Kind van RijnhessenDziecko Nadrenii-HesjiEin Kind RheinhessensUne enfant de Hesse rhénaneUna figlia dell'Assia renanaUna hija de Hesse renana
Hildegard werd in 1098 geboren in Bermersheim vor der Höhe, als jongste van een groot adellijk gezin in Rijnhessen. Al als klein kind zag zij, zoals zij later zelf schreef, een licht dat anderen niet zagen; zij sprak er nauwelijks over.
Rond haar achtste werd zij toevertrouwd aan Jutta van Sponheim, een kluizenares bij de mannenabdij op de Disibodenberg. Daar leerde zij psalmen, latijn en zang, en daar legde zij haar geloften af volgens de benedictijnse regel.
Toen Jutta in 1136 stierf, koos de kleine vrouwengemeenschap Hildegard als leidsvrouw. Zij was toen achtendertig en had nog geen regel geschreven die buiten het klooster bekend was.
Hildegarda przyszła na świat w 1098 roku w Bermersheim vor der Höhe, jako najmłodsze dziecko licznej rodziny szlacheckiej. Już jako mała dziewczynka widziała, jak sama później napisała, światło niewidoczne dla innych, i prawie o tym nie mówiła.
Około ósmego roku życia powierzono ją Jutcie ze Sponheim, pustelnicy przy męskim opactwie na Disibodenbergu. Tam uczyła się psalmów, łaciny i śpiewu, i tam złożyła śluby według reguły benedyktyńskiej.
Gdy Jutta zmarła w 1136 roku, niewielka wspólnota kobiet wybrała Hildegardę na przełożoną. Miała wtedy trzydzieści osiem lat i nie napisała jeszcze ani jednej linijki znanej poza klasztorem.
Hildegard kam 1098 in Bermersheim vor der Höhe zur Welt, als jüngstes Kind einer großen adligen Familie in Rheinhessen. Schon als kleines Mädchen sah sie, wie sie später selbst schrieb, ein Licht, das andere nicht wahrnahmen; sie sprach kaum darüber.
Mit etwa acht Jahren wurde sie Jutta von Sponheim anvertraut, einer Klausnerin bei der Männerabtei auf dem Disibodenberg. Dort lernte sie Psalmen, Latein und Gesang, und dort legte sie die Gelübde nach der Regel des heiligen Benedikt ab.
Als Jutta 1136 starb, wählte die kleine Frauengemeinschaft Hildegard zu ihrer Leiterin. Sie war achtunddreißig und hatte noch keine Zeile geschrieben, die außerhalb des Klosters bekannt gewesen wäre.
Hildegarde naît en 1098 à Bermersheim vor der Höhe, dernière d'une nombreuse famille noble de Hesse rhénane. Toute petite déjà, elle voit, comme elle l'écrira elle-même, une lumière que les autres ne perçoivent pas ; elle n'en parle presque pas.
Vers huit ans, on la confie à Jutta de Sponheim, recluse auprès de l'abbaye d'hommes du Disibodenberg. Elle y apprend les psaumes, le latin et le chant, et y prononce ses vœux selon la règle de saint Benoît.
À la mort de Jutta, en 1136, la petite communauté de femmes choisit Hildegarde pour la conduire. Elle a trente-huit ans et n'a pas encore écrit une ligne connue hors du cloître.
Ildegarda nacque nel 1098 a Bermersheim vor der Höhe, ultima di una numerosa famiglia nobile dell'Assia renana. Già da bambina vedeva, come scrisse lei stessa, una luce che gli altri non percepivano, e quasi non ne parlava.
Verso gli otto anni fu affidata a Jutta di Sponheim, reclusa presso l'abbazia maschile del Disibodenberg. Lì imparò i salmi, il latino e il canto, e lì emise i voti secondo la regola di san Benedetto.
Alla morte di Jutta, nel 1136, la piccola comunità femminile scelse Ildegarda come guida. Aveva trentotto anni e non aveva ancora scritto una riga nota fuori dal monastero.
