ScherpenheuvelScherpenheuvelScherpenheuvelMontaiguScherpenheuvelScherpenheuvel

Volgens de overlevering vond een herdersjongen op de Scherpenheuvel een klein Mariabeeldje dat uit een oude eik was gevallen. Toen hij het wilde meenemen kon hij zich niet meer bewegen, totdat het beeldje werd teruggezet. In de tweede helft van de zestiende eeuw liepen inwoners van het nabije Zichem al driemaal biddend om de boom, voor de genezing van familieleden.

In 1602 besloot men het beeld uit de eik te halen en in een houten kapel onder te brengen. Binnen een jaar bleek die te klein. Er kwam een bescheiden stenen kerkje voor in de plaats; de eerste steen werd op 13 juli 1603 gelegd door graaf Frederik van den Bergh, namens de aartshertogen Albrecht en Isabella.

Aartsbisschop Mathias Hovius keurde de verering in 1604 officieel goed. In hetzelfde jaar verschenen mirakelboeken in het Nederlands, het Frans en het Spaans. De aartshertogen schreven het ontzet van 's-Hertogenbosch toe aan de voorspraak van Maria en kwamen op 20 november 1603 zelf voor het eerst op bedevaart.

Zij stelden een jaarlijkse bedevaart van negen dagen in, in mei of juni. Onder hun bescherming kreeg de plaats in 1605 stadsrechten en in 1610 een eigen parochie. Op 28 april 1607 kondigden zij een nieuwe kerk aan; op 2 juli 1609, het feest van Maria-Visitatie, legden zij eigenhandig de eerste steen.

Hofarchitect en ingenieur Wenceslas Coebergher ontwierp zowel de kerk als het stratenplan van de stad. Beide zijn afgeleid van de zevenhoekige hortus conclusus, de gesloten hof uit de Mariasymboliek. In juni 1627 wijdde aartsbisschop Jacobus Boonen de kerk, al was de klokkentoren toen nog niet voltooid.

Kardinaal Victor-Auguste-Isidor Deschamps kroonde het genadebeeld op 25 augustus 1872, namens paus Pius IX. Paus Pius XI verhief de kerk op 2 mei 1922 tot basiliek. Op 15 mei 2011 werd hier de Gouden Roos van paus Benedictus XVI plechtig overhandigd.

Według tradycji pastuszek znalazł na wzgórzu Scherpenheuvel małą figurkę Matki Bożej, która wypadła ze starego dębu. Gdy chciał ją zabrać, nie mógł się poruszyć, dopóki figurki nie odłożył z powrotem. W drugiej połowie szesnastego wieku mieszkańcy pobliskiego Zichem obchodzili już trzykrotnie z modlitwą wokół drzewa, prosząc o uzdrowienie bliskich.

W 1602 roku postanowiono wyjąć figurę z dębu i umieścić ją w drewnianej kaplicy. W ciągu roku okazała się ona za mała. Zastąpił ją skromny kościółek murowany; kamień węgielny położył 13 lipca 1603 roku hrabia Fryderyk van den Bergh w imieniu arcyksięcia Albrechta i Izabeli.

Arcybiskup Mathias Hovius zatwierdził kult oficjalnie w 1604 roku. W tym samym roku ukazały się księgi cudów po niderlandzku, francusku i hiszpańsku. Arcyksiążęca para przypisała odsiecz 's-Hertogenbosch wstawiennictwu Maryi i 20 listopada 1603 roku sama po raz pierwszy przybyła tu z pielgrzymką.

Ustanowili oni doroczną dziewięciodniową pielgrzymkę, w maju lub w czerwcu. Pod ich opieką miejscowość otrzymała w 1605 roku prawa miejskie, a w 1610 roku własną parafię. 28 kwietnia 1607 roku zapowiedzieli budowę nowego kościoła, a 2 lipca 1609 roku, w święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, własnoręcznie położyli kamień węgielny.

Architekt i inżynier dworski Wenceslas Coebergher zaprojektował zarówno kościół, jak i układ ulic miasta. Oba wywodzą się z siedmiobocznego hortus conclusus, ogrodu zamkniętego z symboliki maryjnej. W czerwcu 1627 roku arcybiskup Jacobus Boonen poświęcił kościół, choć dzwonnica nie była jeszcze wtedy ukończona.

Kardynał Victor-Auguste-Isidor Deschamps ukoronował łaskami słynącą figurę 25 sierpnia 1872 roku w imieniu papieża Piusa IX. Papież Pius XI podniósł kościół 2 maja 1922 roku do godności bazyliki. 15 maja 2011 roku uroczyście przekazano tu Złotą Różę od papieża Benedykta XVI.

