GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Volgens de plaatselijke overlevering stond er omstreeks 635 al een kerkje in Halle, gesticht door Woubert en Berthilde bij een bron en een boom waarin een Mariabeeld hing. Van die vroegste periode is weinig met zekerheid bekend.
Het keerpunt kwam in 1267. In dat jaar schonk de graaf van Henegouwen een Mariabeeld aan Halle. Het maakte deel uit van de erfenis die Sophie van Thüringen van haar moeder, de heilige Elisabeth van Hongarije, had ontvangen. Rond dit beeld ontstond in korte tijd een drukke bedevaart.
De oude kerk werd daardoor te klein. In 1341 werd de eerste steen gelegd voor een nieuwe kerk in gotische stijl, meer bepaald in de Brabantse gotiek. De wijding vond in 1409 plaats; een bron noemt daarbij 24 februari 1409 en de wijding door aartsbisschop Pierre d'Ailly, een andere geeft 1410. Aan de toren werd tot 1470 doorgewerkt.
Daarna groeide het gebouw verder. In 1440 kwam het doopkapelletje tot stand en in 1467 de Trazegnieskapel. In 1438 werd de kerk een collegiale kerk, met een eigen kapittel van kanunniken.
De stad werd meermalen belegerd, in 1489 en in 1580. Bij het beleg van 24 juni 1489 door Filips van Kleef zou de Zwarte Madonna volgens de overlevering de kanonskogels in haar mantel hebben opgevangen; het kruitspoor zou haar donkere kleur verklaren.
Paus Pius XII verhief de kerk in 1946 tot basiliek, vanwege het belang van de bedevaart. Tussen 1986 en 2015 werd het gebouw in etappes gerestaureerd; in mei 2015 ging het weer volledig open.
Według miejscowej tradycji już około 635 roku stał w Halle niewielki kościół, ufundowany przez Wouberta i Bertyldę przy źródle i przy drzewie, w którym zawieszona była figura Matki Bożej. O tym najwcześniejszym okresie niewiele wiadomo na pewno.
Punkt zwrotny nastąpił w 1267 roku. W tym roku hrabia Hainaut podarował Halle figurę Matki Bożej. Należała ona do spadku, który Zofia Turyńska otrzymała po swojej matce, świętej Elżbiecie Węgierskiej. Wokół tej figury w krótkim czasie rozwinął się ożywiony ruch pielgrzymkowy.
Stary kościół stał się przez to za mały. W 1341 roku położono kamień węgielny pod nowy kościół w stylu gotyckim, a ściślej w gotyku brabanckim. Poświęcenie odbyło się w 1409 roku; jedno ze źródeł podaje datę 24 lutego 1409 roku i mówi, że dokonał go arcybiskup Pierre d'Ailly, inne wskazuje rok 1410. Prace przy wieży trwały do 1470 roku.
Później budowla dalej się rozrastała. W 1440 roku powstała kaplica chrzcielna, a w 1467 roku kaplica Trazegnies. W 1438 roku kościół stał się kolegiatą z własną kapitułą kanoników.
Miasto było wielokrotnie oblegane, w 1489 i w 1580 roku. Podczas oblężenia 24 czerwca 1489 roku przez Filipa z Kleve Czarna Madonna miała, jak głosi tradycja, chwytać kule armatnie w swój płaszcz; ślad prochu miałby tłumaczyć jej ciemną barwę.
Papież Pius XII podniósł kościół w 1946 roku do godności bazyliki ze względu na znaczenie tutejszego sanktuarium. W latach 1986-2015 budowlę restaurowano etapami; w maju 2015 roku otwarto ją ponownie w całości.
Der örtlichen Überlieferung zufolge stand um 635 bereits eine kleine Kirche in Halle, gestiftet von Woubert und Berthilde bei einer Quelle und einem Baum, in dem ein Marienbild hing. Aus jener frühesten Zeit ist wenig mit Sicherheit bekannt.
Die Wende kam 1267. In jenem Jahr schenkte der Graf von Hennegau Halle ein Marienbild. Es gehörte zum Erbe, das Sophie von Thüringen von ihrer Mutter, der heiligen Elisabeth von Ungarn, erhalten hatte. Um dieses Bild entstand binnen kurzer Zeit eine rege Wallfahrt.