Hildegarda nació en 1098 en Bermersheim vor der Höhe, la menor de una numerosa familia noble de Hesse renana. Siendo aún muy niña veía, según escribió ella misma, una luz que los demás no percibían, y apenas hablaba de ello.
Hacia los ocho años la confiaron a Jutta de Sponheim, reclusa junto a la abadía masculina del Disibodenberg. Allí aprendió los salmos, el latín y el canto, y allí hizo sus votos conforme a la regla de san Benito.
Cuando Jutta murió, en 1136, la pequeña comunidad de mujeres eligió a Hildegarda para guiarla. Tenía treinta y ocho años y no había escrito aún una línea conocida fuera del claustro.
Visioenen, boeken en muziekWizje, księgi i muzykaVisionen, Bücher und MusikVisions, livres et musiqueVisioni, libri e musicaVisiones, libros y música
In 1141 kreeg zij naar eigen zeggen de opdracht op te schrijven wat zij zag. Tien jaar werkte zij aan Scivias, haar eerste visioenenboek. Zij vroeg Bernardus van Clairvaux om een oordeel, en op de synode van Trier las paus Eugenius III gedeelten voor en gaf haar toestemming verder te schrijven.
Rond 1150 verliet zij de Disibodenberg en stichtte zij tegen de zin van de monniken een eigen klooster op de Rupertsberg bij Bingen; in 1165 kwam er een tweede huis in Eibingen bij. Ze ondernam preekreizen over de Rijn naar Mainz, Trier en Keulen, wat voor een vrouw van haar tijd ongehoord was.
Naast Liber vitae meritorum en Liber divinorum operum schreef zij over geneeskunde en natuur in Physica en Causae et curae, componeerde zij liederen en het zangspel Ordo virtutum, en bedacht zij zelfs een eigen taal. Zij stierf op 17 september 1179 in haar klooster bij Bingen.
W 1141 roku otrzymała, jak sama mówiła, polecenie zapisania tego, co widzi. Przez dziesięć lat pracowała nad Scivias, pierwszą księgą wizji. Poprosiła o osąd Bernarda z Clairvaux, a na synodzie w Trewirze papież Eugeniusz III odczytał fragmenty i pozwolił jej pisać dalej.
Około 1150 roku opuściła Disibodenberg i wbrew woli mnichów założyła własny klasztor na Rupertsbergu koło Bingen; w 1165 roku doszedł drugi dom w Eibingen. Wyruszała w podróże kaznodziejskie wzdłuż Renu do Moguncji, Trewiru i Kolonii, co dla kobiety jej czasów było rzeczą niesłychaną.
Obok Liber vitae meritorum i Liber divinorum operum pisała o medycynie i przyrodzie w Physica oraz Causae et curae, komponowała pieśni i dramat muzyczny Ordo virtutum, a nawet ułożyła własny język. Zmarła 17 września 1179 roku.
1141 erhielt sie nach eigener Aussage den Auftrag, aufzuschreiben, was sie sah. Zehn Jahre arbeitete sie an Scivias, ihrem ersten Visionsbuch. Sie bat Bernhard von Clairvaux um ein Urteil, und auf der Synode von Trier las Papst Eugen III. Abschnitte daraus vor und erlaubte ihr weiterzuschreiben.
Um 1150 verließ sie den Disibodenberg und gründete gegen den Willen der Mönche ein eigenes Kloster auf dem Rupertsberg bei Bingen; 1165 kam ein zweites Haus in Eibingen hinzu. Sie unternahm Predigtreisen den Rhein entlang nach Mainz, Trier und Köln, für eine Frau ihrer Zeit unerhört.
Neben Liber vitae meritorum und Liber divinorum operum schrieb sie über Heilkunde und Natur in Physica und Causae et curae, komponierte Gesänge und das Singspiel Ordo virtutum und erfand sogar eine eigene Sprache. Am 17. September 1179 starb sie.