Der Überlieferung nach fand ein Hirtenjunge auf dem Scherpenheuvel ein kleines Marienbild, das aus einer alten Eiche gefallen war. Als er es mitnehmen wollte, konnte er sich nicht mehr bewegen, bis das Bildchen zurückgestellt wurde. In der zweiten Hälfte des sechzehnten Jahrhunderts umschritten Einwohner des nahen Zichem den Baum bereits dreimal betend, um die Genesung von Angehörigen.

1602 beschloss man, das Bild aus der Eiche zu nehmen und in einer hölzernen Kapelle unterzubringen. Binnen eines Jahres erwies sich diese als zu klein. An ihre Stelle trat eine bescheidene steinerne Kirche; den Grundstein legte am 13. Juli 1603 Graf Friedrich von den Bergh im Namen der Erzherzöge Albrecht und Isabella.

Erzbischof Mathias Hovius genehmigte die Verehrung 1604 offiziell. Im selben Jahr erschienen Mirakelbücher auf Niederländisch, Französisch und Spanisch. Die Erzherzöge schrieben den Entsatz von 's-Hertogenbosch der Fürsprache Mariens zu und kamen am 20. November 1603 selbst zum ersten Mal auf Wallfahrt.

Sie stifteten eine jährliche neuntägige Wallfahrt im Mai oder Juni. Unter ihrem Schutz erhielt der Ort 1605 Stadtrechte und 1610 eine eigene Pfarrei. Am 28. April 1607 kündigten sie eine neue Kirche an; am 2. Juli 1609, dem Fest Mariä Heimsuchung, legten sie eigenhändig den Grundstein.

Hofarchitekt und Ingenieur Wenzel Coebergher entwarf sowohl die Kirche als auch den Straßenplan der Stadt. Beide leiten sich vom siebeneckigen hortus conclusus ab, dem verschlossenen Garten der Mariensymbolik. Im Juni 1627 weihte Erzbischof Jacobus Boonen die Kirche, obwohl der Glockenturm damals noch nicht vollendet war.

Kardinal Victor-Auguste-Isidor Deschamps krönte das Gnadenbild am 25. August 1872 im Namen von Papst Pius IX. Papst Pius XI. erhob die Kirche am 2. Mai 1922 zur Basilika. Am 15. Mai 2011 wurde hier die Goldene Rose von Papst Benedikt XVI. feierlich überreicht.

Selon la tradition, un jeune berger trouva sur la colline de Montaigu une statuette de la Vierge tombée d'un vieux chêne. Quand il voulut l'emporter, il ne put plus bouger, jusqu'à ce que la statuette fût remise en place. Dans la seconde moitié du XVIe siècle, les habitants de Zichem, tout proche, faisaient déjà trois fois le tour de l'arbre en priant, pour la guérison de leurs proches.

En 1602, on décida de retirer la statue du chêne et de l'abriter dans une chapelle de bois. En moins d'un an, celle-ci se révéla trop petite. Une modeste église de pierre lui succéda ; la première pierre en fut posée le 13 juillet 1603 par le comte Frédéric van den Bergh, au nom des archiducs Albert et Isabelle.

L'archevêque Mathias Hovius approuva officiellement la dévotion en 1604. La même année parurent des recueils de miracles en néerlandais, en français et en espagnol. Les archiducs attribuèrent la levée du siège de Bois-le-Duc à l'intercession de Marie et vinrent eux-mêmes en pèlerinage pour la première fois le 20 novembre 1603.

Ils instituèrent un pèlerinage annuel de neuf jours, en mai ou en juin. Sous leur protection, le lieu reçut le statut de ville en 1605 et une paroisse propre en 1610. Le 28 avril 1607, ils annoncèrent une nouvelle église ; le 2 juillet 1609, fête de la Visitation, ils en posèrent de leurs propres mains la première pierre.

L'architecte et ingénieur de cour Wenceslas Coebergher dessina aussi bien l'église que le plan des rues de la ville. L'un et l'autre dérivent de l'hortus conclusus heptagonal, le jardin clos de la symbolique mariale. En juin 1627, l'archevêque Jacobus Boonen consacra l'église, alors même que le clocher n'était pas encore achevé.

Le cardinal Victor-Auguste-Isidore Deschamps couronna la statue miraculeuse le 25 août 1872, au nom du pape Pie IX. Le pape Pie XI éleva l'église au rang de basilique le 2 mai 1922. Le 15 mai 2011, la Rose d'or du pape Benoît XVI y fut solennellement remise.

Secondo la tradizione un giovane pastore trovò sullo Scherpenheuvel una piccola immagine mariana caduta da una vecchia quercia. Quando volle portarla via non riuscì più a muoversi, finché la statuetta non fu rimessa al suo posto. Nella seconda metà del Cinquecento gli abitanti della vicina Zichem giravano già tre volte in preghiera attorno all'albero, per la guarigione dei loro familiari.

