Een zoon van MontpellierSyn MontpellierEin Sohn von MontpellierUn fils de MontpellierUn figlio di MontpellierUn hijo de Montpellier
Hij werd in de veertiende eeuw geboren in Montpellier, een welvarende handels- en universiteitsstad aan de Languedocse kust. Zijn ouders behoorden tot de gegoede burgerij van de stad; zijn naam is sindsdien onlosmakelijk aan Montpellier verbonden.
Toen zij stierven was hij naar de overlevering een jaar of twintig. Hij deed afstand van zijn bezit, gaf het aan de armen en aan een gasthuis, en vertrok als pelgrim te voet naar Rome.
Die tocht viel in de decennia waarin de pest telkens opnieuw door Europa trok. Onderweg kwam hij in steden waar hele wijken waren afgesloten en waar nauwelijks nog iemand de zieken durfde te verzorgen.
Urodził się w czternastym wieku w Montpellier, bogatym mieście handlowym i uniwersyteckim na wybrzeżu Langwedocji. Jego rodzice należeli do zamożnego mieszczaństwa, a jego imię pozostało nierozerwalnie związane z tym miastem.
Gdy zmarli, miał według przekazu około dwudziestu lat. Zrzekł się majątku, rozdał go ubogim i szpitalowi, a sam ruszył pieszo jako pielgrzym do Rzymu.
Wędrówka przypadła na dziesięciolecia, w których zaraza raz po raz przetaczała się przez Europę. Po drodze trafiał do miast z zamkniętymi dzielnicami, gdzie mało kto śmiał jeszcze podejść do chorych.
Er wurde im vierzehnten Jahrhundert in Montpellier geboren, einer wohlhabenden Handels- und Universitätsstadt an der Küste des Languedoc. Seine Eltern gehörten zum gehobenen Bürgertum, und sein Name ist seither untrennbar mit dieser Stadt verbunden.
Als sie starben, war er der Überlieferung nach etwa zwanzig Jahre alt. Er gab sein Vermögen fort, an die Armen und an ein Hospital, und brach zu Fuß als Pilger nach Rom auf.
Diese Reise fiel in die Jahrzehnte, in denen die Pest immer wieder durch Europa zog. Unterwegs kam er in Städte mit abgesperrten Vierteln, in denen kaum noch jemand wagte, sich um die Kranken zu kümmern.
Il naît au quatorzième siècle à Montpellier, riche ville de commerce et d'université sur la côte languedocienne. Ses parents appartiennent à la bonne bourgeoisie, et son nom reste depuis indissociable de cette ville.
À leur mort, il a selon la tradition une vingtaine d'années. Il se défait de ses biens, les donne aux pauvres et à un hôpital, et part à pied en pèlerinage vers Rome.
Ce voyage tombe dans les décennies où la peste revient sans cesse frapper l'Europe. En chemin, il traverse des villes aux quartiers bouclés, où presque plus personne n'ose approcher les malades.
Nacque nel Trecento a Montpellier, ricca città di commerci e di studi sulla costa della Linguadoca. I suoi genitori appartenevano alla buona borghesia cittadina, e il suo nome è rimasto legato per sempre a quella città.
Alla loro morte aveva, secondo la tradizione, una ventina d'anni. Si spogliò dei beni, li diede ai poveri e a un ospedale, e partì a piedi come pellegrino verso Roma.
Quel viaggio cadde nei decenni in cui la peste tornava di continuo a percorrere l'Europa. Lungo la strada attraversò città con interi quartieri sbarrati, dove quasi nessuno osava più avvicinare i malati.
Nació en el siglo catorce en Montpellier, próspera ciudad de comercio y de estudios en la costa del Languedoc. Sus padres pertenecían a la burguesía acomodada, y su nombre quedó desde entonces unido a aquella ciudad.
Cuando ellos murieron tenía, según la tradición, unos veinte años. Se desprendió de sus bienes, los dio a los pobres y a un hospital, y partió a pie como peregrino hacia Roma.
Aquel viaje cayó en las décadas en que la peste volvía una y otra vez sobre Europa. Por el camino entró en ciudades con barrios enteros cerrados, donde casi nadie se atrevía ya a acercarse a los enfermos.
De verzorger die zelf ziek werdOpiekun, który sam zachorowałDer Pfleger, der selbst erkrankteLe garde-malade atteint à son tourL'infermiere che si ammalòEl enfermero que enfermó
Volgens de overlevering bleef hij achtereenvolgens in Acquapendente, Cesena, Rome, Rimini en Piacenza om in de gasthuizen te helpen. Hij werkte er als leek, zonder orde en zonder opdracht, in de jaren dat de stadsbesturen het toezicht op de zieken nauwelijks nog rond kregen.
