MáriapócsMáriapócsMáriapócsMáriapócsMáriapócsMáriapócs

De icoon van de Moeder Gods werd geschilderd in opdracht van een man die uit Turkse gevangenschap was vrijgekomen. Van het oorspronkelijke werk zijn vooral de gezichten van Maria en het Kind bewaard gebleven, en die verkeren in slechte staat.

Op 4 november 1696 begon de icoon te wenen. Het verschijnsel hield twee weken aan. Kerkelijke en wereldlijke gezagsdragers onderzochten het en verklaarden de tranen echt. Er werden gebedsverhoringen en genezingen opgetekend.

Op 8 december van hetzelfde jaar weende de icoon opnieuw, elf dagen lang. In februari 1697 liet keizer Leopold I haar ondanks bezwaren van de gelovigen naar Wenen overbrengen. Daar kreeg zij een plaats boven het hoogaltaar van de Stephansdom; de Oostenrijkers noemen haar Maria Pötsch. Sinds haar aankomst heeft zij niet meer geweend.

In 1707 kwam een kopie naar Máriapócs. In augustus 1715 weende ook dit beeld. Een vermogende edelman schonk twee kronen voor Maria en het Kind, en over het schilderij werd een zilveren bekleding aangebracht.

De toeloop maakte een grotere kerk nodig. De bouw begon in 1731 onder bisschop György Bizáncy en kwam na diens dood in 1733 stil te liggen. Tegen 1748 stonden de muren van het heiligdom. Bisschop Mihály Mánuel Olsavszky zette het werk voort en wijdde de kerk in 1749.

In 1751 werd de eerste steen van het klooster gelegd; in 1753 was het hele complex gewijd. De kerk zelf was in 1756 voltooid. De torens volgden pas in 1856.

Van 3 tot 19 december 1905 weende de icoon voor de derde maal. Een onderzoekscommissie van artsen, wetenschappers en theologen, onder wie ook protestanten en joden, verklaarde de tranen echt.

Paus Pius XII verhief de kerk tot basiliek; kardinaal József Mindszenty ging bij die gelegenheid voor. Op 18 augustus 1991 vierde paus Johannes Paulus II hier de goddelijke liturgie samen met Szilárd Keresztes, de grieks-katholieke bisschop van Hajdúdorog.

Ikonę Matki Bożej namalowano na zlecenie człowieka, który wyszedł z tureckiej niewoli. Z pierwotnego dzieła zachowały się przede wszystkim twarze Maryi i Dzieciątka, a i one są w złym stanie.

4 listopada 1696 roku ikona zaczęła płakać. Zjawisko trwało dwa tygodnie. Władze kościelne i świeckie zbadały je i uznały łzy za prawdziwe. Odnotowano wysłuchane modlitwy i uzdrowienia.

8 grudnia tego samego roku ikona zapłakała ponownie, przez jedenaście dni. W lutym 1697 roku cesarz Leopold I kazał ją, mimo sprzeciwu wiernych, przewieźć do Wiednia. Tam otrzymała miejsce nad ołtarzem głównym katedry świętego Szczepana; Austriacy nazywają ją Maria Pötsch. Od czasu przybycia nie zapłakała już nigdy.

W 1707 roku do Máriapócs trafiła kopia. W sierpniu 1715 roku i ten wizerunek zapłakał. Zamożny szlachcic ofiarował dwie korony dla Maryi i Dzieciątka, a obraz przykryto srebrną sukienką.

Napływ pielgrzymów wymusił budowę większego kościoła. Prace ruszyły w 1731 roku za biskupa Györgya Bizáncy'ego i stanęły po jego śmierci w 1733 roku. Do 1748 roku stały mury prezbiterium. Biskup Mihály Mánuel Olsavszky poprowadził dzieło dalej i w 1749 roku poświęcił kościół.

W 1751 roku położono kamień węgielny klasztoru; w 1753 roku poświęcono cały zespół. Sam kościół ukończono w 1756 roku. Wieże doszły dopiero w 1856 roku.

Od 3 do 19 grudnia 1905 roku ikona zapłakała po raz trzeci. Komisja badawcza złożona z lekarzy, uczonych i teologów, wśród których byli też protestanci i Żydzi, uznała łzy za prawdziwe.

Papież Pius XII podniósł kościół do godności bazyliki; uroczystości przewodniczył przy tej okazji kardynał József Mindszenty. 18 sierpnia 1991 roku papież Jan Paweł II sprawował tu Boską Liturgię wspólnie z Szilárdem Keresztesem, greckokatolickim biskupem Hajdúdorogu.

