GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
De icoon is een werk van de Kretenzische school, op een houten paneel geschilderd. De maker is onbekend en de datering loopt uiteen; onderzoek wijst op de periode tussen de veertiende en de vijftiende eeuw. Volgens de overlevering kwam het paneel in de vijftiende eeuw vanaf Kreta naar Italië en bewaarde een Romeinse familie het enige tijd thuis.
Op 27 maart 1499 kreeg de icoon een plaats in de kerk San Matteo aan de Via Merulana. Daar bleef zij ongeveer driehonderd jaar. In 1798, toen Franse troepen Rome bezetten, werd de kerk verwoest. De augustijnen namen de icoon mee, eerst naar Sant'Eusebio en later naar Santa Maria in Posterula, waar zij in een kapel bleef en bij het grote publiek uit beeld raakte.
In 1855 kochten de redemptoristen grond aan de Via Merulana, en tot 1859 bouwden zij daar de kerk Sant'Alfonso. De redemptorist Michele Marchi had als misdienaar van een oude augustijner broeder, Agostino Orsetti, over de icoon gehoord. Op 11 december 1865 vertrouwde paus Pius IX haar toe aan de redemptoristen, met de opdracht haar in de hele wereld bekend te maken. Op 26 april 1866 kwam zij, na reiniging en herstel, boven het altaar van Sant'Alfonso te hangen.
Ikona jest dziełem szkoły kreteńskiej, namalowanym na drewnianej desce. Autor jest nieznany, a datowanie bywa różne; badania wskazują na okres między XIV a XV wiekiem. Według tradycji obraz przybył w XV wieku z Krety do Italii i przez pewien czas przechowywała go w domu pewna rzymska rodzina.
27 marca 1499 roku ikona znalazła miejsce w kościele San Matteo przy Via Merulana. Pozostała tam około trzystu lat. W 1798 roku, gdy wojska francuskie zajęły Rzym, kościół został zniszczony. Augustianie zabrali ikonę najpierw do Sant'Eusebio, a później do Santa Maria in Posterula, gdzie pozostawała w kaplicy i popadła w zapomnienie wśród szerszej publiczności.
W 1855 roku redemptoryści kupili teren przy Via Merulana i do 1859 roku wznieśli tam kościół Sant'Alfonso. Redemptorysta Michele Marchi jako ministrant usłyszał o ikonie od starego brata augustianina Agostina Orsettiego. 11 grudnia 1865 roku papież Pius IX powierzył ją redemptorystom, polecając, by uczynili ją znaną na całym świecie. 26 kwietnia 1866 roku, po oczyszczeniu i naprawie, ikonę umieszczono nad ołtarzem Sant'Alfonso.
Die Ikone ist ein Werk der kretischen Schule, auf eine Holztafel gemalt. Der Maler ist unbekannt, und die Datierung schwankt; Untersuchungen weisen auf die Zeit zwischen dem 14. und dem 15. Jahrhundert. Der Überlieferung nach gelangte die Tafel im 15. Jahrhundert von Kreta nach Italien und wurde eine Zeit lang von einer römischen Familie im Haus aufbewahrt.
Am 27. März 1499 erhielt die Ikone ihren Platz in der Kirche San Matteo an der Via Merulana. Dort blieb sie etwa dreihundert Jahre. Als französische Truppen 1798 Rom besetzten, wurde die Kirche zerstört. Die Augustiner brachten die Ikone zunächst nach Sant'Eusebio und später nach Santa Maria in Posterula, wo sie in einer Kapelle blieb und aus dem Blick der breiten Öffentlichkeit geriet.
1855 erwarben die Redemptoristen ein Grundstück an der Via Merulana und errichteten dort bis 1859 die Kirche Sant'Alfonso. Der Redemptorist Michele Marchi hatte als Messdiener von dem alten Augustinerbruder Agostino Orsetti von der Ikone gehört. Am 11. Dezember 1865 vertraute Papst Pius IX. sie den Redemptoristen an, mit dem Auftrag, sie in der ganzen Welt bekannt zu machen. Am 26. April 1866 kam sie nach Reinigung und Ausbesserung über den Altar von Sant'Alfonso.
L'icône est une œuvre de l'école crétoise, peinte sur un panneau de bois. Son auteur est inconnu et sa datation varie ; les études renvoient à la période comprise entre le XIVe et le XVe siècle. Selon la tradition, le panneau passa de Crète en Italie au XVe siècle et une famille romaine le garda quelque temps chez elle.
