MariazellMariazellMariazellMariazellMariazellMariazell

Volgens de overlevering begon alles in 1157. De benedictijn Magnus, uitgezonden vanuit de abdij Sankt Lambrecht, zou een houten Mariabeeld hebben meegedragen. Een rotsblok versperde hem de weg, waarop de rots zich spleet. Op die plek richtte hij een cel op, de zel die de plaats haar naam gaf.

Twee andere verhalen verbinden zich met de groei van het heiligdom. De Moravische markgraaf Heinrich en zijn vrouw zouden omstreeks 1200 door voorspraak van de Madonna zijn genezen. De Hongaarse koning Lodewijk I liet er na een overwinning de gotische kerk bouwen; een stenen reliëf van omstreeks 1369 toont hem met koningin Elisabeth als stichters van de gotische kapel.

Het gebied rond Mariazell kwam omstreeks 1103 aan de abdij Sankt Lambrecht. Bedevaarten zijn vanaf ongeveer 1330 gedocumenteerd. De gotische kerk kreeg een middentoren van negentig meter, maar werd in 1420 en in 1474 door brand getroffen.

Van 1644 tot 1683 werd het gebouw ingrijpend verbouwd door de bouwmeester Domenico Sciassia. Hij plaatste twee barokke torens naast de gotische middentoren, verbreedde het schip tot een driebeukige hallenkerk en voegde twaalf zijkapellen toe. Het resultaat is met vierentachtig meter de grootste kerk van Stiermarken.

Abt Franz von Kaltenhausen gaf in 1692 aan Johann Bernhard Fischer von Erlach opdracht voor een nieuw hoogaltaar, dat in 1704 werd gewijd. In 1756, bij de zeshonderdste verjaardag van het heiligdom, schonken keizer Frans I en keizerin Maria Theresia het zilveren hek voor de genadekapel.

Paus Pius X verleende de kerk in 1907 de titel basilica minor; in 1908 volgde de kroning van het genadebeeld. Na een restauratie die van 1992 tot 2007 duurde, bezocht paus Benedictus XVI het heiligdom in september 2007.

Według tradycji wszystko zaczęło się w 1157 roku. Benedyktyn Magnus, wysłany z opactwa Sankt Lambrecht, miał nieść ze sobą drewnianą figurę Matki Bożej. Drogę zagrodził mu głaz, który wówczas się rozstąpił. W tym miejscu zakonnik wzniósł celę, owo zell, od którego miejscowość wzięła nazwę.

Z rozwojem sanktuarium wiążą się dwie inne opowieści. Morawski margrabia Henryk i jego żona mieli około 1200 roku odzyskać zdrowie za wstawiennictwem Madonny. Król węgierski Ludwik I kazał tu po zwycięstwie zbudować kościół gotycki; kamienna płaskorzeźba z około 1369 roku ukazuje go wraz z królową Elżbietą jako fundatorów gotyckiej kaplicy.

Okolice Mariazell przeszły około 1103 roku na własność opactwa Sankt Lambrecht. Pielgrzymki są udokumentowane mniej więcej od 1330 roku. Kościół gotycki otrzymał wieżę środkową o wysokości dziewięćdziesięciu metrów, ale w 1420 i w 1474 roku dotknął go pożar.

Od 1644 do 1683 roku budowlę gruntownie przebudował budowniczy Domenico Sciassia. Ustawił dwie barokowe wieże obok gotyckiej wieży środkowej, poszerzył korpus do trójnawowego kościoła halowego i dodał dwanaście kaplic bocznych. Rezultat, mierzący osiemdziesiąt cztery metry, jest największym kościołem Styrii.

Opat Franz von Kaltenhausen zlecił w 1692 roku Johannowi Bernhardowi Fischerowi von Erlach wykonanie nowego ołtarza głównego, konsekrowanego w 1704 roku. W 1756 roku, w sześćsetlecie sanktuarium, cesarz Franciszek I i cesarzowa Maria Teresa ofiarowali srebrną kratę przed kaplicą łaski.

Papież Pius X nadał kościołowi w 1907 roku tytuł bazyliki mniejszej; w 1908 roku odbyła się koronacja figury. Po restauracji, która trwała od 1992 do 2007 roku, sanktuarium odwiedził we wrześniu 2007 roku papież Benedykt XVI.

Der Überlieferung nach begann alles im Jahr 1157. Der Benediktiner Magnus, von der Abtei Sankt Lambrecht ausgesandt, soll eine hölzerne Marienfigur mit sich getragen haben. Ein Felsblock versperrte ihm den Weg, worauf der Fels sich spaltete. An dieser Stelle richtete er eine Zelle ein, jene Zell, die dem Ort seinen Namen gab.

