GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Karel de Grote liet omstreeks 795 bij zijn palts in Aken een kapel bouwen, die omstreeks 803 gereedkwam. De bouwmeester was Odo van Metz; het ontwerpidee wordt in de overlevering aan de vorst zelf toegeschreven. Over de wijding lopen de bronnen uiteen: Engelstalige literatuur noemt 805 en paus Leo III, Duitstalige gaat uit van een vermoedelijke wijding op 17 juli 802.
Karel de Grote stierf op 28 januari 814 en werd in zijn eigen kapel begraven. In 1165 liet keizer Frederik Barbarossa zijn gebeente uit het graf lichten. In datzelfde jaar werd Karel heilig verklaard, op aandringen van Barbarossa en met instemming van een tegenpaus. Die heiligverklaring is nooit erkend.
Sinds 1176 wordt de verering als zalige gedoogd; officieel heet zij toegestaan, niet erkend. Bij decreet van de kerkelijke overheid mag Karel alleen in Aken en Osnabrück als zalige worden vereerd.
Van 936 tot 1531 was de kerk kroningskerk van de Rooms-Duitse koningen. Na hun zalving bestegen zij de marmeren troon in de bovenverdieping van het achtkant.
Tussen 1355 en 1414 kwam ten oosten van het achtkant een gotische koorhal tot stand. Die ruimte was bedoeld als reliekhuis en kreeg vanwege haar enorme vensters de bijnaam glazen huis. De heiligdomsvaart, die in de middeleeuwen uitgroeide tot de belangrijkste bedevaart van het Duitse taalgebied, kreeg in 1349 haar vaste zevenjaarlijkse ritme; daarvoor lagen er een tot vijf jaar tussen.
Het kapittel van het Akense Mariastift gaf omstreeks 1220 opdracht voor een nieuw Mariaschrijn, dat in 1239 werd voltooid. Tussen 1989 en 2000 werd het ingrijpend gerestaureerd; daarbij werden ruim drieduizend onderdelen losgemaakt, gereinigd en hersteld.
In 1978 werd de dom op de werelderfgoedlijst van de UNESCO geplaatst, als eerste Duitse monument.
Karol Wielki kazał około 795 roku zbudować przy swoim palatium w Akwizgranie kaplicę, którą ukończono około 803 roku. Budowniczym był Odo z Metzu; pomysł na projekt tradycja przypisuje samemu władcy. Co do poświęcenia źródła się rozchodzą: literatura anglojęzyczna podaje rok 805 i papieża Leona III, niemieckojęzyczna przyjmuje prawdopodobne poświęcenie 17 lipca 802 roku.
Karol Wielki zmarł 28 stycznia 814 roku i został pochowany we własnej kaplicy. W 1165 roku cesarz Fryderyk Barbarossa kazał wydobyć jego szczątki z grobu. W tym samym roku Karola kanonizowano, za naleganiem Barbarossy i za zgodą antypapieża. Kanonizacji tej nigdy nie uznano.
Od 1176 roku kult jako błogosławionego jest tolerowany; oficjalnie nazywa się go dozwolonym, a nie uznanym. Na mocy dekretu władz kościelnych Karola wolno czcić jako błogosławionego tylko w Akwizgranie i Osnabrück.
Od 936 do 1531 roku kościół był miejscem koronacji królów niemieckich. Po namaszczeniu zasiadali oni na marmurowym tronie na piętrze oktogonu.
W latach 1355-1414 na wschód od oktogonu powstała gotycka hala chórowa. Wnętrze to pomyślano jako dom relikwii, a ze względu na ogromne okna przylgnęło do niego przezwisko szklany dom. Pielgrzymka do relikwii, która w średniowieczu wyrosła na najważniejsze pielgrzymowanie niemieckiego obszaru językowego, otrzymała w 1349 roku stały siedmioletni rytm; wcześniej odstępy wynosiły od roku do pięciu lat.
Kapituła akwizgrańskiej kolegiaty maryjnej zamówiła około 1220 roku nowy relikwiarz Maryi, ukończony w 1239 roku. W latach 1989-2000 poddano go gruntownej konserwacji; rozmontowano przy tym, oczyszczono i naprawiono ponad trzy tysiące elementów.
W 1978 roku katedrę wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO, jako pierwszy niemiecki zabytek.
Karl der Große ließ um 795 bei seiner Pfalz in Aachen eine Kapelle errichten, die um 803 fertig war. Baumeister war Odo von Metz; die Entwurfsidee schreibt die Überlieferung dem Herrscher selbst zu. Über die Weihe gehen die Quellen auseinander: Englischsprachige Literatur nennt 805 und Papst Leo III., deutschsprachige geht von einer vermutlichen Weihe am 17. Juli 802 aus.
Karl der Große starb am 28. Januar 814 und wurde in seiner eigenen Kapelle bestattet. 1165 ließ Kaiser Friedrich Barbarossa seine Gebeine aus dem Grab erheben. Im selben Jahr wurde Karl heiliggesprochen, auf Betreiben Barbarossas und mit Zustimmung eines Gegenpapstes. Diese Heiligsprechung wurde nie anerkannt.