Le 27 mars 1499, l'icône prit place dans l'église San Matteo, sur la Via Merulana. Elle y resta environ trois cents ans. En 1798, lorsque les troupes françaises occupèrent Rome, l'église fut détruite. Les augustins emportèrent l'icône, d'abord à Sant'Eusebio, puis à Santa Maria in Posterula, où elle demeura dans une chapelle et sortit de la mémoire du grand public.
En 1855, les rédemptoristes achetèrent un terrain sur la Via Merulana et y bâtirent jusqu'en 1859 l'église Sant'Alfonso. Le rédemptoriste Michele Marchi avait entendu parler de l'icône lorsqu'il était enfant de chœur, par un vieux frère augustin, Agostino Orsetti. Le 11 décembre 1865, le pape Pie IX la confia aux rédemptoristes en leur demandant de la faire connaître dans le monde entier. Le 26 avril 1866, après nettoyage et réparation, elle fut placée au-dessus de l'autel de Sant'Alfonso.
L'icona è un'opera della scuola cretese, dipinta su una tavola di legno. L'autore è ignoto e la datazione varia; gli studi rimandano al periodo tra il Trecento e il Quattrocento. Secondo la tradizione, la tavola giunse da Creta in Italia nel Quattrocento e una famiglia romana la custodì per qualche tempo in casa.
Il 27 marzo 1499 l'icona trovò posto nella chiesa di San Matteo in via Merulana, dove rimase per circa trecento anni. Nel 1798, quando le truppe francesi occuparono Roma, la chiesa fu distrutta. Gli agostiniani portarono l'icona prima a Sant'Eusebio e poi a Santa Maria in Posterula, dove restò in una cappella e fu dimenticata dal grande pubblico.
Nel 1855 i redentoristi acquistarono un terreno in via Merulana e vi costruirono entro il 1859 la chiesa di Sant'Alfonso. Il redentorista Michele Marchi aveva sentito parlare dell'icona da chierichetto, da un anziano fratello agostiniano, Agostino Orsetti. L'11 dicembre 1865 papa Pio IX la affidò ai redentoristi, chiedendo loro di farla conoscere in tutto il mondo. Il 26 aprile 1866, dopo la pulitura e il restauro, fu collocata sopra l'altare di Sant'Alfonso.
El icono es una obra de la escuela cretense, pintada sobre una tabla de madera. Su autor es desconocido y la datación varía; los estudios apuntan al periodo entre los siglos XIV y XV. Según la tradición, la tabla pasó de Creta a Italia en el siglo XV y una familia romana la conservó durante un tiempo en su casa.
El 27 de marzo de 1499 el icono encontró lugar en la iglesia de San Matteo, en la Via Merulana. Allí permaneció unos trescientos años. En 1798, cuando las tropas francesas ocuparon Roma, la iglesia fue destruida. Los agustinos se llevaron el icono primero a Sant'Eusebio y después a Santa Maria in Posterula, donde quedó en una capilla y cayó en el olvido del gran público.
En 1855 los redentoristas compraron un terreno en la Via Merulana y levantaron allí hasta 1859 la iglesia de Sant'Alfonso. El redentorista Michele Marchi había oído hablar del icono de niño, cuando era monaguillo, a un anciano hermano agustino, Agostino Orsetti. El 11 de diciembre de 1865 el papa Pío IX lo confió a los redentoristas y les pidió que lo dieran a conocer en todo el mundo. El 26 de abril de 1866, tras limpiarlo y repararlo, se colocó sobre el altar de Sant'Alfonso.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt de icoon zelf: een afbeelding van Maria met het Kind, waarin het lijden van Christus al aanwezig is. Het Kind kijkt naar de lijdenswerktuigen die twee aartsengelen dragen en houdt de hand van zijn moeder vast. Een van zijn sandalen is losgeraakt en hangt aan zijn voet.
Maria kijkt de toeschouwer aan en wijst met haar hand naar het Kind. Daarmee brengt de icoon de kern van de devotie in beeld: wie zich tot haar wendt, wordt naar Christus gewezen.
De kerk is gewijd aan de heilige Alfonso Maria de' Liguori, die de redemptoristen in 1732 stichtte. Sinds 1866 is de icoon nauw met deze congregatie verbonden. Via haar missies en kerken raakte de afbeelding in vele landen bekend, onder meer in het nationale heiligdom in Baclaran op de Filipijnen.
Czci się samą ikonę: wizerunek Maryi z Dzieciątkiem, w którym obecna jest już męka Chrystusa. Dzieciątko patrzy na narzędzia męki niesione przez dwóch archaniołów i trzyma dłoń Matki. Jeden z jego sandałów odpiął się i zwisa ze stopy.