Die alte Kirche wurde dadurch zu klein. 1341 wurde der Grundstein für eine neue Kirche im gotischen Stil gelegt, genauer in brabantischer Gotik. Die Weihe fand 1409 statt; eine Quelle nennt dabei den 24. Februar 1409 und die Weihe durch Erzbischof Pierre d'Ailly, eine andere gibt 1410 an. Am Turm wurde bis 1470 weitergebaut.
Danach wuchs das Gebäude weiter. 1440 entstand die Taufkapelle und 1467 die Trazegnies-Kapelle. 1438 wurde die Kirche eine Stiftskirche mit einem eigenen Kanonikerkapitel.
Die Stadt wurde mehrfach belagert, 1489 und 1580. Bei der Belagerung vom 24. Juni 1489 durch Philipp von Kleve soll die Schwarze Madonna der Überlieferung nach die Kanonenkugeln in ihrem Mantel aufgefangen haben; die Pulverspuren sollen ihre dunkle Farbe erklären.
Papst Pius XII. erhob die Kirche 1946 wegen der Bedeutung der Wallfahrt zur Basilika. Zwischen 1986 und 2015 wurde das Gebäude in Etappen restauriert; im Mai 2015 öffnete es wieder vollständig.
Selon la tradition locale, une petite église existait déjà à Hal vers 635, fondée par Woubert et Berthilde auprès d'une source et d'un arbre dans lequel était suspendue une statue de la Vierge. De cette époque très ancienne, on sait peu de chose avec certitude.
Le tournant se produisit en 1267. Cette année-là, le comte de Hainaut offrit à Hal une statue de la Vierge. Elle faisait partie de l'héritage que Sophie de Thuringe avait reçu de sa mère, sainte Élisabeth de Hongrie. Autour de cette statue naquit en peu de temps un pèlerinage très fréquenté.
L'ancienne église en devint trop petite. En 1341 fut posée la première pierre d'une nouvelle église de style gothique, plus précisément du gothique brabançon. La consécration eut lieu en 1409 ; une source avance le 24 février 1409 et la consécration par l'archevêque Pierre d'Ailly, une autre donne 1410. Les travaux de la tour se poursuivirent jusqu'en 1470.
L'édifice continua ensuite de croître. En 1440 fut aménagée la petite chapelle baptismale, et en 1467 la chapelle de Trazegnies. En 1438, l'église devint collégiale, dotée de son propre chapitre de chanoines.
La ville fut assiégée à plusieurs reprises, en 1489 et en 1580. Lors du siège du 24 juin 1489 par Philippe de Clèves, la Vierge noire aurait, selon la tradition, recueilli les boulets de canon dans son manteau ; les traces de poudre expliqueraient sa couleur sombre.
Le pape Pie XII éleva l'église au rang de basilique en 1946, en raison de l'importance du pèlerinage. De 1986 à 2015, l'édifice fut restauré par étapes ; en mai 2015, il rouvrit entièrement.
Secondo la tradizione locale, già verso il 635 esisteva a Halle una chiesetta, fondata da Woubert e Berthilde presso una sorgente e un albero in cui era appesa un'immagine della Vergine. Di quel periodo più antico si sa poco con certezza.
La svolta venne nel 1267. In quell'anno il conte di Hainaut donò a Halle una statua della Vergine, parte dell'eredità che Sofia di Turingia aveva ricevuto dalla madre, sant'Elisabetta d'Ungheria. Attorno a quell'immagine nacque in breve tempo un pellegrinaggio assai frequentato.
La vecchia chiesa divenne così troppo piccola. Nel 1341 fu posta la prima pietra di una nuova chiesa in stile gotico, più precisamente nel gotico brabantino. La consacrazione avvenne nel 1409: una fonte indica il 24 febbraio 1409 e attribuisce il rito all'arcivescovo Pierre d'Ailly, un'altra riporta il 1410. I lavori alla torre proseguirono fino al 1470.