Seit 1176 wird die Verehrung als Seliger geduldet; offiziell heißt sie erlaubt, nicht anerkannt. Durch Dekret der kirchlichen Obrigkeit darf Karl nur in Aachen und Osnabrück als Seliger verehrt werden.
Von 936 bis 1531 war die Kirche Krönungskirche der römisch-deutschen Könige. Nach ihrer Salbung bestiegen sie den Marmorthron im Obergeschoss des Oktogons.
Zwischen 1355 und 1414 entstand östlich des Oktogons eine gotische Chorhalle. Dieser Raum war als Reliquienhaus gedacht und erhielt wegen seiner gewaltigen Fenster den Beinamen Glashaus. Die Heiligtumsfahrt, die im Mittelalter zur bedeutendsten Wallfahrt des deutschen Sprachraums heranwuchs, erhielt 1349 ihren festen siebenjährigen Rhythmus; davor lagen ein bis fünf Jahre dazwischen.
Das Kapitel des Aachener Marienstifts gab um 1220 einen neuen Marienschrein in Auftrag, der 1239 vollendet wurde. Zwischen 1989 und 2000 wurde er gründlich restauriert; dabei wurden über dreitausend Einzelteile abgenommen, gereinigt und instand gesetzt.
1978 wurde der Dom als erstes deutsches Denkmal auf die Welterbeliste der UNESCO gesetzt.
Charlemagne fit bâtir vers 795, près de son palais d'Aix-la-Chapelle, une chapelle achevée vers 803. Le maître d'œuvre en fut Eudes de Metz ; la tradition attribue au souverain lui-même l'idée du plan. Sur la consécration, les sources divergent : la littérature anglophone indique 805 et le pape Léon III, la littérature germanophone retient une consécration probable le 17 juillet 802.
Charlemagne mourut le 28 janvier 814 et fut enseveli dans sa propre chapelle. En 1165, l'empereur Frédéric Barberousse fit relever ses ossements du tombeau. Cette même année, Charles fut canonisé, sur l'insistance de Barberousse et avec l'accord d'un antipape. Cette canonisation n'a jamais été reconnue.
Depuis 1176, la vénération comme bienheureux est tolérée ; officiellement, elle est dite permise, non reconnue. Par décret de l'autorité ecclésiastique, Charles ne peut être vénéré comme bienheureux qu'à Aix-la-Chapelle et à Osnabrück.
De 936 à 1531, l'église fut l'église du couronnement des rois de Germanie. Après leur onction, ils montaient sur le trône de marbre placé à l'étage de l'octogone.
Entre 1355 et 1414 s'éleva, à l'est de l'octogone, une halle chorale gothique. Cet espace était conçu comme une châsse et reçut, en raison de ses immenses verrières, le surnom de maison de verre. Le pèlerinage des reliques, devenu au Moyen Âge le plus important de l'espace germanophone, reçut en 1349 son rythme fixe de sept ans ; auparavant, l'intervalle allait d'un à cinq ans.
Le chapitre de la collégiale Notre-Dame d'Aix commanda vers 1220 une nouvelle châsse mariale, achevée en 1239. Entre 1989 et 2000, elle fit l'objet d'une restauration en profondeur, au cours de laquelle plus de trois mille éléments furent démontés, nettoyés et restaurés.
En 1978, la cathédrale fut inscrite sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO, comme premier monument allemand.
Intorno al 795 Carlo Magno fece costruire presso il suo palatium di Aquisgrana una cappella, ultimata verso l'803. L'architetto fu Oddone di Metz; la tradizione attribuisce l'idea del progetto al sovrano stesso. Sulla consacrazione le fonti divergono: la letteratura in lingua inglese indica l'805 e papa Leone III, quella in lingua tedesca ipotizza una consacrazione il 17 luglio 802.
Carlo Magno morì il 28 gennaio 814 e fu sepolto nella propria cappella. Nel 1165 l'imperatore Federico Barbarossa ne fece estrarre le ossa dalla tomba. Nello stesso anno Carlo fu canonizzato, su insistenza del Barbarossa e con il consenso di un antipapa. Quella canonizzazione non è mai stata riconosciuta.
Dal 1176 il culto come beato è tollerato; ufficialmente si dice permesso, non riconosciuto. Per decreto dell'autorità ecclesiastica Carlo può essere venerato come beato soltanto ad Aquisgrana e a Osnabrück.
Dal 936 al 1531 la chiesa fu il luogo dell'incoronazione dei re di Germania. Dopo l'unzione essi salivano al trono marmoreo nel piano superiore dell'ottagono.
Tra il 1355 e il 1414 sorse a est dell'ottagono un coro gotico a sala. Quello spazio era concepito come custodia di reliquie e per le sue enormi vetrate ricevette il soprannome di casa di vetro. L'ostensione, che nel Medioevo divenne il maggiore pellegrinaggio dell'area di lingua tedesca, assunse nel 1349 il suo ritmo fisso settennale; prima l'intervallo andava da uno a cinque anni.