En 1141, elle reçoit, dit-elle, l'ordre de mettre par écrit ce qu'elle voit. Dix ans durant, elle travaille au Scivias, son premier livre de visions. Elle demande son avis à Bernard de Clairvaux, et au synode de Trèves le pape Eugène III en lit des passages et l'autorise à poursuivre.
Vers 1150, elle quitte le Disibodenberg et fonde, contre l'avis des moines, son propre monastère au Rupertsberg près de Bingen. Une seconde maison suit en 1165 à Eibingen. Elle entreprend des tournées de prédication le long du Rhin, à Mayence, Trèves et Cologne, chose inouïe pour une femme de son temps.
Outre le Liber vitae meritorum et le Liber divinorum operum, elle écrit sur la médecine et la nature dans Physica et Causae et curae, compose des chants et le drame musical Ordo virtutum, et invente jusqu'à une langue à elle. Elle s'éteint au Rupertsberg le 17 septembre 1179, à quatre-vingt-un ans.
Nel 1141 ricevette, a suo dire, l'ordine di mettere per iscritto ciò che vedeva. Per dieci anni lavorò allo Scivias, il suo primo libro di visioni. Chiese il giudizio di Bernardo di Chiaravalle, e al sinodo di Treviri papa Eugenio III ne lesse alcuni brani e le permise di continuare.
Verso il 1150 lasciò il Disibodenberg e fondò, contro il parere dei monaci, un monastero proprio sul Rupertsberg presso Bingen; nel 1165 si aggiunse una seconda casa a Eibingen. Intraprese viaggi di predicazione lungo il Reno, a Magonza, Treviri e Colonia, cosa inaudita per una donna del suo tempo.
Oltre al Liber vitae meritorum e al Liber divinorum operum, scrisse di medicina e di natura nella Physica e in Causae et curae, compose canti e il dramma musicale Ordo virtutum e inventò perfino una lingua propria. Morì il 17 settembre 1179 sul Rupertsberg.
En 1141 recibió, según sus propias palabras, el encargo de poner por escrito lo que veía. Durante diez años trabajó en Scivias, su primer libro de visiones. Pidió el parecer de Bernardo de Claraval, y en el sínodo de Tréveris el papa Eugenio III leyó algunos pasajes y le permitió seguir escribiendo.
Hacia 1150 dejó el Disibodenberg y fundó, contra la voluntad de los monjes, un monasterio propio en el Rupertsberg, cerca de Bingen; en 1165 se sumó una segunda casa en Eibingen. Emprendió viajes de predicación por el Rin hasta Maguncia, Tréveris y Colonia, algo insólito para una mujer de su tiempo.
Junto al Liber vitae meritorum y al Liber divinorum operum, escribió de medicina y de naturaleza en Physica y Causae et curae, compuso cantos y el drama musical Ordo virtutum e ideó incluso una lengua propia. Murió el 17 de septiembre de 1179 en el Rupertsberg.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatCulte et patronageCulto e patronatoCulto y patronazgo
Aan de Rijn werd zij meteen na haar dood als heilige vereerd, maar het formele proces bleef eeuwenlang onafgerond. Haar naam stond wel in het martyrologium, en haar relieken worden sinds de zeventiende eeuw in de kerk van Eibingen bewaard, nadat de Rupertsberg verwoest was.
Op 10 mei 2012 schreef paus Benedictus XVI haar in de kalender van de wereldkerk in. Op 7 oktober van datzelfde jaar riep hij haar uit tot kerkleraar, als vierde vrouw met die titel.
Zij wordt aangeroepen door taalkundigen en esperantisten, omdat zij een eigen lettertekenstelsel en woordenlijst ontwierp, en door wie werkt met geneeskrachtige kruiden. Boven Eibingen staat sinds 1904 opnieuw een benedictinessenabdij die haar naam draagt.
Nad Renem czczono ją jako świętą zaraz po śmierci, lecz formalny proces przez stulecia pozostawał niedokończony. Jej imię widniało w martyrologium, a relikwie od XVII wieku przechowuje kościół w Eibingen, dokąd trafiły po zniszczeniu Rupertsbergu.