Nel 1602 si decise di togliere l'immagine dalla quercia e di collocarla in una cappella di legno. Entro un anno si rivelò troppo piccola. Le subentrò una modesta chiesetta in pietra; la prima pietra fu posata il 13 luglio 1603 dal conte Federico van den Bergh, a nome degli arciduchi Alberto e Isabella.

L'arcivescovo Mathias Hovius approvò ufficialmente il culto nel 1604. Nello stesso anno uscirono raccolte di miracoli in neerlandese, in francese e in spagnolo. Gli arciduchi attribuirono all'intercessione di Maria la liberazione di 's-Hertogenbosch e vennero essi stessi in pellegrinaggio per la prima volta il 20 novembre 1603.

Istituirono un pellegrinaggio annuale di nove giorni, in maggio o in giugno. Sotto la loro protezione il luogo ottenne nel 1605 i diritti di città e nel 1610 una parrocchia propria. Il 28 aprile 1607 annunciarono una nuova chiesa; il 2 luglio 1609, festa della Visitazione, ne posarono di propria mano la prima pietra.

L'architetto e ingegnere di corte Wenceslas Coebergher progettò sia la chiesa sia l'impianto stradale della città. Entrambi derivano dall'hortus conclusus ettagonale, il giardino chiuso della simbologia mariana. Nel giugno 1627 l'arcivescovo Jacobus Boonen consacrò la chiesa, benché il campanile non fosse ancora terminato.

Il cardinale Victor-Auguste-Isidor Deschamps incoronò la statua miracolosa il 25 agosto 1872, a nome di papa Pio IX. Papa Pio XI elevò la chiesa a basilica il 2 maggio 1922. Il 15 maggio 2011 vi fu consegnata solennemente la Rosa d'Oro di papa Benedetto XVI.

Según la tradición, un pastorcillo encontró en la colina de Scherpenheuvel una pequeña imagen de la Virgen que había caído de un viejo roble. Cuando quiso llevársela ya no pudo moverse, hasta que la imagen fue devuelta a su sitio. En la segunda mitad del siglo XVI, los vecinos del cercano Zichem daban ya tres vueltas al árbol rezando, por la curación de algún familiar.

En 1602 se decidió retirar la imagen del roble y guardarla en una capilla de madera. Al cabo de un año se quedó pequeña. La sustituyó una modesta iglesita de piedra; la primera piedra la colocó el 13 de julio de 1603 el conde Federico van den Bergh, en nombre de los archiduques Alberto e Isabel.

El arzobispo Mathias Hovius aprobó oficialmente el culto en 1604. Ese mismo año aparecieron libros de milagros en neerlandés, francés y español. Los archiduques atribuyeron a la intercesión de María la liberación del asedio de Bolduque y acudieron ellos mismos en peregrinación por primera vez el 20 de noviembre de 1603.

Instituyeron una peregrinación anual de nueve días, en mayo o junio. Bajo su protección el lugar obtuvo en 1605 el rango de ciudad y en 1610 parroquia propia. El 28 de abril de 1607 anunciaron un templo nuevo; el 2 de julio de 1609, fiesta de la Visitación de María, colocaron ellos mismos la primera piedra.

El arquitecto e ingeniero de corte Wenceslas Coebergher proyectó tanto la iglesia como el trazado de las calles de la ciudad. Ambos derivan del hortus conclusus heptagonal, el huerto cerrado de la simbología mariana. En junio de 1627 el arzobispo Jacobus Boonen consagró la iglesia, aunque el campanario no estaba terminado todavía.

El cardenal Victor-Auguste-Isidor Deschamps coronó la imagen milagrosa el 25 de agosto de 1872, en nombre del papa Pío IX. El papa Pío XI elevó el templo a basílica el 2 de mayo de 1922. El 15 de mayo de 2011 se entregó aquí solemnemente la Rosa de Oro del papa Benedicto XVI.

Vereerd wordt Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel, een klein Mariabeeld dat volgens de overlevering in een eik op de heuvel hing. Het oorspronkelijke genadebeeld is bewaard gebleven en staat boven het tabernakel van het hoofdaltaar. Eén bron dateert het in de veertiende eeuw; andere laten de datering open.

De verering is letterlijk aan de plek gebonden: het hoofdaltaar staat precies waar de eik heeft gestaan. Aartsbisschop Mathias Hovius erkende de cultus in 1604, en in datzelfde jaar verschenen mirakelverzamelingen in drie talen. Alleen al in de zeventiende eeuw werden ongeveer zevenhonderd wonderen aan het beeld toegeschreven.

Op 25 augustus 1872 kroonde kardinaal Deschamps het beeld namens paus Pius IX. Die kroning wordt om de vijfentwintig jaar herdacht met de Kroningsfeesten; volgens de bron werden die voor het laatst in 1997 gehouden. Bij de jaarlijkse kaarskensprocessie wordt het beeld rond de basiliek gedragen. Boven het hoogaltaar hangt een nabootsing van de eik waarin het beeld ooit stond.

