RoermondRoermondRoermondRuremondeRoermondRoermond

In 1418 gaf het stadsbestuur van Roermond opdracht tot de bouw van een Mariakapel buiten de muren, in het zandige gebied dat 't Zand heet. Omwonenden hoefden daardoor niet meer naar de Christoffelkerk in de stad. De offers moesten dienen voor het onderhoud van de pastoor en voor de voltooiing van die stadskerk.

In 1578 lieten Spaanse troepen de kapel afbreken, uit vrees dat zij bij de strijd tegen de aanhangers van Willem van Oranje als versterking zou worden gebruikt. Omstreeks 1607 richtte kapelaan Johannes Schaden op dezelfde plek een klein bedehuis in.

Tussen 1610 en 1613 kwam er onder leiding van deken Petrus Pollius een grotere kapel. Burgers legden geld in en de aartshertogen Albrecht en Isabella droegen honderd gulden bij, gedateerd 23 augustus 1613. Op 15 augustus 1613 werd de kapel voor de eredienst gewijd.

De toeloop groeide, en in 1684 en 1689 volgden uitbreidingen. Er kwamen twee jaarlijkse stadsprocessies, op dinsdag na Pasen en op 8 september. Tegen het einde van de zeventiende eeuw woonden er kluizenaars bij de kapel; in 1751 werd een Mariabroederschap opgericht.

Tijdens de Franse tijd ging de kapel in 1797 dicht en werd het beeldje in de stad verborgen. Na het concordaat van 1801 hervatte de eredienst in 1802 en werd de kapel hulpkerk van de Sint-Christoffel. In 1827 kreeg zij de status van rectoraat; Joannes Augustinus Paredis, later bisschop van Roermond, was de eerste rector.

Op 19 oktober 1862 vertrouwde bisschop Paredis het heiligdom toe aan de paters redemptoristen. Vijf van hen kwamen in juni 1863 aan en bouwden tussen 1863 en 1866 een klooster naar ontwerp van Karl Weber. De bedevaart groeide zo sterk dat de oude kapel te klein werd. Op 1 mei 1895 legde bisschop Franciscus Boermans de eerste steen van een nieuwe kapel; op 30 april 1896 volgde de wijding.

W 1418 roku władze Roermond zleciły budowę kaplicy maryjnej poza murami, na piaszczystym terenie zwanym 't Zand. Okoliczni mieszkańcy nie musieli już dzięki temu chodzić do kościoła św. Krzysztofa w mieście. Ofiary miały służyć utrzymaniu proboszcza i dokończeniu tego miejskiego kościoła.

W 1578 roku wojska hiszpańskie kazały kaplicę rozebrać w obawie, że w walce ze zwolennikami Wilhelma Orańskiego posłuży ona jako umocnienie. Około 1607 roku kapelan Johannes Schaden urządził w tym samym miejscu mały dom modlitwy.

W latach od 1610 do 1613 pod kierunkiem dziekana Petrusa Polliusa powstała większa kaplica. Mieszczanie złożyli się na nią pieniędzmi, a arcyksiążęta Albrecht i Izabela dołożyli sto guldenów, z datą 23 sierpnia 1613 roku. 15 sierpnia 1613 roku kaplicę poświęcono do sprawowania kultu.

Napływ wiernych rósł, więc w 1684 i 1689 roku nastąpiły rozbudowy. Ustanowiono dwie doroczne procesje miejskie, we wtorek po Wielkanocy i 8 września. Pod koniec XVII wieku przy kaplicy mieszkali pustelnicy; w 1751 roku założono bractwo maryjne.

W czasach francuskich kaplicę zamknięto w 1797 roku, a figurkę ukryto w mieście. Po konkordacie z 1801 roku kult wznowiono w 1802 roku, a kaplica stała się kościołem pomocniczym parafii św. Krzysztofa. W 1827 roku otrzymała status rektoratu; pierwszym rektorem był Joannes Augustinus Paredis, późniejszy biskup Roermond.

19 października 1862 roku biskup Paredis powierzył sanktuarium ojcom redemptorystom. Pięciu z nich przybyło w czerwcu 1863 roku i w latach od 1863 do 1866 zbudowało klasztor według projektu Karla Webera. Ruch pielgrzymkowy wzrósł tak bardzo, że stara kaplica okazała się za mała. 1 maja 1895 roku biskup Franciscus Boermans położył kamień węgielny nowej kaplicy; 30 kwietnia 1896 roku nastąpiło jej poświęcenie.

1418 gab der Stadtrat von Roermond den Bau einer Marienkapelle außerhalb der Mauern in Auftrag, in dem sandigen Gelände, das 't Zand heißt. Die Anwohner mussten dadurch nicht mehr zur Christophoruskirche in der Stadt gehen. Die Opfergaben sollten dem Unterhalt des Pfarrers und der Vollendung eben dieser Stadtkirche dienen.

