Van Florence naar RomeZ Florencji do RzymuVon Florenz nach RomDe Florence à RomeDa Firenze a RomaDe Florencia a Roma
Filippo Neri werd op 21 juli 1515 in Florence geboren als zoon van een notaris. Rond 1533 vertrok hij naar Rome, dat hij nooit meer voorgoed zou verlaten.
In Rome werkte hij als huisleraar en studeerde hij filosofie en theologie, maar hij brak zijn studie af. Jarenlang leefde hij als leek: hij bezocht zieken in de ziekenhuizen en sprak mensen aan op straat en in werkplaatsen.
In 1548 richtte hij samen met zijn biechtvader Persiano Rossa een broederschap op dat pelgrims en herstellenden opving. In 1551 werd hij tot priester gewijd.
Filippo Neri urodził się 21 lipca 1515 roku we Florencji jako syn notariusza. Około 1533 roku wyjechał do Rzymu, którego już nigdy na stałe nie opuścił.
W Rzymie pracował jako guwerner i studiował filozofię oraz teologię, ale przerwał naukę. Przez wiele lat żył jako świecki: odwiedzał chorych w szpitalach i zagadywał ludzi na ulicach i w warsztatach.
W 1548 roku wraz ze swoim spowiednikiem Persiano Rossą założył bractwo, które przyjmowało pielgrzymów i rekonwalescentów. W 1551 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Filippo Neri wurde am 21. Juli 1515 in Florenz als Sohn eines Notars geboren. Um 1533 ging er nach Rom, das er nie wieder dauerhaft verlassen sollte.
In Rom arbeitete er als Hauslehrer und studierte Philosophie und Theologie, brach das Studium aber ab. Jahrelang lebte er als Laie: Er besuchte Kranke in den Hospitälern und sprach Menschen auf der Straße und in den Werkstätten an.
1548 gründete er gemeinsam mit seinem Beichtvater Persiano Rossa eine Bruderschaft, die Pilger und Genesende aufnahm. 1551 wurde er zum Priester geweiht.
Filippo Neri naquit le 21 juillet 1515 à Florence, fils d'un notaire. Vers 1533, il partit pour Rome, qu'il ne quitterait plus jamais durablement.
À Rome, il travailla comme précepteur et étudia la philosophie et la théologie, mais interrompit ses études. Pendant des années, il vécut en laïc : il visitait les malades dans les hôpitaux et abordait les gens dans la rue et dans les ateliers.
En 1548, avec son confesseur Persiano Rossa, il fonda une confrérie qui accueillait pèlerins et convalescents. Il fut ordonné prêtre en 1551.
Filippo Neri nacque il 21 luglio 1515 a Firenze, figlio di un notaio. Verso il 1533 partì per Roma, che non avrebbe più lasciato stabilmente.
A Roma lavorò come precettore e studiò filosofia e teologia, ma interruppe gli studi. Per anni visse da laico: visitava i malati negli ospedali e fermava la gente per strada e nelle botteghe.
Nel 1548, con il suo confessore Persiano Rossa, fondò una confraternita che accoglieva pellegrini e convalescenti. Fu ordinato sacerdote nel 1551.
Filippo Neri nació el 21 de julio de 1515 en Florencia, hijo de un notario. Hacia 1533 partió a Roma, que ya no abandonaría de forma duradera.
En Roma trabajó como preceptor y estudió filosofía y teología, pero interrumpió los estudios. Durante años vivió como laico: visitaba a los enfermos en los hospitales y abordaba a la gente en la calle y en los talleres.
En 1548, junto con su confesor Persiano Rossa, fundó una cofradía que acogía a peregrinos y convalecientes. Fue ordenado sacerdote en 1551.
Het Oratorium en de vreugdeOratorium i radośćDas Oratorium und die FreudeL'Oratoire et la joieL'Oratorio e la gioiaEl Oratorio y la alegría
Bij het kerkje San Girolamo della Carità verzamelde hij leken en priesters voor gebed, schriftlezing, het verhaal van heiligenlevens en gezang. Die bijeenkomsten in het oratorium, de gebedsruimte, gaven zijn gemeenschap de naam; ook de muzikale vorm van het oratorium wordt tot deze gebedsavonden herleid.
Vanaf 1552 nodigde hij zijn volgelingen uit voor een pelgrimstocht langs de zeven kerken van Rome, vaak in plaats van het uitbundige carnaval. Hij stond bekend om zijn humor en zijn afkeer van plechtstatigheid; volgens overgeleverde verhalen liet hij eigenwijze leerlingen expres iets belachelijks doen om hen nederig te houden. Volgens de overlevering voelde hij zijn hart tijdens het pinksterfeest van 1544 in vuur en vlam staan.