Die Ikone der Gottesmutter wurde im Auftrag eines Mannes gemalt, der aus türkischer Gefangenschaft freigekommen war. Vom ursprünglichen Werk sind vor allem die Gesichter Mariens und des Kindes erhalten, und diese befinden sich in schlechtem Zustand.

Am 4. November 1696 begann die Ikone zu weinen. Die Erscheinung hielt zwei Wochen an. Kirchliche und weltliche Amtsträger untersuchten sie und erklärten die Tränen für echt. Es wurden Gebetserhörungen und Heilungen aufgezeichnet.

Am 8. Dezember desselben Jahres weinte die Ikone erneut, elf Tage lang. Im Februar 1697 ließ Kaiser Leopold I. sie trotz der Einwände der Gläubigen nach Wien überführen. Dort erhielt sie einen Platz über dem Hochaltar des Stephansdoms; die Österreicher nennen sie Maria Pötsch. Seit ihrer Ankunft hat sie nicht mehr geweint.

1707 kam eine Kopie nach Máriapócs. Im August 1715 weinte auch dieses Bild. Ein vermögender Adliger stiftete zwei Kronen für Maria und das Kind, und über das Gemälde wurde eine silberne Verkleidung angebracht.

Der Andrang machte eine größere Kirche nötig. Der Bau begann 1731 unter Bischof György Bizáncy und geriet nach dessen Tod 1733 ins Stocken. Um 1748 standen die Mauern des Heiligtums. Bischof Mihály Mánuel Olsavszky setzte die Arbeiten fort und weihte die Kirche 1749.

1751 wurde der Grundstein des Klosters gelegt; 1753 war die gesamte Anlage geweiht. Die Kirche selbst war 1756 vollendet. Die Türme folgten erst 1856.

Vom 3. bis zum 19. Dezember 1905 weinte die Ikone zum dritten Mal. Eine Untersuchungskommission aus Ärzten, Wissenschaftlern und Theologen, unter ihnen auch Protestanten und Juden, erklärte die Tränen für echt.

Papst Pius XII. erhob die Kirche zur Basilika; Kardinal József Mindszenty stand der Feier bei dieser Gelegenheit vor. Am 18. August 1991 feierte Papst Johannes Paul II. hier die Göttliche Liturgie gemeinsam mit Szilárd Keresztes, dem griechisch-katholischen Bischof von Hajdúdorog.

L'icône de la Mère de Dieu fut peinte à la demande d'un homme sorti de captivité turque. De l'œuvre d'origine, ce sont surtout les visages de Marie et de l'Enfant qui subsistent, et ils sont en mauvais état.

Le 4 novembre 1696, l'icône se mit à pleurer. Le phénomène dura deux semaines. Les autorités ecclésiastiques et civiles l'examinèrent et déclarèrent les larmes authentiques. Des prières exaucées et des guérisons furent consignées.

Le 8 décembre de la même année, l'icône pleura de nouveau, onze jours durant. En février 1697, l'empereur Léopold Ier la fit transporter à Vienne malgré les protestations des fidèles. Elle y reçut une place au-dessus du maître-autel de la cathédrale Saint-Étienne ; les Autrichiens l'appellent Maria Pötsch. Depuis son arrivée, elle n'a plus pleuré.

En 1707, une copie parvint à Máriapócs. En août 1715, cette image pleura à son tour. Un noble fortuné offrit deux couronnes pour Marie et l'Enfant, et le tableau fut recouvert d'un revêtement d'argent.

L'affluence exigea une église plus vaste. La construction commença en 1731 sous l'évêque György Bizáncy et s'interrompit à la mort de celui-ci, en 1733. Vers 1748, les murs du sanctuaire étaient dressés. L'évêque Mihály Mánuel Olsavszky poursuivit les travaux et consacra l'église en 1749.

En 1751 fut posée la première pierre du couvent ; en 1753, l'ensemble du complexe était consacré. L'église elle-même fut achevée en 1756. Les tours ne suivirent qu'en 1856.

Du 3 au 19 décembre 1905, l'icône pleura pour la troisième fois. Une commission d'enquête composée de médecins, de savants et de théologiens, parmi lesquels des protestants et des juifs, déclara les larmes authentiques.

Le pape Pie XII éleva l'église au rang de basilique ; le cardinal József Mindszenty présida la cérémonie à cette occasion. Le 18 août 1991, le pape Jean-Paul II y célébra la divine liturgie avec Szilárd Keresztes, l'évêque gréco-catholique de Hajdúdorog.