10 maja 2012 roku papież Benedykt XVI wpisał ją do kalendarza Kościoła powszechnego. 7 października tego samego roku ogłosił ją doktorem Kościoła, jako czwartą kobietę z tym tytułem.
Wzywają jej wstawiennictwa językoznawcy i esperantyści, ponieważ ułożyła własny alfabet i słownik, a także zielarze i zwolennicy leczenia naturalnego. Nad Eibingen od 1904 roku znów stoi opactwo benedyktynek noszące jej imię.
Am Rhein wurde sie gleich nach ihrem Tod als Heilige verehrt, doch das förmliche Verfahren blieb jahrhundertelang unvollendet. Ihr Name stand im Martyrologium, und ihre Reliquien werden seit dem 17. Jahrhundert in der Kirche von Eibingen bewahrt, nachdem der Rupertsberg zerstört worden war.
Am 10. Mai 2012 trug Papst Benedikt XVI. sie in den Kalender der Weltkirche ein. Am 7. Oktober desselben Jahres erhob er sie zur Kirchenlehrerin, als vierte Frau mit diesem Titel.
Angerufen wird sie von Sprachforschern und Esperantisten, weil sie eine eigene Schrift und Wörterliste entwarf, und von allen, die mit Heilkräutern arbeiten. Über Eibingen steht seit 1904 wieder eine Benediktinerinnenabtei, die ihren Namen trägt.
Sur les bords du Rhin, on la vénère comme sainte dès sa mort, mais la procédure officielle reste inachevée pendant des siècles. Son nom figure au martyrologe, et ses reliques sont conservées depuis le XVIIe siècle dans l'église d'Eibingen, après la destruction du Rupertsberg.
Le 10 mai 2012, le pape Benoît XVI l'inscrit au calendrier de l'Église universelle. Le 7 octobre de la même année, il la proclame docteur de l'Église, quatrième femme à recevoir ce titre.
On l'invoque chez les linguistes et les espérantistes, car elle composa un alphabet et un lexique de son invention, et chez ceux qui travaillent avec les plantes médicinales. Au-dessus d'Eibingen s'élève de nouveau, depuis 1904, une abbaye bénédictine qui porte son nom.
Lungo il Reno fu venerata come santa subito dopo la morte, ma il processo formale rimase incompiuto per secoli. Il suo nome figurava nel martirologio e le reliquie sono custodite dal Seicento nella chiesa di Eibingen, dopo la distruzione del Rupertsberg.
Il 10 maggio 2012 papa Benedetto XVI la iscrisse nel calendario della Chiesa universale. Il 7 ottobre dello stesso anno la proclamò dottore della Chiesa, quarta donna a ricevere quel titolo.
La invocano linguisti ed esperantisti, perché compose un alfabeto e un lessico di sua invenzione, e quanti lavorano con le erbe medicinali. Sopra Eibingen sorge di nuovo, dal 1904, un'abbazia benedettina che porta il suo nome.
En la región del Rin se la veneró como santa nada más morir, pero el proceso formal quedó sin concluir durante siglos. Su nombre figuraba en el martirologio y sus reliquias se guardan desde el siglo XVII en la iglesia de Eibingen, tras la destrucción del Rupertsberg.
El 10 de mayo de 2012, el papa Benedicto XVI la inscribió en el calendario de la Iglesia universal. El 7 de octubre de ese mismo año la proclamó doctora de la Iglesia, cuarta mujer con ese título.
La invocan lingüistas y esperantistas, porque ideó un alfabeto y un léxico propios, y quienes trabajan con hierbas medicinales. Sobre Eibingen se alza de nuevo, desde 1904, una abadía de benedictinas que lleva su nombre.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćFesttag, Darstellung und FrömmigkeitFête, représentation et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag valt op 17 september. In Eibingen en Bingen trekt die dag pelgrims; het schrijn met haar relieken wordt dan door het dorp gedragen en in het bisdom Mainz wordt zij plechtig gevierd.