In seguito l'edificio continuò a crescere. Nel 1440 fu realizzato il battistero e nel 1467 la cappella dei Trazegnies. Nel 1438 la chiesa divenne collegiata, con un proprio capitolo di canonici.
La città fu assediata più volte, nel 1489 e nel 1580. Durante l'assedio del 24 giugno 1489 da parte di Filippo di Clèves la Madonna Nera avrebbe, secondo la tradizione, raccolto nel suo manto le palle di cannone; la traccia della polvere da sparo spiegherebbe il suo colore scuro.
Papa Pio XII elevò la chiesa a basilica nel 1946, in ragione dell'importanza del pellegrinaggio. Tra il 1986 e il 2015 l'edificio fu restaurato per tappe; nel maggio 2015 riaprì interamente.
Según la tradición local, hacia el año 635 había ya en Halle una pequeña iglesia, fundada por Woubert y Berthilde junto a una fuente y a un árbol en el que colgaba una imagen de la Virgen. De aquella época primerísima se sabe poco con certeza.
El giro llegó en 1267. Ese año el conde de Henao regaló a Halle una imagen de la Virgen. Formaba parte de la herencia que Sofía de Turingia había recibido de su madre, santa Isabel de Hungría. En torno a esa imagen surgió en poco tiempo una concurrida peregrinación.
La iglesia antigua se quedó por ello pequeña. En 1341 se colocó la primera piedra de un templo nuevo en estilo gótico, más concretamente en gótico brabanzón. La consagración tuvo lugar en 1409; una fuente menciona el 24 de febrero de 1409 y la consagración por el arzobispo Pierre d'Ailly, otra da 1410. En la torre se siguió trabajando hasta 1470.
Después el edificio siguió creciendo. En 1440 se construyó el pequeño baptisterio y en 1467 la capilla de Trazegnies. En 1438 la iglesia pasó a ser colegiata, con cabildo propio de canónigos.
La ciudad fue asediada varias veces, en 1489 y en 1580. Durante el asedio del 24 de junio de 1489 por Felipe de Cleves, la Virgen Negra habría recogido, según la tradición, las balas de cañón en su manto; el rastro de la pólvora explicaría su color oscuro.
El papa Pío XII elevó el templo a basílica en 1946, por la importancia de la peregrinación. Entre 1986 y 2015 el edificio se restauró por etapas; en mayo de 2015 volvió a abrirse por completo.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt de Zwarte Madonna van Halle, ook Onze-Lieve-Vrouw van Halle genoemd. Het is een houten beeld van vijfennegentig centimeter hoog en vijfentwintig centimeter breed.
Het beeld toont Maria als Virgo lactans, de zogende Maagd. Maria draagt een blauwe mantel en een witte sluier, en zowel zij als het Kind draagt een koninklijke kroon.
Over de ouderdom lopen de gegevens uiteen; doorgaans wordt het beeld in de twaalfde eeuw geplaatst en wordt het als een geschenk uit de nalatenschap van de heilige Elisabeth van Hongarije beschouwd. In 1267 kwam het als geschenk van de graaf van Henegouwen naar Halle.
De donkere kleur is volgens onderzoek het gevolg van oxidatie van het zilver waarmee het beeld is bekleed. De plaatselijke overlevering houdt het op de kruitdamp van de belegeringen, en verbindt die verklaring met het verhaal van de opgevangen kanonskogels.
Czczona jest tu Czarna Madonna z Halle, zwana także Matką Bożą z Halle. To drewniana figura o wysokości dziewięćdziesięciu pięciu centymetrów i szerokości dwudziestu pięciu centymetrów.
Rzeźba ukazuje Maryję jako Virgo lactans, Dziewicę karmiącą. Maryja ma niebieski płaszcz i biały welon, a zarówno ona, jak i Dzieciątko noszą królewską koronę.
Co do wieku figury dane się różnią; zazwyczaj umieszcza się ją w dwunastym wieku i uważa za dar ze spuścizny po świętej Elżbiecie Węgierskiej. W 1267 roku trafiła do Halle jako podarunek hrabiego Hainaut.
Ciemna barwa jest, według badań, skutkiem utlenienia srebra, którym figura została pokryta. Miejscowa tradycja przypisuje ją dymowi prochowemu z oblężeń i łączy to wyjaśnienie z opowieścią o schwytanych kulach armatnich.