Czczona jest tu Matka Boża ze Scherpenheuvel, niewielka figura Maryi, która według tradycji wisiała w dębie na wzgórzu. Pierwotna figura łaskami słynąca zachowała się i stoi nad tabernakulum ołtarza głównego. Jedno ze źródeł datuje ją na czternasty wiek, inne pozostawiają datowanie otwarte.

Kult jest tu dosłownie związany z miejscem: ołtarz główny stoi dokładnie tam, gdzie rósł dąb. Arcybiskup Mathias Hovius uznał kult w 1604 roku i w tym samym roku ukazały się zbiory cudów w trzech językach. Już w samym siedemnastym wieku figurze przypisano około siedmiuset cudów.

25 sierpnia 1872 roku kardynał Deschamps ukoronował figurę w imieniu papieża Piusa IX. Koronację tę wspomina się co dwadzieścia pięć lat podczas Uroczystości Koronacyjnych; według źródła ostatni raz odbyły się one w 1997 roku. Podczas dorocznej procesji świec figurę obnosi się wokół bazyliki. Nad ołtarzem głównym wisi odtworzenie dębu, w którym figura niegdyś stała.

Verehrt wird Unsere Liebe Frau von Scherpenheuvel, ein kleines Marienbild, das der Überlieferung nach in einer Eiche auf dem Hügel hing. Das ursprüngliche Gnadenbild ist erhalten geblieben und steht über dem Tabernakel des Hauptaltars. Eine Quelle datiert es ins vierzehnte Jahrhundert; andere lassen die Datierung offen.

Die Verehrung ist buchstäblich an den Ort gebunden: Der Hauptaltar steht genau dort, wo die Eiche gestanden hat. Erzbischof Mathias Hovius erkannte den Kult 1604 an, und im selben Jahr erschienen Mirakelsammlungen in drei Sprachen. Allein im siebzehnten Jahrhundert wurden dem Bild etwa siebenhundert Wunder zugeschrieben.

Am 25. August 1872 krönte Kardinal Deschamps das Bild im Namen von Papst Pius IX. Dieser Krönung wird alle fünfundzwanzig Jahre mit den Krönungsfesten gedacht; der Quelle zufolge wurden sie zuletzt 1997 gehalten. Bei der jährlichen Kerzenprozession wird das Bild um die Basilika getragen. Über dem Hochaltar hängt eine Nachbildung der Eiche, in der das Bild einst stand.

On vénère ici Notre-Dame de Montaigu, une petite statue de la Vierge qui, selon la tradition, était suspendue à un chêne sur la colline. La statue miraculeuse d'origine a été conservée et se dresse au-dessus du tabernacle du maître-autel. Une source la date du XIVe siècle ; d'autres laissent la question ouverte.

La dévotion est littéralement liée au lieu : le maître-autel se trouve exactement là où s'élevait le chêne. L'archevêque Mathias Hovius reconnut le culte en 1604, et la même année parurent des recueils de miracles en trois langues. Rien qu'au XVIIe siècle, quelque sept cents miracles furent attribués à la statue.

Le 25 août 1872, le cardinal Deschamps couronna la statue au nom du pape Pie IX. Ce couronnement est commémoré tous les vingt-cinq ans par les Fêtes du couronnement ; d'après la source, elles se sont tenues pour la dernière fois en 1997. Lors de la procession annuelle aux chandelles, la statue est portée autour de la basilique. Au-dessus du maître-autel est suspendue une reproduction du chêne dans lequel la statue se trouvait autrefois.

Si venera Nostra Signora di Scherpenheuvel, una piccola statua mariana che secondo la tradizione era collocata in una quercia sulla collina. L'immagine originaria si è conservata ed è posta sopra il tabernacolo dell'altare maggiore. Una fonte la data al XIV secolo; altre lasciano aperta la datazione.

Il culto è legato letteralmente al luogo: l'altare maggiore sorge esattamente dove si trovava la quercia. L'arcivescovo Mathias Hovius riconobbe la devozione nel 1604 e nello stesso anno uscirono raccolte di miracoli in tre lingue. Nel solo Seicento all'immagine furono attribuiti circa settecento prodigi.

Il 25 agosto 1872 il cardinale Deschamps incoronò la statua a nome di papa Pio IX. Quell'incoronazione è ricordata ogni venticinque anni con le Feste dell'Incoronazione; secondo la fonte si tennero l'ultima volta nel 1997. Durante la processione annuale delle candele la statua viene portata attorno alla basilica. Sopra l'altare maggiore pende una riproduzione della quercia in cui l'immagine si trovava un tempo.

Se venera a Nuestra Señora de Scherpenheuvel, una pequeña imagen de la Virgen que, según la tradición, colgaba de un roble en la colina. La imagen milagrosa original se ha conservado y se halla sobre el sagrario del altar mayor. Una fuente la fecha en el siglo XIV; otras dejan la datación abierta.