Verso il 1220 il capitolo della collegiata mariana di Aquisgrana commissionò un nuovo reliquiario mariano, portato a termine nel 1239. Tra il 1989 e il 2000 fu restaurato a fondo; in quell'occasione oltre tremila elementi furono smontati, puliti e riparati.
Nel 1978 il duomo fu iscritto nella lista del Patrimonio mondiale dell'UNESCO, primo monumento tedesco a ottenere il riconoscimento.
Carlomagno mandó levantar hacia el 795 una capilla junto a su palacio de Aquisgrán, que quedó terminada hacia el 803. El maestro de obras fue Odón de Metz; la tradición atribuye al propio soberano la idea del proyecto. Sobre la consagración las fuentes discrepan: la bibliografía en inglés menciona el año 805 y al papa León III, mientras que la alemana apunta a una probable consagración el 17 de julio del 802.
Carlomagno murió el 28 de enero del 814 y fue enterrado en su propia capilla. En 1165 el emperador Federico Barbarroja hizo exhumar sus restos. Ese mismo año Carlomagno fue canonizado, a instancias de Barbarroja y con el consentimiento de un antipapa. Esa canonización nunca ha sido reconocida.
Desde 1176 se tolera su veneración como beato; oficialmente se dice permitida, no reconocida. Por decreto de la autoridad eclesiástica, Carlomagno solo puede ser venerado como beato en Aquisgrán y en Osnabrück.
De 936 a 1531 el templo fue iglesia de coronación de los reyes germanos del Sacro Imperio. Tras la unción subían al trono de mármol situado en el piso alto del octógono.
Entre 1355 y 1414 se levantó al este del octógono una sala coral gótica. Ese espacio estaba destinado a albergar las reliquias y recibió, por sus enormes ventanales, el sobrenombre de casa de cristal. La ostensión de las reliquias, que en la Edad Media llegó a ser la peregrinación más importante del ámbito germanohablante, adoptó en 1349 su ritmo fijo de siete años; antes transcurrían entre uno y cinco años.
El cabildo de la colegiata de Santa María de Aquisgrán encargó hacia 1220 un nuevo relicario mariano, que se terminó en 1239. Entre 1989 y 2000 fue restaurado a fondo; en esa intervención se desmontaron, limpiaron y repararon más de tres mil piezas.
En 1978 la catedral fue inscrita en la lista del Patrimonio Mundial de la UNESCO, como primer monumento alemán.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Het heiligdom bewaart de vier grote Akense heiligdommen: het kleed van Maria, de windselen van Jezus, de lendendoek van Christus en de doek waarin het hoofd van Johannes de Doper werd opgevangen na zijn onthoofding.
Deze vier relieken liggen in de Marienschrein, het Mariaschrijn dat in 1238 of 1239 werd vervaardigd. Het schrijn wordt maar zelden geopend: het openbreken van het slot door goudsmeden, de zogeheten Erhebungsfeier, luidt de heiligdomsvaart in.
Dat schrijn meet 184 centimeter in de lengte, 54 centimeter in de breedte en 95 centimeter in de hoogte. De kern van eikenhout is bekleed met gedreven en verguld zilver, waarin meer dan duizend edelstenen zijn verwerkt.
Daarnaast bevindt zich in de dom het gebeente van Karel de Grote, in de Karlsschrein. Bij de gebeenten liggen twee zijden doeken: de olifantsdoek, zijn grafkleed, en de hazendoek, die Frederik II er in 1215 aan toevoegde. Keizer Frederik II bracht het gebeente eigenhandig over en sloot het schrijn op 27 juli 1215.
Sanktuarium przechowuje cztery wielkie relikwie akwizgrańskie: suknię Maryi, pieluszki Jezusa, przepaskę biodrową Chrystusa i chustę, w którą przyjęto głowę Jana Chrzciciela po ścięciu.
Cztery te relikwie spoczywają w Marienschrein, relikwiarzu Maryi wykonanym w 1238 albo 1239 roku. Relikwiarz otwiera się bardzo rzadko: rozcięcie zamka przez złotników, tak zwana Erhebungsfeier, otwiera pielgrzymkę do relikwii.
Relikwiarz ten mierzy 184 centymetry długości, 54 centymetry szerokości i 95 centymetrów wysokości. Dębowy rdzeń pokryty jest trybowanym i złoconym srebrem, w które wprawiono ponad tysiąc drogich kamieni.
Poza tym w katedrze znajdują się szczątki Karola Wielkiego, złożone w Karlsschrein. Przy kościach leżą dwie jedwabne tkaniny: tkanina ze słoniami, będąca jego całunem, i tkanina z zającami, którą dołożył w 1215 roku Fryderyk II. Cesarz Fryderyk II własnoręcznie przeniósł szczątki i zamknął relikwiarz 27 lipca 1215 roku.