In 1575 bevestigde paus Gregorius XIII zijn gemeenschap als Congregatie van het Oratorium en vertrouwde hem de kerk Santa Maria in Vallicella toe, de latere Chiesa Nuova. Daar leefde en werkte Filippus tot zijn dood op 26 mei 1595, na een dag waarop hij nog biecht had gehoord.
Przy kościółku San Girolamo della Carità gromadził świeckich i duchownych na modlitwie, czytaniu Pisma Świętego, opowieściach o życiu świętych i śpiewie. Te spotkania w oratorium, czyli sali modlitwy, dały nazwę jego wspólnocie; od tych wieczorów modlitwy wywodzi się też muzyczna forma oratorium.
Od 1552 roku zapraszał swoich uczniów na pielgrzymkę do siedmiu kościołów Rzymu, często zamiast hałaśliwego karnawału. Słynął z humoru i niechęci do pompy; według przekazów kazał uparcie zarozumiałym uczniom robić coś zabawnego, by zachowali pokorę. Według tradycji podczas Zielonych Świątek 1544 roku poczuł, jak jego serce płonie ogniem.
W 1575 roku papież Grzegorz XIII zatwierdził jego wspólnotę jako Kongregację Oratorium i powierzył mu kościół Santa Maria in Vallicella, późniejszą Chiesa Nuova. Tam Filip żył i pracował aż do śmierci 26 maja 1595 roku, po dniu, w którym jeszcze spowiadał.
Bei der Kirche San Girolamo della Carità versammelte er Laien und Priester zu Gebet, Schriftlesung, Heiligenerzählungen und Gesang. Diese Zusammenkünfte im Oratorium, dem Gebetsraum, gaben seiner Gemeinschaft den Namen; auch die musikalische Form des Oratoriums wird auf diese Gebetsabende zurückgeführt.
Ab 1552 lud er seine Anhänger zu einer Wallfahrt zu den sieben Kirchen Roms ein, oft anstelle des ausgelassenen Karnevals. Er war für seinen Humor und seine Abneigung gegen Förmlichkeit bekannt; überlieferten Erzählungen zufolge ließ er eingebildete Schüler absichtlich etwas Lächerliches tun, um sie demütig zu halten. Der Überlieferung nach spürte er an Pfingsten 1544 sein Herz in Flammen stehen.
1575 bestätigte Papst Gregor XIII. seine Gemeinschaft als Kongregation des Oratoriums und vertraute ihm die Kirche Santa Maria in Vallicella an, die spätere Chiesa Nuova. Dort lebte und wirkte Philipp bis zu seinem Tod am 26. Mai 1595, nach einem Tag, an dem er noch Beichte gehört hatte.
Près de l'église San Girolamo della Carità, il réunissait laïcs et prêtres pour la prière, la lecture de l'Écriture, le récit de vies de saints et le chant. Ces réunions dans l'oratoire, la salle de prière, donnèrent leur nom à sa communauté ; la forme musicale de l'oratorio est elle aussi rattachée à ces soirées de prière.
À partir de 1552, il invita ses disciples à un pèlerinage aux sept églises de Rome, souvent à la place du carnaval tapageur. Il était connu pour son humour et son aversion de la solennité ; selon des récits transmis, il faisait faire des choses ridicules à des disciples orgueilleux pour les garder humbles. Selon la tradition, il sentit son cœur s'embraser à la Pentecôte de 1544.
En 1575, le pape Grégoire XIII confirma sa communauté comme Congrégation de l'Oratoire et lui confia l'église Santa Maria in Vallicella, la future Chiesa Nuova. Philippe y vécut et travailla jusqu'à sa mort, le 26 mai 1595, au terme d'une journée où il avait encore entendu des confessions.
Presso la chiesa di San Girolamo della Carità riuniva laici e sacerdoti per la preghiera, la lettura della Scrittura, il racconto delle vite dei santi e il canto. Quegli incontri nell'oratorio, la sala di preghiera, diedero il nome alla sua comunità; anche la forma musicale dell'oratorio viene ricondotta a queste serate di preghiera.
Dal 1552 invitò i suoi seguaci a un pellegrinaggio alle sette chiese di Roma, spesso al posto del chiassoso carnevale. Era noto per il suo umorismo e la sua avversione alla solennità; secondo racconti tramandati, faceva compiere cose ridicole a discepoli boriosi per mantenerli umili. Secondo la tradizione, a Pentecoste del 1544 sentì il cuore ardere di fuoco.