La veneración está literalmente ligada al lugar: el altar mayor se encuentra exactamente donde estuvo el roble. El arzobispo Mathias Hovius reconoció el culto en 1604 y ese mismo año aparecieron recopilaciones de milagros en tres lenguas. Solo en el siglo XVII se atribuyeron a la imagen unos setecientos milagros.

El 25 de agosto de 1872 el cardenal Deschamps coronó la imagen en nombre del papa Pío IX. Esa coronación se conmemora cada veinticinco años con las Fiestas de la Coronación; según la fuente, se celebraron por última vez en 1997. En la procesión anual de las velas la imagen se lleva en andas alrededor de la basílica. Sobre el altar mayor cuelga una réplica del roble en el que la imagen estuvo un día.

De hele stad is mee ontworpen. Coebergher legde het stratenplan aan volgens dezelfde zevenhoekige figuur als de kerk, zodat het bedevaartsoord en de nederzetting één geheel vormen. De basiliek kroont de heuvel en is van ver zichtbaar. Zij staat aan een zevenhoekig plein, omgeven door een park en een waterpartij; aan het plein staat ook een kaarsenkapel.

De kerk is een centraalbouw met een koepel, rustend op zeven zuilen. Het hoofdaltaar staat op de plaats van de eik. Aan de ene zijde sluiten zes zijkapellen aan, aan de andere een voorhal met twee kapellen. Een omgang verbindt de zijkapellen, zodat pelgrims rond kunnen lopen zonder de middenruimte te betreden.

In het torengedeelte en langs de buitenmuren staan nog zeven altaren. Het koepelgewelf is bezaaid met honderden vergulde zevenpuntige sterren. Het getal zeven keert overal terug, in de zevenhoekige plattegrond, de altaren en de sterren, en verwijst naar de Zeven Smarten van Maria.

De belangrijkste schilderijen zijn van Theodoor van Loon. Hij maakte zeven altaarstukken met taferelen uit het leven van Maria: de Ontmoeting bij de Gouden Poort, de Geboorte van Maria, de Presentatie van Maria, de Aankondiging, de Visitatie en de Opdracht van Jezus in de tempel voor de zijkapellen, en de Tenhemelopneming van Maria voor het hoofdaltaar. Van hem is ook een Bewening van Christus.

Beeldhouwer de Nole leverde zes profetenbeelden op de middenzuilen, vier evangelisten in de voorhal en twee aartsengelen naast de hoofdingang. In de decoratie herkent u verder Mariaemblemen: de Jacobsladder, de Ark van het Verbond, de Toren van David en de gesloten hof.

Zaprojektowano tu całe miasto. Coebergher wytyczył układ ulic według tej samej siedmiobocznej figury co kościół, tak że sanktuarium i osada tworzą jedną całość. Bazylika wieńczy wzgórze i jest widoczna z daleka. Stoi przy siedmiobocznym placu, otoczonym parkiem i zbiornikiem wodnym; przy placu znajduje się także kaplica świec.

Kościół jest budowlą centralną z kopułą wspartą na siedmiu filarach. Ołtarz główny stoi w miejscu dębu. Z jednej strony przylega do niego sześć kaplic bocznych, z drugiej kruchta z dwiema kaplicami. Obejście łączy kaplice boczne, dzięki czemu pielgrzymi mogą je obchodzić, nie wkraczając w przestrzeń centralną.

W części wieżowej i wzdłuż murów zewnętrznych stoi jeszcze siedem ołtarzy. Sklepienie kopuły usiane jest setkami złoconych siedmioramiennych gwiazd. Liczba siedem powraca tu wszędzie, w siedmiobocznym rzucie, w ołtarzach i w gwiazdach, i odsyła do Siedmiu Boleści Maryi.

Najważniejsze obrazy wyszły spod pędzla Theodoora van Loon. Wykonał on siedem obrazów ołtarzowych ze scenami z życia Maryi: Spotkanie przy Złotej Bramie, Narodziny Maryi, Ofiarowanie Maryi, Zwiastowanie, Nawiedzenie i Ofiarowanie Jezusa w świątyni dla kaplic bocznych oraz Wniebowzięcie Maryi dla ołtarza głównego. Jego dziełem jest także Opłakiwanie Chrystusa.

Rzeźbiarz de Nole dostarczył sześć figur proroków na filary środkowe, czterech ewangelistów do kruchty i dwóch archaniołów przy wejściu głównym. W dekoracji rozpoznają Państwo ponadto emblematy maryjne: drabinę Jakubową, Arkę Przymierza, Wieżę Dawidową i ogród zamknięty.