Das Heiligtum bewahrt die vier großen Aachener Heiligtümer: das Kleid Mariens, die Windeln Jesu, das Lendentuch Christi und das Tuch, in dem das Haupt Johannes' des Täufers nach seiner Enthauptung aufgefangen wurde.
Diese vier Reliquien liegen im Marienschrein, der 1238 oder 1239 gefertigt wurde. Der Schrein wird nur selten geöffnet: Das Aufbrechen des Verschlusses durch Goldschmiede, die sogenannte Erhebungsfeier, eröffnet die Heiligtumsfahrt.
Dieser Schrein misst 184 Zentimeter in der Länge, 54 Zentimeter in der Breite und 95 Zentimeter in der Höhe. Der Kern aus Eichenholz ist mit getriebenem und vergoldetem Silber verkleidet, in das mehr als tausend Edelsteine eingearbeitet sind.
Daneben befinden sich im Dom die Gebeine Karls des Großen, im Karlsschrein. Bei den Gebeinen liegen zwei Seidentücher: das Elefantentuch, sein Grabtuch, und das Hasentuch, das Friedrich II. 1215 hinzufügte. Kaiser Friedrich II. überführte die Gebeine eigenhändig und verschloss den Schrein am 27. Juli 1215.
Le sanctuaire conserve les quatre grandes reliques d'Aix-la-Chapelle : la robe de la Vierge, les langes de Jésus, le linge des reins du Christ et le linge qui recueillit la tête de Jean-Baptiste après sa décollation.
Ces quatre reliques reposent dans la Marienschrein, la châsse mariale réalisée en 1238 ou 1239. La châsse n'est ouverte que très rarement : la rupture du sceau par des orfèvres, appelée Erhebungsfeier, inaugure le pèlerinage des reliques.
Cette châsse mesure 184 centimètres de long, 54 centimètres de large et 95 centimètres de haut. Le noyau de chêne est revêtu d'argent repoussé et doré, où sont serties plus de mille pierres précieuses.
La cathédrale abrite en outre les ossements de Charlemagne, dans la Karlsschrein. Auprès des ossements se trouvent deux étoffes de soie : le linge aux éléphants, son drap funéraire, et le linge aux lièvres, que Frédéric II y ajouta en 1215. L'empereur Frédéric II transféra les ossements de ses propres mains et referma la châsse le 27 juillet 1215.
Il santuario custodisce le quattro grandi reliquie di Aquisgrana: la veste della Madonna, le fasce di Gesù, il panno dei lombi di Cristo e il telo nel quale fu raccolto il capo di Giovanni Battista dopo la decapitazione.
Queste quattro reliquie sono riposte nel Marienschrein, il reliquiario mariano eseguito nel 1238 o 1239. Il reliquiario si apre di rado: la rottura del sigillo a opera degli orafi, la cosiddetta Erhebungsfeier, inaugura l'ostensione.
Quel reliquiario misura 184 centimetri di lunghezza, 54 di larghezza e 95 di altezza. L'anima di legno di quercia è rivestita d'argento sbalzato e dorato, nel quale sono incastonate più di mille pietre preziose.
Nel duomo si trovano inoltre le ossa di Carlo Magno, nel Karlsschrein. Accanto ai resti si conservano due teli di seta: il telo degli elefanti, il suo drappo funebre, e il telo delle lepri, che Federico II vi aggiunse nel 1215. L'imperatore Federico II traslò le ossa di propria mano e chiuse il reliquiario il 27 luglio 1215.
El santuario custodia las cuatro grandes reliquias de Aquisgrán: el vestido de la Virgen, los pañales de Jesús, el paño de la cintura de Cristo y el lienzo en el que se recogió la cabeza de san Juan Bautista tras su decapitación.
Estas cuatro reliquias reposan en el Marienschrein, el relicario mariano labrado en 1238 o 1239. La urna se abre en contadas ocasiones: el forzamiento del cierre por parte de los orfebres, la llamada Erhebungsfeier, da comienzo a la ostensión.
El relicario mide 184 centímetros de largo, 54 de ancho y 95 de alto. El alma de madera de roble está revestida de plata repujada y dorada, con más de mil piedras preciosas engastadas.
La catedral guarda además los restos de Carlomagno, en el Karlsschrein. Junto a los huesos reposan dos telas de seda: el paño de los elefantes, su mortaja, y el paño de las liebres, que Federico II añadió en 1215. El emperador Federico II trasladó los restos con sus propias manos y cerró el relicario el 27 de julio de 1215.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kern van het gebouw is het achtkant, dat 31,40 meter hoog reikt; de koepel meet ongeveer 29 meter in beide richtingen. Daaromheen loopt een zestienhoekige omgang met lage kruisgewelven, verdeeld over twee verdiepingen: beneden de galerijen, boven het Hochmünster, waar de koningstroon staat.
Die troon bestaat uit vier marmeren platen, bijeengehouden door bronzen klemmen; volgens een van de verklaringen komt het marmer uit de Heilig-Grafkerk in Jeruzalem. Zes treden leiden naar de zitting. Koolstofdatering van het eikenhouten paneel wijst op omstreeks 800. In een van de zijplaten is een molenspel gekrast.