1578 ließen spanische Truppen die Kapelle abbrechen, aus Sorge, sie könnte im Kampf gegen die Anhänger Wilhelms von Oranien als Befestigung dienen. Um 1607 richtete Kaplan Johannes Schaden an derselben Stelle ein kleines Bethaus ein.

Zwischen 1610 und 1613 entstand unter der Leitung von Dechant Petrus Pollius eine größere Kapelle. Die Bürger legten Geld zusammen, und die Erzherzöge Albrecht und Isabella steuerten hundert Gulden bei, datiert auf den 23. August 1613. Am 15. August 1613 wurde die Kapelle für den Gottesdienst geweiht.

Der Zustrom wuchs, und 1684 und 1689 folgten Erweiterungen. Es entstanden zwei jährliche Stadtprozessionen, am Dienstag nach Ostern und am 8. September. Gegen Ende des siebzehnten Jahrhunderts lebten Einsiedler bei der Kapelle; 1751 wurde eine Marienbruderschaft gegründet.

In der Franzosenzeit wurde die Kapelle 1797 geschlossen und die Figur in der Stadt versteckt. Nach dem Konkordat von 1801 nahm der Gottesdienst 1802 seinen Fortgang, und die Kapelle wurde Hilfskirche von St. Christophorus. 1827 erhielt sie den Rang eines Rektorats; Joannes Augustinus Paredis, später Bischof von Roermond, war der erste Rektor.

Am 19. Oktober 1862 vertraute Bischof Paredis das Heiligtum den Redemptoristenpatres an. Fünf von ihnen trafen im Juni 1863 ein und errichteten zwischen 1863 und 1866 ein Kloster nach einem Entwurf von Karl Weber. Die Wallfahrt wuchs so stark, dass die alte Kapelle zu klein wurde. Am 1. Mai 1895 legte Bischof Franciscus Boermans den Grundstein einer neuen Kapelle; am 30. April 1896 folgte die Weihe.

En 1418, le magistrat de Roermond ordonna la construction d'une chapelle mariale hors les murs, dans le terrain sablonneux appelé 't Zand. Les habitants des environs n'avaient dès lors plus à se rendre à l'église Saint-Christophe, en ville. Les offrandes devaient servir à l'entretien du curé et à l'achèvement de cette église urbaine.

En 1578, les troupes espagnoles firent démolir la chapelle, craignant qu'elle ne serve de position fortifiée dans la lutte contre les partisans de Guillaume d'Orange. Vers 1607, le chapelain Johannes Schaden aménagea un petit oratoire au même endroit.

Entre 1610 et 1613, une chapelle plus vaste s'éleva sous la direction du doyen Petrus Pollius. Les bourgeois y contribuèrent de leurs deniers et les archiducs Albert et Isabelle versèrent cent florins, un don daté du 23 août 1613. Le 15 août 1613, la chapelle fut consacrée au culte.

L'affluence s'accrut, et des agrandissements suivirent en 1684 et 1689. Deux processions urbaines annuelles s'instaurèrent, le mardi après Pâques et le 8 septembre. Vers la fin du dix-septième siècle, des ermites vivaient auprès de la chapelle ; en 1751 fut fondée une confrérie mariale.

Sous la période française, la chapelle ferma en 1797 et la statuette fut cachée en ville. Après le concordat de 1801, le culte reprit en 1802 et la chapelle devint une annexe de la Saint-Christophe. En 1827, elle reçut le statut de rectorat ; Joannes Augustinus Paredis, plus tard évêque de Roermond, en fut le premier recteur.

Le 19 octobre 1862, l'évêque Paredis confia le sanctuaire aux pères rédemptoristes. Cinq d'entre eux arrivèrent en juin 1863 et bâtirent entre 1863 et 1866 un couvent sur des plans de Karl Weber. Le pèlerinage prit une telle ampleur que l'ancienne chapelle devint trop exiguë. Le 1er mai 1895, l'évêque Franciscus Boermans posa la première pierre d'une nouvelle chapelle ; la consécration suivit le 30 avril 1896.

Nel 1418 il consiglio cittadino di Roermond ordinò la costruzione di una cappella mariana fuori dalle mura, nella zona sabbiosa chiamata 't Zand. Gli abitanti dei dintorni non dovevano così più recarsi alla chiesa di San Cristoforo in città. Le offerte dovevano servire al mantenimento del parroco e al completamento di quella chiesa cittadina.

Nel 1578 le truppe spagnole fecero demolire la cappella, temendo che venisse usata come fortificazione nella lotta contro i seguaci di Guglielmo d'Orange. Intorno al 1607 il cappellano Johannes Schaden allestì nello stesso luogo un piccolo oratorio.

Tra il 1610 e il 1613 sorse, sotto la guida del decano Petrus Pollius, una cappella più grande. I cittadini contribuirono con denaro e gli arciduchi Alberto e Isabella versarono cento fiorini, con atto datato 23 agosto 1613. Il 15 agosto 1613 la cappella fu consacrata al culto.