L'icona della Madre di Dio fu dipinta su incarico di un uomo uscito dalla prigionia turca. Dell'opera originaria si sono conservati soprattutto i volti di Maria e del Bambino, per giunta in cattivo stato.

Il 4 novembre 1696 l'icona cominciò a piangere. Il fenomeno durò due settimane. Autorità ecclesiastiche e civili lo esaminarono e dichiararono autentiche le lacrime. Furono registrate preghiere esaudite e guarigioni.

L'8 dicembre dello stesso anno l'icona pianse di nuovo, per undici giorni. Nel febbraio del 1697 l'imperatore Leopoldo I la fece trasferire a Vienna, nonostante le obiezioni dei fedeli. Là ricevette un posto sopra l'altare maggiore della cattedrale di Santo Stefano; gli austriaci la chiamano Maria Pötsch. Dal suo arrivo non ha più pianto.

Nel 1707 giunse a Máriapócs una copia. Nell'agosto del 1715 anche questa immagine pianse. Un nobile facoltoso donò due corone per Maria e per il Bambino, e sul dipinto fu applicata una copertura d'argento.

L'afflusso rese necessaria una chiesa più grande. I lavori iniziarono nel 1731 sotto il vescovo György Bizáncy e si fermarono dopo la sua morte nel 1733. Entro il 1748 i muri del santuario erano in piedi. Il vescovo Mihály Mánuel Olsavszky proseguì l'opera e consacrò la chiesa nel 1749.

Nel 1751 fu posta la prima pietra del convento; nel 1753 l'intero complesso era consacrato. La chiesa stessa fu terminata nel 1756. Le torri seguirono solo nel 1856.

Dal 3 al 19 dicembre 1905 l'icona pianse per la terza volta. Una commissione di medici, scienziati e teologi, tra cui anche protestanti ed ebrei, dichiarò autentiche le lacrime.

Papa Pio XII elevò la chiesa a basilica; in quell'occasione presiedette il cardinale József Mindszenty. Il 18 agosto 1991 papa Giovanni Paolo II vi celebrò la divina liturgia insieme a Szilárd Keresztes, vescovo greco-cattolico di Hajdúdorog.

El icono de la Madre de Dios se pintó por encargo de un hombre que había quedado libre del cautiverio turco. De la obra original se conservan sobre todo los rostros de María y del Niño, y en mal estado.

El 4 de noviembre de 1696 el icono empezó a llorar. El fenómeno se prolongó dos semanas. Autoridades eclesiásticas y civiles lo examinaron y declararon auténticas las lágrimas. Se registraron oraciones atendidas y curaciones.

El 8 de diciembre de ese mismo año el icono volvió a llorar, durante once días. En febrero de 1697 el emperador Leopoldo I lo hizo trasladar a Viena, pese a las objeciones de los fieles. Allí recibió un lugar sobre el altar mayor de la catedral de San Esteban; los austriacos la llaman Maria Pötsch. Desde su llegada no ha vuelto a llorar.

En 1707 llegó una copia a Máriapócs. En agosto de 1715 también esta imagen lloró. Un noble acaudalado donó dos coronas para María y el Niño, y sobre la pintura se colocó un revestimiento de plata.

La afluencia hizo necesaria una iglesia mayor. Las obras comenzaron en 1731 bajo el obispo György Bizáncy y quedaron paradas tras su muerte en 1733. Hacia 1748 estaban en pie los muros del santuario. El obispo Mihály Mánuel Olsavszky prosiguió el trabajo y consagró la iglesia en 1749.

En 1751 se colocó la primera piedra del monasterio; en 1753 todo el conjunto estaba consagrado. La iglesia misma quedó terminada en 1756. Las torres no llegaron hasta 1856.

Del 3 al 19 de diciembre de 1905 el icono lloró por tercera vez. Una comisión investigadora de médicos, científicos y teólogos, entre ellos también protestantes y judíos, declaró auténticas las lágrimas.

El papa Pío XII elevó la iglesia a basílica; el cardenal József Mindszenty presidió la celebración con ese motivo. El 18 de agosto de 1991 el papa Juan Pablo II celebró aquí la divina liturgia junto con Szilárd Keresztes, obispo greco-católico de Hajdúdorog.

Vereerd wordt een icoon van de Moeder Gods. Het is niet het oorspronkelijke werk uit de zeventiende eeuw, maar een achttiende-eeuwse kopie; het origineel bevindt zich sinds 1697 in de Stephansdom in Wenen.

