OostakkerOostakkerOostakkerOostakkerOostakkerOostakker

Het bedevaartsoord ontstond uit een particulier initiatief. In 1873 liet markiezin de Courtebourne-de Nédonchel in het park van kasteel Slotendries te Oostakker een kunstmatige rotsgrot aanleggen, naar het voorbeeld van de grot van Massabielle in Lourdes. Op 29 juni 1873 werd het Mariabeeld in de grot plechtig gewijd, volgens een bron voor ongeveer tweeduizend gelovigen. Daarna ging het terrein open voor pelgrims.

Bekendheid kwam er met Pieter De Rudder (1822-1898), een arbeider uit Jabbeke in West-Vlaanderen. Op 16 februari 1867 brak een vallende boom zijn linkerscheenbeen en kuitbeen. De breuk wilde niet helen en een arts raadde amputatie aan, die De Rudder weigerde. Op 7 april 1875 bezocht hij de grot in Oostakker en verklaarde er genezen te zijn.

De kerkelijke beoordeling volgde pas veel later. Na een canoniek onderzoek door een bisschoppelijke commissie in 1907 en 1908 erkende bisschop Waffelaert de genezing in 1908 als wonderbaarlijk. In het medisch bureau van Lourdes wordt een bronzen afgietsel van zijn beenderen bewaard. Sceptici hebben de zaak betwist en wijzen op tegenstrijdigheden in de artsenverklaringen.

De toeloop maakte een kerk noodzakelijk. Op 22 mei 1875 werd de eerste steen gelegd, naar een ontwerp van E. Van Hoecke-Peeters. In 1876 nam Jean-Baptiste Bethune de leiding over; hij verzorgde in de jaren tachtig ook de inrichting en de decoratie. Ook Leonard en Leopold Blanchaert en de firma De Boeck-Van Wint werkten aan het gebouw mee.

Over de voltooiing lopen de bronnen uiteen: het bisdom Gent noemt juni 1877, een andere bron 1876. De kerk werd op 11 april 1877 gewijd door de jezuïetenprovinciaal E.P. Janssens; de plechtige inwijding volgde op 11 september 1877 door de pauselijke nuntius Vanutelli. Vanaf de wijdingsdag kregen de jezuïeten het heiligdom toevertrouwd.

Op 4 juni 1924 werd de kerk tot basiliek verheven. In de jaren vijftig kwam er een beiaard van negenenveertig klokken van de klokkengieterij Michiels; het speelklavier werd in de jaren zeventig weggenomen en niet vervangen.

Sanktuarium narodziło się z prywatnej inicjatywy. W 1873 roku markiza de Courtebourne-de Nédonchel kazała urządzić w parku zamku Slotendries w Oostakker sztuczną grotę skalną na wzór groty Massabielle w Lourdes. 29 czerwca 1873 roku uroczyście poświęcono w niej figurę Matki Bożej, według jednego ze źródeł wobec około dwóch tysięcy wiernych. Potem teren otwarto dla pielgrzymów.

Rozgłos przyszedł za sprawą Pietera De Ruddera (1822-1898), robotnika z Jabbeke we Flandrii Zachodniej. 16 lutego 1867 roku spadające drzewo złamało mu lewą piszczel i strzałkę. Złamanie nie chciało się zrosnąć, a lekarz zalecił amputację, na którą De Rudder się nie zgodził. 7 kwietnia 1875 roku odwiedził grotę w Oostakker i oświadczył, że został uzdrowiony.

Ocena kościelna nastąpiła dużo później. Po procesie kanonicznym prowadzonym przez komisję biskupią w 1907 i 1908 roku biskup Waffelaert uznał w 1908 roku uzdrowienie za cudowne. W biurze medycznym w Lourdes przechowywany jest brązowy odlew jego kości. Sceptycy podważali tę sprawę i wskazują na sprzeczności w oświadczeniach lekarzy.

Napływ pielgrzymów wymusił budowę kościoła. 22 maja 1875 roku położono kamień węgielny według projektu E. Van Hoecke-Peetersa. W 1876 roku kierownictwo przejął Jean-Baptiste Bethune; w latach osiemdziesiątych zajął się on także wyposażeniem i dekoracją. Przy budowli pracowali również Leonard i Leopold Blanchaert oraz firma De Boeck-Van Wint.

Co do ukończenia źródła się różnią: diecezja Gandawa podaje czerwiec 1877 roku, inne źródło rok 1876. Kościół poświęcił 11 kwietnia 1877 roku prowincjał jezuitów E.P. Janssens; uroczysta konsekracja nastąpiła 11 września 1877 roku i dokonał jej nuncjusz papieski Vanutelli. Od dnia poświęcenia sanktuarium powierzono jezuitom.

4 czerwca 1924 roku kościół podniesiono do godności bazyliki. W latach pięćdziesiątych zainstalowano carillon złożony z czterdziestu dziewięciu dzwonów z ludwisarni Michiels; klawiaturę usunięto w latach siedemdziesiątych i nie zastąpiono jej nową.

