Winfried uit WessexWinfryd z WesseksuWinfried aus WessexWinfrid du WessexWinfrid del WessexWinfrido de Wessex
Hij kreeg bij zijn doop de naam Winfried en werd geboren in Wessex, in het zuidwesten van Engeland. Als jongeman trad hij in bij het benedictijnenklooster van Nursling in Hampshire, waar hij les gaf en tot priester werd gewijd.
Omstreeks 716 reisde hij naar Friesland om het evangelie te brengen, maar de oorlog tussen de Friese koning Radbod en de Franken maakte die eerste poging vruchteloos. Hij keerde terug naar Engeland.
Na chrzcie otrzymał imię Winfryd i urodził się w Wesseksie, w południowo-zachodniej Anglii. Jako młodzieniec wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Nursling w Hampshire, gdzie nauczał i przyjął święcenia kapłańskie.
Około 716 roku wyruszył do Fryzji, by głosić Ewangelię, lecz wojna między fryzyjskim królem Radbodem a Frankami pokrzyżowała tę pierwszą próbę. Wrócił do Anglii.
Bei der Taufe erhielt er den Namen Winfried und wurde in Wessex im Südwesten Englands geboren. Als junger Mann trat er in das Benediktinerkloster Nursling in Hampshire ein, wo er lehrte und zum Priester geweiht wurde.
Um 716 reiste er nach Friesland, um das Evangelium zu verkünden, doch der Krieg zwischen dem Friesenkönig Radbod und den Franken machte diesen ersten Versuch zunichte. Er kehrte nach England zurück.
Il reçoit au baptême le nom de Winfrid et naît dans le Wessex, au sud-ouest de l'Angleterre. Jeune homme, il entre au monastère bénédictin de Nursling, dans le Hampshire, où il enseigne et est ordonné prêtre.
Vers 716, il se rend en Frise pour y porter l'Évangile, mais la guerre entre le roi frison Radbod et les Francs rend cette première tentative vaine. Il retourne en Angleterre.
Al battesimo ricevette il nome di Winfrid e nacque nel Wessex, nel sud-ovest dell'Inghilterra. Da giovane entrò nel monastero benedettino di Nursling, nell'Hampshire, dove insegnò e fu ordinato sacerdote.
Intorno al 716 si recò in Frisia per portare il Vangelo, ma la guerra tra il re frisone Radbod e i Franchi rese vano quel primo tentativo. Tornò in Inghilterra.
Al bautizarse recibió el nombre de Winfrido y nació en Wessex, en el suroeste de Inglaterra. De joven entró en el monasterio benedictino de Nursling, en Hampshire, donde enseñó y fue ordenado sacerdote.
Hacia el 716 viajó a Frisia para llevar el Evangelio, pero la guerra entre el rey frisón Radbod y los francos frustró aquel primer intento. Regresó a Inglaterra.
Zendeling in Duitsland en FrieslandMisjonarz Niemiec i FryzjiMissionar in Deutschland und FrieslandMissionnaire en Germanie et en FriseMissionario in Germania e in FrisiaMisionero en Germania y en Frisia
In 719 reisde hij naar Rome. Paus Gregorius II gaf hem de naam Bonifatius en een zending voor Duitsland. Eerst werkte hij enkele jaren in Friesland samen met Willibrord, daarna in Hessen en Thüringen.
In 722 wijdde de paus hem tot bisschop voor Duitsland. Volgens zijn levensbeschrijver velde hij daarna bij Geismar een eik die aan de god Donar was gewijd. Toen hem niets overkwam, zouden veel heidenen zich hebben laten dopen.
Rond 744 liet hij door zijn leerling Sturmius de abdij van Fulda stichten. Als aartsbisschop met Mainz als zetel ordende hij de kerk bij de Franken en riep hij synodes bijeen.
W 719 roku udał się do Rzymu. Papież Grzegorz II nadał mu imię Bonifacy i powierzył misję w Niemczech. Najpierw przez kilka lat pracował we Fryzji razem z Willibrordem, potem w Hesji i Turyngii.
W 722 roku papież wyświęcił go na biskupa dla Niemiec. Według jego hagiografa ściął potem w Geismar dąb poświęcony bogu Donarowi. Gdy nic mu się nie stało, wielu pogan miało przyjąć chrzest.
Około 744 roku jego uczeń Sturm założył z jego polecenia opactwo w Fuldzie. Jako arcybiskup z siedzibą w Moguncji porządkował Kościół u Franków i zwoływał synody.
719 reiste er nach Rom. Papst Gregor II. gab ihm den Namen Bonifatius und einen Missionsauftrag für Germanien. Zunächst arbeitete er einige Jahre in Friesland gemeinsam mit Willibrord, danach in Hessen und Thüringen.
722 weihte ihn der Papst zum Missionsbischof für Germanien. Seinem Biographen zufolge fällte er danach bei Geismar eine dem Gott Donar geweihte Eiche. Als ihm nichts geschah, sollen sich viele Heiden haben taufen lassen.
