GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Volgens de overlevering ontdekte Lech hier bij zonsondergang een witte adelaar op zijn nest en noemde de plaats naar dat nest, in het Pools gniazdo. De heuvel droeg al vroeg een kerk: in de late negende eeuw een rechthoekig oratorium, omstreeks 980 een kruisvormig godshuis van hertog Mieszko I.
Zijn zoon Bolesław I de Dappere verbouwde het tot een rechthoekig gebouw en verhief het tot kathedraal. Adalbert werd omstreeks 956 geboren in Libice nad Cidlinou in Bohemen, als zoon van hertog Slavník. Hij studeerde van 970 tot 980 in Maagdenburg en werd in 982 bisschop van Praag.
Tweemaal moest hij zijn bisschopsstad verlaten; in 993 stichtte hij de abdij van Břevnov. In maart 997 kwam hij aan het hof van Bolesław in Gniezno en trok daarna met zijn halfbroer Radim naar de Pruisen. Op 23 april 997 werd hij daar gedood.
Volgens de overlevering kocht Bolesław het lichaam terug voor zijn gewicht in goud; het werd naar Gniezno overgebracht. Paus Silvester II verklaarde hem in 999 heilig. Op 11 maart 1000 kwam keizer Otto III, die Adalbert als vriend en leermeester had gekend, als pelgrim naar diens graf.
Tijdens deze Vergadering van Gniezno werd de stad tot aartsbisdom verheven, met Kraków, Wrocław en Kołobrzeg als suffragane bisdommen; Radzim Gaudenty werd de eerste aartsbisschop. Otto schonk Bolesław een kopie van zijn Heilige Lans en ontving in ruil een arm van Adalbert.
Vijf koningskroningen volgden hier: Bolesław I op 18 april 1025, Mieszko II op 25 december 1025, Bolesław II op 25 december 1076, Przemysł II op 26 juni 1295 en Wenceslaus II in augustus 1300.
Het gebouw werd telkens weer getroffen. Een brand in 1018 vroeg zeven jaar herstel; de romaanse kerk werd in 1064 gewijd. In 1038 verwoestte Břetislav I haar, in 1331 de Duitse Orde. Aartsbisschop Jarosław Bogoria Skotnicki liet daarna op dezelfde plek een gotische kerk optrekken.
Branden in 1613 en 1760 kostten torens, dak en koor; tussen 1641 en 1652 kreeg het interieur een barokke inrichting. In 1939 maakten de nazi's er een concertzaal van, in 1945 beschoot het Rode Leger het gebouw. In de jaren vijftig en zestig werd de gotische gedaante hersteld. Paus Pius XI verhief de kerk in 1931 tot basilica minor.
Według tradycji Lech ujrzał tu o zachodzie słońca białego orła na gnieździe i nazwał to miejsce od owego gniazda, po polsku gniazdo. Na wzgórzu wcześnie stanął kościół: w końcu IX wieku prostokątne oratorium, około 980 roku krzyżowa świątynia księcia Mieszka I.
Jego syn Bolesław I Chrobry przebudował ją na budowlę prostokątną i podniósł do rangi katedry. Wojciech urodził się około 956 roku w Libicach nad Cidliną w Czechach, jako syn księcia Sławnika. W latach 970-980 studiował w Magdeburgu, a w 982 roku został biskupem Pragi.
Dwukrotnie musiał opuścić swoje miasto biskupie; w 993 roku założył opactwo w Břevnovie. W marcu 997 roku przybył na dwór Bolesława w Gnieźnie, a następnie wyruszył wraz z przyrodnim bratem Radzimem do Prusów. 23 kwietnia 997 roku został tam zabity.
Według tradycji Bolesław wykupił ciało za tyle złota, ile ono ważyło; przewieziono je do Gniezna. Papież Sylwester II kanonizował go w 999 roku. 11 marca 1000 roku do jego grobu przybył jako pielgrzym cesarz Otton III, który znał Wojciecha jako przyjaciela i nauczyciela.
Podczas tego zjazdu gnieźnieńskiego miasto podniesiono do rangi arcybiskupstwa, z Krakowem, Wrocławiem i Kołobrzegiem jako biskupstwami sufraganalnymi; pierwszym arcybiskupem został Radzim Gaudenty. Otton podarował Bolesławowi kopię swojej Włóczni Świętej i otrzymał w zamian ramię Wojciecha.
Odbyło się tu pięć koronacji królewskich: Bolesława I 18 kwietnia 1025 roku, Mieszka II 25 grudnia 1025 roku, Bolesława II 25 grudnia 1076 roku, Przemysła II 26 czerwca 1295 roku i Wacława II w sierpniu 1300 roku.
Budowlę raz po raz dotykały nieszczęścia. Pożar w 1018 roku wymagał siedmiu lat odbudowy; kościół romański konsekrowano w 1064 roku. W 1038 roku zniszczył go Brzetysław I, w 1331 roku Krzyżacy. Arcybiskup Jarosław Bogoria Skotnicki kazał następnie wznieść w tym samym miejscu kościół gotycki.