Zwei weitere Erzählungen verbinden sich mit dem Wachstum des Heiligtums. Der mährische Markgraf Heinrich und seine Frau sollen um 1200 auf die Fürsprache der Madonna hin geheilt worden sein. Der ungarische König Ludwig I. ließ nach einem Sieg die gotische Kirche errichten; ein steinernes Relief von etwa 1369 zeigt ihn mit Königin Elisabeth als Stifter der gotischen Kapelle.

Das Gebiet um Mariazell kam um 1103 an die Abtei Sankt Lambrecht. Wallfahrten sind ab etwa 1330 belegt. Die gotische Kirche erhielt einen neunzig Meter hohen Mittelturm, wurde aber 1420 und 1474 von Bränden heimgesucht.

Von 1644 bis 1683 wurde der Bau durch den Baumeister Domenico Sciassia tiefgreifend umgestaltet. Er stellte zwei barocke Türme neben den gotischen Mittelturm, erweiterte das Langhaus zu einer dreischiffigen Hallenkirche und fügte zwölf Seitenkapellen hinzu. Das Ergebnis ist mit vierundachtzig Metern die größte Kirche der Steiermark.

Abt Franz von Kaltenhausen beauftragte 1692 Johann Bernhard Fischer von Erlach mit einem neuen Hochaltar, der 1704 geweiht wurde. 1756, zum sechshundertsten Jahrestag des Heiligtums, stifteten Kaiser Franz I. und Kaiserin Maria Theresia das silberne Gitter vor der Gnadenkapelle.

Papst Pius X. verlieh der Kirche 1907 den Titel Basilica minor; 1908 folgte die Krönung des Gnadenbildes. Nach einer Restaurierung, die von 1992 bis 2007 dauerte, besuchte Papst Benedikt XVI. das Heiligtum im September 2007.

Selon la tradition, tout commença en 1157. Le bénédictin Magnus, envoyé depuis l'abbaye de Sankt Lambrecht, aurait emporté avec lui une statue de la Vierge en bois. Un bloc de rocher lui barra le chemin, sur quoi la roche se fendit. À cet endroit il établit une cellule, la Zell qui donna son nom au lieu.

Deux autres récits accompagnent l'essor du sanctuaire. Le margrave de Moravie Heinrich et son épouse auraient été guéris vers 1200 par l'intercession de la Madone. Le roi de Hongrie Louis Ier fit bâtir l'église gothique après une victoire ; un relief de pierre des environs de 1369 le montre avec la reine Élisabeth en fondateurs de la chapelle gothique.

La région de Mariazell revint vers 1103 à l'abbaye de Sankt Lambrecht. Les pèlerinages sont attestés à partir de 1330 environ. L'église gothique reçut une tour centrale de quatre-vingt-dix mètres, mais fut frappée par l'incendie en 1420 puis en 1474.

De 1644 à 1683, l'édifice fut profondément remanié par le maître d'œuvre Domenico Sciassia. Il flanqua la tour gothique centrale de deux tours baroques, élargit la nef en une église-halle à trois vaisseaux et ajouta douze chapelles latérales. Avec ses quatre-vingt-quatre mètres, le résultat est la plus grande église de Styrie.

En 1692, l'abbé Franz von Kaltenhausen commanda à Johann Bernhard Fischer von Erlach un nouveau maître-autel, consacré en 1704. En 1756, pour le six centième anniversaire du sanctuaire, l'empereur François Ier et l'impératrice Marie-Thérèse offrirent la grille d'argent de la chapelle miraculeuse.

Le pape Pie X accorda à l'église le titre de basilique mineure en 1907 ; le couronnement de la statue miraculeuse suivit en 1908. Après une restauration qui dura de 1992 à 2007, le pape Benoît XVI se rendit au sanctuaire en septembre 2007.

Secondo la tradizione tutto cominciò nel 1157. Il benedettino Magno, inviato dall'abbazia di Sankt Lambrecht, avrebbe portato con sé una statua lignea della Vergine. Un masso gli sbarrò la strada e la roccia si spaccò. In quel luogo egli eresse una cella, la zel che diede il nome alla località.

Altre due storie si legano alla crescita del santuario. Il margravio moravo Enrico e sua moglie sarebbero stati guariti intorno al 1200 per intercessione della Madonna. Il re ungherese Luigi I vi fece costruire la chiesa gotica dopo una vittoria; un rilievo in pietra del 1369 circa lo raffigura con la regina Elisabetta come fondatori della cappella gotica.

Il territorio attorno a Mariazell passò intorno al 1103 all'abbazia di Sankt Lambrecht. I pellegrinaggi sono documentati a partire dal 1330 circa. La chiesa gotica ricevette una torre centrale di novanta metri, ma fu colpita da incendi nel 1420 e nel 1474.

Dal 1644 al 1683 l'edificio fu profondamente trasformato dall'architetto Domenico Sciassia. Egli affiancò due torri barocche alla torre centrale gotica, ampliò la navata in una chiesa a sala a tre navate e aggiunse dodici cappelle laterali. Il risultato è, con i suoi ottantaquattro metri, la chiesa più grande della Stiria.