L'afflusso crebbe e nel 1684 e nel 1689 seguirono ampliamenti. Nacquero due processioni cittadine annuali, il martedì dopo Pasqua e l'8 settembre. Verso la fine del Seicento vivevano presso la cappella alcuni eremiti; nel 1751 fu fondata una confraternita mariana.

Durante il periodo francese la cappella fu chiusa nel 1797 e la statuetta venne nascosta in città. Dopo il concordato del 1801 il culto riprese nel 1802 e la cappella divenne chiesa sussidiaria di San Cristoforo. Nel 1827 ottenne lo status di rettoria; Joannes Augustinus Paredis, poi vescovo di Roermond, ne fu il primo rettore.

Il 19 ottobre 1862 il vescovo Paredis affidò il santuario ai padri redentoristi. Cinque di loro arrivarono nel giugno 1863 e tra il 1863 e il 1866 costruirono un convento su progetto di Karl Weber. Il pellegrinaggio crebbe al punto che la vecchia cappella divenne troppo piccola. Il 1° maggio 1895 il vescovo Franciscus Boermans pose la prima pietra di una nuova cappella; il 30 aprile 1896 seguì la consacrazione.

En 1418 el ayuntamiento de Roermond encargó la construcción de una capilla mariana fuera de las murallas, en el paraje arenoso que lleva el nombre de 't Zand. Los vecinos dejaron así de tener que acudir a la iglesia de San Cristóbal, en el interior de la ciudad. Las ofrendas debían servir para el sustento del párroco y para la conclusión de aquella iglesia urbana.

En 1578 las tropas españolas derribaron la capilla, por temor a que en la lucha contra los partidarios de Guillermo de Orange se utilizara como posición fortificada. Hacia 1607 el capellán Johannes Schaden habilitó en el mismo lugar un pequeño oratorio.

Entre 1610 y 1613, bajo la dirección del deán Petrus Pollius, se levantó una capilla mayor. Los vecinos aportaron dinero y los archiduques Alberto e Isabel contribuyeron con cien florines, en una donación fechada el 23 de agosto de 1613. El 15 de agosto de 1613 la capilla fue consagrada al culto.

La afluencia creció y en 1684 y 1689 siguieron sendas ampliaciones. Se instauraron dos procesiones anuales de la ciudad, el martes después de Pascua y el 8 de septiembre. A finales del siglo XVII vivían ermitaños junto a la capilla; en 1751 se fundó una cofradía mariana.

Durante la época francesa la capilla cerró en 1797 y la imagen se escondió en la ciudad. Tras el concordato de 1801 el culto se reanudó en 1802 y la capilla pasó a ser iglesia auxiliar de San Cristóbal. En 1827 obtuvo la condición de rectoría; Joannes Augustinus Paredis, más tarde obispo de Roermond, fue su primer rector.

El 19 de octubre de 1862 el obispo Paredis confió el santuario a los padres redentoristas. Cinco de ellos llegaron en junio de 1863 y entre 1863 y 1866 construyeron un convento según el proyecto de Karl Weber. La peregrinación creció tanto que la vieja capilla se quedó pequeña. El 1 de mayo de 1895 el obispo Franciscus Boermans colocó la primera piedra de una nueva capilla; el 30 de abril de 1896 tuvo lugar la consagración.

Vereerd wordt Onze-Lieve-Vrouw in 't Zand, een eikenhouten Mariabeeldje van ongeveer vierendertig centimeter hoog. Het is een werk van het Mechelse beeldsnijdersgilde en wordt gedateerd omstreeks 1500. In 1866 restaureerde het atelier Cuypers het beeldje; de bronnen noemen het een bijzonder fraai voorbeeld van die Mechelse productie.

De overlevering vertelt dat een herder met de naam Wendelinus het beeldje uit een waterput haalde. Bronnen vanaf 1699 plaatsen die vondst omstreeks 1437, maar diezelfde bronnen wijzen die datering aan als een zeventiende-eeuwse constructie, niet als vaststaand feit.

Op 19 augustus 1877 werd het beeldje plechtig gekroond. De gouden kronen voor Maria en het Kind, ongeveer acht bij vijfeneenhalve centimeter, werden gemaakt door de Roermondse goudsmid R. Vos en bezet met parels en kleine diamanten. Bisschop Paredis ging voor in de kathedraal, bijgestaan door de pauselijke internuntius; daarna reed het gekroonde beeld op een vierspan door de stad.

Czczona jest Matka Boża in 't Zand, dębowa figurka o wysokości około trzydziestu czterech centymetrów. Jest dziełem mechelskiego cechu snycerzy i datuje się ją na około 1500 rok. W 1866 roku figurkę odrestaurowała pracownia Cuypersa; źródła nazywają ją wyjątkowo pięknym przykładem tej mechelskiej produkcji.