Maryja patrzy na widza i wskazuje dłonią Dzieciątko. Ikona ukazuje w ten sposób istotę kultu: kto zwraca się do Niej, zostaje skierowany do Chrystusa.
Kościół jest poświęcony świętemu Alfonsowi Marii Liguoriemu, który w 1732 roku założył redemptorystów. Od 1866 roku ikona jest ściśle związana z tym zgromadzeniem. Dzięki jego misjom i kościołom wizerunek stał się znany w wielu krajach, między innymi w narodowym sanktuarium w Baclaran na Filipinach.
Verehrt wird die Ikone selbst: ein Bild Marias mit dem Kind, in dem das Leiden Christi bereits gegenwärtig ist. Das Kind blickt auf die Leidenswerkzeuge, die zwei Erzengel tragen, und hält die Hand seiner Mutter. Eine seiner Sandalen hat sich gelöst und hängt am Fuß.
Maria sieht den Betrachter an und weist mit der Hand auf das Kind. So zeigt die Ikone den Kern der Andacht: Wer sich an sie wendet, wird zu Christus gewiesen.
Die Kirche ist dem heiligen Alfons Maria von Liguori geweiht, der 1732 die Redemptoristen gründete. Seit 1866 ist die Ikone eng mit dieser Kongregation verbunden. Durch ihre Missionen und Kirchen wurde das Bild in vielen Ländern bekannt, unter anderem im Nationalheiligtum in Baclaran auf den Philippinen.
On vénère l'icône elle-même : une image de Marie avec l'Enfant, où la Passion du Christ est déjà présente. L'Enfant regarde les instruments de la Passion portés par deux archanges et tient la main de sa mère. L'une de ses sandales s'est détachée et pend à son pied.
Marie regarde le spectateur et désigne l'Enfant de la main. L'icône montre ainsi le cœur de la dévotion : celui qui se tourne vers elle est conduit au Christ.
L'église est dédiée à saint Alphonse-Marie de Liguori, qui fonda les rédemptoristes en 1732. Depuis 1866, l'icône est étroitement liée à cette congrégation. Par ses missions et ses églises, l'image s'est fait connaître dans de nombreux pays, notamment au sanctuaire national de Baclaran, aux Philippines.
Si venera l'icona stessa: un'immagine di Maria con il Bambino, in cui la Passione di Cristo è già presente. Il Bambino guarda gli strumenti della Passione portati da due arcangeli e stringe la mano della Madre. Uno dei suoi sandali si è slacciato e pende dal piede.
Maria guarda chi osserva e indica il Bambino con la mano. L'icona mostra così il cuore della devozione: chi si rivolge a lei viene condotto a Cristo.
La chiesa è dedicata a sant'Alfonso Maria de' Liguori, che fondò i redentoristi nel 1732. Dal 1866 l'icona è strettamente legata a questa congregazione. Grazie alle sue missioni e alle sue chiese, l'immagine si è fatta conoscere in molti paesi, tra cui il santuario nazionale di Baclaran nelle Filippine.
Se venera el propio icono: una imagen de María con el Niño en la que la Pasión de Cristo ya está presente. El Niño mira los instrumentos de la Pasión que llevan dos arcángeles y sujeta la mano de su madre. Una de sus sandalias se ha soltado y cuelga del pie.
María mira a quien la contempla y señala al Niño con la mano. Así muestra el icono el centro de la devoción: quien acude a ella es conducido a Cristo.
La iglesia está dedicada a san Alfonso María de Ligorio, que fundó a los redentoristas en 1732. Desde 1866 el icono está estrechamente unido a esta congregación. Gracias a sus misiones e iglesias, la imagen se dio a conocer en muchos países, entre ellos en el santuario nacional de Baclaran, en Filipinas.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
Sant'Alfonso staat aan de Via Merulana, op korte afstand van de basiliek Santa Maria Maggiore. De kerk werd ontworpen door de Schotse architect George Wigley en heeft een neogotische opzet. In de apsis ziet u het mozaïek dat de ruimte boven het altaar vult.
De icoon hangt in een kleine nis midden in de apsis en meet ongeveer een halve meter in de hoogte. Tegen de gouden achtergrond draagt Maria een donkerrood gewaad met een donkere mantel en een ster op het voorhoofd. Griekse letters noemen haar Moeder van God en duiden Jezus Christus en de aartsengelen Michaël en Gabriël aan.