Pożary w 1613 i 1760 roku pochłonęły wieże, dach i prezbiterium; w latach 1641-1652 wnętrze otrzymało barokowy wystrój. W 1939 roku naziści urządzili w nim salę koncertową, w 1945 roku budowlę ostrzelała Armia Czerwona. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych przywrócono jej gotycki kształt. Papież Pius XI podniósł kościół w 1931 roku do rangi bazyliki mniejszej.
Der Überlieferung nach entdeckte Lech hier bei Sonnenuntergang einen weißen Adler auf seinem Nest und benannte den Ort nach diesem Nest, auf Polnisch gniazdo. Der Hügel trug schon früh eine Kirche: im späten neunten Jahrhundert ein rechteckiges Oratorium, um 980 ein kreuzförmiges Gotteshaus des Herzogs Mieszko I.
Sein Sohn Bolesław I. der Tapfere baute es zu einem rechteckigen Gebäude um und erhob es zur Kathedrale. Adalbert wurde um 956 in Libice nad Cidlinou in Böhmen als Sohn des Herzogs Slavník geboren. Er studierte von 970 bis 980 in Magdeburg und wurde 982 Bischof von Prag.
Zweimal musste er seine Bischofsstadt verlassen; 993 gründete er die Abtei Břevnov. Im März 997 kam er an den Hof Bolesławs in Gniezno und zog danach mit seinem Halbbruder Radim zu den Prußen. Am 23. April 997 wurde er dort getötet.
Der Überlieferung nach kaufte Bolesław den Leichnam mit dessen Gewicht in Gold zurück; er wurde nach Gniezno überführt. Papst Silvester II. sprach ihn 999 heilig. Am 11. März 1000 kam Kaiser Otto III., der Adalbert als Freund und Lehrer gekannt hatte, als Pilger an dessen Grab.
Während dieses Akts von Gniezno wurde die Stadt zum Erzbistum erhoben, mit Krakau, Breslau und Kolberg als Suffraganbistümern; Radzim Gaudenty wurde der erste Erzbischof. Otto schenkte Bolesław eine Kopie seiner Heiligen Lanze und erhielt im Gegenzug einen Arm Adalberts.
Fünf Königskrönungen folgten hier: Bolesław I. am 18. April 1025, Mieszko II. am 25. Dezember 1025, Bolesław II. am 25. Dezember 1076, Przemysł II. am 26. Juni 1295 und Wenzel II. im August 1300.
Das Gebäude wurde immer wieder getroffen. Ein Brand im Jahr 1018 erforderte sieben Jahre der Instandsetzung; die romanische Kirche wurde 1064 geweiht. 1038 zerstörte sie Břetislav I., 1331 der Deutsche Orden. Erzbischof Jarosław Bogoria Skotnicki ließ danach an derselben Stelle eine gotische Kirche errichten.
Brände in den Jahren 1613 und 1760 kosteten Türme, Dach und Chor; zwischen 1641 und 1652 erhielt der Innenraum eine barocke Ausstattung. 1939 machten die Nationalsozialisten einen Konzertsaal daraus, 1945 beschoss die Rote Armee das Gebäude. In den fünfziger und sechziger Jahren wurde die gotische Gestalt wiederhergestellt. Papst Pius XI. erhob die Kirche 1931 zur Basilica minor.
Selon la tradition, Lech découvrit ici, au coucher du soleil, un aigle blanc sur son nid et nomma le lieu d'après ce nid, en polonais gniazdo. La colline porta très tôt une église : à la fin du neuvième siècle un oratoire rectangulaire, vers 980 un sanctuaire cruciforme élevé par le duc Mieszko Ier.
Son fils Boleslas Ier le Vaillant le transforma en un édifice rectangulaire et l'éleva au rang de cathédrale. Adalbert naquit vers 956 à Libice nad Cidlinou, en Bohême, fils du duc Slavník. Il étudia de 970 à 980 à Magdebourg et devint évêque de Prague en 982.
Par deux fois, il dut quitter sa ville épiscopale ; en 993, il fonda l'abbaye de Břevnov. En mars 997, il arriva à la cour de Boleslas à Gniezno, puis partit avec son demi-frère Radim chez les Prussiens. Le 23 avril 997, il y fut mis à mort.
Selon la tradition, Boleslas racheta le corps pour son poids en or ; il fut transporté à Gniezno. Le pape Sylvestre II le canonisa en 999. Le 11 mars 1000, l'empereur Otton III, qui avait connu Adalbert comme ami et comme maître, vint en pèlerin à son tombeau.
Lors de ce congrès de Gniezno, la ville fut élevée au rang d'archidiocèse, avec Cracovie, Wrocław et Kołobrzeg comme diocèses suffragants ; Radzim Gaudenty en devint le premier archevêque. Otton offrit à Boleslas une copie de sa Sainte Lance et reçut en échange un bras d'Adalbert.
Cinq couronnements royaux suivirent ici : Boleslas Ier le 18 avril 1025, Mieszko II le 25 décembre 1025, Boleslas II le 25 décembre 1076, Przemysł II le 26 juin 1295 et Venceslas II en août 1300.