Die ganze Stadt ist mit entworfen. Coebergher legte den Straßenplan nach derselben siebeneckigen Figur an wie die Kirche, sodass Wallfahrtsort und Siedlung ein Ganzes bilden. Die Basilika krönt den Hügel und ist von weitem sichtbar. Sie steht an einem siebeneckigen Platz, umgeben von einem Park und einer Wasserfläche; an dem Platz steht auch eine Kerzenkapelle.

Die Kirche ist ein Zentralbau mit einer Kuppel, die auf sieben Säulen ruht. Der Hauptaltar steht an der Stelle der Eiche. Auf der einen Seite schließen sechs Seitenkapellen an, auf der anderen eine Vorhalle mit zwei Kapellen. Ein Umgang verbindet die Seitenkapellen, sodass Pilger herumgehen können, ohne den Mittelraum zu betreten.

Im Turmbereich und entlang der Außenmauern stehen weitere sieben Altäre. Das Kuppelgewölbe ist mit Hunderten vergoldeter siebenzackiger Sterne übersät. Die Zahl sieben kehrt überall wieder, im siebeneckigen Grundriss, in den Altären und den Sternen, und verweist auf die Sieben Schmerzen Mariens.

Die wichtigsten Gemälde stammen von Theodoor van Loon. Er schuf sieben Altarbilder mit Szenen aus dem Leben Mariens: die Begegnung an der Goldenen Pforte, die Geburt Mariens, die Darstellung Mariens im Tempel, die Verkündigung, die Heimsuchung und die Darstellung Jesu im Tempel für die Seitenkapellen sowie die Aufnahme Mariens in den Himmel für den Hauptaltar. Von ihm stammt auch eine Beweinung Christi.

Der Bildhauer de Nole lieferte sechs Prophetenfiguren für die Mittelsäulen, vier Evangelisten für die Vorhalle und zwei Erzengel neben dem Hauptportal. In der Dekoration erkennen Sie weiter Mariensymbole: die Jakobsleiter, die Bundeslade, den Turm Davids und den verschlossenen Garten.

La ville entière participe du projet. Coebergher traça le plan des rues selon la même figure heptagonale que l'église, de sorte que le sanctuaire et l'agglomération forment un tout. La basilique couronne la colline et se voit de loin. Elle borde une place à sept côtés, entourée d'un parc et d'un plan d'eau ; sur cette place se dresse aussi une chapelle des cierges.

L'église est un édifice à plan centré couvert d'une coupole, portée par sept colonnes. Le maître-autel occupe l'emplacement du chêne. D'un côté s'ouvrent six chapelles latérales, de l'autre un vestibule flanqué de deux chapelles. Un déambulatoire relie les chapelles latérales, de sorte que les pèlerins peuvent en faire le tour sans pénétrer dans l'espace central.

Dans la partie de la tour et le long des murs extérieurs se trouvent encore sept autels. La voûte de la coupole est semée de centaines d'étoiles dorées à sept branches. Le chiffre sept revient partout, dans le plan heptagonal, les autels et les étoiles, en renvoi aux Sept Douleurs de Marie.

Les tableaux les plus importants sont de Theodoor van Loon. Il réalisa sept retables consacrés à des scènes de la vie de Marie : la Rencontre à la Porte dorée, la Naissance de Marie, la Présentation de Marie, l'Annonciation, la Visitation et la Présentation de Jésus au Temple pour les chapelles latérales, et l'Assomption de Marie pour le maître-autel. On lui doit aussi une Déploration du Christ.

Le sculpteur de Nole livra six figures de prophètes sur les colonnes centrales, quatre évangélistes dans le vestibule et deux archanges de part et d'autre du portail principal. Dans le décor, vous reconnaîtrez encore des emblèmes mariaux : l'échelle de Jacob, l'Arche d'alliance, la Tour de David et le jardin clos.

L'intera città fa parte del progetto. Coebergher tracciò l'impianto stradale secondo la stessa figura ettagonale della chiesa, così che santuario e abitato formano un tutto unico. La basilica corona la collina ed è visibile da lontano. Sorge su una piazza ettagonale, circondata da un parco e da uno specchio d'acqua; sulla piazza si trova anche una cappella delle candele.

La chiesa è un edificio a pianta centrale con una cupola sorretta da sette colonne. L'altare maggiore occupa il posto della quercia. Su un lato si innestano sei cappelle laterali, sull'altro un atrio con due cappelle. Un deambulatorio collega le cappelle laterali, così che i pellegrini possono girare intorno senza entrare nello spazio centrale.

Nella zona della torre e lungo i muri esterni si trovano altri sette altari. La volta della cupola è cosparsa di centinaia di stelle dorate a sette punte. Il numero sette ritorna ovunque, nella pianta ettagonale, negli altari e nelle stelle, e rimanda ai Sette Dolori di Maria.