De betekenis van de icoon ligt in het wenen. Het origineel weende tweemaal in 1696, de kopie in augustus 1715 en opnieuw in december 1905. Beide keren werd het verschijnsel door commissies onderzocht en echt bevonden.

Maria en het Kind dragen kronen, geschonken door een edelman na het wenen van 1715. Over het schilderij werd bovendien een zilveren bekleding aangebracht ter bescherming.

Bij het wenen van 1696 werden gebedsverhoringen en genezingen opgetekend. De bronnen vermelden onder meer een stervend kind dat herstelde nadat het de tranen op de icoon had aangeraakt. Ook in 1905 onderzocht een commissie het verschijnsel en verklaarde het echt.

De icoon is een voorwerp van verering in de byzantijnse ritus. Zij wordt op alle Mariafeesten geëerd, en in de meimaand op elke zondag.

Czczona jest ikona Matki Bożej. Nie jest to pierwotne dzieło z XVII wieku, lecz osiemnastowieczna kopia; oryginał znajduje się od 1697 roku w katedrze świętego Szczepana w Wiedniu.

Znaczenie ikony leży w płaczu. Oryginał zapłakał dwukrotnie w 1696 roku, kopia w sierpniu 1715 roku i ponownie w grudniu 1905 roku. Za każdym razem zjawisko badały komisje i uznawały je za prawdziwe.

Maryja i Dzieciątko noszą korony, ofiarowane przez szlachcica po płaczu z 1715 roku. Obraz przykryto ponadto srebrną sukienką dla ochrony.

Przy płaczu z 1696 roku odnotowano wysłuchane modlitwy i uzdrowienia. Źródła wspominają między innymi umierające dziecko, które wróciło do zdrowia po dotknięciu łez na ikonie. Także w 1905 roku komisja zbadała zjawisko i uznała je za prawdziwe.

Ikona jest przedmiotem czci w obrządku bizantyjskim. Oddaje się jej hołd we wszystkie święta maryjne, a w maju w każdą niedzielę.

Verehrt wird eine Ikone der Gottesmutter. Es ist nicht das ursprüngliche Werk des siebzehnten Jahrhunderts, sondern eine Kopie des achtzehnten; das Original befindet sich seit 1697 im Stephansdom in Wien.

Die Bedeutung der Ikone liegt im Weinen. Das Original weinte 1696 zweimal, die Kopie im August 1715 und erneut im Dezember 1905. Beide Male wurde die Erscheinung von Kommissionen untersucht und für echt befunden.

Maria und das Kind tragen Kronen, gestiftet von einem Adligen nach dem Weinen von 1715. Über das Gemälde wurde überdies eine silberne Verkleidung zum Schutz angebracht.

Beim Weinen von 1696 wurden Gebetserhörungen und Heilungen aufgezeichnet. Die Quellen erwähnen unter anderem ein sterbendes Kind, das genas, nachdem es die Tränen auf der Ikone berührt hatte. Auch 1905 untersuchte eine Kommission die Erscheinung und erklärte sie für echt.

Die Ikone ist ein Gegenstand der Verehrung im byzantinischen Ritus. Sie wird an allen Marienfesten geehrt und im Monat Mai an jedem Sonntag.

On vénère ici une icône de la Mère de Dieu. Ce n'est pas l'œuvre d'origine du dix-septième siècle, mais une copie du dix-huitième ; l'original se trouve depuis 1697 à la cathédrale Saint-Étienne de Vienne.

Toute la portée de l'icône tient à ses larmes. L'original pleura deux fois en 1696, la copie en août 1715 puis de nouveau en décembre 1905. Les deux fois, le phénomène fut examiné par des commissions et tenu pour authentique.

Marie et l'Enfant portent des couronnes, offertes par un noble après les larmes de 1715. Le tableau fut en outre recouvert d'un revêtement d'argent pour le protéger.

Lors des larmes de 1696, des prières exaucées et des guérisons furent consignées. Les sources mentionnent entre autres un enfant mourant qui se rétablit après avoir touché les larmes sur l'icône. En 1905 également, une commission examina le phénomène et le déclara authentique.

L'icône est un objet de culte de rite byzantin. Elle est honorée à toutes les fêtes mariales, et au mois de mai chaque dimanche.

Si venera un'icona della Madre di Dio. Non è l'opera originaria del Seicento, ma una copia settecentesca; l'originale si trova dal 1697 nella cattedrale di Santo Stefano a Vienna.

Il significato dell'icona sta nel pianto. L'originale pianse due volte nel 1696, la copia nell'agosto del 1715 e di nuovo nel dicembre del 1905. In entrambi i casi il fenomeno fu esaminato da commissioni e giudicato autentico.