Verehrt wird die Schwarze Madonna von Halle, auch Unsere Liebe Frau von Halle genannt. Es ist eine hölzerne Figur von fünfundneunzig Zentimetern Höhe und fünfundzwanzig Zentimetern Breite.
Das Bild zeigt Maria als Virgo lactans, als stillende Jungfrau. Maria trägt einen blauen Mantel und einen weißen Schleier, und sowohl sie als auch das Kind tragen eine Königskrone.
Über das Alter gehen die Angaben auseinander; meist wird das Bild ins zwölfte Jahrhundert datiert und als Geschenk aus dem Nachlass der heiligen Elisabeth von Ungarn betrachtet. 1267 kam es als Geschenk des Grafen von Hennegau nach Halle.
Die dunkle Farbe ist Untersuchungen zufolge die Folge der Oxidation des Silbers, mit dem die Figur überzogen ist. Die örtliche Überlieferung führt sie auf den Pulverdampf der Belagerungen zurück und verbindet diese Erklärung mit der Erzählung von den aufgefangenen Kanonenkugeln.
On vénère ici la Vierge noire de Hal, appelée aussi Notre-Dame de Hal. C'est une statue de bois de quatre-vingt-quinze centimètres de haut et de vingt-cinq centimètres de large.
Elle représente Marie en Virgo lactans, la Vierge allaitante. Marie porte un manteau bleu et un voile blanc, et elle comme l'Enfant sont ceints d'une couronne royale.
Sur son âge, les données divergent ; on situe généralement la statue au XIIe siècle et on la tient pour un présent issu de la succession de sainte Élisabeth de Hongrie. En 1267, elle arriva à Hal comme don du comte de Hainaut.
La couleur sombre s'explique, d'après les analyses, par l'oxydation de l'argent qui revêt la statue. La tradition locale l'attribue à la fumée de poudre des sièges et rattache cette explication au récit des boulets recueillis.
Si venera la Madonna Nera di Halle, detta anche Nostra Signora di Halle. È una statua lignea alta novantacinque centimetri e larga venticinque.
L'immagine mostra Maria come Virgo lactans, la Vergine che allatta. Maria indossa un manto azzurro e un velo bianco, e sia lei sia il Bambino portano una corona regale.
Sull'età della scultura i dati divergono; di norma la si colloca nel XII secolo e la si considera un dono proveniente dall'eredità di sant'Elisabetta d'Ungheria. Nel 1267 giunse a Halle come dono del conte di Hainaut.
Il colore scuro è, secondo gli studi, l'effetto dell'ossidazione dell'argento che riveste la statua. La tradizione locale lo attribuisce invece al fumo della polvere da sparo degli assedi, e collega questa spiegazione al racconto delle palle di cannone raccolte nel manto.
Se venera a la Virgen Negra de Halle, llamada también Nuestra Señora de Halle. Es una talla de madera de noventa y cinco centímetros de alto y veinticinco de ancho.
La imagen muestra a María como Virgo lactans, la Virgen de la leche. María viste manto azul y velo blanco, y tanto ella como el Niño llevan corona real.
Sobre su antigüedad los datos discrepan; por lo general se sitúa la talla en el siglo XII y se considera un regalo procedente del legado de santa Isabel de Hungría. En 1267 llegó a Halle como donación del conde de Henao.
El color oscuro se debe, según los estudios, a la oxidación de la plata que recubre la imagen. La tradición local lo atribuye al humo de la pólvora de los asedios y enlaza esa explicación con el relato de las balas de cañón recogidas.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De basiliek is een uitgesproken voorbeeld van de Brabantse gotiek. De zware vierkante toren telt vijf geledingen en reikt tot eenenzeventig meter. Hij wordt geflankeerd door vijf torentjes en herbergt een beiaard van vierenvijftig klokken en een klokkenmuseum.
Onder de toren ziet u in een nis ongeveer dertig kanonskogels liggen, afkomstig van het beleg van 1580. Zij horen bij het verhaal dat de stad aan de bescherming van haar Madonna toeschrijft.