I dipinti più importanti sono di Theodoor van Loon. Egli realizzò sette pale con episodi della vita di Maria: l'Incontro alla Porta d'Oro, la Natività di Maria, la Presentazione di Maria, l'Annunciazione, la Visitazione e la Presentazione di Gesù al tempio per le cappelle laterali, e l'Assunzione di Maria per l'altare maggiore. Suo è anche un Compianto sul Cristo morto.

Lo scultore de Nole fornì sei statue di profeti sulle colonne centrali, quattro evangelisti nell'atrio e due arcangeli accanto al portale principale. Nella decorazione riconoscerete inoltre gli emblemi mariani: la scala di Giacobbe, l'Arca dell'Alleanza, la Torre di Davide e il giardino chiuso.

La ciudad entera forma parte del proyecto. Coebergher trazó las calles según la misma figura heptagonal que la iglesia, de modo que santuario y población constituyen un solo conjunto. La basílica corona la colina y se divisa desde lejos. Se alza en una plaza heptagonal, rodeada de un parque y de un estanque; en la plaza hay también una capilla de las velas.

El templo es de planta central, con una cúpula que descansa sobre siete pilares. El altar mayor ocupa el lugar del roble. A un lado se le adosan seis capillas laterales y, al otro, un vestíbulo con dos capillas. Una girola enlaza las capillas laterales, de manera que los peregrinos pueden dar la vuelta sin entrar en el espacio central.

En el cuerpo de la torre y a lo largo de los muros exteriores hay aún siete altares. La bóveda de la cúpula está sembrada de cientos de estrellas doradas de siete puntas. El número siete reaparece por todas partes, en la planta heptagonal, en los altares y en las estrellas, y alude a los Siete Dolores de María.

Las pinturas principales son de Theodoor van Loon. Realizó siete lienzos de altar con escenas de la vida de María: el Encuentro ante la Puerta Dorada, el Nacimiento de María, la Presentación de María, la Anunciación, la Visitación y la Presentación de Jesús en el templo para las capillas laterales, y la Asunción de María para el altar mayor. Suya es también una Lamentación sobre Cristo muerto.

El escultor de Nole entregó seis figuras de profetas para los pilares centrales, cuatro evangelistas para el vestíbulo y dos arcángeles junto a la entrada principal. En la decoración reconocerá además emblemas marianos: la escala de Jacob, el Arca de la Alianza, la Torre de David y el huerto cerrado.

Het bedevaartseizoen loopt van 1 mei tot in de eerste week van november. In die maanden is de heuvel het doel van talloze groepen en individuele pelgrims.

De bekendste plechtigheid is de kaarskensprocessie, die plaatsvindt op de zondag na Allerheiligen. Het genadebeeld wordt dan rond de basiliek gedragen, begeleid door kaarsen.

Op de eerste zondag van mei vertrekt sinds 1931 De Grote Trek, een gezamenlijke voettocht van zevenenvijftig kilometer vanuit Antwerpen naar Scherpenheuvel.

Voor veel Vlaamse parochies en verenigingen is de tocht naar Scherpenheuvel een vaste jaarlijkse gewoonte; op het plein bij de basiliek bieden kramen devotieartikelen en streekproducten aan.

Om de vijfentwintig jaar worden de Kroningsfeesten gevierd, ter herinnering aan de kroning van het beeld op 25 augustus 1872; de bron noemt 1997 als laatste keer. De aartshertogen Albrecht en Isabella stelden al in het begin van de zeventiende eeuw een jaarlijkse bedevaart van negen dagen in, in mei of juni, en die traditie van meerdaags bidden en lopen kleurt het heiligdom tot vandaag.

Sezon pielgrzymkowy trwa od 1 maja do pierwszego tygodnia listopada. W tych miesiącach wzgórze jest celem niezliczonych grup i pojedynczych pielgrzymów.

Najbardziej znaną uroczystością jest procesja świec, odbywająca się w niedzielę po Wszystkich Świętych. Łaskami słynącą figurę obnosi się wtedy wokół bazyliki w asyście świec.

W pierwszą niedzielę maja wyrusza od 1931 roku De Grote Trek, wspólna piesza wędrówka licząca pięćdziesiąt siedem kilometrów, z Antwerpii do Scherpenheuvel.

Dla wielu flamandzkich parafii i stowarzyszeń wędrówka do Scherpenheuvel jest stałym dorocznym zwyczajem; na placu przy bazylice stragany oferują dewocjonalia i produkty regionalne.

Co dwadzieścia pięć lat obchodzi się Uroczystości Koronacyjne, na pamiątkę koronacji figury 25 sierpnia 1872 roku; źródło podaje rok 1997 jako ostatni. Arcyksiążę Albrecht i Izabela ustanowili już na początku siedemnastego wieku doroczną dziewięciodniową pielgrzymkę, w maju lub w czerwcu, a ta tradycja kilkudniowej modlitwy i wędrówki nadaje sanktuarium ton po dziś dzień.