Tradycja opowiada, że figurkę wyłowił ze studni pasterz imieniem Wendelinus. Źródła od 1699 roku umieszczają to znalezisko około 1437 roku, ale te same źródła wskazują tę datację jako konstrukcję siedemnastowieczną, a nie fakt pewny.

19 sierpnia 1877 roku figurkę uroczyście ukoronowano. Złote korony dla Maryi i Dzieciątka, o wymiarach mniej więcej osiem na pięć i pół centymetra, wykonał złotnik z Roermond R. Vos i wysadził je perłami oraz drobnymi diamentami. Biskup Paredis przewodniczył uroczystości w katedrze, wspierany przez internuncjusza papieskiego; potem ukoronowana figura przejechała przez miasto powozem zaprzężonym w czwórkę koni.

Verehrt wird Unsere Liebe Frau in 't Zand, eine etwa vierunddreißig Zentimeter hohe Marienfigur aus Eichenholz. Sie ist ein Werk der Mechelner Bildschnitzerzunft und wird um 1500 datiert. 1866 restaurierte die Werkstatt Cuypers die Figur; die Quellen nennen sie ein besonders schönes Beispiel dieser Mechelner Produktion.

Die Überlieferung erzählt, ein Hirte namens Wendelinus habe die Figur aus einem Brunnen geholt. Quellen ab 1699 setzen diesen Fund um 1437 an, weisen diese Datierung aber selbst als eine Konstruktion des siebzehnten Jahrhunderts aus, nicht als gesicherte Tatsache.

Am 19. August 1877 wurde die Figur feierlich gekrönt. Die goldenen Kronen für Maria und das Kind, etwa acht mal fünfeinhalb Zentimeter groß, schuf der Roermonder Goldschmied R. Vos; sie sind mit Perlen und kleinen Diamanten besetzt. Bischof Paredis stand der Feier in der Kathedrale vor, unterstützt vom päpstlichen Internuntius; danach fuhr das gekrönte Bild auf einem Vierergespann durch die Stadt.

On vénère ici Notre-Dame des Sables, une petite statue de la Vierge en chêne d'environ trente-quatre centimètres de haut. C'est une œuvre de la guilde des sculpteurs de Malines, datée des environs de 1500. En 1866, l'atelier Cuypers la restaura ; les sources la décrivent comme un exemple particulièrement réussi de cette production malinoise.

La tradition raconte qu'un berger du nom de Wendelin retira la statuette d'un puits. Les sources, à partir de 1699, situent cette découverte vers 1437, mais ces mêmes sources signalent que cette datation est une construction du dix-septième siècle et non un fait établi.

Le 19 août 1877 eut lieu le couronnement solennel de la statuette. Les couronnes d'or de la Vierge et de l'Enfant, d'environ huit centimètres sur cinq et demi, furent exécutées par l'orfèvre de Roermond R. Vos et serties de perles et de petits diamants. L'évêque Paredis présida la cérémonie dans la cathédrale, assisté de l'internonce apostolique ; ensuite, la statue couronnée traversa la ville sur un attelage à quatre chevaux.

Si venera Nostra Signora in 't Zand, una statuetta mariana in legno di quercia alta circa trentaquattro centimetri. È opera della corporazione degli intagliatori di Mechelen e viene datata intorno al 1500. Nel 1866 l'atelier Cuypers la restaurò; le fonti la definiscono un esemplare particolarmente pregevole di quella produzione di Mechelen.

La tradizione racconta che un pastore di nome Wendelinus estrasse la statuetta da un pozzo. Le fonti a partire dal 1699 collocano quel ritrovamento intorno al 1437, ma le stesse fonti indicano quella datazione come una costruzione seicentesca e non come un fatto accertato.

Il 19 agosto 1877 la statuetta fu solennemente incoronata. Le corone d'oro per Maria e per il Bambino, di circa otto centimetri per cinque e mezzo, furono realizzate dall'orafo di Roermond R. Vos e ornate di perle e piccoli diamanti. Il vescovo Paredis presiedette la celebrazione in cattedrale, assistito dall'internunzio pontificio; poi la statua incoronata attraversò la città su un tiro a quattro.

Se venera a Nuestra Señora in 't Zand, una pequeña imagen mariana de madera de roble de unos treinta y cuatro centímetros de altura. Es obra del gremio de imagineros de Malinas y se fecha hacia 1500. En 1866 el taller Cuypers la restauró; las fuentes la consideran un ejemplo especialmente bello de aquella producción malinesa.

La tradición cuenta que un pastor llamado Wendelino sacó la imagen de un pozo. Las fuentes a partir de 1699 sitúan ese hallazgo hacia 1437, pero esas mismas fuentes señalan esa datación como una construcción del siglo XVII y no como un hecho probado.