Um 744 ließ er durch seinen Schüler Sturmius die Abtei Fulda gründen. Als Erzbischof mit Sitz in Mainz ordnete er die Kirche im Frankenreich und berief Synoden ein.
En 719, il se rend à Rome. Le pape Grégoire II lui donne le nom de Boniface et une mission pour la Germanie. Il travaille d'abord quelques années en Frise avec Willibrord, puis en Hesse et en Thuringe.
En 722, le pape le consacre évêque pour la Germanie. Selon son biographe, il abat ensuite près de Geismar un chêne consacré au dieu Donar. Comme il ne lui arrive rien, beaucoup de païens se seraient fait baptiser.
Vers 744, son disciple Sturmius fonde à sa demande l'abbaye de Fulda. Archevêque avec Mayence pour siège, il organise l'Église chez les Francs et réunit des synodes.
Nel 719 si recò a Roma. Papa Gregorio II gli diede il nome di Bonifacio e una missione per la Germania. Lavorò dapprima alcuni anni in Frisia insieme a Villibrordo, poi in Assia e in Turingia.
Nel 722 il papa lo consacrò vescovo per la Germania. Secondo il suo biografo abbatté poi presso Geismar una quercia consacrata al dio Donar. Non essendogli accaduto nulla, molti pagani si sarebbero fatti battezzare.
Intorno al 744 il suo discepolo Sturmio fondò per suo incarico l'abbazia di Fulda. Come arcivescovo con sede a Magonza, riordinò la Chiesa presso i Franchi e convocò sinodi.
En 719 viajó a Roma. El papa Gregorio II le dio el nombre de Bonifacio y una misión para Germania. Trabajó primero unos años en Frisia junto a Willibrordo, y después en Hesse y Turingia.
En 722 el papa lo consagró obispo para Germania. Según su biógrafo, derribó después en Geismar un roble consagrado al dios Donar. Como no le ocurrió nada, muchos paganos se habrían hecho bautizar.
Hacia 744 su discípulo Sturmio fundó por encargo suyo la abadía de Fulda. Como arzobispo con sede en Maguncia, ordenó la Iglesia entre los francos y convocó sínodos.
Martelaarschap en vereringMęczeństwo i kultMartyrium und VerehrungMartyre et culteMartirio e cultoMartirio y culto
In zijn laatste jaren keerde hij naar Friesland terug. Op 5 juni 754 werd hij bij Dokkum met een groep gezellen gedood door heidense rovers, terwijl hij een groep nieuwe gelovigen voor het vormsel verwachtte.
Volgens de overlevering hield hij een boek boven zijn hoofd om de slagen op te vangen. Een bewaard handschrift in Fulda, de Ragyndrudis-codex, draagt sneden die met dat verhaal worden verbonden.
Zijn gebeente werd naar Fulda overgebracht, waar zijn graf in de dom tot vandaag een bedevaartsoord is. Hij geldt als apostel van Duitsland en is beschermheilige van Duitsland en van het bisdom Fulda. In Dokkum herinneren een kapel en een bron aan de plek van zijn dood.
W ostatnich latach wrócił do Fryzji. 5 czerwca 754 roku został zabity koło Dokkum wraz z towarzyszami przez pogańskich rabusiów, gdy oczekiwał grupy nowo nawróconych na bierzmowanie.
Według tradycji miał osłaniać głowę księgą, by przyjąć na nią ciosy. Zachowany w Fuldzie rękopis, Kodeks Ragyndrudy, nosi nacięcia wiązane z tą opowieścią.
Jego relikwie przewieziono do Fuldy, gdzie jego grób w katedrze jest do dziś miejscem pielgrzymek. Uważany jest za apostoła Niemiec i patrona Niemiec oraz diecezji Fulda. W Dokkum kaplica i źródło przypominają miejsce jego śmierci.
In seinen letzten Jahren kehrte er nach Friesland zurück. Am 5. Juni 754 wurde er bei Dokkum mit einer Schar Gefährten von heidnischen Räubern erschlagen, während er eine Gruppe Neugetaufter zur Firmung erwartete.
Der Überlieferung nach hielt er ein Buch über seinen Kopf, um die Schläge abzufangen. Eine in Fulda erhaltene Handschrift, der Ragyndrudis-Codex, trägt Hiebspuren, die mit dieser Erzählung verbunden werden.
Sein Leichnam wurde nach Fulda überführt, wo sein Grab im Dom bis heute ein Wallfahrtsort ist. Er gilt als Apostel der Deutschen und ist Patron Deutschlands und des Bistums Fulda. In Dokkum erinnern eine Kapelle und eine Quelle an den Ort seines Todes.
Dans ses dernières années, il retourne en Frise. Le 5 juin 754, il est tué près de Dokkum avec ses compagnons par des pillards païens, alors qu'il attendait un groupe de nouveaux baptisés pour la confirmation.