Nel 1692 l'abate Franz von Kaltenhausen commissionò a Johann Bernhard Fischer von Erlach un nuovo altare maggiore, consacrato nel 1704. Nel 1756, per il seicentesimo anniversario del santuario, l'imperatore Francesco I e l'imperatrice Maria Teresa donarono la cancellata d'argento davanti alla cappella dell'immagine.

Papa Pio X conferì alla chiesa nel 1907 il titolo di basilica minore; nel 1908 seguì l'incoronazione dell'immagine venerata. Dopo un restauro durato dal 1992 al 2007, papa Benedetto XVI visitò il santuario nel settembre 2007.

Según la tradición, todo empezó en 1157. El benedictino Magno, enviado desde la abadía de Sankt Lambrecht, llevaba consigo una imagen de María en madera. Un peñasco le cerró el paso y la roca se abrió en dos. En aquel lugar levantó una celda, la zell que dio nombre a la población.

Otros dos relatos se asocian al crecimiento del santuario. El margrave moravo Enrique y su esposa habrían sanado hacia 1200 por intercesión de la Virgen. El rey húngaro Luis I mandó construir allí la iglesia gótica tras una victoria; un relieve de piedra de hacia 1369 lo muestra con la reina Isabel como fundadores de la capilla gótica.

El territorio en torno a Mariazell pasó hacia 1103 a la abadía de Sankt Lambrecht. Las peregrinaciones están documentadas desde alrededor de 1330. La iglesia gótica recibió una torre central de noventa metros, pero sufrió sendos incendios en 1420 y en 1474.

De 1644 a 1683 el maestro de obras Domenico Sciassia transformó el edificio a fondo. Colocó dos torres barrocas junto a la torre central gótica, amplió la nave hasta formar una iglesia de salón de tres naves y añadió doce capillas laterales. El resultado, con ochenta y cuatro metros, es la mayor iglesia de Estiria.

En 1692 el abad Franz von Kaltenhausen encargó a Johann Bernhard Fischer von Erlach un nuevo altar mayor, consagrado en 1704. En 1756, en el sexto centenario del santuario, el emperador Francisco I y la emperatriz María Teresa donaron la reja de plata de la capilla de la imagen.

El papa Pío X concedió a la iglesia el título de basílica menor en 1907; en 1908 siguió la coronación de la imagen. Tras una restauración que se prolongó de 1992 a 2007, el papa Benedicto XVI visitó el santuario en septiembre de 2007.

Het genadebeeld is een zittende Mariafiguur van lindehout, achtenveertig centimeter hoog. Maria draagt het Christuskind aan haar rechterzijde; het kind houdt een vrucht vast, die naar de verlossing verwijst. Over de ouderdom lopen de opgaven uiteen, van omstreeks 1157 tot de dertiende eeuw.

Het beeld staat bekend als Magna Mater Austriae, de Grote Moeder van Oostenrijk, en ook als Glockenmadonna. Het overleefde de brand van 1827, waarbij de torenhelmen verloren gingen.

Zoals bij veel genadebeelden wordt de figuur gekleed. Ieder jaar krijgt zij een nieuw, rijk geborduurd gewaad; in de schatkamer worden ruim honderdvijftig van die kleden bewaard. Paus Pius X stond in 1908 de plechtige kroning toe, een jaar nadat hij de kerk tot basilica minor had verheven.

De genadekapel zelf staat nog altijd op de oorspronkelijke plaats, midden in de basiliek. Haar huidige trapeziumvormige aanleg dateert van 1690 en bevat nog veertiende-eeuwse onderdelen.

Figura łaskami słynąca przedstawia siedzącą Maryję, wyrzeźbioną w drewnie lipowym, wysoką na czterdzieści osiem centymetrów. Maryja trzyma Dzieciątko po swojej prawej stronie; Dzieciątko ściska owoc, który odsyła do odkupienia. Co do wieku figury opinie się różnią, od około 1157 roku po wiek XIII.

Figura znana jest jako Magna Mater Austriae, Wielka Matka Austrii, a także jako Glockenmadonna. Przetrwała pożar z 1827 roku, w którym przepadły hełmy wież.

Jak wiele figur łaskami słynących, i ta bywa ubierana. Co roku otrzymuje nową, bogato haftowaną szatę; w skarbcu przechowuje się z górą sto pięćdziesiąt takich sukienek. Papież Pius X zezwolił w 1908 roku na uroczystą koronację, rok po tym, jak podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.

Sama kaplica łaski stoi wciąż w pierwotnym miejscu, pośrodku bazyliki. Jej dzisiejszy trapezowy układ pochodzi z 1690 roku i zawiera jeszcze elementy czternastowieczne.