L'édifice fut frappé à maintes reprises. Un incendie en 1018 exigea sept ans de réparations ; l'église romane fut consacrée en 1064. En 1038, Břetislav Ier la détruisit, en 1331 l'ordre Teutonique. L'archevêque Jarosław Bogoria Skotnicki fit ensuite élever au même endroit une église gothique.
Les incendies de 1613 et de 1760 coûtèrent les tours, la toiture et le chœur ; entre 1641 et 1652, l'intérieur reçut un aménagement baroque. En 1939, les nazis en firent une salle de concert, en 1945 l'Armée rouge bombarda l'édifice. Dans les années cinquante et soixante, la forme gothique fut rétablie. Le pape Pie XI éleva l'église en 1931 au rang de basilique mineure.
Secondo la tradizione Lech scoprì qui, al tramonto, un'aquila bianca sul suo nido e chiamò il luogo da quel nido, in polacco gniazdo. La collina ospitò presto una chiesa: alla fine del IX secolo un oratorio rettangolare, intorno al 980 un edificio sacro a pianta cruciforme del duca Mieszko I.
Suo figlio Bolesław I il Prode lo trasformò in un edificio rettangolare e lo elevò a cattedrale. Adalberto nacque intorno al 956 a Libice nad Cidlinou, in Boemia, figlio del duca Slavník. Studiò dal 970 al 980 a Magdeburgo e nel 982 divenne vescovo di Praga.
Due volte dovette lasciare la sua città episcopale; nel 993 fondò l'abbazia di Břevnov. Nel marzo 997 giunse alla corte di Bolesław a Gniezno e di lì partì con il fratellastro Radim verso i prussiani. Il 23 aprile 997 vi fu ucciso.
Secondo la tradizione Bolesław riscattò il corpo pagandolo a peso d'oro; esso fu trasferito a Gniezno. Papa Silvestro II lo proclamò santo nel 999. L'11 marzo 1000 l'imperatore Ottone III, che aveva conosciuto Adalberto come amico e maestro, venne pellegrino alla sua tomba.
Durante questo Congresso di Gniezno la città fu elevata ad arcidiocesi, con Cracovia, Wrocław e Kołobrzeg come diocesi suffraganee; Radzim Gaudenty ne fu il primo arcivescovo. Ottone donò a Bolesław una copia della sua Santa Lancia e ricevette in cambio un braccio di Adalberto.
Qui seguirono cinque incoronazioni regali: Bolesław I il 18 aprile 1025, Mieszko II il 25 dicembre 1025, Bolesław II il 25 dicembre 1076, Przemysł II il 26 giugno 1295 e Venceslao II nell'agosto 1300.
L'edificio fu colpito più volte. Un incendio nel 1018 richiese sette anni di lavori; la chiesa romanica fu consacrata nel 1064. Nel 1038 la distrusse Břetislav I, nel 1331 l'Ordine Teutonico. L'arcivescovo Jarosław Bogoria Skotnicki fece poi erigere sullo stesso luogo una chiesa gotica.
Gli incendi del 1613 e del 1760 costarono le torri, il tetto e il coro; tra il 1641 e il 1652 l'interno ricevette un assetto barocco. Nel 1939 i nazisti ne fecero una sala da concerto, nel 1945 l'Armata Rossa cannoneggiò l'edificio. Negli anni Cinquanta e Sessanta fu ripristinata la forma gotica. Papa Pio XI elevò la chiesa nel 1931 a basilica minore.
Según la tradición, Lech descubrió aquí al atardecer un águila blanca en su nido y dio al lugar el nombre de aquel nido, en polaco gniazdo. La colina tuvo iglesia desde muy pronto: a finales del siglo IX un oratorio rectangular y, hacia 980, un templo de planta de cruz del duque Miecislao I.
Su hijo Boleslao I el Bravo lo transformó en un edificio rectangular y lo elevó a catedral. Adalberto nació hacia 956 en Libice nad Cidlinou, en Bohemia, hijo del duque Slavník. Estudió de 970 a 980 en Magdeburgo y en 982 fue nombrado obispo de Praga.
Dos veces hubo de abandonar su ciudad episcopal; en 993 fundó la abadía de Břevnov. En marzo de 997 llegó a la corte de Boleslao en Gniezno y partió después con su hermanastro Radim hacia los prusianos. El 23 de abril de 997 fue asesinado allí.
Según la tradición, Boleslao rescató el cuerpo pagando su peso en oro; fue trasladado a Gniezno. El papa Silvestre II lo canonizó en 999. El 11 de marzo de 1000, el emperador Otón III, que había conocido a Adalberto como amigo y maestro, acudió como peregrino a su tumba.
Durante este Congreso de Gniezno la ciudad fue elevada a archidiócesis, con Cracovia, Wrocław y Kołobrzeg como diócesis sufragáneas; Radzim Gaudenty fue el primer arzobispo. Otón regaló a Boleslao una copia de su Santa Lanza y recibió a cambio un brazo de Adalberto.