Het kostbaarste kunstwerk is het albasten altaarstuk van Jean Mone uit 1533, dat in de Trazegnieskapel staat. Het werd door keizer Karel V geschonken, draagt de naam van de kunstenaar en verbeeldt in medaillons de zeven sacramenten, met Sint-Maarten te paard in het midden. Het geldt als het oudste bewaarde retabel van België in Italiaanse renaissancestijl.
Bij de ingang van het koor staat het beeld van de heilige Joachim, opgericht voor een jong gestorven kind van koning Lodewijk XI. Verder hangt er een wandtapijt naar ontwerpen van Rafaël, geweven door Jan Raes en Jacob Geubels tussen 1610 en 1620, met Paulus en Barnabas te Lystra, en een schilderij van Cornelis de Vos uit 1650.
De schatkamer bewaart goudsmeedwerk dat pelgrims en vorsten schonken, waaronder een reliekhouder van Lodewijk XI en een monstrans van Hendrik VIII.
Tot de latere uitbreidingen horen het doopkapelletje van 1440 en de Trazegnieskapel van 1467. Na een restauratie die van 1986 tot 2015 duurde, is het gebouw sinds mei 2015 weer in zijn geheel toegankelijk.
Bazylika jest wyrazistym przykładem gotyku brabanckiego. Masywna kwadratowa wieża ma pięć kondygnacji i sięga siedemdziesięciu jeden metrów. Flankuje ją pięć wieżyczek, a we wnętrzu mieści się carillon złożony z pięćdziesięciu czterech dzwonów oraz muzeum dzwonów.
Pod wieżą zobaczą Państwo we wnęce około trzydziestu kul armatnich pochodzących z oblężenia z 1580 roku. Należą one do opowieści, którą miasto zawdzięcza opiece swojej Madonny.
Najcenniejszym dziełem sztuki jest alabastrowy ołtarz Jeana Mone z 1533 roku, stojący w kaplicy Trazegnies. Ofiarował go cesarz Karol V, nosi on nazwisko artysty i przedstawia w medalionach siedem sakramentów, ze świętym Marcinem na koniu pośrodku. Uchodzi za najstarszy zachowany retabulum w Belgii wykonany w stylu włoskiego renesansu.
Przy wejściu do prezbiterium stoi figura świętego Joachima, wzniesiona dla zmarłego w dzieciństwie potomka króla Ludwika XI. Wisi tu ponadto tkanina według projektów Rafaela, utkana przez Jana Raesa i Jacoba Geubelsa w latach 1610-1620, przedstawiająca Pawła i Barnabę w Listrze, oraz obraz Cornelisa de Vos z 1650 roku.
W skarbcu przechowuje się złotnictwo ofiarowane przez pielgrzymów i władców, w tym relikwiarz Ludwika XI i monstrancję Henryka VIII.
Do późniejszych rozbudów należą kaplica chrzcielna z 1440 roku i kaplica Trazegnies z 1467 roku. Po restauracji, która trwała od 1986 do 2015 roku, budowla jest od maja 2015 roku znów w całości dostępna.
Die Basilika ist ein ausgeprägtes Beispiel der brabantischen Gotik. Der schwere viereckige Turm zählt fünf Geschosse und reicht bis einundsiebzig Meter. Er wird von fünf Türmchen flankiert und beherbergt ein Glockenspiel aus vierundfünfzig Glocken sowie ein Glockenmuseum.
Unter dem Turm sehen Sie in einer Nische etwa dreißig Kanonenkugeln liegen, die von der Belagerung des Jahres 1580 stammen. Sie gehören zu der Erzählung, die die Stadt dem Schutz ihrer Madonna zuschreibt.
Das kostbarste Kunstwerk ist der Alabasteraltar von Jean Mone aus dem Jahr 1533, der in der Trazegnies-Kapelle steht. Er wurde von Kaiser Karl V. gestiftet, trägt den Namen des Künstlers und stellt in Medaillons die sieben Sakramente dar, mit dem heiligen Martin zu Pferd in der Mitte. Er gilt als das älteste erhaltene Retabel Belgiens im italienischen Renaissancestil.