De gotische koorhal uit 1355 tot 1414 is 25 meter lang, 13 meter breed en 32 meter hoog. Haar vensters zijn met 25,55 meter tot de hoogste gotische vensters van Europa te rekenen; samen beslaan zij meer dan duizend vierkante meter glas.
Boven de vloer van het achtkant hangt de Barbarossaluchter, tussen 1165 en 1170 geschonken door keizer Frederik I en zijn gemalin Beatrix. De kroonluchter van verguld koper heeft een doorsnede van 4,16 meter, hangt aan een ketting van ongeveer 27 meter en draagt 48 kaarsen. Acht grotere en acht kleinere torenvormige lantaarns verbeelden de stadsmuur en de poorten van het hemelse Jeruzalem.
Verder ziet u de gouden altaarvoorzijde, de Pala d'Oro, en de ambo van keizer Hendrik II uit 1014. Op de lange zijden van het Mariaschrijn staan de twaalf apostelen; op de kopse kanten Christus, de Moeder Gods met het Kind, paus Leo III en Karel de Grote.
De Karlsschrein meet 2,04 meter lang, 0,57 meter breed en 0,94 meter hoog. De kern van eikenhout is bekleed met verguld zilver, verguld koper, filigrein, edelstenen, email en bruine lakplaten. Op de lange zijden staan zestien Duitse keizers en koningen; op de voorgevel troont Karel de Grote tussen paus Leo III en aartsbisschop Turpin van Reims.
Rdzeniem budowli jest oktogon, sięgający 31,40 metra wysokości; kopuła mierzy około 29 metrów w obu kierunkach. Wokół biegnie szesnastoboczne obejście o niskich sklepieniach krzyżowych, rozłożone na dwie kondygnacje: na dole galerie, u góry Hochmünster, gdzie stoi tron królewski.
Tron złożony jest z czterech marmurowych płyt spiętych brązowymi klamrami; według jednego z wyjaśnień marmur pochodzi z bazyliki Grobu Świętego w Jerozolimie. Do siedziska prowadzi sześć stopni. Datowanie radiowęglowe dębowej płyty wskazuje na czas około 800 roku. W jednej z bocznych płyt wydrapano planszę do gry w młynek.
Gotycka hala chórowa z lat 1355-1414 ma 25 metrów długości, 13 metrów szerokości i 32 metry wysokości. Jej okna, mierzące 25,55 metra, zaliczają się do najwyższych okien gotyckich w Europie; razem obejmują ponad tysiąc metrów kwadratowych szkła.
Nad posadzką oktogonu wisi świecznik Barbarossy, ofiarowany w latach 1165-1170 przez cesarza Fryderyka I i jego małżonkę Beatrycze. Ten żyrandol ze złoconej miedzi ma 4,16 metra średnicy, wisi na łańcuchu długości około 27 metrów i nosi 48 świec. Osiem większych i osiem mniejszych latarni w kształcie wież przedstawia mury i bramy niebiańskiej Jerozolimy.
Zobaczą Państwo ponadto złote antependium ołtarzowe, Pala d'Oro, oraz ambonę cesarza Henryka II z 1014 roku. Na dłuższych bokach relikwiarza Maryi stoi dwunastu apostołów; na krótszych Chrystus, Matka Boża z Dzieciątkiem, papież Leon III i Karol Wielki.
Karlsschrein mierzy 2,04 metra długości, 0,57 metra szerokości i 0,94 metra wysokości. Dębowy rdzeń pokrywają złocone srebro, złocona miedź, filigran, drogie kamienie, emalia i brunatne płytki lakiernicze. Na dłuższych bokach stoi szesnastu niemieckich cesarzy i królów; na ścianie czołowej zasiada Karol Wielki między papieżem Leonem III a arcybiskupem Turpinem z Reims.
Der Kern des Baus ist das Oktogon, das 31,40 Meter hoch aufragt; die Kuppel misst rund 29 Meter in beiden Richtungen. Darum läuft ein sechzehneckiger Umgang mit niedrigen Kreuzgewölben, verteilt auf zwei Geschosse: unten die Galerien, oben das Hochmünster, in dem der Königsthron steht.
Dieser Thron besteht aus vier Marmorplatten, zusammengehalten von Bronzeklammern; einer Deutung zufolge stammt der Marmor aus der Grabeskirche in Jerusalem. Sechs Stufen führen zum Sitz hinauf. Die Radiokarbondatierung der eichenen Tafel weist auf die Zeit um 800. In eine der Seitenplatten ist ein Mühlespiel eingeritzt.
Die gotische Chorhalle von 1355 bis 1414 ist 25 Meter lang, 13 Meter breit und 32 Meter hoch. Ihre Fenster zählen mit 25,55 Metern zu den höchsten gotischen Fenstern Europas; zusammen nehmen sie mehr als tausend Quadratmeter Glas ein.