Das Gnadenbild ist eine sitzende Marienfigur aus Lindenholz, achtundvierzig Zentimeter hoch. Maria trägt das Christuskind an ihrer rechten Seite; das Kind hält eine Frucht, die auf die Erlösung verweist. Über das Alter gehen die Angaben auseinander, von etwa 1157 bis ins dreizehnte Jahrhundert.

Die Figur ist als Magna Mater Austriae bekannt, als Große Mutter Österreichs, und auch als Glockenmadonna. Sie überstand den Brand von 1827, bei dem die Turmhelme verloren gingen.

Wie bei vielen Gnadenbildern wird die Figur eingekleidet. Jedes Jahr erhält sie ein neues, reich besticktes Gewand; in der Schatzkammer werden über hundertfünfzig dieser Kleider aufbewahrt. Papst Pius X. gestattete 1908 die feierliche Krönung, ein Jahr nachdem er die Kirche zur Basilica minor erhoben hatte.

Die Gnadenkapelle selbst steht noch immer an ihrem ursprünglichen Platz, mitten in der Basilika. Ihre heutige trapezförmige Anlage stammt von 1690 und enthält noch Bauteile des vierzehnten Jahrhunderts.

La statue miraculeuse représente une Vierge assise, en bois de tilleul, haute de quarante-huit centimètres. Marie porte l'Enfant Jésus à sa droite ; celui-ci tient un fruit, allusion à la Rédemption. Les datations divergent, des environs de 1157 au treizième siècle.

La statue est connue comme Magna Mater Austriae, la Grande Mère de l'Autriche, et aussi comme Glockenmadonna, la Madone à la cloche. Elle survécut à l'incendie de 1827, qui emporta les flèches des tours.

Comme beaucoup de statues miraculeuses, la figure est habillée. Chaque année elle reçoit une nouvelle robe richement brodée ; le trésor en conserve plus de cent cinquante. Le pape Pie X autorisa en 1908 le couronnement solennel, un an après avoir élevé l'église au rang de basilique mineure.

La chapelle miraculeuse elle-même occupe toujours son emplacement d'origine, au milieu de la basilique. Son plan trapézoïdal actuel date de 1690 et conserve encore des éléments du quatorzième siècle.

L'immagine venerata è una Madonna seduta in legno di tiglio, alta quarantotto centimetri. Maria porta il Bambino sul lato destro; il Bambino tiene in mano un frutto, che allude alla redenzione. Sulla sua età le indicazioni divergono, dal 1157 circa al tredicesimo secolo.

La statua è nota come Magna Mater Austriae, la Grande Madre d'Austria, e anche come Glockenmadonna. Sopravvisse all'incendio del 1827, in cui andarono perdute le cuspidi delle torri.

Come accade per molte immagini miracolose, la figura viene vestita. Ogni anno riceve un abito nuovo, riccamente ricamato; nel tesoro se ne conservano oltre centocinquanta. Papa Pio X autorizzò nel 1908 l'incoronazione solenne, un anno dopo aver elevato la chiesa a basilica minore.

La cappella dell'immagine si trova tuttora nel luogo originario, al centro della basilica. La sua attuale pianta trapezoidale risale al 1690 e conserva ancora elementi del Trecento.

La imagen milagrosa es una María sedente de madera de tilo, de cuarenta y ocho centímetros de altura. Lleva al Niño Jesús a su derecha; el Niño sostiene un fruto que alude a la redención. Sobre su antigüedad las dataciones difieren, desde hacia 1157 hasta el siglo XIII.

La talla es conocida como Magna Mater Austriae, la Gran Madre de Austria, y también como Glockenmadonna. Sobrevivió al incendio de 1827, en el que se perdieron los chapiteles de las torres.

Como sucede con muchas imágenes milagrosas, la figura se viste. Cada año recibe un nuevo manto ricamente bordado; en el tesoro se guardan más de ciento cincuenta de esas vestiduras. El papa Pío X autorizó en 1908 la coronación solemne, un año después de haber elevado la iglesia a basílica menor.

La propia capilla de la imagen sigue estando en su emplazamiento original, en medio de la basílica. Su actual planta trapezoidal data de 1690 y conserva todavía elementos del siglo XIV.

Van buiten valt meteen de ongewone torenopstelling op. De gotische middentoren van negentig meter staat tussen twee barokke torens die Domenico Sciassia in de zeventiende eeuw toevoegde. Gotiek en barok zijn hier niet na elkaar gezet maar door elkaar geweven.

Binnen betreedt u een driebeukige hallenkerk met twaalf zijkapellen, elk met een barok altaar. Stucwerk en muurschilderingen verbinden de gotische kern met de barokke uitbreiding; die mengvorm staat in het Duits bekend als Stuckbarock.