Der Wallfahrtsort entstand aus privater Initiative. 1873 ließ die Marquise de Courtebourne-de Nédonchel im Park des Schlosses Slotendries in Oostakker eine künstliche Felsgrotte anlegen, nach dem Vorbild der Grotte von Massabielle in Lourdes. Am 29. Juni 1873 wurde das Marienbild in der Grotte feierlich geweiht, nach einer Quelle vor etwa zweitausend Gläubigen. Danach öffnete sich das Gelände für Pilger.

Bekannt wurde der Ort durch Pieter De Rudder (1822-1898), einen Arbeiter aus Jabbeke in Westflandern. Am 16. Februar 1867 brach ihm ein stürzender Baum Schienbein und Wadenbein des linken Beins. Der Bruch wollte nicht heilen, und ein Arzt riet zur Amputation, die De Rudder ablehnte. Am 7. April 1875 besuchte er die Grotte in Oostakker und erklärte dort, geheilt zu sein.

Die kirchliche Beurteilung folgte erst viel später. Nach einem kanonischen Verfahren durch eine bischöfliche Kommission in den Jahren 1907 und 1908 erkannte Bischof Waffelaert die Heilung 1908 als wunderbar an. Im medizinischen Büro von Lourdes wird ein Bronzeabguss seiner Knochen aufbewahrt. Skeptiker haben den Fall bestritten und verweisen auf Widersprüche in den ärztlichen Erklärungen.

Der Andrang machte eine Kirche nötig. Am 22. Mai 1875 wurde der Grundstein nach einem Entwurf von E. Van Hoecke-Peeters gelegt. 1876 übernahm Jean-Baptiste Bethune die Leitung; er besorgte in den achtziger Jahren auch die Ausstattung und die Dekoration. Auch Leonard und Leopold Blanchaert sowie die Firma De Boeck-Van Wint arbeiteten an dem Gebäude mit.

Über die Vollendung gehen die Quellen auseinander: Das Bistum Gent nennt den Juni 1877, eine andere Quelle 1876. Die Kirche wurde am 11. April 1877 vom Jesuitenprovinzial E.P. Janssens geweiht; die feierliche Einweihung folgte am 11. September 1877 durch den päpstlichen Nuntius Vanutelli. Vom Tag der Weihe an wurde das Heiligtum den Jesuiten anvertraut.

Am 4. Juni 1924 wurde die Kirche zur Basilika erhoben. In den fünfziger Jahren kam ein Glockenspiel aus neunundvierzig Glocken der Glockengießerei Michiels hinzu; der Spieltisch wurde in den siebziger Jahren entfernt und nicht ersetzt.

Le sanctuaire est né d'une initiative privée. En 1873, la marquise de Courtebourne-de Nédonchel fit aménager dans le parc du château de Slotendries, à Oostakker, une grotte rocheuse artificielle, sur le modèle de la grotte de Massabielle à Lourdes. Le 29 juin 1873, la statue de la Vierge y fut solennellement bénie, devant quelque deux mille fidèles selon une source. Le domaine s'ouvrit ensuite aux pèlerins.

La renommée vint avec Pieter De Rudder (1822-1898), un ouvrier de Jabbeke, en Flandre-Occidentale. Le 16 février 1867, la chute d'un arbre lui brisa le tibia et le péroné gauches. La fracture refusait de se consolider et un médecin préconisa l'amputation, que De Rudder refusa. Le 7 avril 1875, il se rendit à la grotte d'Oostakker et y déclara avoir été guéri.

Le jugement de l'Église ne vint que bien plus tard. Après une enquête canonique menée par une commission épiscopale en 1907 et 1908, l'évêque Waffelaert reconnut la guérison comme miraculeuse en 1908. Le bureau médical de Lourdes conserve un moulage de bronze de ses os. Des sceptiques ont contesté l'affaire et relèvent des contradictions dans les déclarations des médecins.

L'affluence rendit une église nécessaire. Le 22 mai 1875 fut posée la première pierre, sur des plans d'E. Van Hoecke-Peeters. En 1876, Jean-Baptiste Bethune reprit la direction des travaux ; il se chargea aussi, dans les années 1880, de l'aménagement et du décor. Leonard et Leopold Blanchaert ainsi que la firme De Boeck-Van Wint collaborèrent également à l'édifice.

Sur la date d'achèvement, les sources divergent : le diocèse de Gand avance juin 1877, une autre source 1876. L'église fut consacrée le 11 avril 1877 par le provincial des jésuites, le père Janssens ; l'inauguration solennelle suivit le 11 septembre 1877, par le nonce apostolique Vanutelli. Dès le jour de la consécration, le sanctuaire fut confié aux jésuites.

Le 4 juin 1924, l'église fut élevée au rang de basilique. Dans les années cinquante, elle reçut un carillon de quarante-neuf cloches de la fonderie Michiels ; le clavier fut retiré dans les années soixante-dix et jamais remplacé.