El 19 de agosto de 1877 la imagen fue coronada solemnemente. Las coronas de oro de María y del Niño, de unos ocho por cinco centímetros y medio, las hizo el orfebre de Roermond R. Vos y van cuajadas de perlas y pequeños diamantes. El obispo Paredis presidió la ceremonia en la catedral, asistido por el internuncio pontificio; después la imagen coronada recorrió la ciudad en una carroza tirada por cuatro caballos.

De kapel van 1896 is neogotisch en meet dertig bij dertien meter. Architect Johan Kayser liet zich inspireren door de dertiende-eeuwse Franse gotiek en in het bijzonder door de Sainte-Chapelle in Parijs. In elke zijmuur staan acht hoge gebrandschilderde ramen.

Boven het priesterkoor rijst een rijk beschilderde triomfboog. De fresco's daarop maakte de Roermondse schilder Albin Windhausen tussen 1904 en 1905; zij tonen heiligen die de gekroonde Maria met het Kind vereren. Het triomfkruis en de preekstoel uit 1897 zijn van H. te Riele naar ontwerp van Kayser.

De oorspronkelijke slanke daktoren van vierendertig meter raakte in november 1921 zwaar beschadigd door een storm en werd afgebroken. Architect Caspar Franssen plaatste er een lager angelustorentje voor terug. De hoektorentjes van de westgevel verdwenen na stormschade in 1940.

Tussen klooster en kapel loopt de processiegang, tussen 1863 en 1866 gebouwd. Sinds 1927 hebben pelgrims er votieftegels laten aanbrengen; het zijn er inmiddels meer dan zevenduizend, met dankbetuigingen en gebedsvragen in het Nederlands en het Duits. In de gang staat een kapelletje uit 1878 met een mozaïek van Luigi Solerti uit 1879; daar staat het beeldje buiten het bedevaartseizoen, bij een put die als vindplaats geldt.

Achter het complex ligt een park van twee hectare met een kruisweg van veertien staties, in 1920 ontworpen door Pierre Cuypers. Het meeste beeldhouwwerk is van de Roermondse beeldhouwer Karl Lücker, in Kunradersteen. Windhausen voegde tussen 1934 en 1935 acht muurschilderingen toe over de geschiedenis van de devotie. Uit 1934 dateren ook een buitenaltaar en een preekstoel in de open lucht.

Kaplica z 1896 roku jest neogotycka i mierzy trzydzieści na trzynaście metrów. Architekt Johan Kayser inspirował się trzynastowiecznym gotykiem francuskim, a w szczególności paryską Sainte-Chapelle. W każdej ze ścian bocznych znajduje się osiem wysokich witraży.

Nad prezbiterium wznosi się bogato malowany łuk tęczowy. Freski na nim wykonał malarz z Roermond Albin Windhausen w latach 1904 i 1905; przedstawiają świętych oddających cześć ukoronowanej Maryi z Dzieciątkiem. Krzyż tęczowy i ambona z 1897 roku wyszły spod ręki H. te Riele, według projektu Kaysera.

Pierwotna smukła wieżyczka dachowa o wysokości trzydziestu czterech metrów została w listopadzie 1921 roku ciężko uszkodzona przez wichurę i rozebrana. Architekt Caspar Franssen postawił w jej miejsce niższą sygnaturkę. Wieżyczki narożne fasady zachodniej zniknęły po szkodach sztormowych w 1940 roku.

Między klasztorem a kaplicą biegnie krużganek procesyjny, zbudowany w latach od 1863 do 1866. Od 1927 roku pielgrzymi umieszczają w nim wotywne kafle; jest ich już ponad siedem tysięcy, z podziękowaniami i prośbami modlitewnymi po niderlandzku i po niemiecku. W krużganku stoi kapliczka z 1878 roku z mozaiką Luigiego Solertiego z 1879 roku; tam właśnie figurka stoi poza sezonem pielgrzymkowym, przy studni uznawanej za miejsce jej znalezienia.

Za zespołem rozciąga się dwuhektarowy park z drogą krzyżową o czternastu stacjach, zaprojektowaną w 1920 roku przez Pierre'a Cuypersa. Większość rzeźb wykonał w kamieniu z Kunrade rzeźbiarz z Roermond Karl Lücker. Windhausen dodał w latach 1934 i 1935 osiem malowideł ściennych o dziejach tego nabożeństwa. Z 1934 roku pochodzą również ołtarz polowy i ambona pod gołym niebem.

Die Kapelle von 1896 ist neugotisch und misst dreißig mal dreizehn Meter. Der Architekt Johan Kayser ließ sich von der französischen Gotik des dreizehnten Jahrhunderts inspirieren, besonders von der Sainte-Chapelle in Paris. In jeder Seitenwand stehen acht hohe Glasfenster.

Über dem Priesterchor erhebt sich ein reich bemalter Triumphbogen. Die Fresken darauf schuf der Roermonder Maler Albin Windhausen zwischen 1904 und 1905; sie zeigen Heilige, die die gekrönte Maria mit dem Kind verehren. Das Triumphkreuz und die Kanzel von 1897 stammen von H. te Riele nach einem Entwurf Kaysers.