Midden in de kerk staat de genadekapel, een gebouw in het gebouw. Aan de voorzijde sluit het zilveren hek van 1756 de kapel af; het is bekroond met een machtige dubbele adelaar, verwijzend naar de keizerlijke schenkers. Daarachter ziet u het genadebeeld.

Het hoogaltaar van Fischer von Erlach, gewijd in 1704, draagt een zilveren tabernakel en een kruisgroep. De preekstoel werd tussen 1689 en 1691 gemaakt door de beeldhouwer Andreas Grabmayr uit rood en zwart marmer, met beelden van de vier evangelisten en, boven het portaal, van Paulus.

Op het oksaal staat de barokke orgelkast uit 1737, versierd met musicerende engelen en putti en bekroond door een beeld van koning David; het instrument is van Johann Peter Alexander Wagner uit 1740. Balthasar Moll leverde in 1757 twee beelden van Hongaarse en Boheemse vorsten.

Verder ziet u de Mariazuil van 1682, vijf meter hoog marmer met een laatgotische houten Madonna van omstreeks 1520 en een stralenkrans uit 1709. In de noordelijke torenkamer staat de Mariazeller kerststal met figuren uit de late achttiende eeuw. De schatkamer bewaart ongeveer drieduizendtweehonderd votiefgeschenken, in de kerk hangen zo'n tweeduizendvijfhonderd votiefschilderijen.

Z zewnątrz od razu zwraca uwagę niezwykły układ wież. Gotycka wieża środkowa o wysokości dziewięćdziesięciu metrów stoi między dwiema barokowymi wieżami, które Domenico Sciassia dodał w XVII wieku. Gotyk i barok nie zostały tu ustawione jeden po drugim, lecz wplecione jeden w drugi.

W środku wchodzą Państwo do trójnawowego kościoła halowego z dwunastoma kaplicami bocznymi, każda z barokowym ołtarzem. Sztukaterie i malowidła ścienne spajają gotycki rdzeń z barokową rozbudową; ta mieszana forma znana jest po niemiecku jako Stuckbarock.

Pośrodku kościoła stoi kaplica łaski, budowla w budowli. Od frontu zamyka ją srebrna krata z 1756 roku, zwieńczona potężnym dwugłowym orłem, który odsyła do cesarskich fundatorów. Za nią widać figurę łaskami słynącą.

Ołtarz główny Fischera von Erlach, konsekrowany w 1704 roku, dźwiga srebrne tabernakulum i grupę ukrzyżowania. Ambonę wykonał w latach od 1689 do 1691 rzeźbiarz Andreas Grabmayr z czerwonego i czarnego marmuru, z figurami czterech ewangelistów, a nad portalem z figurą Pawła.

Na chórze muzycznym stoi barokowa szafa organowa z 1737 roku, ozdobiona muzykującymi aniołami i puttami oraz zwieńczona figurą króla Dawida; sam instrument wyszedł w 1740 roku spod ręki Johanna Petera Alexandra Wagnera. Balthasar Moll dostarczył w 1757 roku dwie figury władców węgierskich i czeskich.

Zobaczą Państwo ponadto kolumnę maryjną z 1682 roku, pięć metrów marmuru z późnogotycką drewnianą Madonną z około 1520 roku i glorią promienistą z 1709 roku. W północnej izbie wieżowej stoi mariazellska szopka z figurami z końca XVIII wieku. Skarbiec przechowuje około trzech tysięcy dwustu wotów, a w kościele wisi jakieś dwa tysiące pięćset obrazów wotywnych.

Von außen fällt sofort die ungewöhnliche Turmstellung auf. Der neunzig Meter hohe gotische Mittelturm steht zwischen zwei barocken Türmen, die Domenico Sciassia im siebzehnten Jahrhundert hinzufügte. Gotik und Barock sind hier nicht nacheinander gesetzt, sondern ineinander verwoben.

Im Inneren betreten Sie eine dreischiffige Hallenkirche mit zwölf Seitenkapellen, jede mit einem barocken Altar. Stuck und Wandmalerei verbinden den gotischen Kern mit der barocken Erweiterung; diese Mischform ist als Stuckbarock bekannt.

Mitten in der Kirche steht die Gnadenkapelle, ein Bau im Bau. An der Vorderseite schließt das silberne Gitter von 1756 die Kapelle ab; es ist von einem mächtigen Doppeladler bekrönt, der auf die kaiserlichen Stifter verweist. Dahinter sehen Sie das Gnadenbild.

Der Hochaltar von Fischer von Erlach, 1704 geweiht, trägt einen silbernen Tabernakel und eine Kreuzigungsgruppe. Die Kanzel schuf der Bildhauer Andreas Grabmayr zwischen 1689 und 1691 aus rotem und schwarzem Marmor, mit Figuren der vier Evangelisten und, über dem Portal, des Paulus.