Über dem Boden des Oktogons hängt der Barbarossaleuchter, zwischen 1165 und 1170 von Kaiser Friedrich I. und seiner Gemahlin Beatrix gestiftet. Der Radleuchter aus vergoldetem Kupfer hat einen Durchmesser von 4,16 Metern, hängt an einer Kette von rund 27 Metern und trägt 48 Kerzen. Acht größere und acht kleinere turmförmige Laternen stellen die Stadtmauer und die Tore des himmlischen Jerusalem dar.
Weiter sehen Sie die goldene Altarvorderseite, die Pala d'Oro, und den Ambo Kaiser Heinrichs II. von 1014. Auf den Längsseiten des Marienschreins stehen die zwölf Apostel; an den Stirnseiten Christus, die Gottesmutter mit dem Kind, Papst Leo III. und Karl der Große.
Der Karlsschrein misst 2,04 Meter in der Länge, 0,57 Meter in der Breite und 0,94 Meter in der Höhe. Der Kern aus Eichenholz ist mit vergoldetem Silber, vergoldetem Kupfer, Filigran, Edelsteinen, Email und braunen Lackplatten verkleidet. Auf den Längsseiten stehen sechzehn deutsche Kaiser und Könige; an der Stirnseite thront Karl der Große zwischen Papst Leo III. und Erzbischof Turpin von Reims.
Le noyau de l'édifice est l'octogone, qui s'élève à 31,40 mètres ; la coupole mesure environ 29 mètres dans les deux directions. Autour court un déambulatoire à seize pans couvert de voûtes d'arêtes basses, réparti sur deux niveaux : en bas les galeries, en haut le Hochmünster, où se trouve le trône royal.
Ce trône se compose de quatre dalles de marbre maintenues par des crampons de bronze ; selon l'une des explications, le marbre proviendrait de l'église du Saint-Sépulcre à Jérusalem. Six marches mènent au siège. La datation au carbone du panneau de chêne indique les environs de l'an 800. Sur l'une des dalles latérales est gravé un jeu de mérelles.
La halle chorale gothique, élevée de 1355 à 1414, mesure 25 mètres de long, 13 mètres de large et 32 mètres de haut. Ses verrières, hautes de 25,55 mètres, comptent parmi les plus hautes fenêtres gothiques d'Europe ; ensemble, elles couvrent plus de mille mètres carrés de verre.
Au-dessus du sol de l'octogone est suspendu le lustre de Barberousse, offert entre 1165 et 1170 par l'empereur Frédéric Ier et son épouse Béatrice. Ce lustre de cuivre doré a un diamètre de 4,16 mètres, pend à une chaîne d'environ 27 mètres et porte 48 cierges. Huit grandes et huit petites lanternes en forme de tours figurent la muraille et les portes de la Jérusalem céleste.
Vous verrez encore le devant d'autel en or, la Pala d'Oro, et l'ambon de l'empereur Henri II, daté de 1014. Les grands côtés de la châsse mariale portent les douze apôtres ; sur les petits côtés figurent le Christ, la Mère de Dieu à l'Enfant, le pape Léon III et Charlemagne.
La Karlsschrein mesure 2,04 mètres de long, 0,57 mètre de large et 0,94 mètre de haut. Le noyau de chêne est revêtu d'argent doré, de cuivre doré, de filigrane, de pierres précieuses, d'émaux et de plaques de laque brune. Les grands côtés portent seize empereurs et rois allemands ; sur le pignon de façade trône Charlemagne entre le pape Léon III et l'archevêque Turpin de Reims.
Il nucleo dell'edificio è l'ottagono, che raggiunge un'altezza di 31,40 metri; la cupola misura circa 29 metri in entrambe le direzioni. Tutt'intorno corre un deambulatorio a sedici lati con basse volte a crociera, distribuito su due piani: in basso le gallerie, in alto l'Hochmünster, dove si trova il trono regale.
Quel trono è formato da quattro lastre di marmo tenute insieme da grappe di bronzo; secondo una delle spiegazioni il marmo proviene dalla basilica del Santo Sepolcro a Gerusalemme. Sei gradini conducono al seggio. La datazione al radiocarbonio del pannello di quercia rimanda all'800 circa. In una delle lastre laterali è graffito un gioco del mulino.
Il coro gotico a sala del 1355-1414 è lungo 25 metri, largo 13 e alto 32. Con i loro 25,55 metri le sue vetrate sono tra le più alte finestre gotiche d'Europa; insieme coprono più di mille metri quadrati di vetro.
Sopra il pavimento dell'ottagono pende il lampadario del Barbarossa, donato tra il 1165 e il 1170 dall'imperatore Federico I e dalla consorte Beatrice. Il lampadario in rame dorato ha un diametro di 4,16 metri, pende da una catena di circa 27 metri e porta 48 candele. Otto lanterne a forma di torre più grandi e otto più piccole raffigurano le mura e le porte della Gerusalemme celeste.
Vedrete inoltre il paliotto d'oro, la Pala d'Oro, e l'ambone dell'imperatore Enrico II del 1014. Sui lati lunghi del reliquiario mariano sono raffigurati i dodici apostoli; sui lati brevi Cristo, la Madre di Dio con il Bambino, papa Leone III e Carlo Magno.