Der ursprüngliche schlanke Dachreiter von vierunddreißig Metern wurde im November 1921 von einem Sturm schwer beschädigt und abgetragen. Der Architekt Caspar Franssen setzte an seine Stelle ein niedrigeres Angelustürmchen. Die Ecktürmchen der Westfassade verschwanden nach einem Sturmschaden im Jahr 1940.

Zwischen Kloster und Kapelle verläuft der Prozessionsgang, zwischen 1863 und 1866 erbaut. Seit 1927 lassen Pilger dort Votivkacheln anbringen; inzwischen sind es mehr als siebentausend, mit Dankesworten und Gebetsanliegen auf Niederländisch und Deutsch. In dem Gang steht eine kleine Kapelle von 1878 mit einem Mosaik von Luigi Solerti aus dem Jahr 1879; dort steht die Figur außerhalb der Wallfahrtszeit, bei einem Brunnen, der als Fundort gilt.

Hinter der Anlage liegt ein zwei Hektar großer Park mit einem Kreuzweg von vierzehn Stationen, 1920 von Pierre Cuypers entworfen. Die meisten Bildwerke stammen vom Roermonder Bildhauer Karl Lücker und bestehen aus Kunrader Stein. Windhausen fügte zwischen 1934 und 1935 acht Wandbilder zur Geschichte der Verehrung hinzu. Aus dem Jahr 1934 stammen auch ein Außenaltar und eine Kanzel unter freiem Himmel.

La chapelle de 1896 est néogothique et mesure trente mètres sur treize. L'architecte Johan Kayser s'est inspiré du gothique français du treizième siècle et tout particulièrement de la Sainte-Chapelle de Paris. Chaque mur latéral est percé de huit hautes verrières.

Au-dessus du chœur s'élance un arc triomphal richement peint. Les fresques qui l'ornent sont l'œuvre du peintre de Roermond Albin Windhausen, réalisées entre 1904 et 1905 ; elles montrent des saints vénérant la Vierge couronnée avec l'Enfant. La croix de triomphe et la chaire de 1897 sont dues à H. te Riele, sur des dessins de Kayser.

L'élégante flèche d'origine, haute de trente-quatre mètres, fut gravement endommagée par une tempête en novembre 1921 puis démontée. L'architecte Caspar Franssen la remplaça par un clocheton de l'angélus, plus bas. Les tourelles d'angle de la façade occidentale disparurent après les dégâts d'une tempête en 1940.

Entre le couvent et la chapelle court la galerie de procession, bâtie entre 1863 et 1866. Depuis 1927, les pèlerins y font poser des carreaux votifs ; on en compte aujourd'hui plus de sept mille, portant des remerciements et des demandes de prière en néerlandais et en allemand.

La galerie abrite un petit oratoire de 1878 orné d'une mosaïque de Luigi Solerti de 1879 ; la statuette y réside hors de la saison des pèlerinages, auprès d'un puits tenu pour le lieu de sa découverte.

Derrière l'ensemble s'étend un parc de deux hectares avec un chemin de croix de quatorze stations, dessiné en 1920 par Pierre Cuypers. La plupart des sculptures sont du statuaire de Roermond Karl Lücker, en pierre de Kunrade. Windhausen y ajouta entre 1934 et 1935 huit peintures murales retraçant l'histoire de la dévotion. De 1934 datent également un autel et une chaire en plein air.

La cappella del 1896 è neogotica e misura trenta metri per tredici. L'architetto Johan Kayser si ispirò al gotico francese del Duecento e in particolare alla Sainte-Chapelle di Parigi. In ciascuna parete laterale si aprono otto alte vetrate istoriate.

Sopra il presbiterio si innalza un arco trionfale riccamente dipinto. Gli affreschi furono eseguiti dal pittore di Roermond Albin Windhausen tra il 1904 e il 1905; mostrano santi che venerano la Vergine incoronata con il Bambino. La croce trionfale e il pulpito del 1897 sono di H. te Riele su disegno di Kayser.

La snella torretta sul tetto delle origini, alta trentaquattro metri, fu gravemente danneggiata da una tempesta nel novembre 1921 e venne demolita. L'architetto Caspar Franssen la sostituì con un campaniletto dell'angelus più basso. Le torrette angolari della facciata occidentale scomparvero dopo i danni di una tempesta nel 1940.

Tra il convento e la cappella corre il corridoio processionale, costruito tra il 1863 e il 1866. Dal 1927 i pellegrini vi fanno apporre piastrelle votive; oggi sono più di settemila, con ringraziamenti e richieste di preghiera in neerlandese e in tedesco. Nel corridoio si trova una cappelletta del 1878 con un mosaico di Luigi Solerti del 1879; lì la statuetta è custodita fuori dalla stagione dei pellegrinaggi, presso un pozzo considerato il luogo del ritrovamento.