Auf der Empore steht das barocke Orgelgehäuse von 1737, geschmückt mit musizierenden Engeln und Putten und bekrönt von einer Figur des Königs David; das Instrument stammt von Johann Peter Alexander Wagner aus dem Jahr 1740. Balthasar Moll lieferte 1757 zwei Figuren ungarischer und böhmischer Fürsten.

Weiter sehen Sie die Mariensäule von 1682, fünf Meter hoher Marmor mit einer spätgotischen hölzernen Madonna von etwa 1520 und einem Strahlenkranz aus dem Jahr 1709. In der nördlichen Turmkammer steht die Mariazeller Weihnachtskrippe mit Figuren des späten achtzehnten Jahrhunderts. Die Schatzkammer bewahrt rund dreitausendzweihundert Votivgaben, in der Kirche hängen etwa zweitausendfünfhundert Votivbilder.

De l'extérieur, la disposition inhabituelle des tours saute aux yeux. La tour centrale gothique de quatre-vingt-dix mètres s'élève entre deux tours baroques ajoutées au dix-septième siècle par Domenico Sciassia. Gothique et baroque ne se succèdent pas ici, ils s'entrelacent.

À l'intérieur, vous pénétrez dans une église-halle à trois vaisseaux comptant douze chapelles latérales, chacune pourvue d'un autel baroque. Stucs et peintures murales relient le noyau gothique à l'extension baroque ; ce mélange porte en allemand le nom de Stuckbarock.

Au milieu de l'église se dresse la chapelle miraculeuse, un édifice dans l'édifice. Sur le devant, la grille d'argent de 1756 la referme ; elle est couronnée d'un puissant aigle bicéphale, en écho aux donateurs impériaux. Derrière elle apparaît la statue miraculeuse.

Le maître-autel de Fischer von Erlach, consacré en 1704, porte un tabernacle d'argent et un groupe de la Crucifixion. La chaire fut réalisée entre 1689 et 1691 par le sculpteur Andreas Grabmayr en marbre rouge et noir, avec les figures des quatre évangélistes et, au-dessus du portail, celle de saint Paul.

Sur la tribune se dresse le buffet d'orgue baroque de 1737, orné d'anges musiciens et de putti et couronné d'une statue du roi David ; l'instrument est de Johann Peter Alexander Wagner et date de 1740. Balthasar Moll livra en 1757 deux statues de souverains hongrois et bohémiens.

Vous verrez encore la colonne mariale de 1682, cinq mètres de marbre portant une Madone de bois du gothique tardif des environs de 1520 et une gloire rayonnante de 1709. Dans la chambre de la tour nord se trouve la crèche de Mariazell, dont les figures datent de la fin du dix-huitième siècle. Le trésor conserve environ trois mille deux cents ex-voto, et quelque deux mille cinq cents tableaux votifs sont accrochés dans l'église.

Dall'esterno colpisce subito la disposizione insolita delle torri. La torre centrale gotica di novanta metri si erge tra due torri barocche che Domenico Sciassia aggiunse nel Seicento. Qui gotico e barocco non sono giustapposti ma intrecciati.

All'interno entra in una chiesa a sala a tre navate con dodici cappelle laterali, ciascuna con un altare barocco. Stucchi e pitture murali collegano il nucleo gotico all'ampliamento barocco; in tedesco quella forma mista è nota come Stuckbarock.

Al centro della chiesa sorge la cappella dell'immagine, un edificio nell'edificio. Sul fronte la chiude la cancellata d'argento del 1756, coronata da una possente aquila bicipite che rimanda ai donatori imperiali. Dietro di essa vede l'immagine venerata.

L'altare maggiore di Fischer von Erlach, consacrato nel 1704, reca un tabernacolo d'argento e un gruppo della crocifissione. Il pulpito fu realizzato tra il 1689 e il 1691 dallo scultore Andreas Grabmayr in marmo rosso e nero, con le statue dei quattro evangelisti e, sopra il portale, di san Paolo.

Sulla cantoria si trova la cassa d'organo barocca del 1737, ornata di angeli musicanti e putti e coronata da una statua del re Davide; lo strumento è di Johann Peter Alexander Wagner e risale al 1740. Balthasar Moll fornì nel 1757 due statue di sovrani ungheresi e boemi.

Vede inoltre la colonna mariana del 1682, cinque metri di marmo con una Madonna lignea tardogotica del 1520 circa e un'aureola raggiata del 1709. Nella camera della torre settentrionale è esposto il presepe di Mariazell, con figure della fine del Settecento. Il tesoro conserva circa tremiladuecento ex voto e nella chiesa sono appesi circa duemilacinquecento dipinti votivi.

Desde fuera llama de inmediato la atención la insólita disposición de las torres. La torre central gótica, de noventa metros, se alza entre dos torres barrocas que Domenico Sciassia añadió en el siglo XVII. Gótico y barroco no se sucedieron aquí, sino que quedaron entretejidos.