Il Karlsschrein misura 2,04 metri di lunghezza, 0,57 di larghezza e 0,94 di altezza. L'anima di legno di quercia è rivestita d'argento dorato, rame dorato, filigrana, pietre preziose, smalti e placche di lacca bruna. Sui lati lunghi figurano sedici imperatori e re tedeschi; sulla fronte troneggia Carlo Magno tra papa Leone III e l'arcivescovo Turpino di Reims.
El núcleo del edificio es el octógono, que alcanza 31,40 metros de altura; la cúpula mide unos 29 metros en ambas direcciones. A su alrededor discurre un deambulatorio de dieciséis lados con bóvedas de arista bajas, repartido en dos plantas: abajo las galerías, arriba el Hochmünster, donde se alza el trono real.
Ese trono consta de cuatro losas de mármol sujetas con grapas de bronce; según una de las explicaciones, el mármol procede de la basílica del Santo Sepulcro de Jerusalén. Seis peldaños conducen al asiento. La datación por carbono del tablero de roble apunta al año 800 aproximadamente. En una de las losas laterales hay grabado un juego del molino.
La sala coral gótica, de 1355 a 1414, mide 25 metros de largo, 13 de ancho y 32 de alto. Con sus 25,55 metros, sus ventanales figuran entre los más altos del gótico europeo; en conjunto suman más de mil metros cuadrados de vidrio.
Sobre el pavimento del octógono pende la lámpara de Barbarroja, donada entre 1165 y 1170 por el emperador Federico I y su esposa Beatriz. La corona de luces, de cobre dorado, tiene 4,16 metros de diámetro, cuelga de una cadena de unos 27 metros y sostiene 48 velas. Ocho linternas mayores en forma de torre y otras ocho menores representan la muralla y las puertas de la Jerusalén celestial.
Verá usted además el frontal de altar de oro, la Pala d'Oro, y el ambón del emperador Enrique II, de 1014. En los costados largos del relicario mariano figuran los doce apóstoles; en los frentes, Cristo, la Madre de Dios con el Niño, el papa León III y Carlomagno.
El Karlsschrein mide 2,04 metros de largo, 0,57 de ancho y 0,94 de alto. El alma de roble está revestida de plata dorada, cobre dorado, filigrana, piedras preciosas, esmalte y placas de laca parda. En los costados largos aparecen dieciséis emperadores y reyes alemanes; en el frontal, Carlomagno entronizado entre el papa León III y el arzobispo Turpín de Reims.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De Aakse heiligdomsvaart vindt sinds 1349 om de zeven jaar plaats en duurt gewoonlijk tien dagen in juni. Zij begint met het plechtig openen van de Marienschrein.
Sinds 1322 worden de relieken vanaf de galerijen van de domtorens aan de menigte getoond. Dat gebruik is tot op heden gebleven en vormt het hoogtepunt van de bedevaart. In de middeleeuwen was Aken daarmee het belangrijkste bedevaartsoord van het Duitse taalgebied.
Daarnaast kent Aken het Karlsfest, dat jaarlijks op de laatste zondag van januari wordt gevierd. De datum verwijst naar 28 januari 814, de sterfdag van Karel de Grote. In de dom wordt dan een pontificale hoogmis gehouden, waarin oude liturgische elementen voorkomen zoals de Karelssequentie en de keizerslauden.
Ook in Kornelimünster, even buiten Aken, wordt een heiligdomsvaart gehouden.
De verering van Karel de Grote heeft in Aken dus een bijzondere kerkrechtelijke plaats: zij is uitdrukkelijk toegestaan, maar niet als heiligverklaring erkend. Naast Aken mag alleen Osnabrück hem als zalige vereren.
Akwizgrańska pielgrzymka do relikwii odbywa się od 1349 roku co siedem lat i trwa zwykle dziesięć dni w czerwcu. Zaczyna się od uroczystego otwarcia relikwiarza Maryi.
Od 1322 roku relikwie pokazuje się tłumom z galerii wież katedralnych. Zwyczaj ten przetrwał do dziś i stanowi punkt kulminacyjny pielgrzymki. W średniowieczu Akwizgran był dzięki temu najważniejszym miejscem pielgrzymkowym niemieckiego obszaru językowego.
Poza tym Akwizgran obchodzi Karlsfest, święto Karola, przypadające co roku w ostatnią niedzielę stycznia. Data nawiązuje do 28 stycznia 814 roku, dnia śmierci Karola Wielkiego. W katedrze odprawia się wtedy pontyfikalną sumę, w której pojawiają się dawne elementy liturgiczne, jak sekwencja o Karolu i laudesy cesarskie.
Także w Kornelimünster, tuż za Akwizgranem, odbywa się pielgrzymka do relikwii.