Dietro il complesso si estende un parco di due ettari con una via crucis di quattordici stazioni, progettata nel 1920 da Pierre Cuypers. La maggior parte delle sculture è dello scultore di Roermond Karl Lücker, in pietra di Kunrade. Tra il 1934 e il 1935 Windhausen aggiunse otto dipinti murali sulla storia della devozione. Al 1934 risalgono anche un altare all'aperto e un pulpito esterno.

La capilla de 1896 es neogótica y mide treinta por trece metros. El arquitecto Johan Kayser se inspiró en el gótico francés del siglo XIII y en particular en la Sainte-Chapelle de París. En cada muro lateral se abren ocho altas vidrieras.

Sobre el presbiterio se alza un arco triunfal ricamente pintado. Los frescos son obra del pintor de Roermond Albin Windhausen, realizados entre 1904 y 1905; muestran a santos que veneran a María coronada con el Niño. La cruz triunfal y el púlpito de 1897 son de H. te Riele según diseño de Kayser.

La esbelta torre original sobre el tejado, de treinta y cuatro metros, quedó gravemente dañada por un temporal en noviembre de 1921 y hubo que desmontarla. El arquitecto Caspar Franssen la sustituyó por una espadaña más baja para la campana del ángelus. Las torrecillas de las esquinas de la fachada occidental desaparecieron tras los daños de un temporal en 1940.

Entre el convento y la capilla discurre la galería procesional, construida entre 1863 y 1866. Desde 1927 los peregrinos han hecho colocar allí azulejos votivos; pasan ya de siete mil, con acciones de gracias y peticiones en neerlandés y en alemán. En la galería hay una capillita de 1878 con un mosaico de Luigi Solerti de 1879; allí se guarda la imagen fuera de la temporada de peregrinación, junto a un pozo que se tiene por el lugar del hallazgo.

Detrás del conjunto se extiende un parque de dos hectáreas con un via crucis de catorce estaciones, proyectado en 1920 por Pierre Cuypers. La mayor parte de la escultura es del escultor de Roermond Karl Lücker, en piedra de Kunrade. Windhausen añadió entre 1934 y 1935 ocho pinturas murales sobre la historia de la devoción. De 1934 datan también un altar y un púlpito al aire libre.

De devotie is oud en stedelijk van karakter. Al in de zeventiende eeuw trokken twee jaarlijkse processies van de stad naar de kapel, op de dinsdag na Pasen en op 8 september, met deelname van religieuzen, geestelijken en het stadsbestuur.

De jubeljaren tekenen de omvang. In 1785 werd het driehonderdvijftigjarig bestaan gevierd, in 1835 een volgend jubeljaar onder leiding van Paredis, en in 1885 het vierhonderdvijftigjarig bestaan, waarvoor meer dan honderd georganiseerde bedevaartgroepen kwamen. In 1985 volgde het vijfhonderdvijftigjarig jubileum.

De rekenboeken van 1637 tot 1787 laten zien hoe de verering werkte: giften, votiefgaven en onderhoud van de kapel. Dat votiefgebruik leeft voort in de tegels in de processiegang, aangebracht sinds 1927.

In 1982 vond hier de eerste bedevaart van Sinti naar een Mariaplaats in Nederland plaats. De kapel wordt nog altijd door de redemptoristen bediend. De kroning van 19 augustus 1877 blijft het ijkpunt van de devotie: sindsdien draagt het beeldje de gouden kronen van Maria en het Kind.

Nabożeństwo jest dawne i ma charakter na wskroś miejski. Już w XVII wieku dwie doroczne procesje szły z miasta do kaplicy, we wtorek po Wielkanocy i 8 września, z udziałem zakonników, duchowieństwa i władz miejskich.

Lata jubileuszowe pokazują skalę tego ruchu. W 1785 roku świętowano trzysta pięćdziesiąt lat istnienia, w 1835 roku kolejny rok jubileuszowy pod przewodnictwem Paredisa, a w 1885 roku czterysta pięćdziesiąt lat, na które przybyło ponad sto zorganizowanych grup pielgrzymkowych. W 1985 roku nastąpił jubileusz pięćsetpięćdziesięciolecia.

Księgi rachunkowe z lat od 1637 do 1787 pokazują, jak działał ten kult: darowizny, wota i utrzymanie kaplicy. Zwyczaj wotywny żyje dalej w kaflach w krużganku procesyjnym, umieszczanych od 1927 roku.

W 1982 roku odbyła się tu pierwsza pielgrzymka Sinti do miejsca maryjnego w Niderlandach. Kaplicą nadal opiekują się redemptoryści. Koronacja z 19 sierpnia 1877 roku pozostaje punktem odniesienia dla całego nabożeństwa: od tamtej pory figurka nosi złote korony Maryi i Dzieciątka.