Selon la tradition, il aurait tenu un livre au-dessus de sa tête pour parer les coups. Un manuscrit conservé à Fulda, le codex de Ragyndrudis, porte des entailles que l'on rattache à ce récit.
Sa dépouille fut transportée à Fulda, où sa tombe, dans la cathédrale, est aujourd'hui encore un lieu de pèlerinage. Il est tenu pour l'apôtre de la Germanie et patron de l'Allemagne et du diocèse de Fulda. À Dokkum, une chapelle et une source rappellent le lieu de sa mort.
Negli ultimi anni tornò in Frisia. Il 5 giugno 754 fu ucciso presso Dokkum con i suoi compagni da predoni pagani, mentre attendeva un gruppo di neofiti per la cresima.
Secondo la tradizione teneva un libro sopra la testa per parare i colpi. Un manoscritto conservato a Fulda, il codice di Ragyndrudis, porta tagli che vengono collegati a questo racconto.
Le sue spoglie furono portate a Fulda, dove la tomba nel duomo è ancora oggi meta di pellegrinaggio. È considerato apostolo della Germania e patrono della Germania e della diocesi di Fulda. A Dokkum una cappella e una fonte ricordano il luogo della sua morte.
En sus últimos años regresó a Frisia. El 5 de junio de 754 fue muerto cerca de Dokkum junto a sus compañeros por bandidos paganos, mientras esperaba a un grupo de nuevos bautizados para la confirmación.
Según la tradición, sostuvo un libro sobre su cabeza para parar los golpes. Un manuscrito conservado en Fulda, el códice de Ragyndrudis, tiene cortes que se asocian a este relato.
Sus restos fueron trasladados a Fulda, donde su tumba en la catedral sigue siendo un lugar de peregrinación. Se le considera apóstol de Germania y patrono de Alemania y de la diócesis de Fulda. En Dokkum, una capilla y una fuente recuerdan el lugar de su muerte.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 5 juni. Elk najaar komen de Duitse bisschoppen bij zijn graf in Fulda bijeen, en in Dokkum wordt de plek van zijn dood met een bedevaart herdacht.
Op afbeeldingen draagt Bonifatius mijter en staf, met een boek dat door een zwaard is doorboord. Soms ziet u ook een bijl bij een omgehakte eik, of de palmtak van de martelaar.
Beelden, medailles en gebedskaarten van deze heilige vindt u in de Bonifatius-collectie.
Jego wspomnienie przypada 5 czerwca. Co roku jesienią niemieccy biskupi zbierają się przy jego grobie w Fuldzie, a w Dokkum miejsce jego śmierci czci się pielgrzymką.
Na wizerunkach Bonifacy nosi infułę i trzyma pastorał, a także księgę przebitą mieczem. Czasem widać też siekierę przy ściętym dębie albo palmę męczeńską.
Figury, medaliki i obrazki tego świętego można znaleźć w kolekcji świętego Bonifacego.
Sein Gedenktag ist der 5. Juni. Jeden Herbst versammeln sich die deutschen Bischöfe an seinem Grab in Fulda, und in Dokkum wird der Ort seines Todes mit einer Wallfahrt gewürdigt.
Auf Darstellungen trägt Bonifatius Mitra und Bischofsstab, dazu ein vom Schwert durchbohrtes Buch. Mitunter sieht man auch eine Axt an einer gefällten Eiche oder die Palme des Märtyrers.
Figuren, Medaillen und Gebetsbilder dieses Heiligen finden Sie in der Bonifatius-Kollektion.
Sa fête tombe le 5 juin. Chaque automne, les évêques allemands se réunissent près de sa tombe à Fulda, et à Dokkum le lieu de sa mort est commémoré par un pèlerinage.
Sur les images, Boniface porte la mitre et la crosse, avec un livre transpercé d'une épée. On voit parfois aussi une hache près d'un chêne abattu, ou la palme du martyr.
Statues, médailles et images de prière de ce saint se trouvent dans la collection saint Boniface.
La sua festa cade il 5 giugno. Ogni autunno i vescovi tedeschi si riuniscono presso la sua tomba a Fulda, e a Dokkum il luogo della sua morte è ricordato con un pellegrinaggio.
Nelle immagini Bonifacio porta la mitra e il pastorale, con un libro trafitto da una spada. A volte si vede anche un'ascia accanto a una quercia abbattuta, o la palma del martire.
Statue, medaglie e immaginette di questo santo si trovano nella collezione di San Bonifacio.
Su fiesta cae el 5 de junio. Cada otoño los obispos alemanes se reúnen junto a su tumba en Fulda, y en Dokkum el lugar de su muerte se recuerda con una peregrinación.
En las imágenes Bonifacio lleva mitra y báculo, con un libro atravesado por una espada. A veces se ve también un hacha junto a un roble talado, o la palma del mártir.
Imágenes, medallas y estampas de este santo se encuentran en la colección de San Bonifacio.