Il santuario nacque da un'iniziativa privata. Nel 1873 la marchesa de Courtebourne-de Nédonchel fece costruire nel parco del castello di Slotendries, a Oostakker, una grotta artificiale sul modello della grotta di Massabielle a Lourdes. Il 29 giugno 1873 la statua della Vergine fu solennemente benedetta nella grotta, secondo una fonte davanti a circa duemila fedeli. Da allora il terreno fu aperto ai pellegrini.

La notorietà arrivò con Pieter De Rudder (1822-1898), un operaio di Jabbeke, nelle Fiandre Occidentali. Il 16 febbraio 1867 un albero caduto gli fratturò la tibia e il perone della gamba sinistra. La frattura non voleva saldarsi e un medico consigliò l'amputazione, che De Rudder rifiutò. Il 7 aprile 1875 si recò alla grotta di Oostakker e vi dichiarò di essere guarito.

Il giudizio della Chiesa arrivò molto più tardi. Dopo un'inchiesta canonica condotta da una commissione vescovile nel 1907 e nel 1908, il vescovo Waffelaert riconobbe nel 1908 la guarigione come miracolosa. Nell'ufficio medico di Lourdes si conserva un calco in bronzo delle sue ossa. Gli scettici hanno contestato il caso e segnalano contraddizioni nelle dichiarazioni dei medici.

L'afflusso rese necessaria una chiesa. Il 22 maggio 1875 fu posta la prima pietra, su progetto di E. Van Hoecke-Peeters. Nel 1876 Jean-Baptiste Bethune assunse la direzione dei lavori; negli anni Ottanta curò anche l'arredo e la decorazione. All'edificio collaborarono inoltre Leonard e Leopold Blanchaert e la ditta De Boeck-Van Wint.

Sul completamento le fonti divergono: la diocesi di Gand indica il giugno 1877, un'altra fonte il 1876. La chiesa fu consacrata l'11 aprile 1877 dal provinciale dei gesuiti E.P. Janssens; l'inaugurazione solenne seguì l'11 settembre 1877 per mano del nunzio apostolico Vanutelli. Dal giorno della consacrazione il santuario fu affidato ai gesuiti.

Il 4 giugno 1924 la chiesa fu elevata a basilica. Negli anni Cinquanta vi fu installato un carillon di quarantanove campane della fonderia Michiels; la tastiera fu rimossa negli anni Settanta e non venne sostituita.

El santuario nació de una iniciativa particular. En 1873 la marquesa de Courtebourne-de Nédonchel hizo construir en el parque del castillo de Slotendries, en Oostakker, una gruta rocosa artificial, a imagen de la gruta de Massabielle de Lourdes. El 29 de junio de 1873 se bendijo solemnemente la imagen de la Virgen en la gruta, según una fuente ante unos dos mil fieles. Después el recinto se abrió a los peregrinos.

La fama llegó con Pieter De Rudder (1822-1898), un obrero de Jabbeke, en Flandes Occidental. El 16 de febrero de 1867 un árbol al caer le rompió la tibia y el peroné de la pierna izquierda. La fractura no quería soldar y un médico le aconsejó la amputación, que De Rudder rechazó. El 7 de abril de 1875 visitó la gruta de Oostakker y declaró haber quedado curado.

El dictamen eclesiástico llegó mucho más tarde. Tras una investigación canónica realizada por una comisión episcopal en 1907 y 1908, el obispo Waffelaert reconoció la curación como milagrosa en 1908. En la oficina médica de Lourdes se conserva un vaciado en bronce de sus huesos. Los escépticos han discutido el caso y señalan contradicciones en las declaraciones de los médicos.

La afluencia hizo necesario un templo. El 22 de mayo de 1875 se colocó la primera piedra, según proyecto de E. Van Hoecke-Peeters. En 1876 Jean-Baptiste Bethune se hizo cargo de la dirección; en los años ochenta se ocupó también del ajuar y la decoración. Trabajaron asimismo en el edificio Leonard y Leopold Blanchaert y la firma De Boeck-Van Wint.

Sobre la terminación las fuentes difieren: la diócesis de Gante indica junio de 1877 y otra fuente, 1876. La iglesia fue consagrada el 11 de abril de 1877 por el provincial de los jesuitas, E.P. Janssens; la inauguración solemne siguió el 11 de septiembre de 1877 a cargo del nuncio apostólico Vanutelli. Desde el día de la consagración el santuario quedó confiado a los jesuitas.

El 4 de junio de 1924 la iglesia fue elevada a basílica. En los años cincuenta se instaló un carillón de cuarenta y nueve campanas de la fundición Michiels; el teclado se retiró en los años setenta y no fue sustituido.

In Oostakker wordt Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes vereerd. Het middelpunt is geen middeleeuws genadebeeld, maar de in 1873 nagebouwde grot met het Mariabeeld dat er op 29 juni 1873 werd gewijd.