Aquí se sucedieron cinco coronaciones reales: Boleslao I el 18 de abril de 1025, Miecislao II el 25 de diciembre de 1025, Boleslao II el 25 de diciembre de 1076, Premislao II el 26 de junio de 1295 y Venceslao II en agosto de 1300.
El edificio fue golpeado una y otra vez. Un incendio en 1018 exigió siete años de reparación; la iglesia románica se consagró en 1064. En 1038 la destruyó Bretislao I, y en 1331 la Orden Teutónica. El arzobispo Jarosław Bogoria Skotnicki mandó levantar después en el mismo lugar una iglesia gótica.
Los incendios de 1613 y 1760 costaron las torres, la cubierta y el coro; entre 1641 y 1652 el interior recibió una decoración barroca. En 1939 los nazis lo convirtieron en sala de conciertos y en 1945 el Ejército Rojo bombardeó el edificio. En los años cincuenta y sesenta se restauró su aspecto gótico. El papa Pío XI elevó la iglesia en 1931 a basílica menor.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Het hart van de kathedraal is het graf van de heilige Adalbert. Zijn relieken bleven niet onbetwist: in 1038 braken Boheemse soldaten het altaar open waarachter zij waren ingemetseld, en op 24 augustus van dat jaar werden zij plechtig Praag binnengedragen. In 1127 vierde men in Gniezno het terugvinden en bewaren van het hoofd van de heilige.
Koning Sigismund III Vasa liet in 1623 een eerste rijk versierde schrijn maken; Zweedse troepen roofden die in 1655. Peter von der Rennen vervaardigde in 1662 de huidige kist van zuiver zilver. In deze verguld zilveren barokke schrijn bevindt zich een houten, vermoedelijk cederhouten kistje uit de twaalfde eeuw, bedekt met reliëfs.
De schrijn staat midden in het priesterkoor onder een gouden baldakijn naar het voorbeeld van Bernini's altaar. Daarachter ligt een middeleeuwse grafsteen van rood marmer uit 1480. Adalbert is de voornaamste patroon van Polen, en de kathedraal bewaart zijn relieken als haar grootste schat.
Sercem katedry jest grób świętego Wojciecha. Jego relikwie nie pozostały niekwestionowane: w 1038 roku czescy żołnierze rozbili ołtarz, za którym były zamurowane, i 24 sierpnia tego roku uroczyście wniesiono je do Pragi. W 1127 roku świętowano w Gnieźnie odnalezienie i zachowanie głowy świętego.
Król Zygmunt III Waza kazał w 1623 roku wykonać pierwszy bogato zdobiony relikwiarz; szwedzkie wojska zrabowały go w 1655 roku. Peter von der Rennen wykonał w 1662 roku obecną trumnę z czystego srebra. W tym złoconym srebrnym barokowym relikwiarzu znajduje się drewniana, prawdopodobnie cedrowa skrzyneczka z XII wieku, pokryta reliefami.
Relikwiarz stoi pośrodku prezbiterium pod złotym baldachimem wzorowanym na ołtarzu Berniniego. Za nim leży średniowieczna płyta nagrobna z czerwonego marmuru z 1480 roku. Wojciech jest głównym patronem Polski, a katedra przechowuje jego relikwie jako swój największy skarb.
Das Herz der Kathedrale ist das Grab des heiligen Adalbert. Seine Reliquien blieben nicht unbestritten: 1038 brachen böhmische Soldaten den Altar auf, hinter dem sie eingemauert waren, und am 24. August desselben Jahres wurden sie feierlich nach Prag hineingetragen. 1127 feierte man in Gniezno die Wiederauffindung und Bewahrung des Hauptes des Heiligen.
König Sigismund III. Wasa ließ 1623 einen ersten reich verzierten Schrein anfertigen; schwedische Truppen raubten ihn 1655. Peter von der Rennen schuf 1662 den heutigen Sarg aus reinem Silber. In diesem vergoldeten silbernen Barockschrein befindet sich ein hölzernes, vermutlich zedernes Kästchen aus dem zwölften Jahrhundert, das mit Reliefs bedeckt ist.
Der Schrein steht mitten im Chorraum unter einem goldenen Baldachin nach dem Vorbild von Berninis Altar. Dahinter liegt ein mittelalterlicher Grabstein aus rotem Marmor von 1480. Adalbert ist der vornehmste Patron Polens, und die Kathedrale bewahrt seine Reliquien als ihren größten Schatz.
Le cœur de la cathédrale est le tombeau de saint Adalbert. Ses reliques ne restèrent pas incontestées : en 1038, des soldats bohémiens ouvrirent l'autel derrière lequel elles avaient été murées, et le 24 août de cette année-là elles furent solennellement portées dans Prague. En 1127, on célébra à Gniezno la découverte et la conservation du chef du saint.
Le roi Sigismond III Vasa fit réaliser en 1623 une première châsse richement ornée ; des troupes suédoises la pillèrent en 1655. Peter von der Rennen exécuta en 1662 le coffre actuel, en argent pur. Dans cette châsse baroque d'argent doré se trouve un petit coffret de bois, vraisemblablement de cèdre, du douzième siècle, couvert de reliefs.