Nel 1575 papa Gregorio XIII confermò la sua comunità come Congregazione dell'Oratorio e gli affidò la chiesa di Santa Maria in Vallicella, la futura Chiesa Nuova. Qui Filippo visse e operò fino alla morte, il 26 maggio 1595, al termine di una giornata in cui aveva ancora ascoltato confessioni.
Junto a la iglesia de San Girolamo della Carità reunía a laicos y sacerdotes para la oración, la lectura de la Escritura, el relato de vidas de santos y el canto. Aquellas reuniones en el oratorio, la sala de oración, dieron nombre a su comunidad; también la forma musical del oratorio se remonta a esas veladas de oración.
Desde 1552 invitó a sus seguidores a una peregrinación a las siete iglesias de Roma, a menudo en lugar del bullicioso carnaval. Era conocido por su humor y su aversión a la solemnidad; según relatos transmitidos, hacía hacer cosas ridículas a discípulos soberbios para mantenerlos humildes. Según la tradición, en la Pentecostés de 1544 sintió su corazón arder en llamas.
En 1575 el papa Gregorio XIII confirmó su comunidad como Congregación del Oratorio y le confió la iglesia de Santa Maria in Vallicella, la futura Chiesa Nuova. Allí vivió y trabajó Felipe hasta su muerte, el 26 de mayo de 1595, al final de un día en que aún había confesado.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatVénération et patronageVenerazione e patronatoVeneración y patronazgo
In 1615 werd Filippus zaligverklaard. Op 12 maart 1622 sprak paus Gregorius XV hem heilig, samen met Ignatius van Loyola, Franciscus Xaverius, Theresia van Avila en Isidorus.
In Rome noemt men hem sindsdien de apostel van de stad. Zijn tijdgenoot Ignatius van Loyola leefde en werkte in dezelfde stad.
De oratorianen verspreidden zich over Europa. In 1848 bracht John Henry Newman de congregatie naar Engeland. Zijn lichaam rust in de Chiesa Nuova in Rome.
W 1615 roku Filip został beatyfikowany. 12 marca 1622 roku papież Grzegorz XV ogłosił go świętym razem z Ignacym Loyolą, Franciszkiem Ksawerym, Teresą z Ávili i Izydorem.
W Rzymie od tamtej pory nazywa się go apostołem miasta. Jego współczesny Ignacy Loyola żył i działał w tym samym mieście.
Oratorianie rozprzestrzenili się po całej Europie. W 1848 roku John Henry Newman sprowadził kongregację do Anglii. Ciało Filipa spoczywa w Chiesa Nuova w Rzymie.
1615 wurde Philipp seliggesprochen. Am 12. März 1622 sprach Papst Gregor XV. ihn heilig, zusammen mit Ignatius von Loyola, Franz Xaver, Teresa von Ávila und Isidor.
In Rom nennt man ihn seither den Apostel der Stadt. Sein Zeitgenosse Ignatius von Loyola lebte und wirkte in derselben Stadt.
Die Oratorianer breiteten sich über Europa aus. 1848 brachte John Henry Newman die Kongregation nach England. Philipps Leib ruht in der Chiesa Nuova in Rom.
Philippe fut béatifié en 1615. Le 12 mars 1622, le pape Grégoire XV le canonisa avec Ignace de Loyola, François Xavier, Thérèse d'Avila et Isidore.
À Rome, on l'appelle depuis l'apôtre de la ville. Son contemporain Ignace de Loyola vécut et travailla dans la même ville.
Les oratoriens se répandirent en Europe. En 1848, John Henry Newman introduisit la congrégation en Angleterre. Le corps de Philippe repose à la Chiesa Nuova, à Rome.
Filippo fu beatificato nel 1615. Il 12 marzo 1622 papa Gregorio XV lo canonizzò insieme a Ignazio di Loyola, Francesco Saverio, Teresa d'Avila e Isidoro.
A Roma lo si chiama da allora l'apostolo della città. Il suo contemporaneo Ignazio di Loyola visse e operò nella stessa città.
Gli oratoriani si diffusero in tutta Europa. Nel 1848 John Henry Newman portò la congregazione in Inghilterra. Il corpo di Filippo riposa nella Chiesa Nuova, a Roma.
Felipe fue beatificado en 1615. El 12 de marzo de 1622 el papa Gregorio XV lo canonizó junto con Ignacio de Loyola, Francisco Javier, Teresa de Ávila e Isidro.