De verering sluit rechtstreeks aan bij Lourdes zelf, waar Bernadette Soubirous tussen 11 februari en 16 juli 1858 een reeks van achttien verschijningen meldde. Daarnaast is de plaats verbonden met de genezing van Pieter De Rudder, die in 1908 kerkelijk als wonderbaarlijk werd erkend. Wie hier komt, bidt vooral om genezing en om voorspraak; het heiligdom staat sinds de wijding onder leiding van de jezuïeten.

In de bogen van de basiliek staan tien opschriften die verwijzen naar de tien boodschappen van Lourdes. Ook buiten richt de aanleg de verering: de ommegang met de Zeven Smarten van Maria en de rozenkransweg leggen de nadruk op het lijden van Maria en op het rozenkransgebed.

W Oostakker czczona jest Matka Boża z Lourdes. Centrum nie stanowi tu średniowieczna figura łaskami słynąca, lecz odtworzona w 1873 roku grota z figurą Matki Bożej, poświęconą 29 czerwca 1873 roku.

Kult nawiązuje wprost do samego Lourdes, gdzie Bernadeta Soubirous zgłosiła między 11 lutego a 16 lipca 1858 roku serię osiemnastu objawień. Ponadto miejsce to wiąże się z uzdrowieniem Pietera De Ruddera, uznanym przez Kościół w 1908 roku za cudowne. Kto tu przybywa, modli się przede wszystkim o zdrowie i o wstawiennictwo; sanktuarium od czasu poświęcenia kościoła prowadzą jezuici.

W łukach bazyliki umieszczono dziesięć napisów odsyłających do dziesięciu przesłań z Lourdes. Także na zewnątrz układ terenu kieruje pobożnością: obejście z Siedmioma Boleściami Maryi oraz droga różańcowa kładą nacisk na cierpienie Maryi i na modlitwę różańcową.

In Oostakker wird Unsere Liebe Frau von Lourdes verehrt. Der Mittelpunkt ist kein mittelalterliches Gnadenbild, sondern die 1873 nachgebaute Grotte mit dem Marienbild, das dort am 29. Juni 1873 geweiht wurde.

Die Verehrung knüpft unmittelbar an Lourdes selbst an, wo Bernadette Soubirous zwischen dem 11. Februar und dem 16. Juli 1858 eine Reihe von achtzehn Erscheinungen meldete. Daneben ist der Ort mit der Heilung von Pieter De Rudder verbunden, die 1908 kirchlich als wunderbar anerkannt wurde. Wer hierher kommt, betet vor allem um Heilung und um Fürsprache; das Heiligtum steht seit der Weihe unter der Leitung der Jesuiten.

In den Bögen der Basilika stehen zehn Inschriften, die auf die zehn Botschaften von Lourdes verweisen. Auch draußen lenkt die Anlage die Verehrung: der Umgang mit den Sieben Schmerzen Mariens und der Rosenkranzweg legen den Nachdruck auf das Leiden Mariens und auf das Rosenkranzgebet.

À Oostakker, on vénère Notre-Dame de Lourdes. Le centre n'en est pas une statue miraculeuse médiévale, mais la grotte reconstituée en 1873, avec la statue de la Vierge qui y fut bénie le 29 juin 1873.

Cette dévotion se rattache directement à Lourdes même, où Bernadette Soubirous fit état, entre le 11 février et le 16 juillet 1858, d'une série de dix-huit apparitions. Le lieu est en outre associé à la guérison de Pieter De Rudder, reconnue miraculeuse par l'Église en 1908. Qui vient ici prie surtout pour la guérison et l'intercession ; le sanctuaire est dirigé par les jésuites depuis sa consécration.

Dans les arcs de la basilique figurent dix inscriptions qui renvoient aux dix messages de Lourdes. À l'extérieur aussi, l'aménagement oriente la dévotion : le chemin des Sept Douleurs de Marie et le chemin du Rosaire mettent l'accent sur la souffrance de Marie et sur la prière du chapelet.

A Oostakker si venera Nostra Signora di Lourdes. Il centro non è una statua miracolosa medievale, bensì la grotta riprodotta nel 1873 con l'immagine mariana che vi fu benedetta il 29 giugno 1873.

Il culto si ricollega direttamente a Lourdes, dove Bernadette Soubirous riferì tra l'11 febbraio e il 16 luglio 1858 una serie di diciotto apparizioni. Il luogo è inoltre legato alla guarigione di Pieter De Rudder, riconosciuta miracolosa dalla Chiesa nel 1908. Chi viene qui prega soprattutto per la guarigione e per l'intercessione; dalla consacrazione il santuario è guidato dai gesuiti.

Negli archi della basilica corrono dieci iscrizioni che rimandano ai dieci messaggi di Lourdes. Anche all'esterno l'impianto orienta la devozione: il percorso dei Sette Dolori di Maria e il cammino del rosario pongono l'accento sulla sofferenza di Maria e sulla preghiera del rosario.