Op afbeeldingen draagt zij het zwarte habijt met sluier en vaak de staf van een abdis. Kenmerkend zijn de vlammen of stralen die van boven op haar neerdalen, de schrijfstift en het boek, soms een model van haar klooster.
Wie haar nuchtere band tussen gebed, muziek en gezondheid thuis wil vasthouden, kiest doorgaans een beeld, een icoon of een medaille bij het werk. In de Hildegard-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 17 września. W Eibingen i Bingen przyciąga ono pielgrzymów: relikwiarz niesiony jest wtedy przez wieś, a diecezja Moguncji obchodzi ten dzień uroczyście.
Na wizerunkach nosi czarny habit z welonem i często pastorał ksieni. Charakterystyczne są płomienie lub promienie spływające na nią z góry, rylec i księga, czasem model jej klasztoru.
Kto chce zachować w domu jej trzeźwą więź modlitwy, muzyki i zdrowia, wybiera zwykle figurę, ikonę albo medalik przy pracy. W kolekcji świętej Hildegardy zebrano figury, medaliki, obrazki z modlitwą i różańce.
Ihr Fest fällt auf den 17. September. In Eibingen und Bingen zieht der Tag Pilger an: Der Schrein mit ihren Reliquien wird durch den Ort getragen, und das Bistum Mainz begeht das Fest feierlich.
Auf Darstellungen trägt sie das schwarze Ordenskleid mit Schleier und oft den Stab der Äbtissin. Kennzeichnend sind die Flammen oder Strahlen, die von oben auf sie herabkommen, dazu Griffel und Buch, mitunter ein Modell ihres Klosters.
Wer ihre nüchterne Verbindung von Gebet, Musik und Gesundheit zu Hause festhalten möchte, wählt meist eine Figur, eine Ikone oder eine Medaille für den Arbeitsplatz. Die Kollektion der heiligen Hildegard versammelt Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze.
Sa fête tombe le 17 septembre. À Eibingen et à Bingen, elle attire des pèlerins : la châsse contenant ses reliques est portée à travers le bourg et le diocèse de Mayence la célèbre solennellement.
Sur les représentations, elle porte l'habit noir et le voile, souvent la crosse d'abbesse. Les flammes ou les rayons qui descendent sur elle sont caractéristiques, avec le stylet et le livre, parfois une maquette de son monastère.
Pour garder chez soi son alliance sobre de la prière, de la musique et de la santé, on choisit en général une statue, une icône ou une médaille posée près du travail. La collection sainte Hildegarde réunit statues, médailles, images de prière et chapelets.
La sua festa cade il 17 settembre. A Eibingen e a Bingen richiama pellegrini: il reliquiario viene portato per il paese e la diocesi di Magonza celebra solennemente la giornata.
Nelle immagini indossa l'abito nero con il velo e spesso regge il pastorale da badessa. Sono caratteristiche le fiamme o i raggi che scendono su di lei dall'alto, insieme allo stilo e al libro, talvolta a un modellino del suo monastero.
Chi desidera tenere in casa il suo legame sobrio tra preghiera, musica e salute sceglie di solito una statua, un'icona o una medaglia da avere accanto al lavoro. Nella collezione di santa Ildegarda si trovano statue, medaglie, immagini con preghiera e rosari.
Su fiesta cae el 17 de septiembre. En Eibingen y Bingen atrae a peregrinos: el relicario se lleva en procesión por el pueblo y la diócesis de Maguncia celebra el día con solemnidad.
En las imágenes viste el hábito negro con velo y suele sostener el báculo de abadesa. Son características las llamas o los rayos que descienden sobre ella, junto con el punzón y el libro, y a veces una maqueta de su monasterio.
Quien quiere conservar en casa su sobria unión de oración, música y salud elige normalmente una figura, un icono o una medalla para el lugar de trabajo. En la colección de santa Hildegarda se reúnen figuras, medallas, estampas de oración y rosarios.