Die Verehrung ist alt und städtisch geprägt. Schon im siebzehnten Jahrhundert zogen zwei jährliche Prozessionen von der Stadt zur Kapelle, am Dienstag nach Ostern und am 8. September, mit Ordensleuten, Klerikern und dem Stadtrat.

Die Jubeljahre zeigen den Umfang. 1785 wurde das dreihundertfünfzigjährige Bestehen gefeiert, 1835 ein weiteres Jubeljahr unter der Leitung von Paredis und 1885 das vierhundertfünfzigjährige Bestehen, zu dem mehr als hundert organisierte Wallfahrtsgruppen kamen. 1985 folgte das fünfhundertfünfzigjährige Jubiläum.

Die Rechnungsbücher von 1637 bis 1787 zeigen, wie die Verehrung funktionierte: Gaben, Votivgeschenke und Unterhalt der Kapelle. Dieser Votivbrauch lebt in den Kacheln des Prozessionsgangs fort, die seit 1927 angebracht werden.

1982 fand hier die erste Wallfahrt von Sinti zu einem Marienort in den Niederlanden statt. Die Kapelle wird noch immer von den Redemptoristen betreut. Die Krönung vom 19. August 1877 bleibt der Bezugspunkt der Verehrung: Seither trägt die Figur die goldenen Kronen Mariens und des Kindes.

La dévotion est ancienne et profondément urbaine. Dès le dix-septième siècle, deux processions annuelles partaient de la ville vers la chapelle, le mardi après Pâques et le 8 septembre, avec la participation des religieux, du clergé et du magistrat.

Les années jubilaires donnent la mesure du phénomène. En 1785 fut célébré le trois cent cinquantième anniversaire, en 1835 un nouveau jubilé sous la conduite de Paredis, et en 1885 le quatre cent cinquantième anniversaire, pour lequel plus de cent groupes de pèlerins organisés firent le déplacement. En 1985 suivit le jubilé des cinq cent cinquante ans.

Les livres de comptes de 1637 à 1787 montrent comment fonctionnait la vénération : dons, offrandes votives et entretien de la chapelle. Cet usage votif se perpétue dans les carreaux de la galerie de procession, posés depuis 1927.

En 1982 eut lieu ici le premier pèlerinage de Sintis vers un lieu marial des Pays-Bas. La chapelle est toujours desservie par les rédemptoristes. Le couronnement du 19 août 1877 demeure la référence de la dévotion : depuis ce jour, la statuette porte les couronnes d'or de la Vierge et de l'Enfant.

La devozione è antica e di carattere cittadino. Già nel Seicento due processioni annuali andavano dalla città alla cappella, il martedì dopo Pasqua e l'8 settembre, con la partecipazione di religiosi, del clero e del consiglio cittadino.

Gli anni giubilari ne segnano la portata. Nel 1785 si celebrò il trecentocinquantesimo anniversario, nel 1835 un nuovo anno giubilare sotto la guida di Paredis e nel 1885 il quattrocentocinquantesimo, per il quale giunsero più di cento gruppi di pellegrini organizzati. Nel 1985 seguì il giubileo dei cinquecentocinquant'anni.

I libri contabili dal 1637 al 1787 mostrano come funzionava la venerazione: donazioni, ex voto e manutenzione della cappella. Quell'uso votivo sopravvive nelle piastrelle del corridoio processionale, apposte dal 1927.

Nel 1982 vi ebbe luogo il primo pellegrinaggio dei Sinti verso un luogo mariano nei Paesi Bassi. La cappella è tuttora officiata dai redentoristi. L'incoronazione del 19 agosto 1877 resta il punto di riferimento della devozione: da allora la statuetta porta le corone d'oro di Maria e del Bambino.

La devoción es antigua y de carácter urbano. Ya en el siglo XVII dos procesiones anuales iban de la ciudad a la capilla, el martes después de Pascua y el 8 de septiembre, con participación de religiosos, clero y ayuntamiento.

Los años jubilares dan la medida de su alcance. En 1785 se celebraron los trescientos cincuenta años de existencia, en 1835 un nuevo año jubilar bajo la dirección de Paredis, y en 1885 los cuatrocientos cincuenta años, para los que acudieron más de cien grupos organizados de peregrinos. En 1985 siguió el jubileo de los quinientos cincuenta años.

Los libros de cuentas de 1637 a 1787 muestran cómo funcionaba la veneración: donativos, exvotos y mantenimiento de la capilla. Ese uso votivo pervive en los azulejos de la galería procesional, colocados desde 1927.

En 1982 tuvo lugar aquí la primera peregrinación de los sinti a un lugar mariano de los Países Bajos. La capilla sigue atendida por los redentoristas. La coronación del 19 de agosto de 1877 continúa siendo el punto de referencia de la devoción: desde entonces la imagen lleva las coronas de oro de María y del Niño.