En Oostakker se venera a Nuestra Señora de Lourdes. El centro no es una imagen milagrosa medieval, sino la gruta reconstruida en 1873 con la imagen de la Virgen que se bendijo allí el 29 de junio de 1873.

La veneración enlaza directamente con la propia Lourdes, donde Bernadette Soubirous refirió una serie de dieciocho apariciones entre el 11 de febrero y el 16 de julio de 1858. Además, el lugar está unido a la curación de Pieter De Rudder, reconocida como milagrosa por la Iglesia en 1908. Quien viene aquí reza sobre todo por la salud y por la intercesión; el santuario está bajo la dirección de los jesuitas desde su consagración.

En los arcos de la basílica figuran diez inscripciones que remiten a los diez mensajes de Lourdes. También fuera el trazado orienta la devoción: el recorrido de los Siete Dolores de María y el camino del rosario ponen el acento en el sufrimiento de María y en el rezo del rosario.

Het heiligdom ligt in een park met een opvallend stervormige aanleg: rechte dreven lopen straalsgewijs naar een halfcirkelvormige ommegang, met aan de zuidzijde de basiliek. Bij de ingang staat een bakstenen kapel met een calvarie.

Langs die omgang staan zeven gemetselde kapelletjes met beeldengroepen van de Zeven Smarten van Maria, uit 1883 en 1884. Daarnaast ligt er een houten kruisweg met vijftien rozenkranskapelletjes uit 1913. De nagebouwde Lourdesgrot met het Mariabeeld uit 1873 vormt het hart van het terrein.

De basiliek zelf is een laat-neogotisch bakstenen gebouw met spaarzaam gebruik van natuursteen, opgetrokken tussen 1875 en 1877. De kerk heeft geen dwarsbeuk. Het schip telt vijf traveeën met een opvallend hoge middenbeuk en gaat over in een koor van twee traveeën met een rechte sluiting.

Aan weerszijden van het schip liggen twee rijen van vijf zijkapellen, die met spitsboogarcaden op de beuk aansluiten. Naast het koor staan twee rechthoekige sacristieën van twee bouwlagen. De westgevel wordt bekroond door twee vierkante torens van zevenenvijftig meter, met smeedijzeren kruisen.

Binnen valt de rijke beschildering op: geometrische en bloemige banden accentueren de architectuur, en in de bogen staan tien opschriften. De glasramen en het kerkmeubilair zijn naar ontwerp van Bethune. De vloer is grijs betegeld in het schip en veelkleurig in het koor. Het orgel van Ch. Lenoir uit 1882 heeft nog zijn houten kas.

Op het domein staan verder het classicistische kasteel Slotendries, het neogotische Instituut van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans en het Hotel de Lourdes, met negentiende-eeuwse bijgebouwen zoals een duiventoren en een oranjerie.

Sanktuarium leży w parku o uderzającym, gwiaździstym układzie: proste aleje biegną promieniście ku półkolistemu obejściu, a od południa zamyka je bazylika. Przy wejściu stoi ceglana kaplica z kalwarią.

Wzdłuż tego obejścia stoi siedem murowanych kapliczek z grupami rzeźbiarskimi Siedmiu Boleści Maryi, z 1883 i 1884 roku. Obok znajduje się drewniana droga krzyżowa z piętnastoma kapliczkami różańcowymi z 1913 roku. Odtworzona grota z Lourdes z figurą Matki Bożej z 1873 roku stanowi serce całego terenu.

Sama bazylika to późnoneogotycka budowla ceglana z oszczędnie użytym kamieniem naturalnym, wzniesiona w latach 1875-1877. Kościół nie ma transeptu. Nawa liczy pięć przęseł z uderzająco wysoką nawą główną i przechodzi w dwuprzęsłowe prezbiterium o prostym zamknięciu.

Po obu stronach nawy ciągną się dwa rzędy po pięć kaplic bocznych, otwierających się ku nawie arkadami o ostrych łukach. Obok prezbiterium stoją dwie prostokątne, dwukondygnacyjne zakrystie. Fasadę zachodnią wieńczą dwie kwadratowe wieże o wysokości pięćdziesięciu siedmiu metrów, z krzyżami z kutego żelaza.

Wewnątrz uwagę przyciąga bogata polichromia: pasy geometryczne i kwiatowe podkreślają architekturę, a w łukach umieszczono dziesięć napisów. Witraże i meble kościelne wykonano według projektów Bethunego. Posadzka jest szara w nawie i wielobarwna w prezbiterium. Organy Ch. Lenoira z 1882 roku zachowały jeszcze swoją drewnianą szafę.

Na terenie stoją ponadto klasycystyczny zamek Slotendries, neogotycki Instytut Matki Bożej Różańcowej i Hotel de Lourdes, z dziewiętnastowiecznymi zabudowaniami gospodarczymi, takimi jak gołębnik i oranżeria.