La châsse se dresse au milieu du chœur, sous un baldaquin doré inspiré de l'autel du Bernin. Derrière elle se trouve une dalle funéraire médiévale de marbre rouge datant de 1480. Adalbert est le principal patron de la Pologne, et la cathédrale garde ses reliques comme son plus grand trésor.
Il cuore della cattedrale è la tomba di sant'Adalberto. Le sue reliquie non rimasero incontestate: nel 1038 soldati boemi aprirono l'altare dietro il quale erano murate, e il 24 agosto di quell'anno esse furono portate solennemente a Praga. Nel 1127 si celebrò a Gniezno il ritrovamento e la custodia del capo del santo.
Il re Sigismondo III Vasa fece realizzare nel 1623 un primo reliquiario riccamente ornato; le truppe svedesi lo depredarono nel 1655. Peter von der Rennen realizzò nel 1662 l'urna attuale, d'argento puro. In questo reliquiario barocco d'argento dorato si trova una cassetta lignea, probabilmente di cedro, del XII secolo, ricoperta di rilievi.
Il reliquiario si trova al centro del presbiterio sotto un baldacchino dorato, sul modello dell'altare del Bernini. Dietro di esso si trova una lapide sepolcrale medievale di marmo rosso del 1480. Adalberto è il patrono principale della Polonia, e la cattedrale custodisce le sue reliquie come il suo tesoro più grande.
El corazón de la catedral es la tumba de san Adalberto. Sus reliquias no quedaron libres de disputa: en 1038 unos soldados bohemios abrieron el altar tras el cual estaban emparedadas, y el 24 de agosto de ese mismo año fueron llevadas solemnemente a Praga. En 1127 se celebró en Gniezno el hallazgo y la conservación de la cabeza del santo.
El rey Segismundo III Vasa mandó hacer en 1623 un primer relicario ricamente adornado; las tropas suecas lo saquearon en 1655. Peter von der Rennen realizó en 1662 el arca actual, de plata pura. Dentro de este relicario barroco de plata dorada se encuentra un pequeño cofre de madera, probablemente de cedro, del siglo XII, cubierto de relieves.
El relicario se alza en medio del presbiterio, bajo un baldaquino dorado inspirado en el altar de Bernini. Detrás hay una lápida medieval de mármol rojo de 1480. Adalberto es el patrono principal de Polonia, y la catedral conserva sus reliquias como su mayor tesoro.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kathedraal is een driebeukige basiliek met een veelhoekig priesterkoor en een kooromgang. Daaromheen liggen veertien zijkapellen van adellijke families, met graven van aartsbisschoppen en kanunniken.
Bij de ingang hangt het beroemdste kunstwerk: de bronzen deur, omstreeks 1175 gemaakt onder Mieszko III de Oude. Zij werd gegoten volgens de verlorenwasmethode, in een legering van koper en tin met weinig lood. De linkervleugel meet 328 bij 84 centimeter en is uit één stuk gegoten; de rechter, 323 bij 83 centimeter, bestaat uit vierentwintig aaneengesoldeerde delen.
Achttien reliëfs vertellen het leven van Adalbert, van zijn geboorte tot zijn begrafenis. De reeks begint onderaan de linkervleugel en klimt omhoog, om op de rechtervleugel weer af te dalen. Een rand van Maaslands rankwerk met kleine astrologische figuurtjes omlijst het geheel; de kloppers met leeuwenkoppen zijn apart gegoten. De deur gaat alleen bij bijzondere gelegenheden open.
In opschriften die in 1956 werden ontdekt komen de namen petrus en bovo voor; over hen is verder niets bekend.
De kapel van primaat Potocki, gebouwd tussen 1727 en 1730, heeft een laatbarokke ovale koepel van Pompeo Ferrari, het graf van aartsbisschop Teodor Potocki en het grafschrift van Ignacy Krasicki. In de veertiende-eeuwse Sint-Nicolaaskapel staan twee renaissancegrafmonumenten van Bartolommeo Berecci en Hieronim Canavesi, met een Madonnatondo van Giovanni Maria Padovano.
De Łubieński-kapel, gebouwd tussen 1642 en 1648, bewaart het marmeren en albasten graf van aartsbisschop Maciej Łubieński en een altaarstuk uit 1646.
Verder ziet u een groot offeraltaar met een reliëf van Adalbert, de aartsbisschoppelijke zetel en een gotisch kruisbeeld van lindehout uit omstreeks 1430. In de krypte liggen resten van de muren van Mieszko's eerste kerk en de oudste grafinschrijving van het land.
Katedra jest trójnawową bazyliką z wielobocznym prezbiterium i obejściem. Wokół rozmieszczonych jest czternaście kaplic bocznych rodów szlacheckich, z grobami arcybiskupów i kanoników.