Maria e il Bambino portano corone, donate da un nobile dopo il pianto del 1715. Sul dipinto fu inoltre applicata una copertura d'argento a protezione.

Al pianto del 1696 furono associate preghiere esaudite e guarigioni. Le fonti ricordano tra l'altro un bambino morente che si riprese dopo aver toccato le lacrime sull'icona. Anche nel 1905 una commissione esaminò il fenomeno e lo dichiarò autentico.

L'icona è oggetto di venerazione nel rito bizantino. Viene onorata in tutte le feste mariane e, nel mese di maggio, ogni domenica.

Se venera un icono de la Madre de Dios. No es la obra original del siglo XVII, sino una copia del XVIII; el original se encuentra desde 1697 en la catedral de San Esteban de Viena.

El significado del icono está en el llanto. El original lloró dos veces en 1696, y la copia en agosto de 1715 y de nuevo en diciembre de 1905. En ambas ocasiones el fenómeno fue examinado por comisiones y declarado auténtico.

María y el Niño llevan coronas, donadas por un noble tras el llanto de 1715. Sobre la pintura se colocó además un revestimiento de plata para protegerla.

Durante el llanto de 1696 se registraron oraciones atendidas y curaciones. Las fuentes mencionan, entre otros casos, el de un niño moribundo que se repuso después de tocar las lágrimas del icono. También en 1905 una comisión examinó el fenómeno y lo declaró auténtico.

El icono es objeto de veneración en el rito bizantino. Se le honra en todas las fiestas marianas y, en el mes de mayo, todos los domingos.

De bedevaartkerk is een barok gebouw met een dwarsschip en twee torens aan de westzijde. Op het dak staan drie kleine torentjes. Het heiligdom is naar het oosten gericht, zoals de byzantijnse ritus vraagt. De kerk is toegewijd aan de aartsengel Michaël.

Het meest kenmerkende onderdeel van het interieur is de iconostase, de beeldenwand die het heiligdom van het schip scheidt. Zij kwam tussen 1785 en 1788 tot stand als een verguld houten constructie; het snijwerk wordt toegeschreven aan een vakman uit Eperjes, het huidige Prešov.

De schilderingen van de iconostase zijn van de hand van Mihály en Tádé Spalinszky. In 1896 zijn zij vervangen.

In het heiligdom staat het hoofdaltaar van rode marmer, een schenking uit 1750, met daarnaast de kleinere altaren die de byzantijnse liturgie vraagt. De gesneden en vergulde preekstoel wordt bekroond door een beeld van de aartsengel Michaël.

Langs de wanden staan zijaltaren met relieken en afbeeldingen. Op een van die zijaltaren kreeg de wenende icoon in de jaren veertig van de twintigste eeuw haar plaats.

Het gebouw laat zijn lange bouwgeschiedenis zien. De kerk werd in 1749 gewijd en in 1756 voltooid, maar de beide westtorens kwamen pas in 1856 gereed, ruim een eeuw later dan de rest.

Naast de kerk ligt het klooster van de basilianen, een rechthoekig barok gebouw van twee verdiepingen dat door een overdekte gang met de kerk is verbonden. De bronzen toegangsdeur van de kerk dateert uit 1991. Kerk en klooster vormen samen één barok geheel aan de rand van het dorp.

Kościół pielgrzymkowy jest budowlą barokową z transeptem i dwiema wieżami od zachodu. Na dachu stoją trzy małe wieżyczki. Prezbiterium skierowane jest na wschód, jak tego wymaga obrządek bizantyjski. Kościół jest poświęcony archaniołowi Michałowi.

Najbardziej charakterystycznym elementem wnętrza jest ikonostas, ściana obrazów oddzielająca prezbiterium od nawy. Powstał w latach od 1785 do 1788 jako złocona konstrukcja drewniana; snycerkę przypisuje się rzemieślnikowi z Eperjes, dzisiejszego Preszowa.

Malowidła ikonostasu wyszły spod ręki Mihálya i Tádégo Spalinszkych. W 1896 roku zostały zastąpione nowymi.

W prezbiterium stoi ołtarz główny z czerwonego marmuru, dar z 1750 roku, a obok niego mniejsze ołtarze, których wymaga liturgia bizantyjska. Rzeźbioną i złoconą ambonę wieńczy figura archanioła Michała.

Wzdłuż ścian stoją ołtarze boczne z relikwiami i wizerunkami. Na jednym z nich płacząca ikona otrzymała swoje miejsce w latach czterdziestych XX wieku.