Dentro entra usted en una iglesia de salón de tres naves con doce capillas laterales, cada una con su altar barroco. Estucos y pinturas murales enlazan el núcleo gótico con la ampliación barroca; esa mezcla se conoce en alemán como Stuckbarock.

En el centro de la iglesia se alza la capilla de la imagen, un edificio dentro del edificio. Por delante la cierra la reja de plata de 1756, rematada por un imponente águila bicéfala que remite a los donantes imperiales. Detrás verá usted la imagen milagrosa.

El altar mayor de Fischer von Erlach, consagrado en 1704, lleva un tabernáculo de plata y un grupo de la crucifixión. El púlpito lo labró entre 1689 y 1691 el escultor Andreas Grabmayr en mármol rojo y negro, con figuras de los cuatro evangelistas y, sobre el portal, de san Pablo.

En el coro alto se encuentra la caja barroca de órgano de 1737, decorada con ángeles músicos y putti y coronada por una figura del rey David; el instrumento es de Johann Peter Alexander Wagner y data de 1740. Balthasar Moll entregó en 1757 dos estatuas de príncipes húngaros y bohemios.

Verá además la columna mariana de 1682, cinco metros de mármol con una Virgen de madera tardogótica de hacia 1520 y una aureola de rayos de 1709. En la sala de la torre norte se conserva el belén de Mariazell, con figuras de finales del siglo XVIII. El tesoro guarda unos tres mil doscientos exvotos y en la iglesia cuelgan alrededor de dos mil quinientas tablas votivas.

De basiliek is gewijd aan de geboorte van Maria; dat feest valt op 8 september en is de belangrijkste dag van het kerkelijk jaar ter plaatse. Ook Maria-Tenhemelopneming op 15 augustus wordt er met nadruk gevierd.

De titel Magna Mater Austriae plaatst het heiligdom uitdrukkelijk in een nationaal verband. Mariazell is het enige kerkgebouw in het Duitse taalgebied dat als nationaal heiligdom is aangemerkt. Van oudsher kwamen er pelgrims uit Hongarije, Bohemen, Moravië en Slovenië, wat de drie stichtingslegenden weerspiegelen.

De votiefschilderijen en votiefgeschenken vormen de neerslag van eeuwen verering. Zij verhalen van genezing, van redding bij ongeval en brand en van dank na oorlog. De jaarlijkse verwisseling van het gewaad van het genadebeeld is een eigen ritueel geworden.

Ook de keizerlijke belangstelling liet sporen na. Bij de zeshonderdste verjaardag van het heiligdom, in 1756, schonken Frans I en Maria Theresia het zilveren hek voor de genadekapel, bekroond met de dubbele adelaar van het huis Habsburg.

Het bezoek van paus Benedictus XVI in september 2007 gold de achthonderdvijftigste verjaardag van het heiligdom, gerekend vanaf het jaar 1157 waarin de monnik Magnus zich er volgens de overlevering vestigde.

Bazylika jest poświęcona Narodzeniu Najświętszej Marii Panny; to święto przypada 8 września i jest tu najważniejszym dniem roku kościelnego. Z naciskiem obchodzi się również Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny 15 sierpnia.

Tytuł Magna Mater Austriae umieszcza sanktuarium wyraźnie w kontekście narodowym. Mariazell jest jedyną świątynią w niemieckim obszarze językowym uznaną za sanktuarium narodowe. Od dawna przybywali tu pielgrzymi z Węgier, Czech, Moraw i Słowenii, co znajduje odbicie w trzech legendach założycielskich.

Obrazy wotywne i wota są osadem stuleci kultu. Opowiadają o uzdrowieniu, o ocaleniu z wypadku i z pożaru oraz o wdzięczności po wojnie. Doroczna zmiana szaty figury stała się osobnym rytuałem.

Także cesarskie zainteresowanie zostawiło ślady. W sześćsetlecie sanktuarium, w 1756 roku, Franciszek I i Maria Teresa ofiarowali srebrną kratę przed kaplicą łaski, zwieńczoną dwugłowym orłem Habsburgów.

Wizyta papieża Benedykta XVI we wrześniu 2007 roku wiązała się z osiemsetpięćdziesięcioleciem sanktuarium, liczonym od roku 1157, w którym według tradycji osiadł tu mnich Magnus.

Die Basilika ist Mariä Geburt geweiht; dieses Fest fällt auf den 8. September und ist der wichtigste Tag des Kirchenjahres vor Ort. Auch Mariä Himmelfahrt am 15. August wird hier mit Nachdruck begangen.

Der Titel Magna Mater Austriae stellt das Heiligtum ausdrücklich in einen nationalen Zusammenhang. Mariazell ist das einzige Gotteshaus im deutschen Sprachraum, das als Nationalheiligtum gilt. Seit jeher kamen Pilger aus Ungarn, Böhmen, Mähren und Slowenien, was sich in den drei Gründungslegenden spiegelt.