Das Heiligtum liegt in einem Park mit auffallend sternförmiger Anlage: Gerade Alleen laufen strahlenförmig auf einen halbkreisförmigen Umgang zu, mit der Basilika an der Südseite. Am Eingang steht eine Backsteinkapelle mit einer Kalvariengruppe.

Entlang dieses Umgangs stehen sieben gemauerte Kapellen mit Figurengruppen der Sieben Schmerzen Mariens aus den Jahren 1883 und 1884. Daneben gibt es einen hölzernen Kreuzweg mit fünfzehn Rosenkranzkapellen von 1913. Die nachgebaute Lourdesgrotte mit dem Marienbild von 1873 bildet das Herz des Geländes.

Die Basilika selbst ist ein spätneugotischer Backsteinbau mit sparsam eingesetztem Naturstein, errichtet zwischen 1875 und 1877. Die Kirche hat kein Querschiff. Das Langhaus zählt fünf Joche mit einem auffallend hohen Mittelschiff und geht in einen Chor von zwei Jochen mit geradem Abschluss über.

Zu beiden Seiten des Langhauses liegen zwei Reihen von je fünf Seitenkapellen, die über Spitzbogenarkaden an das Schiff anschließen. Neben dem Chor stehen zwei rechteckige Sakristeien von zwei Geschossen. Die Westfassade wird von zwei viereckigen Türmen von siebenundfünfzig Metern gekrönt, mit schmiedeeisernen Kreuzen.

Im Inneren fällt die reiche Bemalung auf: geometrische und florale Bänder betonen die Architektur, und in den Bögen stehen zehn Inschriften. Die Glasfenster und das Kirchenmobiliar folgen Entwürfen Bethunes. Der Boden ist im Schiff grau gefliest und im Chor vielfarbig. Die Orgel von Ch. Lenoir aus dem Jahr 1882 besitzt noch ihr hölzernes Gehäuse.

Auf dem Gelände stehen außerdem das klassizistische Schloss Slotendries, das neugotische Institut Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz und das Hotel de Lourdes, mit Nebengebäuden des neunzehnten Jahrhunderts wie einem Taubenturm und einer Orangerie.

Le sanctuaire s'étend dans un parc au tracé nettement étoilé : des allées rectilignes rayonnent vers un déambulatoire en demi-cercle, la basilique se trouvant au sud. À l'entrée se dresse une chapelle de brique abritant un calvaire.

Le long de ce parcours s'alignent sept chapelles maçonnées abritant des groupes sculptés des Sept Douleurs de Marie, de 1883 et 1884. S'y ajoutent un chemin de croix en bois et quinze petites chapelles du Rosaire de 1913. La grotte de Lourdes reconstituée, avec sa statue de la Vierge de 1873, forme le cœur du domaine.

La basilique elle-même est un édifice de brique néogothique tardif, où la pierre de taille n'est employée qu'avec parcimonie ; elle fut élevée de 1875 à 1877. L'église n'a pas de transept. La nef compte cinq travées, avec un vaisseau central remarquablement haut, et se prolonge par un chœur de deux travées à chevet plat.

De part et d'autre de la nef s'ouvrent deux rangées de cinq chapelles latérales, reliées au vaisseau par des arcades en arc brisé. À côté du chœur se trouvent deux sacristies rectangulaires de deux niveaux. La façade occidentale est couronnée de deux tours carrées de cinquante-sept mètres, portant des croix de fer forgé.

À l'intérieur, la richesse du décor peint frappe d'emblée : des bandeaux géométriques et floraux soulignent l'architecture, et dix inscriptions courent dans les arcs. Les vitraux et le mobilier sont dessinés par Bethune. Le sol est carrelé de gris dans la nef et de plusieurs couleurs dans le chœur. L'orgue de Ch. Lenoir, de 1882, a conservé son buffet de bois.

Le domaine abrite encore le château classique de Slotendries, l'institut néogothique de Notre-Dame du Rosaire et l'Hôtel de Lourdes, avec des dépendances du XIXe siècle telles qu'un pigeonnier et une orangerie.

Il santuario si trova in un parco dal singolare impianto a stella: viali rettilinei corrono a raggiera verso un percorso semicircolare, con la basilica sul lato meridionale. All'ingresso sorge una cappella in mattoni con un calvario.

Lungo quel percorso si allineano sette cappellette in muratura con gruppi scultorei dei Sette Dolori di Maria, del 1883 e 1884. Vi è inoltre una via crucis lignea con quindici cappellette del rosario del 1913. La grotta di Lourdes riprodotta, con la statua mariana del 1873, è il cuore dell'area.

La basilica stessa è un edificio in mattoni del tardo neogotico, con un uso parco della pietra naturale, eretto tra il 1875 e il 1877. La chiesa non ha transetto. La navata conta cinque campate con una navata centrale notevolmente alta e sfocia in un coro di due campate a chiusura piatta.

Ai due lati della navata si aprono due file di cinque cappelle laterali, collegate alla navata da arcate a sesto acuto. Accanto al coro sorgono due sacrestie rettangolari a due piani. La facciata occidentale è coronata da due torri quadrate di cinquantasette metri, con croci in ferro battuto.