Op 23 juni 1867 werd de icoon plechtig gekroond. In 1990 werd zij opnieuw gerestaureerd, in samenwerking met deskundigen van de Vaticaanse Musea. Bij die gelegenheid werd ook de ouderdom van het paneel onderzocht.
Sant'Alfonso stoi przy Via Merulana, niedaleko bazyliki Santa Maria Maggiore. Kościół zaprojektował szkocki architekt George Wigley, a jego układ jest neogotycki. W absydzie zobaczysz mozaikę wypełniającą przestrzeń nad ołtarzem.
Ikona znajduje się w niewielkiej niszy pośrodku absydy i ma około pół metra wysokości. Na złotym tle Maryja ma ciemnoczerwoną suknię, ciemny płaszcz i gwiazdę na czole. Greckie litery nazywają Ją Matką Bożą oraz oznaczają Jezusa Chrystusa i archaniołów Michała i Gabriela.
23 czerwca 1867 roku ikonę uroczyście ukoronowano. W 1990 roku przeprowadzono jej kolejną konserwację we współpracy ze specjalistami z Muzeów Watykańskich. Zbadano wtedy również wiek deski.
Sant'Alfonso steht an der Via Merulana, nicht weit von der Basilika Santa Maria Maggiore. Die Kirche wurde vom schottischen Architekten George Wigley entworfen und ist neugotisch angelegt. In der Apsis sehen Sie das Mosaik, das den Raum über dem Altar füllt.
Die Ikone hängt in einer kleinen Nische in der Mitte der Apsis und ist etwa einen halben Meter hoch. Vor dem Goldgrund trägt Maria ein dunkelrotes Gewand, einen dunklen Mantel und einen Stern auf der Stirn. Griechische Buchstaben nennen sie Mutter Gottes und bezeichnen Jesus Christus sowie die Erzengel Michael und Gabriel.
Am 23. Juni 1867 wurde die Ikone feierlich gekrönt. 1990 wurde sie erneut restauriert, gemeinsam mit Fachleuten der Vatikanischen Museen. Dabei wurde auch das Alter der Tafel untersucht.
Sant'Alfonso se dresse sur la Via Merulana, non loin de la basilique Santa Maria Maggiore. L'église fut conçue par l'architecte écossais George Wigley et présente un plan néogothique. Dans l'abside, on voit la mosaïque qui occupe l'espace au-dessus de l'autel.
L'icône se trouve dans une petite niche au centre de l'abside et mesure environ un demi-mètre de haut. Sur le fond d'or, Marie porte une robe rouge sombre, un manteau foncé et une étoile sur le front. Des lettres grecques la désignent comme Mère de Dieu et nomment Jésus-Christ ainsi que les archanges Michel et Gabriel.
Le 23 juin 1867, l'icône fut solennellement couronnée. En 1990, elle fit l'objet d'une nouvelle restauration, avec des spécialistes des Musées du Vatican. L'âge du panneau fut alors également étudié.
Sant'Alfonso sorge in via Merulana, poco lontano dalla basilica di Santa Maria Maggiore. La chiesa fu progettata dall'architetto scozzese George Wigley e ha un impianto neogotico. Nell'abside vedete il mosaico che riempie lo spazio sopra l'altare.
L'icona si trova in una piccola nicchia al centro dell'abside ed è alta circa mezzo metro. Sul fondo oro, Maria indossa una veste rosso scuro, un manto scuro e una stella sulla fronte. Le lettere greche la indicano come Madre di Dio e nominano Gesù Cristo e gli arcangeli Michele e Gabriele.
Il 23 giugno 1867 l'icona fu solennemente incoronata. Nel 1990 fu restaurata di nuovo, con la collaborazione degli specialisti dei Musei Vaticani. In quell'occasione fu studiata anche l'età della tavola.
Sant'Alfonso se alza en la Via Merulana, a poca distancia de la basílica de Santa Maria Maggiore. La iglesia fue proyectada por el arquitecto escocés George Wigley y tiene una planta neogótica. En el ábside verá el mosaico que llena el espacio sobre el altar.
El icono se encuentra en una pequeña hornacina en el centro del ábside y mide alrededor de medio metro de alto. Sobre el fondo de oro, María lleva una túnica de rojo oscuro, un manto oscuro y una estrella en la frente. Las letras griegas la nombran Madre de Dios e identifican a Jesucristo y a los arcángeles Miguel y Gabriel.