Am Eingang des Chores steht die Figur des heiligen Joachim, errichtet für ein früh verstorbenes Kind König Ludwigs XI. Weiter hängt dort ein Wandteppich nach Entwürfen Raffaels, zwischen 1610 und 1620 von Jan Raes und Jacob Geubels gewebt, mit Paulus und Barnabas in Lystra, sowie ein Gemälde von Cornelis de Vos aus dem Jahr 1650.
Die Schatzkammer bewahrt Goldschmiedearbeiten, die Pilger und Fürsten stifteten, darunter ein Reliquiar Ludwigs XI. und eine Monstranz Heinrichs VIII.
Zu den späteren Erweiterungen gehören die Taufkapelle von 1440 und die Trazegnies-Kapelle von 1467. Nach einer Restaurierung, die von 1986 bis 2015 dauerte, ist das Gebäude seit Mai 2015 wieder in seiner Gesamtheit zugänglich.
La basilique est un exemple caractéristique du gothique brabançon. La lourde tour carrée compte cinq niveaux et s'élève à soixante et onze mètres. Elle est flanquée de cinq tourelles et abrite un carillon de cinquante-quatre cloches ainsi qu'un musée des cloches.
Sous la tour, vous verrez dans une niche une trentaine de boulets de canon, provenant du siège de 1580. Ils appartiennent au récit que la ville attribue à la protection de sa Vierge.
L'œuvre la plus précieuse est le retable d'albâtre de Jean Mone, daté de 1533, qui se trouve dans la chapelle de Trazegnies. Offert par l'empereur Charles Quint, il porte le nom de l'artiste et figure dans des médaillons les sept sacrements, avec saint Martin à cheval au centre. Il passe pour le plus ancien retable conservé de Belgique en style Renaissance italienne.
À l'entrée du chœur se dresse la statue de saint Joachim, érigée pour un enfant du roi Louis XI mort en bas âge. On y voit encore une tapisserie d'après des cartons de Raphaël, tissée par Jan Raes et Jacob Geubels entre 1610 et 1620, représentant Paul et Barnabé à Lystres, ainsi qu'un tableau de Cornelis de Vos de 1650.
Le trésor conserve des pièces d'orfèvrerie offertes par des pèlerins et des souverains, dont un reliquaire de Louis XI et un ostensoir d'Henri VIII.
Parmi les ajouts plus tardifs figurent la petite chapelle baptismale de 1440 et la chapelle de Trazegnies de 1467. Au terme d'une restauration menée de 1986 à 2015, l'édifice est de nouveau accessible dans son intégralité depuis mai 2015.
La basilica è un esempio spiccato del gotico brabantino. La massiccia torre quadrata si articola in cinque ordini e raggiunge i settantun metri. È fiancheggiata da cinque torrette e ospita un carillon di cinquantaquattro campane e un museo delle campane.
Sotto la torre vedrete in una nicchia una trentina di palle di cannone, provenienti dall'assedio del 1580. Appartengono al racconto con cui la città spiega la protezione della sua Madonna.
L'opera d'arte più preziosa è il retablo in alabastro di Jean Mone del 1533, collocato nella cappella dei Trazegnies. Fu donato dall'imperatore Carlo V, reca il nome dell'artista e raffigura in medaglioni i sette sacramenti, con san Martino a cavallo al centro. È considerato il più antico retablo conservato in Belgio in stile rinascimentale italiano.
All'ingresso del coro si erge la statua di san Gioacchino, eretta per un figlio del re Luigi XI morto in tenera età. Si trovano inoltre un arazzo su disegni di Raffaello, tessuto da Jan Raes e Jacob Geubels tra il 1610 e il 1620, con Paolo e Barnaba a Listra, e un dipinto di Cornelis de Vos del 1650.
Il tesoro conserva oreficerie donate da pellegrini e sovrani, fra cui un reliquiario di Luigi XI e un ostensorio di Enrico VIII.
Tra gli ampliamenti successivi vi sono il battistero del 1440 e la cappella dei Trazegnies del 1467. Dopo un restauro durato dal 1986 al 2015, dal maggio 2015 l'edificio è di nuovo accessibile per intero.