Die Votivbilder und Votivgaben sind der Niederschlag jahrhundertelanger Verehrung. Sie erzählen von Heilung, von Rettung bei Unglück und Brand und von Dank nach dem Krieg. Der jährliche Wechsel des Gewandes am Gnadenbild ist zu einem eigenen Ritual geworden.

Auch das kaiserliche Interesse hinterließ Spuren. Zum sechshundertsten Jahrestag des Heiligtums stifteten Franz I. und Maria Theresia 1756 das silberne Gitter vor der Gnadenkapelle, bekrönt vom Doppeladler des Hauses Habsburg.

Der Besuch von Papst Benedikt XVI. im September 2007 galt dem achthundertfünfzigsten Jahrestag des Heiligtums, gerechnet ab dem Jahr 1157, in dem sich der Mönch Magnus der Überlieferung nach hier niederließ.

La basilique est dédiée à la Nativité de Marie ; cette fête tombe le 8 septembre et constitue le jour le plus important de l'année liturgique sur place. L'Assomption, le 15 août, y est elle aussi célébrée avec éclat.

Le titre de Magna Mater Austriae inscrit expressément le sanctuaire dans une dimension nationale. Mariazell est le seul édifice religieux de l'aire germanophone reconnu comme sanctuaire national. De tout temps, des pèlerins y sont venus de Hongrie, de Bohême, de Moravie et de Slovénie, ce que reflètent les trois légendes de fondation.

Les tableaux votifs et les ex-voto sont le sédiment de siècles de dévotion. Ils racontent des guérisons, des sauvetages lors d'accidents et d'incendies, des actions de grâces au sortir de la guerre. Le changement annuel de la robe de la statue miraculeuse est devenu un rituel à part entière.

L'intérêt impérial a lui aussi laissé des traces. Pour le six centième anniversaire du sanctuaire, en 1756, François Ier et Marie-Thérèse offrirent la grille d'argent de la chapelle miraculeuse, couronnée de l'aigle bicéphale de la maison de Habsbourg.

La visite du pape Benoît XVI en septembre 2007 marquait le huit cent cinquantième anniversaire du sanctuaire, compté à partir de l'année 1157 où, selon la tradition, le moine Magnus s'y établit.

La basilica è dedicata alla natività di Maria; quella festa cade l'8 settembre ed è il giorno più importante dell'anno liturgico locale. Anche l'Assunzione di Maria, il 15 agosto, vi si celebra con particolare solennità.

Il titolo di Magna Mater Austriae colloca il santuario in una cornice esplicitamente nazionale. Mariazell è l'unico edificio di culto dell'area di lingua tedesca a essere riconosciuto come santuario nazionale. Da sempre vi giungono pellegrini dall'Ungheria, dalla Boemia, dalla Moravia e dalla Slovenia, come riflettono le tre leggende di fondazione.

I dipinti votivi e gli ex voto sono il sedimento di secoli di venerazione. Raccontano di guarigioni, di salvezza in incidenti e incendi e di ringraziamenti dopo la guerra. Il cambio annuale dell'abito dell'immagine venerata è diventato un rito a sé.

Anche l'interesse imperiale ha lasciato tracce. Per il seicentesimo anniversario del santuario, nel 1756, Francesco I e Maria Teresa donarono la cancellata d'argento davanti alla cappella dell'immagine, coronata dall'aquila bicipite della casa d'Asburgo.

La visita di papa Benedetto XVI nel settembre 2007 celebrava l'ottocentocinquantesimo anniversario del santuario, calcolato a partire dal 1157, anno in cui secondo la tradizione il monaco Magno vi si stabilì.

La basílica está dedicada a la Natividad de María; esa fiesta cae el 8 de septiembre y es el día más importante del año litúrgico en el lugar. También la Asunción, el 15 de agosto, se celebra allí con especial solemnidad.

El título de Magna Mater Austriae inscribe el santuario de manera expresa en un marco nacional. Mariazell es el único templo del ámbito de lengua alemana reconocido como santuario nacional. Desde antiguo acudían peregrinos de Hungría, Bohemia, Moravia y Eslovenia, algo que reflejan las tres leyendas fundacionales.

Las tablas votivas y los exvotos son el poso de siglos de veneración. Hablan de curaciones, de salvación en accidentes e incendios y de gratitud tras la guerra. El cambio anual del manto de la imagen se ha convertido en un rito propio.

También el interés imperial dejó su huella. En el sexto centenario del santuario, en 1756, Francisco I y María Teresa donaron la reja de plata de la capilla de la imagen, coronada por el águila bicéfala de la casa de Habsburgo.

La visita del papa Benedicto XVI en septiembre de 2007 conmemoraba los ochocientos cincuenta años del santuario, contados desde el año 1157 en que, según la tradición, el monje Magno se estableció allí.