In de omgeving van Piacenza werd hij zelf besmet. Om anderen niet aan te steken trok hij zich terug in een hut buiten de stad; de overlevering vertelt dat een hond hem elke dag een brood kwam brengen en dat diens eigenaar hem vervolgens verpleegde.
Hersteld keerde hij terug naar Montpellier, maar daar herkende niemand hem meer. Hij werd voor een spion gehouden en gevangengezet, en stierf in de kerker; de overlevering plaatst zijn dood op 16 augustus, in het Lombardische Voghera.
Według przekazu zatrzymywał się kolejno w Acquapendente, Cesenie, Rzymie, Rimini i Piacenzy, by pomagać w szpitalach. Pracował tam jako świecki, bez zakonu i bez misji, w latach gdy władze miejskie ledwie panowały nad opieką nad chorymi.
W okolicach Piacenzy zaraził się sam. Aby nie zarażać innych, schronił się w szałasie poza miastem; przekaz mówi, że codziennie przynosił mu chleb pies, którego właściciel potem się nim zaopiekował.
Po wyzdrowieniu wrócił do Montpellier, lecz nikt go tam nie rozpoznał. Wzięto go za szpiega i wtrącono do lochu, gdzie zmarł; tradycja umieszcza jego śmierć 16 sierpnia, w lombardzkiej Vogherze.
Der Überlieferung nach blieb er nacheinander in Acquapendente, Cesena, Rom, Rimini und Piacenza, um in den Hospitälern zu helfen. Er arbeitete dort als Laie, ohne Orden und ohne Auftrag, in Jahren, in denen die Stadtverwaltungen der Krankenpflege kaum noch Herr wurden.
In der Gegend von Piacenza steckte er sich an. Um niemanden zu gefährden, zog er sich in eine Hütte vor der Stadt zurück; die Überlieferung erzählt, dass ihm täglich ein Hund Brot brachte und dessen Herr ihn danach pflegte.
Genesen kehrte er nach Montpellier zurück, doch dort erkannte ihn niemand mehr. Man hielt ihn für einen Spion und warf ihn ins Gefängnis, wo er starb; die Überlieferung setzt seinen Tod auf den 16. August im lombardischen Voghera.
La tradition le fait s'arrêter successivement à Acquapendente, Cesena, Rome, Rimini et Plaisance pour servir dans les hôpitaux. Il y travaille en laïc, sans ordre et sans mandat, dans des années où les municipalités ne maîtrisent plus guère le soin des malades.
Aux environs de Plaisance, il est contaminé à son tour. Pour ne contaminer personne, il se retire dans une cabane hors les murs ; la tradition raconte qu'un chien lui apportait chaque jour un pain et que son maître le soigna ensuite.
Guéri, il rentre à Montpellier, mais nul ne l'y reconnaît. On le prend pour un espion et on l'enferme ; il meurt en prison. La tradition place sa mort au 16 août, à Voghera en Lombardie.
La tradizione lo fa fermare successivamente ad Acquapendente, Cesena, Roma, Rimini e Piacenza per servire negli ospedali. Vi lavorò da laico, senza ordine e senza incarico, negli anni in cui i governi cittadini non riuscivano più a reggere l'assistenza.
Nei pressi di Piacenza si contagiò a sua volta. Per non contagiare nessuno si ritirò in una capanna fuori le mura; la tradizione racconta che un cane gli portava ogni giorno un pane e che il padrone del cane poi lo curò.
Guarito, tornò a Montpellier, ma nessuno lo riconobbe. Fu preso per una spia e gettato in prigione, dove morì; la tradizione colloca la sua morte il 16 agosto, a Voghera in Lombardia.
La tradición lo detiene sucesivamente en Acquapendente, Cesena, Roma, Rímini y Piacenza para servir en los hospitales. Trabajó allí como seglar, sin orden y sin encargo, en años en que los gobiernos de las ciudades apenas daban abasto con el cuidado de los enfermos.
En los alrededores de Piacenza se contagió él mismo. Para no contagiar a nadie se retiró a una cabaña fuera de los muros; la tradición cuenta que un perro le llevaba cada día un pan y que su dueño lo cuidó después.
Curado, regresó a Montpellier, pero allí nadie lo reconoció. Lo tomaron por espía y lo encerraron, y murió en la cárcel; la tradición sitúa su muerte el 16 de agosto, en Voghera, en Lombardía.
Verering, Venetië en patronaatKult, Wenecja i patronatVerehrung, Venedig und PatronateCulte, Venise et patronagesCulto, Venezia e patronatiCulto, Venecia y patronazgos
Zijn verering verbreidde zich snel over Noord-Italië en daarna over de Alpen. In 1414 werd tijdens het concilie van Konstanz, toen de stad door de pest werd bedreigd, een processie met zijn beeltenis gehouden; dat gebeuren maakte zijn naam in heel Europa bekend.