La basílica es un ejemplo señalado del gótico brabanzón. La pesada torre cuadrada consta de cinco cuerpos y alcanza los setenta y un metros. La flanquean cinco torrecillas y alberga un carillón de cincuenta y cuatro campanas y un museo de campanas.
Bajo la torre verá, en una hornacina, unas treinta balas de cañón procedentes del asedio de 1580. Forman parte del relato que la ciudad atribuye a la protección de su Virgen.
La obra de arte más valiosa es el retablo de alabastro de Jean Mone, de 1533, que se encuentra en la capilla de Trazegnies. Fue donado por el emperador Carlos V, lleva el nombre del artista y representa en medallones los siete sacramentos, con san Martín a caballo en el centro. Está considerado el retablo más antiguo de Bélgica en estilo renacentista italiano.
A la entrada del coro se alza la imagen de san Joaquín, erigida por un hijo del rey Luis XI muerto en la infancia. Cuelga además un tapiz según diseños de Rafael, tejido por Jan Raes y Jacob Geubels entre 1610 y 1620, con Pablo y Bernabé en Listra, y un cuadro de Cornelis de Vos de 1650.
La cámara del tesoro guarda obras de orfebrería donadas por peregrinos y soberanos, entre ellas un relicario de Luis XI y una custodia de Enrique VIII.
Entre las ampliaciones posteriores figuran el baptisterio de 1440 y la capilla de Trazegnies de 1467. Tras una restauración que duró de 1986 a 2015, el edificio vuelve a ser accesible en su totalidad desde mayo de 2015.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De grootste dag van het jaar is Pinksterzondag. Dan trekt de Mariaprocessie met de Zwarte Madonna door de straten van Halle, georganiseerd door de Broederschap van Onze-Lieve-Vrouw van Halle.
Daarnaast wordt op 8 september het feest van Maria Geboorte gevierd, waaraan in Halle de zogenoemde kleine WEGOM is verbonden, een kortere ommegang door de stad.
De maand mei is van oudsher de maand waarin de bedevaartgroepen naar Halle komen. Uit heel Brabant en daarbuiten trekken dan parochies en verenigingen naar de basiliek om er voor het genadebeeld te bidden.
De devotie is eeuwenoud en trok ook vorsten aan. In de schatkamer herinneren giften van koning Lodewijk XI van Frankrijk en koning Hendrik VIII van Engeland aan dat verleden. Ook de titel van basiliek, die paus Pius XII in 1946 verleende, werd uitdrukkelijk toegekend vanwege het belang van deze bedevaart.
Het beeld zelf blijft het middelpunt: klein, donker en gekroond, en sinds 1267 het hart van het religieuze leven van de stad en van haar bedevaart.
Największym dniem roku jest niedziela Zesłania Ducha Świętego. Ulicami Halle przechodzi wtedy procesja maryjna z Czarną Madonną, organizowana przez Bractwo Matki Bożej z Halle.
Ponadto 8 września obchodzi się święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, z którym w Halle związany jest tak zwany mały WEGOM, krótszy obchód wokół miasta.
Maj jest od dawna miesiącem, w którym do Halle przybywają grupy pielgrzymkowe. Z całej Brabancji i spoza niej ciągną wtedy parafie i stowarzyszenia do bazyliki, aby modlić się przed łaskami słynącą figurą.
Kult jest tu wielowiekowy i przyciągał również władców. W skarbcu o tej przeszłości przypominają dary króla Francji Ludwika XI i króla Anglii Henryka VIII. Także tytuł bazyliki, nadany przez papieża Piusa XII w 1946 roku, przyznano wyraźnie ze względu na znaczenie tego sanktuarium.
Sama figura pozostaje centrum: mała, ciemna i ukoronowana, a od 1267 roku stanowiąca serce życia religijnego miasta i jego pielgrzymek.
Der größte Tag des Jahres ist der Pfingstsonntag. Dann zieht die Marienprozession mit der Schwarzen Madonna durch die Straßen von Halle, veranstaltet von der Bruderschaft Unserer Lieben Frau von Halle.