All'interno colpisce la ricca decorazione pittorica: fasce geometriche e floreali accentuano l'architettura e negli archi corrono dieci iscrizioni. Le vetrate e gli arredi sono su disegno di Bethune. Il pavimento è in piastrelle grigie nella navata e policromo nel coro. L'organo di Ch. Lenoir del 1882 conserva ancora la sua cassa lignea.

Nella tenuta si trovano inoltre il castello neoclassico di Slotendries, l'Istituto neogotico di Nostra Signora del Rosario e l'Hotel de Lourdes, con annessi ottocenteschi come una colombaia e un'aranciera.

El santuario se encuentra en un parque de trazado llamativamente estrellado: alamedas rectas convergen radialmente en un recorrido semicircular, con la basílica al sur. A la entrada hay una capilla de ladrillo con un calvario.

A lo largo de ese recorrido se alzan siete capillitas de fábrica con grupos escultóricos de los Siete Dolores de María, de 1883 y 1884. Hay además un viacrucis de madera con quince capillitas del rosario, de 1913. La gruta de Lourdes reconstruida, con la imagen de la Virgen de 1873, constituye el corazón del recinto.

La basílica es un edificio de ladrillo del neogótico tardío, con un uso parco de la piedra natural, levantado entre 1875 y 1877. La iglesia carece de crucero. La nave cuenta con cinco tramos y una nave central llamativamente alta, y desemboca en un coro de dos tramos con cabecera recta.

A ambos lados de la nave se disponen dos hileras de cinco capillas laterales, unidas a ella por arquerías apuntadas. Junto al coro hay dos sacristías rectangulares de dos plantas. La fachada occidental está rematada por dos torres cuadradas de cincuenta y siete metros, con cruces de hierro forjado.

Dentro llama la atención la rica policromía: cenefas geométricas y florales subrayan la arquitectura, y en los arcos figuran diez inscripciones. Las vidrieras y el mobiliario son de diseño de Bethune. El pavimento es de baldosa gris en la nave y polícromo en el coro. El órgano de Ch. Lenoir, de 1882, conserva aún su caja de madera.

En el dominio se encuentran además el castillo clasicista de Slotendries, el Instituto neogótico de Nuestra Señora del Rosario y el Hotel de Lourdes, con dependencias decimonónicas como un palomar y un invernadero de naranjos.

Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes wordt in de kerkelijke kalender op 11 februari gevierd, de dag van de eerste verschijning aan Bernadette Soubirous in 1858. Paus Pius X stelde dat feest in 1907 in. Paus Johannes Paulus II verbond er op 13 mei 1992 de Werelddag van de Zieken aan.

Bernadette meldde in 1858 achttien verschijningen, tussen 11 februari en 16 juli. Die reeks vormt de achtergrond van elke Lourdesdevotie, ook die van Oostakker.

In Oostakker zelf is 15 augustus, het hoogfeest van Maria-Tenhemelopneming, de drukste bedevaartdag; de Belgische bisschoppen verzorgen dan eucharistievieringen. Door het jaar heen komen groepen uit België, Nederland en Noord-Frankrijk naar de grot.

De wijding van het beeld in de grot op 29 juni 1873 geldt als het begin van de verering ter plaatse. De devotie is van oudsher een genezingsdevotie. Pelgrims bidden bij de grot, lopen de ommegang van de Zeven Smarten, volgen de rozenkransweg en de kruisweg uit 1913, en steken kaarsen op. De jezuïeten begeleiden het heiligdom sinds de wijding van de kerk in 1877.

Matkę Bożą z Lourdes wspomina się w kalendarzu kościelnym 11 lutego, w dniu pierwszego objawienia Bernadecie Soubirous w 1858 roku. Papież Pius X ustanowił to święto w 1907 roku. Papież Jan Paweł II związał z nim 13 maja 1992 roku Światowy Dzień Chorego.

Bernadeta zgłosiła w 1858 roku osiemnaście objawień, między 11 lutego a 16 lipca. Ta seria stanowi tło każdej pobożności lourdzkiej, również tej w Oostakker.

W samym Oostakker najbardziej ruchliwym dniem pielgrzymkowym jest 15 sierpnia, uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny; biskupi belgijscy odprawiają wtedy msze święte. Przez cały rok do groty przybywają grupy z Belgii, Holandii i północnej Francji.

Poświęcenie figury w grocie 29 czerwca 1873 roku uchodzi za początek tutejszego kultu. Pobożność ma tu od dawna charakter uzdrowieniowy. Pielgrzymi modlą się przy grocie, przechodzą obejście Siedmiu Boleści, podążają drogą różańcową i drogą krzyżową z 1913 roku oraz zapalają świece. Jezuici opiekują się sanktuarium od poświęcenia kościoła w 1877 roku.