In 1485 brachten Venetianen zijn gebeente naar hun stad. Daar verrees de Scuola Grande di San Rocco, die Tintoretto later met een reeks grote doeken beschilderde, en de kerk San Rocco ernaast. Een formele heiligverklaring heeft nooit plaatsgevonden; paus Gregorius XIV liet zijn naam in het Romeins martyrologium opnemen.
Hij is patroon van besmettelijk zieken, van pelgrims, chirurgen, apothekers en honden. Samen met Sebastiaan vormt hij het klassieke paar pestheiligen; op talloze altaarstukken staan zij links en rechts van Maria.
Jego kult rozszedł się szybko po północnych Włoszech, a potem za Alpy. W 1414 roku, gdy zaraza zagroziła Konstancji podczas trwającego tam soboru, urządzono procesję z jego wizerunkiem; to wydarzenie rozniosło jego imię po całej Europie.
W 1485 roku wenecjanie przewieźli jego szczątki do swojego miasta. Powstała tam Scuola Grande di San Rocco, którą Tintoretto pokrył później cyklem wielkich płócien, a obok niej kościół San Rocco. Formalnej kanonizacji nigdy nie było; papież Grzegorz XIV polecił wpisać jego imię do Martyrologium Rzymskiego.
Jest patronem chorych zakaźnie, pielgrzymów, chirurgów, aptekarzy i psów. Razem z Sebastianem tworzy klasyczną parę świętych od zarazy; na niezliczonych ołtarzach stoją po obu stronach Maryi.
Seine Verehrung breitete sich rasch über Oberitalien und dann über die Alpen aus. Als 1414 während des Konzils von Konstanz die Pest die Stadt bedrohte, hielt man eine Prozession mit seinem Bild; dieses Ereignis machte seinen Namen in ganz Europa bekannt.
1485 brachten Venezianer seine Gebeine in ihre Stadt. Dort entstanden die Scuola Grande di San Rocco, die Tintoretto später mit einem Zyklus großer Leinwände ausmalte, und die Kirche San Rocco daneben. Eine förmliche Heiligsprechung hat es nie gegeben; Papst Gregor XIV. ließ seinen Namen in das Römische Martyrologium eintragen.
Er ist Patron der Ansteckenden, der Pilger, der Chirurgen, der Apotheker und der Hunde. Zusammen mit Sebastian bildet er das klassische Paar der Pestheiligen; auf unzähligen Altarbildern stehen sie links und rechts von Maria.
Son culte gagne rapidement l'Italie du Nord, puis franchit les Alpes. En 1414, alors que la peste menace Constance pendant le concile, on organise une procession avec son image ; l'événement fait connaître son nom dans toute l'Europe.
En 1485, des Vénitiens transportent ses ossements dans leur ville. Y naissent la Scuola Grande di San Rocco, que Tintoret couvrira plus tard d'un cycle de grandes toiles, et l'église San Rocco voisine. Il n'a jamais été canonisé en forme ; le pape Grégoire XIV fit inscrire son nom au martyrologe romain.
Il est patron des contagieux, des pèlerins, des chirurgiens, des apothicaires et des chiens. Avec Sébastien, il forme le couple classique des saints de la peste ; sur d'innombrables retables, ils encadrent la Vierge.
Il suo culto si diffuse rapidamente nell'Italia settentrionale e poi oltre le Alpi. Nel 1414, quando la peste minacciò Costanza durante il concilio, si tenne una processione con la sua immagine; quell'episodio rese il suo nome noto in tutta Europa.
Nel 1485 i veneziani portarono le sue spoglie nella loro città. Vi sorsero la Scuola Grande di San Rocco, che Tintoretto rivestì poi di un ciclo di grandi teleri, e l'attigua chiesa di San Rocco. Una canonizzazione formale non vi fu mai; papa Gregorio XIV fece iscrivere il suo nome nel Martirologio Romano.
È patrono dei contagiati, dei pellegrini, dei chirurghi, dei farmacisti e dei cani. Insieme a Sebastiano forma la coppia classica dei santi della peste; su innumerevoli pale d'altare stanno ai due lati della Madonna.
Su culto se extendió deprisa por el norte de Italia y luego más allá de los Alpes. En 1414, cuando la peste amenazó a Constanza durante el concilio, se celebró una procesión con su imagen; aquel suceso dio a conocer su nombre en toda Europa.