El 23 de junio de 1867 el icono fue coronado solemnemente. En 1990 se restauró de nuevo, con la colaboración de especialistas de los Museos Vaticanos. En esa ocasión se estudió también la antigüedad de la tabla.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Het feest van Maria van Altijddurende Bijstand valt op 27 juni. Op die dag staat de icoon in Sant'Alfonso en in redemptoristenkerken over de hele wereld centraal.
De devotie wordt vooral beleefd in noveengebed, in kerken en thuis. Kopieën van de icoon hangen in talloze parochiekerken en huizen. In 2015 en 2016 vierden de redemptoristen een jubeljaar, honderdvijftig jaar nadat de icoon aan hen was toevertrouwd.
Wie de devotie thuis wil voortzetten, vindt in de collectie Maria van Altijddurende Bijstand noveenkaarsen, beelden, een icoonreplica, medailles, wierookstokjes en gebedskaartjes.
Święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy przypada 27 czerwca. Tego dnia ikona jest w centrum uwagi w Sant'Alfonso i w kościołach redemptorystów na całym świecie.
Kult wyraża się przede wszystkim w modlitwie nowennowej, w kościołach i w domach. Kopie ikony wiszą w niezliczonych kościołach parafialnych i domach. W latach 2015 i 2016 redemptoryści obchodzili rok jubileuszowy, sto pięćdziesiąt lat po powierzeniu im ikony.
Jeśli chcesz kontynuować tę modlitwę w domu, w kolekcji Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajdziesz świece nowennowe, figury, replikę ikony, medaliki, kadzidełka i obrazki modlitewne.
Das Fest der Mutter von der Immerwährenden Hilfe ist am 27. Juni. An diesem Tag steht die Ikone in Sant'Alfonso und in Redemptoristenkirchen auf der ganzen Welt im Mittelpunkt.
Die Verehrung lebt vor allem im Novenengebet, in Kirchen und zu Hause. Kopien der Ikone hängen in zahllosen Pfarrkirchen und Wohnungen. 2015 und 2016 begingen die Redemptoristen ein Jubiläumsjahr, hundertfünfzig Jahre nachdem ihnen die Ikone anvertraut worden war.
Wenn Sie diese Andacht zu Hause fortsetzen möchten, finden Sie in der Kollektion Mutter von der Immerwährenden Hilfe Novenenkerzen, Figuren, eine Ikonenreplik, Medaillen, Räucherstäbchen und Gebetskärtchen.
La fête de Notre-Dame du Perpétuel Secours est le 27 juin. Ce jour-là, l'icône est à l'honneur à Sant'Alfonso et dans les églises rédemptoristes du monde entier.
La dévotion se vit surtout dans la prière de la neuvaine, à l'église comme à la maison. Des copies de l'icône se trouvent dans d'innombrables églises paroissiales et foyers. En 2015 et 2016, les rédemptoristes ont célébré une année jubilaire, cent cinquante ans après que l'icône leur a été confiée.
Pour prolonger cette dévotion chez soi, la collection Notre-Dame du Perpétuel Secours réunit des bougies de neuvaine, des statues, une réplique de l'icône, des médailles, des bâtonnets d'encens et des cartes de prière.
La festa della Madonna del Perpetuo Soccorso è il 27 giugno. In quel giorno l'icona è al centro della preghiera a Sant'Alfonso e nelle chiese redentoriste di tutto il mondo.
La devozione si vive soprattutto nella novena, in chiesa e in casa. Copie dell'icona si trovano in innumerevoli chiese parrocchiali e abitazioni. Nel 2015 e nel 2016 i redentoristi hanno celebrato un anno giubilare, centocinquant'anni dopo l'affidamento dell'icona.
Se desiderate continuare questa devozione a casa, nella collezione Madonna del Perpetuo Soccorso trovate candele per la novena, statue, una replica dell'icona, medaglie, bastoncini d'incenso e cartoline di preghiera.
La fiesta de Nuestra Señora del Perpetuo Socorro es el 27 de junio. Ese día el icono ocupa el centro de la oración en Sant'Alfonso y en las iglesias redentoristas de todo el mundo.
La devoción se vive sobre todo en la novena, en la iglesia y en casa. Hay copias del icono en innumerables iglesias parroquiales y hogares. En 2015 y 2016 los redentoristas celebraron un año jubilar, ciento cincuenta años después de que se les confiara el icono.
Si desea continuar esta devoción en casa, en la colección Nuestra Señora del Perpetuo Socorro encontrará velas de novena, imágenes, una réplica del icono, medallas, varillas de incienso y estampas de oración.