Przy wejściu wisi najsłynniejsze dzieło sztuki: drzwi z brązu, wykonane około 1175 roku za czasów Mieszka III Starego. Odlano je metodą traconego wosku, ze stopu miedzi i cyny z niewielką domieszką ołowiu. Lewe skrzydło mierzy 328 na 84 centymetry i zostało odlane z jednego kawałka; prawe, 323 na 83 centymetry, składa się z dwudziestu czterech zlutowanych ze sobą części.
Osiemnaście reliefów opowiada życie Wojciecha, od narodzin po pogrzeb. Cykl zaczyna się u dołu lewego skrzydła i wspina się w górę, by na prawym skrzydle znów opadać. Całość obramowuje bordiura z mozańskiej wici roślinnej z drobnymi figurkami astrologicznymi; kołatki z lwimi głowami odlano osobno. Drzwi otwiera się tylko przy szczególnych okazjach.
W napisach odkrytych w 1956 roku pojawiają się imiona petrus i bovo; poza tym nic o nich nie wiadomo.
Kaplica prymasa Potockiego, wzniesiona w latach 1727-1730, ma późnobarokową owalną kopułę Pompea Ferrariego, grób arcybiskupa Teodora Potockiego oraz epitafium Ignacego Krasickiego. W czternastowiecznej kaplicy św. Mikołaja stoją dwa renesansowe nagrobki Bartolommea Berecciego i Hieronima Canavesiego, z tondem z Madonną Giovanniego Marii Padovana.
Kaplica Łubieńskich, wzniesiona w latach 1642-1648, przechowuje marmurowo-alabastrowy nagrobek arcybiskupa Macieja Łubieńskiego i obraz ołtarzowy z 1646 roku.
Zobaczyć tu można ponadto wielki ołtarz ofiarny z reliefem Wojciecha, tron arcybiskupi i gotycki krucyfiks z drewna lipowego z około 1430 roku. W krypcie zachowały się resztki murów pierwszego kościoła Mieszka i najstarszy napis nagrobny w kraju.
Die Kathedrale ist eine dreischiffige Basilika mit einem polygonalen Chor und einem Chorumgang. Darum herum liegen vierzehn Seitenkapellen adliger Familien, mit Gräbern von Erzbischöfen und Kanonikern.
Am Eingang hängt das berühmteste Kunstwerk: die Bronzetür, um 1175 unter Mieszko III. dem Alten geschaffen. Sie wurde im Wachsausschmelzverfahren gegossen, in einer Legierung aus Kupfer und Zinn mit wenig Blei. Der linke Flügel misst 328 mal 84 Zentimeter und ist aus einem Stück gegossen; der rechte, 323 mal 83 Zentimeter, besteht aus vierundzwanzig zusammengelöteten Teilen.
Achtzehn Reliefs erzählen das Leben Adalberts, von seiner Geburt bis zu seinem Begräbnis. Die Reihe beginnt unten am linken Flügel und steigt empor, um am rechten Flügel wieder abzusteigen. Ein Rand aus maasländischem Rankenwerk mit kleinen astrologischen Figuren rahmt das Ganze ein; die Türklopfer mit Löwenköpfen sind gesondert gegossen. Die Tür wird nur zu besonderen Anlässen geöffnet.
In Inschriften, die 1956 entdeckt wurden, kommen die Namen petrus und bovo vor; über sie ist sonst nichts bekannt.
Die zwischen 1727 und 1730 erbaute Kapelle des Primas Potocki hat eine spätbarocke ovale Kuppel von Pompeo Ferrari, das Grab des Erzbischofs Teodor Potocki und die Grabinschrift des Ignacy Krasicki. In der Nikolauskapelle aus dem vierzehnten Jahrhundert stehen zwei Renaissance-Grabmäler von Bartolommeo Berecci und Hieronim Canavesi, mit einem Madonnentondo von Giovanni Maria Padovano.
Die zwischen 1642 und 1648 erbaute Łubieński-Kapelle bewahrt das Grab aus Marmor und Alabaster des Erzbischofs Maciej Łubieński und ein Altarbild von 1646.
Ferner sehen Sie einen großen Opferaltar mit einem Relief Adalberts, den erzbischöflichen Stuhl und ein gotisches Kruzifix aus Lindenholz von etwa 1430. In der Krypta liegen Reste der Mauern von Mieszkos erster Kirche und die älteste Grabinschrift des Landes.
La cathédrale est une basilique à trois nefs, avec un chœur polygonal et un déambulatoire. Tout autour se trouvent quatorze chapelles latérales de familles nobles, avec les tombeaux d'archevêques et de chanoines.
À l'entrée est suspendue l'œuvre la plus célèbre : la porte de bronze, réalisée vers 1175 sous Mieszko III le Vieux. Elle fut fondue selon la technique de la cire perdue, dans un alliage de cuivre et d'étain à faible teneur en plomb. Le vantail gauche mesure 328 sur 84 centimètres et fut coulé d'une seule pièce ; celui de droite, de 323 sur 83 centimètres, se compose de vingt-quatre éléments soudés ensemble.