Unsere Liebe Frau von Lourdes wird im Kirchenkalender am 11. Februar gefeiert, dem Tag der ersten Erscheinung vor Bernadette Soubirous im Jahr 1858. Papst Pius X. führte dieses Fest 1907 ein. Papst Johannes Paul II. verband damit am 13. Mai 1992 den Welttag der Kranken.

Bernadette meldete 1858 achtzehn Erscheinungen, zwischen dem 11. Februar und dem 16. Juli. Diese Reihe bildet den Hintergrund jeder Lourdes-Andacht, auch der von Oostakker.

In Oostakker selbst ist der 15. August, das Hochfest Mariä Aufnahme in den Himmel, der meistbesuchte Wallfahrtstag; die belgischen Bischöfe halten dann Eucharistiefeiern. Das ganze Jahr über kommen Gruppen aus Belgien, den Niederlanden und Nordfrankreich zur Grotte.

Die Weihe des Bildes in der Grotte am 29. Juni 1873 gilt als Beginn der Verehrung an diesem Ort. Die Andacht ist von jeher eine Heilungsandacht. Pilger beten an der Grotte, gehen den Umgang der Sieben Schmerzen, folgen dem Rosenkranzweg und dem Kreuzweg von 1913 und entzünden Kerzen. Die Jesuiten betreuen das Heiligtum seit der Weihe der Kirche im Jahr 1877.

Notre-Dame de Lourdes est fêtée au calendrier de l'Église le 11 février, jour de la première apparition à Bernadette Soubirous, en 1858. Le pape Pie X institua cette fête en 1907. Le pape Jean-Paul II y rattacha, le 13 mai 1992, la Journée mondiale des malades.

Bernadette fit état en 1858 de dix-huit apparitions, entre le 11 février et le 16 juillet. Cette série constitue l'arrière-plan de toute dévotion lourdaise, y compris celle d'Oostakker.

À Oostakker même, le 15 août, solennité de l'Assomption, est le jour de pèlerinage le plus fréquenté ; les évêques belges y président alors les eucharisties. Tout au long de l'année, des groupes venus de Belgique, des Pays-Bas et du nord de la France gagnent la grotte.

La bénédiction de la statue dans la grotte, le 29 juin 1873, marque le début de la dévotion sur place. Celle-ci est depuis toujours une dévotion de guérison. Les pèlerins prient à la grotte, parcourent le chemin des Sept Douleurs, suivent le chemin du Rosaire et le chemin de croix de 1913, et allument des cierges. Les jésuites desservent le sanctuaire depuis la consécration de l'église, en 1877.

Nostra Signora di Lourdes si celebra nel calendario liturgico l'11 febbraio, giorno della prima apparizione a Bernadette Soubirous nel 1858. Papa Pio X istituì quella festa nel 1907. Papa Giovanni Paolo II vi legò il 13 maggio 1992 la Giornata mondiale del malato.

Bernadette riferì nel 1858 diciotto apparizioni, tra l'11 febbraio e il 16 luglio. Quella serie è lo sfondo di ogni devozione lourdiana, compresa quella di Oostakker.

A Oostakker la giornata di pellegrinaggio più affollata è il 15 agosto, solennità dell'Assunzione di Maria; i vescovi belgi presiedono allora le celebrazioni eucaristiche. Durante tutto l'anno arrivano alla grotta gruppi dal Belgio, dai Paesi Bassi e dalla Francia settentrionale.

La benedizione della statua nella grotta, il 29 giugno 1873, è considerata l'inizio del culto in questo luogo. La devozione è da sempre legata alla guarigione. I pellegrini pregano presso la grotta, percorrono il giro dei Sette Dolori, seguono il cammino del rosario e la via crucis del 1913 e accendono candele. I gesuiti curano il santuario dalla consacrazione della chiesa nel 1877.

Nuestra Señora de Lourdes se celebra en el calendario eclesiástico el 11 de febrero, día de la primera aparición a Bernadette Soubirous en 1858. El papa Pío X instituyó esa fiesta en 1907. El papa Juan Pablo II le vinculó el 13 de mayo de 1992 la Jornada Mundial del Enfermo.

Bernadette refirió en 1858 dieciocho apariciones, entre el 11 de febrero y el 16 de julio. Esa serie es el trasfondo de toda devoción lourdesiana, también la de Oostakker.

En el propio Oostakker, el 15 de agosto, solemnidad de la Asunción de María, es el día de mayor afluencia; los obispos belgas presiden entonces las eucaristías. A lo largo del año acuden a la gruta grupos de Bélgica, de los Países Bajos y del norte de Francia.

La bendición de la imagen en la gruta, el 29 de junio de 1873, se tiene por el comienzo de la veneración en el lugar. La devoción es desde antiguo una devoción de curación. Los peregrinos rezan junto a la gruta, recorren el circuito de los Siete Dolores, siguen el camino del rosario y el viacrucis de 1913 y encienden velas. Los jesuitas atienden el santuario desde la consagración de la iglesia en 1877.