Daneben wird am 8. September das Fest Mariä Geburt gefeiert, mit dem in Halle die sogenannte kleine WEGOM verbunden ist, ein kürzerer Umgang durch die Stadt.
Der Mai ist seit jeher der Monat, in dem die Wallfahrtsgruppen nach Halle kommen. Aus ganz Brabant und darüber hinaus ziehen dann Pfarreien und Vereine zur Basilika, um dort vor dem Gnadenbild zu beten.
Die Andacht ist jahrhundertealt und zog auch Fürsten an. In der Schatzkammer erinnern Gaben von König Ludwig XI. von Frankreich und König Heinrich VIII. von England an diese Vergangenheit. Auch der Titel einer Basilika, den Papst Pius XII. 1946 verlieh, wurde ausdrücklich wegen der Bedeutung dieser Wallfahrt zuerkannt.
Das Bild selbst bleibt der Mittelpunkt: klein, dunkel und gekrönt, und seit 1267 das Herz des religiösen Lebens der Stadt und ihrer Wallfahrt.
Le plus grand jour de l'année est le dimanche de Pentecôte. La procession mariale porte alors la Vierge noire à travers les rues de Hal ; elle est organisée par la Confrérie de Notre-Dame de Hal.
Le 8 septembre, on célèbre en outre la fête de la Nativité de Marie, à laquelle est liée à Hal le petit WEGOM, un tour de ville plus court.
Le mois de mai est depuis toujours celui où les groupes de pèlerins gagnent Hal. De tout le Brabant et de plus loin encore, paroisses et associations se rendent alors à la basilique pour prier devant la statue miraculeuse.
Cette dévotion est séculaire et attira aussi des souverains. Au trésor, des dons du roi Louis XI de France et du roi Henri VIII d'Angleterre rappellent ce passé. Le titre de basilique, accordé par le pape Pie XII en 1946, le fut lui aussi expressément en raison de l'importance de ce pèlerinage.
La statue elle-même demeure le centre de tout : petite, sombre et couronnée, elle est depuis 1267 le cœur de la vie religieuse de la ville et de son pèlerinage.
Il giorno più grande dell'anno è la domenica di Pentecoste. Allora la processione mariana porta la Madonna Nera per le strade di Halle, organizzata dalla Confraternita di Nostra Signora di Halle.
L'8 settembre si celebra inoltre la festa della Natività di Maria, alla quale a Halle è legata la cosiddetta piccola WEGOM, un giro più breve per la città.
Maggio è da sempre il mese in cui i gruppi di pellegrini vengono a Halle. Da tutto il Brabante e oltre parrocchie e associazioni si recano allora alla basilica per pregare davanti alla statua miracolosa.
La devozione è secolare e attirò anche i sovrani. Nel tesoro i doni del re Luigi XI di Francia e del re Enrico VIII d'Inghilterra ricordano quel passato. Anche il titolo di basilica, concesso da papa Pio XII nel 1946, fu attribuito espressamente per l'importanza di questo pellegrinaggio.
La statua resta il centro di tutto: piccola, scura e coronata, e dal 1267 cuore della vita religiosa della città e del suo pellegrinaggio.
El día grande del año es el domingo de Pentecostés. Entonces la procesión mariana recorre con la Virgen Negra las calles de Halle, organizada por la Cofradía de Nuestra Señora de Halle.
El 8 de septiembre se celebra además la fiesta de la Natividad de María, a la que en Halle va unida la llamada pequeña WEGOM, una vuelta más corta por la ciudad.
El mes de mayo es desde antiguo el mes en que los grupos de peregrinos acuden a Halle. De todo Brabante y de más allá llegan entonces parroquias y asociaciones a la basílica para orar ante la imagen milagrosa.
La devoción es secular y atrajo también a los soberanos. En la cámara del tesoro, las donaciones del rey Luis XI de Francia y del rey Enrique VIII de Inglaterra recuerdan ese pasado. También el título de basílica, concedido por el papa Pío XII en 1946, se otorgó expresamente por la importancia de esta peregrinación.
La imagen misma sigue siendo el centro: pequeña, oscura y coronada, y desde 1267 el corazón de la vida religiosa de la ciudad y de su peregrinación.