Budowla zdradza swoje długie dzieje. Kościół poświęcono w 1749 roku i ukończono w 1756 roku, ale obie wieże zachodnie stanęły dopiero w 1856 roku, z górą sto lat po reszcie.

Obok kościoła leży klasztor bazylianów, prostokątny, dwukondygnacyjny gmach barokowy połączony z kościołem krytym przejściem. Brązowe drzwi wejściowe kościoła pochodzą z 1991 roku. Kościół i klasztor tworzą razem jedną barokową całość na skraju wsi.

Die Wallfahrtskirche ist ein barocker Bau mit Querschiff und zwei Türmen an der Westseite. Auf dem Dach sitzen drei kleine Türmchen. Das Heiligtum ist nach Osten ausgerichtet, wie es der byzantinische Ritus verlangt. Die Kirche ist dem Erzengel Michael geweiht.

Der kennzeichnendste Teil der Ausstattung ist die Ikonostase, die Bilderwand, die das Heiligtum vom Kirchenschiff trennt. Sie entstand zwischen 1785 und 1788 als vergoldete Holzkonstruktion; die Schnitzarbeit wird einem Handwerker aus Eperjes zugeschrieben, dem heutigen Prešov.

Die Malereien der Ikonostase stammen von Mihály und Tádé Spalinszky. 1896 wurden sie ersetzt.

Im Heiligtum steht der Hauptaltar aus rotem Marmor, eine Stiftung von 1750, daneben die kleineren Altäre, die die byzantinische Liturgie verlangt. Die geschnitzte und vergoldete Kanzel wird von einer Figur des Erzengels Michael bekrönt.

An den Wänden stehen Seitenaltäre mit Reliquien und Bildern. Auf einem dieser Seitenaltäre erhielt die weinende Ikone in den vierziger Jahren des zwanzigsten Jahrhunderts ihren Platz.

Das Gebäude zeigt seine lange Baugeschichte. Die Kirche wurde 1749 geweiht und 1756 vollendet, doch die beiden Westtürme waren erst 1856 fertig, gut ein Jahrhundert später als der Rest.

Neben der Kirche liegt das Kloster der Basilianer, ein rechteckiger zweigeschossiger Barockbau, der durch einen überdachten Gang mit der Kirche verbunden ist. Die bronzene Eingangstür der Kirche stammt von 1991. Kirche und Kloster bilden zusammen eine einzige barocke Anlage am Rand des Dorfes.

L'église de pèlerinage est un édifice baroque à transept, flanqué de deux tours du côté ouest. Trois clochetons se dressent sur le toit. Le sanctuaire est orienté vers l'est, comme l'exige le rite byzantin. L'église est dédiée à l'archange Michel.

L'élément le plus caractéristique du décor intérieur est l'iconostase, la cloison d'images qui sépare le sanctuaire de la nef. Elle fut réalisée entre 1785 et 1788 sous la forme d'une construction de bois doré ; la sculpture en est attribuée à un artisan d'Eperjes, l'actuelle Prešov.

Les peintures de l'iconostase sont de la main de Mihály et Tádé Spalinszky. Elles ont été remplacées en 1896.

Dans le sanctuaire se dresse le maître-autel de marbre rouge, une donation de 1750, entouré des autels plus petits qu'exige la liturgie byzantine. La chaire sculptée et dorée est couronnée d'une statue de l'archange Michel.

Le long des murs s'alignent des autels latéraux avec des reliques et des images. C'est sur l'un de ces autels latéraux que l'icône pleureuse a trouvé sa place dans les années quarante du vingtième siècle.

L'édifice porte la marque de sa longue histoire de chantier. L'église fut consacrée en 1749 et achevée en 1756, mais les deux tours occidentales ne furent terminées qu'en 1856, plus d'un siècle après le reste.

À côté de l'église se trouve le couvent des basiliens, un bâtiment baroque rectangulaire à deux étages relié à l'église par une galerie couverte. La porte de bronze de l'église date de 1991. Église et couvent forment ensemble un unique ensemble baroque en bordure du village.

La chiesa di pellegrinaggio è un edificio barocco con transetto e due torri sul lato occidentale. Sul tetto si innalzano tre torrette. Il santuario è orientato a est, come richiede il rito bizantino. La chiesa è dedicata all'arcangelo Michele.

L'elemento più caratteristico degli interni è l'iconostasi, la parete di icone che separa il santuario dalla navata. Fu realizzata tra il 1785 e il 1788 come struttura lignea dorata; l'intaglio è attribuito a un artigiano di Eperjes, l'odierna Prešov.