Dix-huit reliefs racontent la vie d'Adalbert, de sa naissance à ses funérailles. La série commence au bas du vantail gauche et monte, pour redescendre sur le vantail droit. Une bordure de rinceaux mosans, peuplée de petites figures astrologiques, encadre l'ensemble ; les heurtoirs à têtes de lion ont été coulés à part. La porte ne s'ouvre qu'aux grandes occasions.
Dans des inscriptions découvertes en 1956 figurent les noms petrus et bovo ; on ne sait rien d'autre à leur sujet.
La chapelle du primat Potocki, construite entre 1727 et 1730, possède une coupole ovale de style baroque tardif due à Pompeo Ferrari, le tombeau de l'archevêque Teodor Potocki et l'épitaphe d'Ignacy Krasicki. Dans la chapelle Saint-Nicolas, du quatorzième siècle, se trouvent deux monuments funéraires Renaissance de Bartolommeo Berecci et Hieronim Canavesi, avec un tondo de la Vierge de Giovanni Maria Padovano.
La chapelle Łubieński, construite entre 1642 et 1648, conserve le tombeau de marbre et d'albâtre de l'archevêque Maciej Łubieński et un retable de 1646.
On y voit encore un grand autel du sacrifice orné d'un relief d'Adalbert, la cathèdre archiépiscopale et un crucifix gothique en bois de tilleul des environs de 1430. Dans la crypte se trouvent des vestiges des murs de la première église de Mieszko et la plus ancienne inscription funéraire du pays.
La cattedrale è una basilica a tre navate con presbiterio poligonale e deambulatorio. Tutt'intorno si aprono quattordici cappelle laterali di famiglie nobiliari, con le tombe di arcivescovi e canonici.
All'ingresso si trova l'opera d'arte più celebre: la porta di bronzo, realizzata intorno al 1175 sotto Mieszko III il Vecchio. Fu fusa con il metodo della cera persa, in una lega di rame e stagno con poco piombo. Il battente sinistro misura 328 per 84 centimetri ed è fuso in un unico pezzo; quello destro, di 323 per 83 centimetri, è composto di ventiquattro parti saldate insieme.
Diciotto rilievi raccontano la vita di Adalberto, dalla nascita alla sepoltura. La serie comincia in basso sul battente sinistro e sale, per ridiscendere sul battente destro. Un bordo di tralci mosani con piccole figure astrologiche incornicia l'insieme; i battacchi con teste di leone sono stati fusi a parte. La porta si apre solo in occasioni particolari.
In iscrizioni scoperte nel 1956 compaiono i nomi petrus e bovo; di loro non si sa altro.
La cappella del primate Potocki, costruita tra il 1727 e il 1730, ha una cupola ovale tardobarocca di Pompeo Ferrari, la tomba dell'arcivescovo Teodor Potocki e l'epitaffio di Ignacy Krasicki. Nella cappella di San Nicola, del XIV secolo, si trovano due monumenti sepolcrali rinascimentali di Bartolommeo Berecci e Hieronim Canavesi, con un tondo della Madonna di Giovanni Maria Padovano.
La cappella Łubieński, costruita tra il 1642 e il 1648, conserva la tomba in marmo e alabastro dell'arcivescovo Maciej Łubieński e una pala d'altare del 1646.
Si vedono inoltre un grande altare del sacrificio con un rilievo di Adalberto, la cattedra arcivescovile e un crocifisso gotico in legno di tiglio di circa il 1430. Nella cripta si trovano resti delle mura della prima chiesa di Mieszko e la più antica iscrizione sepolcrale del paese.
La catedral es una basílica de tres naves con presbiterio poligonal y girola. En torno a ella se disponen catorce capillas laterales de familias nobles, con sepulcros de arzobispos y canónigos.
En la entrada se encuentra la obra de arte más célebre: la puerta de bronce, realizada hacia 1175 bajo Miecislao III el Viejo. Fue fundida a la cera perdida, en una aleación de cobre y estaño con poco plomo. La hoja izquierda mide 328 por 84 centímetros y está fundida de una sola pieza; la derecha, de 323 por 83 centímetros, consta de veinticuatro partes soldadas entre sí.
Dieciocho relieves narran la vida de Adalberto, desde su nacimiento hasta su sepultura. La serie comienza en la parte inferior de la hoja izquierda y asciende, para volver a descender en la hoja derecha. Una orla de roleos mosanos con pequeñas figuras astrológicas enmarca el conjunto; los llamadores con cabezas de león se fundieron aparte. La puerta solo se abre en ocasiones especiales.
En unas inscripciones descubiertas en 1956 aparecen los nombres petrus y bovo; de ellos no se sabe nada más.
La capilla del primado Potocki, construida entre 1727 y 1730, tiene una cúpula ovalada de barroco tardío de Pompeo Ferrari, la tumba del arzobispo Teodor Potocki y el epitafio de Ignacy Krasicki. En la capilla de San Nicolás, del siglo XIV, hay dos monumentos funerarios renacentistas de Bartolommeo Berecci y Hieronim Canavesi, con un tondo de la Virgen de Giovanni Maria Padovano.