En Roma se le llama desde entonces el apóstol de la ciudad. Su contemporáneo Ignacio de Loyola vivió y trabajó en la misma ciudad.
Los oratorianos se extendieron por Europa. En 1848 John Henry Newman llevó la congregación a Inglaterra. El cuerpo de Felipe reposa en la Chiesa Nuova, en Roma.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 26 mei, de dag waarop hij in 1595 stierf. In Rome wordt hij vooral gevierd in de Chiesa Nuova, waar zijn gebeente rust, en in de huizen van de oratorianen.
Op schilderijen draagt hij meestal een kazuifel of koorhemd en houdt hij een boek vast. Een lelie verwijst naar zuiverheid, en in veel beelden verschijnt Maria aan hem, een onderwerp dat schilders sinds de zeventiende eeuw graag hebben uitgebeeld.
Wie zijn voorspraak wil vragen, kiest doorgaans een beeld, een gebedskaart of een medaille voor thuis of onderweg. In de Filippus Neri-collectie vindt u devotionalia rond deze heilige.
Jego wspomnienie przypada 26 maja, w dniu śmierci w 1595 roku. W Rzymie obchodzi się je przede wszystkim w Chiesa Nuova, gdzie spoczywają jego doczesne szczątki, oraz w domach oratorianów.
Na obrazach nosi zwykle ornat lub komżę i trzyma księgę. Lilia oznacza czystość, a na wielu przedstawieniach ukazuje mu się Maryja, temat chętnie podejmowany przez malarzy od XVII wieku.
Kto chce prosić go o wstawiennictwo, wybiera zwykle figurkę, obrazek modlitewny lub medalik do domu albo na drogę. W kolekcji świętego Filipa Neri znajdą Państwo dewocjonalia związane z tym świętym.
Sein Gedenktag ist der 26. Mai, der Tag seines Todes im Jahr 1595. In Rom wird er vor allem in der Chiesa Nuova gefeiert, wo seine Gebeine ruhen, und in den Häusern der Oratorianer.
Auf Gemälden trägt er meist ein Messgewand oder ein Chorhemd und hält ein Buch. Die Lilie steht für Reinheit, und auf vielen Darstellungen erscheint ihm Maria, ein Motiv, das Maler seit dem 17. Jahrhundert gern aufgegriffen haben.
Wer seine Fürsprache erbitten möchte, wählt meist eine Figur, ein Gebetsbild oder eine Medaille für zu Hause oder unterwegs. In der Philipp-Neri-Kollektion finden Sie Devotionalien rund um diesen Heiligen.
Sa fête tombe le 26 mai, jour de sa mort en 1595. À Rome, elle est célébrée surtout à la Chiesa Nuova, où reposent ses restes, et dans les maisons des oratoriens.
Sur les tableaux, il porte le plus souvent une chasuble ou un surplis et tient un livre. Le lys évoque la pureté, et sur de nombreuses images Marie lui apparaît, un sujet que les peintres ont volontiers traité depuis le XVIIe siècle.
Pour demander son intercession, on choisit d'ordinaire une statue, une image de prière ou une médaille, à la maison ou en chemin. La collection saint Philippe Néri réunit des objets de dévotion autour de ce saint.
La sua festa cade il 26 maggio, giorno della morte nel 1595. A Roma viene celebrata soprattutto nella Chiesa Nuova, dove riposano i suoi resti, e nelle case degli oratoriani.
Nei dipinti indossa per lo più una pianeta o una cotta e tiene un libro. Il giglio richiama la purezza, e in molte raffigurazioni gli appare Maria, soggetto che i pittori hanno amato fin dal Seicento.
Chi desidera chiedere la sua intercessione sceglie di solito una statuina, un'immagine di preghiera o una medaglia, per la casa o per il viaggio. Nella collezione di san Filippo Neri trova oggetti di devozione legati a questo santo.
Su fiesta es el 26 de mayo, día de su muerte en 1595. En Roma se celebra sobre todo en la Chiesa Nuova, donde reposan sus restos, y en las casas de los oratorianos.
En los cuadros suele vestir casulla o roquete y sostiene un libro. La azucena alude a la pureza y, en muchas obras, se le aparece María, tema que los pintores han tratado con gusto desde el siglo XVII.
Quien desea pedir su intercesión suele elegir una figura, una estampa de oración o una medalla, para el hogar o el camino. En la colección de san Felipe Neri encontrará objetos de devoción en torno a este santo.
