, waar pelgrims bij de pomp staan.

De negentiende- en twintigste-eeuwse heropleving kreeg kerkelijke steun: paus Benedictus XV sprak zich in 1915 waarderend uit over de bedevaart. Sinds 1929 wordt er jaarlijks een triduüm voor zieken gehouden, een driedaagse bedevaart die het karakter van de plaats goed weergeeft.

Voor de toeloop werd in 1914 een eigen spoorwegperron geopend, wat aangeeft hoe grootschalig het bedevaartverkeer toen was. Groepen uit het hele bisdom en daarbuiten komen er nog steeds samen.

Het heiligdom is een zelfstandige kerkelijke instelling; de bisschop van Haarlem-Amsterdam benoemt het bestuur. Naast een rector werken er zusters van de Dienaressen van de Heer en van de Maagd van Matará, die catechese geven en groepen begeleiden. Het oudste gebruik, het kruipend omgaan van de kapel waaraan de Kruipberg zijn naam dankt, bestaat niet meer; de heuvel zelf werd in 1768 geslecht.

Pobożność w Heiloo obraca się wokół dwóch rzeczy: wzywania Maryi w potrzebie i wody ze studni. Obie spotykają się na dziedzińcu przed Kaplicą Łaski, gdzie pielgrzymi stają przy pompie.

Odrodzenie z dziewiętnastego i dwudziestego wieku uzyskało poparcie kościelne: papież Benedykt XV wypowiedział się w 1915 roku z uznaniem o tutejszych pielgrzymkach. Od 1929 roku odbywa się tu co roku triduum dla chorych, trzydniowa pielgrzymka, która dobrze oddaje charakter tego miejsca.

Dla napływających pielgrzymów otwarto w 1914 roku osobny peron kolejowy, co pokazuje, jak wielka była wówczas skala ruchu pielgrzymkowego. Grupy z całej diecezji i spoza niej wciąż się tu zbierają.

Sanktuarium jest samodzielną instytucją kościelną; zarząd mianuje biskup Haarlem-Amsterdam. Obok rektora pracują tu siostry ze Zgromadzenia Służebnic Pana i Dziewicy z Matará, prowadzące katechezę i towarzyszące grupom. Najstarszy zwyczaj, obchodzenie kaplicy na kolanach, któremu Kruipberg zawdzięcza swoją nazwę, już nie istnieje; samo wzgórze zniwelowano w 1768 roku.

Die Andacht in Heiloo dreht sich um zwei Dinge: die Anrufung Mariens in der Not und das Wasser aus dem Brunnen. Beides kommt im Vorhof der Gnadenkapelle zusammen, wo die Pilger an der Pumpe stehen.

Das Wiederaufleben im neunzehnten und zwanzigsten Jahrhundert fand kirchliche Unterstützung: Papst Benedikt XV. äußerte sich 1915 anerkennend über die Wallfahrt. Seit 1929 wird dort jährlich ein Triduum für Kranke gehalten, eine dreitägige Wallfahrt, die den Charakter des Ortes gut wiedergibt.

Für den Andrang wurde 1914 ein eigener Bahnsteig eröffnet, was zeigt, wie groß der Wallfahrtsverkehr damals war. Gruppen aus dem ganzen Bistum und darüber hinaus kommen dort noch immer zusammen.

Das Heiligtum ist eine selbstständige kirchliche Einrichtung; der Bischof von Haarlem-Amsterdam ernennt die Leitung. Neben einem Rektor arbeiten dort Schwestern der Dienerinnen des Herrn und der Jungfrau von Matará, die Katechese geben und Gruppen begleiten. Der älteste Brauch, das kriechende Umschreiten der Kapelle, dem der Kruipberg seinen Namen verdankt, besteht nicht mehr; der Hügel selbst wurde 1768 eingeebnet.

La dévotion de Heiloo tient à deux choses : l'invocation de Marie dans la détresse et l'eau du puits. Toutes deux se rejoignent dans la cour de la chapelle des Grâces, là où les pèlerins se pressent autour de la pompe.

Le renouveau des XIXe et XXe siècles reçut l'appui de l'Église : le pape Benoît XV s'exprima en 1915 en termes élogieux sur ce pèlerinage. Depuis 1929 s'y tient chaque année un triduum pour les malades, un pèlerinage de trois jours qui rend bien le caractère du lieu.

Pour faire face à l'affluence, un quai de gare fut ouvert en 1914, ce qui donne la mesure du trafic de pèlerins de l'époque. Des groupes venus de tout le diocèse et d'au-delà continuent de s'y rassembler.

Le sanctuaire est une institution ecclésiastique autonome ; l'évêque de Haarlem-Amsterdam en nomme la direction. Aux côtés d'un recteur y travaillent des sœurs Servantes du Seigneur et de la Vierge de Matará, qui donnent la catéchèse et accompagnent les groupes. Le plus ancien usage, le tour de la chapelle à genoux auquel la Kruipberg doit son nom, n'existe plus ; la colline elle-même a été arasée en 1768.

La devozione di Heiloo ruota attorno a due cose: l'invocazione di Maria nel bisogno e l'acqua del pozzo. Entrambe si incontrano nel cortile della Cappella delle Grazie, dove i pellegrini sostano presso la pompa.

La rinascita fra Otto e Novecento ebbe sostegno ecclesiastico: papa Benedetto XV si espresse nel 1915 con parole di apprezzamento per il pellegrinaggio. Dal 1929 vi si tiene ogni anno un triduo per i malati, un pellegrinaggio di tre giorni che rende bene il carattere del luogo.

Per far fronte all'afflusso fu aperta nel 1914 una banchina ferroviaria apposita, segno di quanto fosse imponente allora il traffico dei pellegrini. Gruppi da tutta la diocesi e da fuori continuano a radunarsi qui.

Il santuario è un ente ecclesiastico autonomo; il vescovo di Haarlem-Amsterdam ne nomina il consiglio. Accanto a un rettore vi operano suore delle Serve del Signore e della Vergine di Matará, che tengono la catechesi e accompagnano i gruppi. L'uso più antico, il giro attorno alla cappella fatto strisciando, da cui il Kruipberg prende il nome, non esiste più; la collinetta stessa fu spianata nel 1768.

La devoción de Heiloo gira en torno a dos cosas: la invocación de María en la necesidad y el agua del pozo. Ambas confluyen en el atrio de la capilla de la Gracia, donde los peregrinos hacen cola junto a la bomba.

El resurgir de los siglos XIX y XX contó con apoyo eclesiástico: el papa Benedicto XV se pronunció en 1915 con elogios sobre esta peregrinación. Desde 1929 se celebra cada año un triduo para los enfermos, una peregrinación de tres días que refleja bien el carácter del lugar.

Para atender la afluencia se inauguró en 1914 un andén ferroviario propio, lo que da idea de la escala que alcanzó entonces el tráfico de peregrinos. Grupos de toda la diócesis y de fuera de ella siguen reuniéndose allí.

El santuario es una institución eclesiástica autónoma; el obispo de Haarlem-Ámsterdam nombra a su junta. Junto a un rector trabajan allí religiosas de las Siervas del Señor y de la Virgen de Matará, que imparten catequesis y acompañan a los grupos. La costumbre más antigua, la de rodear la capilla de rodillas, a la que la Kruipberg debe su nombre, ya no existe; la propia colina fue arrasada en 1768.