Le pitture dell'iconostasi sono di Mihály e Tádé Spalinszky. Nel 1896 sono state sostituite.

Nel santuario si trova l'altare maggiore in marmo rosso, dono del 1750, affiancato dagli altari minori che la liturgia bizantina richiede. Il pulpito intagliato e dorato è coronato da una statua dell'arcangelo Michele.

Lungo le pareti si allineano altari laterali con reliquie e immagini. Su uno di quegli altari laterali l'icona lacrimante ha trovato posto negli anni quaranta del Novecento.

L'edificio mostra la sua lunga storia costruttiva. La chiesa fu consacrata nel 1749 e terminata nel 1756, ma le due torri occidentali furono completate solo nel 1856, oltre un secolo dopo il resto.

Accanto alla chiesa sorge il convento dei basiliani, un edificio barocco rettangolare a due piani collegato alla chiesa da un passaggio coperto. Il portale bronzeo della chiesa risale al 1991. Chiesa e convento formano insieme un unico complesso barocco ai margini del paese.

La iglesia de peregrinación es un edificio barroco con crucero y dos torres en el lado occidental. Sobre el tejado se alzan tres torrecillas. El santuario está orientado al este, como pide el rito bizantino. La iglesia está dedicada al arcángel san Miguel.

El elemento más característico del interior es el iconostasio, el muro de imágenes que separa el santuario de la nave. Se realizó entre 1785 y 1788 como una estructura de madera dorada; la talla se atribuye a un artesano de Eperjes, la actual Prešov.

Las pinturas del iconostasio son obra de Mihály y Tádé Spalinszky. En 1896 fueron sustituidas.

En el santuario está el altar mayor de mármol rojo, una donación de 1750, y junto a él los altares menores que pide la liturgia bizantina. El púlpito, tallado y dorado, está coronado por una figura del arcángel san Miguel.

A lo largo de los muros se alinean altares laterales con reliquias e imágenes. En uno de esos altares laterales se colocó el icono que lloró, en los años cuarenta del siglo XX.

El edificio deja ver su larga historia constructiva. La iglesia se consagró en 1749 y quedó terminada en 1756, pero las dos torres occidentales no estuvieron listas hasta 1856, más de un siglo después que el resto.

Junto a la iglesia se encuentra el monasterio de los basilios, un edificio barroco rectangular de dos plantas unido al templo por una galería cubierta. La puerta de bronce de entrada a la iglesia data de 1991. Iglesia y monasterio forman juntos un único conjunto barroco a las afueras del pueblo.

Máriapócs is een heiligdom van de grieks-katholieke kerk in Hongarije. De liturgie wordt er in de byzantijnse ritus gevierd, en het klooster van de basilianen verzorgt de bedevaart.

De icoon wordt op alle Mariafeesten vereerd en bovendien op elke zondag van de meimaand. Twee dagen springen eruit. De grootste bedevaarten vallen op 15 augustus, het feest van de Tenhemelopneming van Maria, en op 8 september, het feest van de geboorte van Maria.

De devotie draait om de tranen. Het wenen van 1696, 1715 en 1905 wordt begrepen als het meelijden van de Moeder Gods met haar volk, en dat motief keert terug in de gebeden en liederen van de bedevaart.

De band met Wenen is blijven bestaan: het origineel hangt daar boven het hoogaltaar van de Stephansdom, terwijl de kopie in Máriapócs het middelpunt van de Hongaarse verering bleef. Het bezoek van paus Johannes Paulus II op 18 augustus 1991, toen hij hier de goddelijke liturgie vierde, bevestigde de rang van het oord.

Máriapócs jest sanktuarium Kościoła greckokatolickiego na Węgrzech. Liturgię sprawuje się tu w obrządku bizantyjskim, a pielgrzymką zajmuje się klasztor bazylianów.

Ikonę czci się we wszystkie święta maryjne, a ponadto w każdą niedzielę maja. Dwa dni wybijają się nad inne. Największe pielgrzymki przypadają 15 sierpnia, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, oraz 8 września, w święto Narodzenia Najświętszej Marii Panny.

Nabożeństwo obraca się wokół łez. Płacz z 1696, 1715 i 1905 roku rozumie się jako współcierpienie Matki Bożej ze swoim ludem, a motyw ten powraca w modlitwach i pieśniach pielgrzymkowych.