La capilla Łubieński, construida entre 1642 y 1648, conserva el sepulcro de mármol y alabastro del arzobispo Maciej Łubieński y un retablo de 1646.
Se ven además un gran altar de ofrendas con un relieve de Adalberto, la cátedra arzobispal y un crucifijo gótico de madera de tilo de hacia 1430. En la cripta se conservan restos de los muros de la primera iglesia de Miecislao y la inscripción funeraria más antigua del país.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De feestdag van de heilige Adalbert valt op 23 april, de dag van zijn dood. Hij is de voornaamste patroon van Polen en daarnaast patroon van Tsjechië, van de aartsbisdommen Praag en Esztergom, en van de oblast Kaliningrad.
Het aartsbisdom Gniezno, gesticht in het jaar 1000, is het oudste van Polen; zijn aartsbisschop is primaat van Polen en de kerk is bijna duizend jaar onafgebroken zetel van de Poolse kerkleiding geweest.
Paus Johannes Paulus II bezocht de kathedraal op 3 juni 1979 en kwam in 1997 opnieuw naar Gniezno, toen het duizendste sterfjaar van Adalbert werd gevierd. In het jaar 2000 herdacht de stad het millennium van de Vergadering van Gniezno.
Święto świętego Wojciecha przypada 23 kwietnia, w dniu jego śmierci. Jest on głównym patronem Polski, a ponadto patronem Czech, archidiecezji praskiej i ostrzyhomskiej oraz obwodu kaliningradzkiego.
Archidiecezja gnieźnieńska, założona w 1000 roku, jest najstarsza w Polsce; jej arcybiskup jest prymasem Polski, a kościół ten przez blisko tysiąc lat nieprzerwanie był siedzibą kierownictwa Kościoła w Polsce.
Papież Jan Paweł II odwiedził katedrę 3 czerwca 1979 roku i przybył do Gniezna ponownie w 1997 roku, gdy obchodzono tysiąclecie śmierci Wojciecha. W 2000 roku miasto upamiętniło tysiąclecie zjazdu gnieźnieńskiego.
Der Festtag des heiligen Adalbert fällt auf den 23. April, den Tag seines Todes. Er ist der vornehmste Patron Polens und daneben Patron Tschechiens, der Erzbistümer Prag und Esztergom sowie der Oblast Kaliningrad.
Das im Jahr 1000 gegründete Erzbistum Gniezno ist das älteste Polens; sein Erzbischof ist Primas von Polen, und die Kirche ist seit fast tausend Jahren ununterbrochen Sitz der polnischen Kirchenleitung gewesen.
Papst Johannes Paul II. besuchte die Kathedrale am 3. Juni 1979 und kam 1997 erneut nach Gniezno, als das tausendste Todesjahr Adalberts begangen wurde. Im Jahr 2000 gedachte die Stadt des Millenniums des Akts von Gniezno.
La fête de saint Adalbert tombe le 23 avril, jour de sa mort. Il est le principal patron de la Pologne et, en outre, patron de la Tchéquie, des archidiocèses de Prague et d'Esztergom, et de l'oblast de Kaliningrad.
L'archidiocèse de Gniezno, fondé en l'an 1000, est le plus ancien de Pologne ; son archevêque est primat de Pologne et l'église a été, pendant près de mille ans sans interruption, le siège de la direction de l'Église polonaise.
Le pape Jean-Paul II visita la cathédrale le 3 juin 1979 et revint à Gniezno en 1997, lorsqu'on célébra le millénaire de la mort d'Adalbert. En l'an 2000, la ville commémora le millénaire du congrès de Gniezno.
La festa di sant'Adalberto cade il 23 aprile, giorno della sua morte. Egli è il patrono principale della Polonia e inoltre patrono della Repubblica Ceca, delle arcidiocesi di Praga e di Esztergom e dell'oblast' di Kaliningrad.
L'arcidiocesi di Gniezno, fondata nell'anno 1000, è la più antica della Polonia; il suo arcivescovo è primate di Polonia e la chiesa è stata per quasi mille anni sede ininterrotta della guida della Chiesa polacca.
Papa Giovanni Paolo II visitò la cattedrale il 3 giugno 1979 e tornò a Gniezno nel 1997, quando si celebrava il millesimo anniversario della morte di Adalberto. Nell'anno 2000 la città commemorò il millennio del Congresso di Gniezno.
La fiesta de san Adalberto se celebra el 23 de abril, día de su muerte. Es el patrono principal de Polonia y, además, patrono de Chequia, de las archidiócesis de Praga y Esztergom y del óblast de Kaliningrado.
La archidiócesis de Gniezno, fundada en el año 1000, es la más antigua de Polonia; su arzobispo es primado de Polonia y la iglesia ha sido durante casi mil años sede ininterrumpida de la jerarquía eclesiástica polaca.
El papa Juan Pablo II visitó la catedral el 3 de junio de 1979 y volvió a Gniezno en 1997, cuando se celebró el milésimo aniversario de la muerte de Adalberto. En el año 2000 la ciudad conmemoró el milenario del Congreso de Gniezno.