Kult Karola Wielkiego zajmuje więc w Akwizgranie szczególne miejsce w prawie kościelnym: jest wyraźnie dozwolony, ale nieuznany za kanonizację. Poza Akwizgranem tylko Osnabrück może czcić go jako błogosławionego.
Die Aachener Heiligtumsfahrt findet seit 1349 alle sieben Jahre statt und dauert gewöhnlich zehn Tage im Juni. Sie beginnt mit dem feierlichen Öffnen des Marienschreins.
Seit 1322 werden die Reliquien von den Galerien der Domtürme aus der Menge gezeigt. Dieser Brauch hat sich bis heute gehalten und bildet den Höhepunkt der Wallfahrt. Im Mittelalter war Aachen damit der bedeutendste Wallfahrtsort des deutschen Sprachraums.
Daneben kennt Aachen das Karlsfest, das jährlich am letzten Sonntag im Januar begangen wird. Das Datum verweist auf den 28. Januar 814, den Todestag Karls des Großen. Im Dom wird dann ein Pontifikalhochamt gefeiert, in dem alte liturgische Elemente vorkommen wie die Karlssequenz und die Kaiserlauden.
Auch in Kornelimünster, kurz vor den Toren Aachens, wird eine Heiligtumsfahrt gehalten.
Die Verehrung Karls des Großen hat in Aachen also einen besonderen kirchenrechtlichen Ort: Sie ist ausdrücklich erlaubt, aber nicht als Heiligsprechung anerkannt. Außer Aachen darf ihn nur Osnabrück als Seligen verehren.
Le pèlerinage des reliques d'Aix-la-Chapelle a lieu tous les sept ans depuis 1349 et dure d'ordinaire dix jours en juin. Il s'ouvre par l'ouverture solennelle de la Marienschrein.
Depuis 1322, les reliques sont montrées à la foule depuis les galeries des tours de la cathédrale. Cet usage s'est maintenu jusqu'à aujourd'hui et forme le point culminant du pèlerinage. Au Moyen Âge, Aix-la-Chapelle était ainsi le principal lieu de pèlerinage de l'espace germanophone.
Aix célèbre en outre la Karlsfest, la fête de Charlemagne, chaque année le dernier dimanche de janvier. La date renvoie au 28 janvier 814, jour de la mort de Charlemagne. On célèbre alors dans la cathédrale une grand-messe pontificale où se retrouvent d'anciens éléments liturgiques, comme la séquence de Charles et les laudes impériales.
À Kornelimünster, tout près d'Aix-la-Chapelle, se tient également un pèlerinage des reliques.
La vénération de Charlemagne occupe donc à Aix-la-Chapelle une place singulière en droit canonique : elle est expressément permise, mais n'est pas reconnue comme une canonisation. En dehors d'Aix, seule Osnabrück peut le vénérer comme bienheureux.
L'ostensione aquisgranese si tiene dal 1349 ogni sette anni e dura di norma dieci giorni nel mese di giugno. Si apre con la solenne apertura del Marienschrein.
Dal 1322 le reliquie vengono mostrate alla folla dalle gallerie delle torri del duomo. Quell'usanza si è conservata fino a oggi ed è il culmine del pellegrinaggio. Nel Medioevo Aquisgrana era per questo il più importante luogo di pellegrinaggio dell'area di lingua tedesca.
Aquisgrana conosce inoltre il Karlsfest, che si celebra ogni anno l'ultima domenica di gennaio. La data rimanda al 28 gennaio 814, giorno della morte di Carlo Magno. In duomo si celebra allora una messa pontificale solenne, nella quale compaiono elementi liturgici antichi come la sequenza carolina e le laudi imperiali.
Anche a Kornelimünster, poco fuori Aquisgrana, si tiene un'ostensione di reliquie.
Il culto di Carlo Magno occupa dunque ad Aquisgrana una posizione canonica particolare: è espressamente permesso, ma non riconosciuto come canonizzazione. Oltre ad Aquisgrana soltanto Osnabrück può venerarlo come beato.
La ostensión de las reliquias de Aquisgrán se celebra desde 1349 cada siete años y dura normalmente diez días de junio. Comienza con la apertura solemne del Marienschrein.
Desde 1322 las reliquias se muestran a la multitud desde las galerías de las torres de la catedral. Esa costumbre se ha mantenido hasta hoy y constituye el momento culminante de la peregrinación. En la Edad Media Aquisgrán fue por ello el lugar de peregrinación más importante del ámbito germanohablante.
Aquisgrán celebra además el Karlsfest, la fiesta de Carlomagno, el último domingo de enero de cada año. La fecha remite al 28 de enero del 814, día de su muerte. En la catedral se celebra entonces una misa pontifical solemne en la que se conservan elementos litúrgicos antiguos, como la secuencia de Carlomagno y las laudes imperiales.
También en Kornelimünster, a las afueras de Aquisgrán, se celebra una ostensión de reliquias.
La veneración de Carlomagno ocupa así en Aquisgrán un lugar canónico singular: está expresamente permitida, pero no reconocida como canonización. Aparte de Aquisgrán, solo Osnabrück puede venerarlo como beato.