Więź z Wiedniem przetrwała: oryginał wisi tam nad ołtarzem głównym katedry świętego Szczepana, podczas gdy kopia w Máriapócs pozostała ośrodkiem kultu węgierskiego. Wizyta papieża Jana Pawła II 18 sierpnia 1991 roku, gdy sprawował tu Boską Liturgię, potwierdziła rangę tego miejsca.

Máriapócs ist ein Heiligtum der griechisch-katholischen Kirche in Ungarn. Die Liturgie wird dort im byzantinischen Ritus gefeiert, und das Kloster der Basilianer betreut die Wallfahrt.

Die Ikone wird an allen Marienfesten verehrt und überdies an jedem Sonntag des Monats Mai. Zwei Tage ragen heraus. Die größten Wallfahrten fallen auf den 15. August, das Fest Mariä Himmelfahrt, und auf den 8. September, das Fest Mariä Geburt.

Die Frömmigkeit kreist um die Tränen. Das Weinen von 1696, 1715 und 1905 wird als das Mitleiden der Gottesmutter mit ihrem Volk verstanden, und dieses Motiv kehrt in den Gebeten und Liedern der Wallfahrt wieder.

Die Verbindung nach Wien ist geblieben: Das Original hängt dort über dem Hochaltar des Stephansdoms, während die Kopie in Máriapócs der Mittelpunkt der ungarischen Verehrung blieb. Der Besuch von Papst Johannes Paul II. am 18. August 1991, als er hier die Göttliche Liturgie feierte, bestätigte den Rang des Ortes.

Máriapócs est un sanctuaire de l'Église gréco-catholique de Hongrie. La liturgie s'y célèbre selon le rite byzantin, et le couvent des basiliens assure le service du pèlerinage.

L'icône est vénérée à toutes les fêtes mariales et, en outre, chaque dimanche du mois de mai. Deux journées se détachent. Les plus grands pèlerinages tombent le 15 août, fête de l'Assomption de Marie, et le 8 septembre, fête de la Nativité de Marie.

La dévotion tourne autour des larmes. Les pleurs de 1696, 1715 et 1905 sont compris comme la compassion de la Mère de Dieu pour son peuple, et ce motif revient dans les prières et les chants du pèlerinage.

Le lien avec Vienne subsiste : l'original y est suspendu au-dessus du maître-autel de la cathédrale Saint-Étienne, tandis que la copie de Máriapócs est demeurée le centre de la dévotion hongroise. La visite du pape Jean-Paul II le 18 août 1991, lorsqu'il y célébra la divine liturgie, a confirmé le rang du sanctuaire.

Máriapócs è un santuario della Chiesa greco-cattolica in Ungheria. La liturgia vi si celebra nel rito bizantino e il convento dei basiliani cura il pellegrinaggio.

L'icona è venerata in tutte le feste mariane e inoltre ogni domenica del mese di maggio. Due date spiccano. I pellegrinaggi più grandi cadono il 15 agosto, festa dell'Assunzione di Maria, e l'8 settembre, festa della natività di Maria.

La devozione ruota attorno alle lacrime. Il pianto del 1696, del 1715 e del 1905 è inteso come la compassione della Madre di Dio verso il suo popolo, e quel motivo ritorna nelle preghiere e nei canti del pellegrinaggio.

Il legame con Vienna è rimasto: l'originale è là, sopra l'altare maggiore della cattedrale di Santo Stefano, mentre la copia di Máriapócs è rimasta il centro della venerazione ungherese. La visita di papa Giovanni Paolo II del 18 agosto 1991, quando vi celebrò la divina liturgia, ha confermato il rango del luogo.

Máriapócs es un santuario de la Iglesia greco-católica de Hungría. La liturgia se celebra allí en el rito bizantino y el monasterio de los basilios se ocupa de la peregrinación.

El icono se venera en todas las fiestas marianas y, además, todos los domingos del mes de mayo. Dos días destacan sobre los demás. Las mayores peregrinaciones caen el 15 de agosto, fiesta de la Asunción de María, y el 8 de septiembre, fiesta de la Natividad de María.

La devoción gira en torno a las lágrimas. El llanto de 1696, 1715 y 1905 se entiende como la compasión de la Madre de Dios hacia su pueblo, y ese motivo reaparece en las oraciones y los cantos de la peregrinación.

El vínculo con Viena se ha mantenido: el original se conserva allí sobre el altar mayor de la catedral de San Esteban, mientras que la copia de Máriapócs siguió siendo el centro de la veneración húngara. La visita del papa Juan Pablo II el 18 de agosto de 1991, cuando celebró aquí la divina liturgia, confirmó el rango del lugar.