Die Wallfahrtssaison läuft vom 1. Mai bis in die erste Novemberwoche. In diesen Monaten ist der Hügel das Ziel zahlloser Gruppen und einzelner Pilger.

Die bekannteste Feier ist die Kerzenprozession, die am Sonntag nach Allerheiligen stattfindet. Das Gnadenbild wird dann, von Kerzen begleitet, um die Basilika getragen.

Am ersten Sonntag im Mai bricht seit 1931 De Grote Trek auf, eine gemeinsame Fußwallfahrt über siebenundfünfzig Kilometer von Antwerpen nach Scherpenheuvel.

Für viele flämische Pfarreien und Vereine ist der Zug nach Scherpenheuvel eine feste jährliche Gewohnheit; auf dem Platz bei der Basilika bieten Stände Devotionalien und regionale Erzeugnisse an.

Alle fünfundzwanzig Jahre werden die Krönungsfeste gefeiert, zur Erinnerung an die Krönung des Bildes am 25. August 1872; die Quelle nennt 1997 als letztes Mal. Die Erzherzöge Albrecht und Isabella stifteten bereits zu Beginn des siebzehnten Jahrhunderts eine jährliche neuntägige Wallfahrt im Mai oder Juni, und diese Tradition mehrtägigen Betens und Gehens prägt das Heiligtum bis heute.

La saison de pèlerinage court du 1er mai à la première semaine de novembre. Durant ces mois, la colline est le but d'innombrables groupes et de pèlerins isolés.

La cérémonie la plus connue est la procession aux chandelles, qui a lieu le dimanche suivant la Toussaint. La statue miraculeuse est alors portée autour de la basilique, escortée de cierges.

Le premier dimanche de mai part depuis 1931 De Grote Trek, une marche collective de cinquante-sept kilomètres d'Anvers à Montaigu.

Pour beaucoup de paroisses et d'associations flamandes, la montée à Montaigu est un rendez-vous annuel immuable ; sur la place devant la basilique, des échoppes proposent objets de dévotion et produits du terroir.

Tous les vingt-cinq ans se célèbrent les Fêtes du couronnement, en souvenir du couronnement de la statue le 25 août 1872 ; la source mentionne 1997 comme dernière édition. Dès le début du XVIIe siècle, les archiducs Albert et Isabelle avaient institué un pèlerinage annuel de neuf jours, en mai ou en juin, et cette tradition de prière et de marche sur plusieurs jours marque le sanctuaire jusqu'à aujourd'hui.

La stagione dei pellegrinaggi va dal 1º maggio alla prima settimana di novembre. In quei mesi la collina è la meta di innumerevoli gruppi e di pellegrini singoli.

La cerimonia più nota è la processione delle candele, che si tiene la domenica dopo Ognissanti. La statua miracolosa viene allora portata attorno alla basilica, accompagnata dalle candele.

La prima domenica di maggio parte dal 1931 De Grote Trek, un cammino collettivo a piedi di cinquantasette chilometri da Anversa a Scherpenheuvel.

Per molte parrocchie e associazioni fiamminghe il cammino verso Scherpenheuvel è un appuntamento annuale fisso; sulla piazza davanti alla basilica le bancarelle offrono oggetti di devozione e prodotti locali.

Ogni venticinque anni si celebrano le Feste dell'Incoronazione, in ricordo dell'incoronazione della statua il 25 agosto 1872; la fonte indica il 1997 come ultima occasione. Già all'inizio del Seicento gli arciduchi Alberto e Isabella istituirono un pellegrinaggio annuale di nove giorni, in maggio o in giugno, e quella tradizione di preghiera e cammino su più giorni segna il santuario fino a oggi.

La temporada de peregrinación va del 1 de mayo hasta la primera semana de noviembre. En esos meses la colina es meta de innumerables grupos y peregrinos individuales.

La ceremonia más conocida es la procesión de las velas, que se celebra el domingo siguiente a Todos los Santos. La imagen milagrosa se lleva entonces en andas alrededor de la basílica, acompañada de velas.

El primer domingo de mayo parte desde 1931 De Grote Trek, una marcha colectiva a pie de cincuenta y siete kilómetros desde Amberes hasta Scherpenheuvel.

Para muchas parroquias y asociaciones flamencas la ida a Scherpenheuvel es una costumbre anual fija; en la plaza junto a la basílica los puestos ofrecen objetos de devoción y productos de la tierra.

Cada veinticinco años se celebran las Fiestas de la Coronación, en recuerdo de la coronación de la imagen el 25 de agosto de 1872; la fuente señala 1997 como última ocasión. Ya a comienzos del siglo XVII los archiduques Alberto e Isabel instituyeron una peregrinación anual de nueve días, en mayo o junio, y esa tradición de rezar y caminar durante varios días sigue marcando el santuario hasta hoy.