En 1485 los venecianos llevaron sus restos a su ciudad. Allí se levantaron la Scuola Grande di San Rocco, que Tintoretto cubriría más tarde con un ciclo de grandes lienzos, y la iglesia de San Rocco contigua. Nunca hubo una canonización formal; el papa Gregorio XIV mandó inscribir su nombre en el Martirologio Romano.
Es patrono de los contagiados, de los peregrinos, de los cirujanos, de los boticarios y de los perros. Junto con Sebastián forma la pareja clásica de santos de la peste; en incontables retablos aparecen a uno y otro lado de la Virgen.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag valt op 16 augustus. In Italië is de sagra di San Rocco in honderden dorpen de zomerfeestdag bij uitstek, en ook in Spanje, Zuid-Frankrijk en Latijns-Amerika trekken die dag processies uit.
Op beelden is hij een pelgrim: brede hoed met schelp, staf, mantel en drinkfles. Met één hand tilt hij zijn kleed op om de wond op zijn dijbeen te tonen, en aan zijn voeten zit een hond met een brood in de bek; soms wijst een engel op de wond.
Wie hem bij ziekte in huis wil hebben, kiest doorgaans een beeld voor de vensterbank of een medaille aan de ketting van een zieke. In de Rochus-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 16 sierpnia. We Włoszech sagra di San Rocco jest w setkach miejscowości najważniejszym świętem lata, a w Hiszpanii, na południu Francji i w Ameryce Łacińskiej wyruszają tego dnia procesje.
Na figurach jest pielgrzymem: szeroki kapelusz z muszlą, laska, płaszcz i bukłak. Jedną ręką unosi szatę, by pokazać ranę na udzie, a u jego stóp siedzi pies z chlebem w pysku; czasem anioł wskazuje na ranę.
Kto chce mieć go w domu w czasie choroby, wybiera zwykle figurę na parapet albo medalik na łańcuszku dla chorego. W kolekcji świętego Rocha zebrane są figury, medaliki, obrazki i różańce.
Sein Gedenktag ist der 16. August. In Italien ist die sagra di San Rocco in Hunderten von Dörfern das Sommerfest schlechthin, und auch in Spanien, Südfrankreich und Lateinamerika ziehen an diesem Tag Prozessionen aus.
Auf Figuren ist er ein Pilger: breiter Hut mit Muschel, Stab, Mantel und Feldflasche. Mit einer Hand hebt er das Gewand, um die Wunde am Oberschenkel zu zeigen, und zu seinen Füßen sitzt ein Hund mit einem Brot im Maul; bisweilen weist ein Engel auf die Wunde.
Wer ihn bei Krankheit im Haus haben will, wählt meist eine Figur für die Fensterbank oder eine Medaille an der Kette eines Kranken. In der Rochus-Kollektion stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête tombe le 16 août. En Italie, la sagra di San Rocco est dans des centaines de villages la fête d'été par excellence, et en Espagne, dans le Midi et en Amérique latine des processions sortent ce jour-là.
Sur les statues, c'est un pèlerin : large chapeau à coquille, bourdon, manteau et gourde. D'une main il relève son vêtement pour montrer la plaie à la cuisse, et un chien tenant un pain se tient à ses pieds ; parfois un ange désigne la blessure.
Pour l'avoir chez soi en temps de maladie, on choisit d'ordinaire une statue pour l'appui de fenêtre ou une médaille à la chaîne d'un malade. La collection saint Roch réunit statues, médailles, images de prière et chapelets.
La sua memoria cade il 16 agosto. In Italia la sagra di San Rocco è in centinaia di paesi la festa estiva per eccellenza, e anche in Spagna, nel Midi francese e in America Latina quel giorno escono le processioni.
Nelle statue è un pellegrino: cappello largo con la conchiglia, bordone, mantello e fiasca. Con una mano solleva la veste per mostrare la piaga sulla coscia, e ai suoi piedi siede un cane con un pane in bocca; talvolta un angelo indica la ferita.
Chi vuole tenerlo in casa nel tempo della malattia sceglie di solito una statua per la mensola o una medaglia alla catenina di un malato. Nella collezione di San Rocco si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Su fiesta cae el 16 de agosto. En Italia la sagra di San Rocco es en centenares de pueblos la fiesta del verano, y en España, en el mediodía francés y en América Latina salen ese día las procesiones.
En las imágenes es un peregrino: sombrero ancho con venera, bordón, capa y calabaza. Con una mano levanta la túnica para mostrar la llaga del muslo, y a sus pies se sienta un perro con un pan en la boca; a veces un ángel señala la herida.
Quien quiere tenerlo en casa en tiempo de enfermedad elige normalmente una imagen para la repisa o una medalla en la cadena de un enfermo. En la colección de San Roque se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.
