GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Het schilderij komt niet oorspronkelijk uit Sinj. Het wordt toegeschreven aan een onbekende schilder en gedateerd in de vijftiende of de zestiende eeuw. De bevolking van Rama in Bosnië en Herzegovina, verjaagd door de Osmanen, nam het in 1687 mee op de vlucht naar het gebied van de Cetina.
Daar vestigden de franciscanen zich met hun kostbaarste bezit. Vanaf 1699 bouwden zij aan de voet van de vesting Kamičak een kerk en een klooster, onder leiding van pater Pavao Vučković. Het gebouw heeft zijn oorspronkelijke gedaante behouden, al liep het door oorlogen en aardbevingen herhaaldelijk schade op.
Van 8 tot 14 augustus 1715 belegerde een Osmaans leger de stad. Zevenhonderd verdedigers hielden stand tegen een overmacht die door honger en ziekte werd uitgedund. Op 15 augustus, het feest van Maria-Tenhemelopneming, trokken de belegeraars zich terug. Volgens de overlevering verscheen daarbij een in het wit geklede vrouw.
Uit dankbaarheid kroonden de inwoners van Sinj het schilderij met een gouden kroon, vervaardigd uit goud dat zij zelf bijeenbrachten. De kroning vond plaats op 22 september 1716; op de kroon staat het opschrift IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT met het jaartal 1715, het jaar van de overwinning.
Nog in 1715 werd de Sinjska alka ingesteld, een ridderspel ter herinnering aan de overwinning. Het sluit aan bij de riddertoernooien die in het Venetiaanse Dalmatië gebruikelijk waren, en wordt sindsdien jaarlijks gehouden.
De klokkentoren in zijn huidige vorm kwam in 1927 gereed en meet drieënveertig en een halve meter. Op 12 oktober 2024 maakte de apostolische nuntius in Sinj bekend dat paus Franciscus de kerk tot basilica minor had verheven.
Obraz nie pochodzi pierwotnie z Sinja. Przypisuje się go nieznanemu malarzowi i datuje na wiek XV lub XVI. Ludność Ramy w Bośni i Hercegowinie, wypędzona przez Osmanów, zabrała go w 1687 roku, uciekając w okolice Cetiny.
Tam franciszkanie osiedlili się ze swoim najcenniejszym dobytkiem. Od 1699 roku wznosili u stóp twierdzy Kamičak kościół i klasztor pod kierunkiem ojca Pavla Vučkovicia. Budowla zachowała pierwotny kształt, choć wojny i trzęsienia ziemi wielokrotnie ją uszkadzały.
Od 8 do 14 sierpnia 1715 roku wojsko osmańskie oblegało miasto. Siedmiuset obrońców stawiło czoła przeważającej sile, którą przetrzebiły głód i choroby. 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, oblegający się wycofali. Według tradycji ukazała się przy tym kobieta odziana na biało.
Z wdzięczności mieszkańcy Sinja ukoronowali obraz złotą koroną, wykonaną ze złota, które sami zebrali. Koronacja odbyła się 22 września 1716 roku; na koronie widnieje napis IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT wraz z datą 1715, rokiem zwycięstwa.
Jeszcze w 1715 roku ustanowiono Sinjską alkę, turniej rycerski upamiętniający zwycięstwo. Nawiązuje ona do turniejów rycerskich zwyczajowych w weneckiej Dalmacji i odbywa się odtąd co roku.
Dzwonnica w dzisiejszej postaci była gotowa w 1927 roku i mierzy czterdzieści trzy i pół metra. 12 października 2024 roku nuncjusz apostolski ogłosił w Sinju, że papież Franciszek podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.
Das Bild stammt nicht ursprünglich aus Sinj. Es wird einem unbekannten Maler zugeschrieben und ins fünfzehnte oder sechzehnte Jahrhundert datiert. Die Bevölkerung von Rama in Bosnien und Herzegowina, von den Osmanen vertrieben, nahm es 1687 mit auf die Flucht in das Gebiet der Cetina.
Dort ließen sich die Franziskaner mit ihrem kostbarsten Besitz nieder. Ab 1699 bauten sie am Fuß der Festung Kamičak eine Kirche und ein Kloster, unter der Leitung von Pater Pavao Vučković. Das Gebäude hat seine ursprüngliche Gestalt bewahrt, auch wenn es durch Kriege und Erdbeben wiederholt Schaden nahm.
Vom 8. bis zum 14. August 1715 belagerte ein osmanisches Heer die Stadt. Siebenhundert Verteidiger hielten einer Übermacht stand, die durch Hunger und Krankheit dahinschmolz. Am 15. August, dem Fest Mariä Himmelfahrt, zogen sich die Belagerer zurück. Der Überlieferung nach erschien dabei eine weiß gekleidete Frau.
Aus Dankbarkeit krönten die Einwohner von Sinj das Bild mit einer goldenen Krone, gefertigt aus Gold, das sie selbst zusammentrugen. Die Krönung fand am 22. September 1716 statt; auf der Krone steht die Inschrift IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT mit der Jahreszahl 1715, dem Jahr des Sieges.
Noch 1715 wurde die Sinjska alka eingeführt, ein Ritterspiel zur Erinnerung an den Sieg. Es knüpft an die Ritterturniere an, die im venezianischen Dalmatien üblich waren, und wird seither jährlich ausgetragen.
Der Glockenturm in seiner heutigen Form war 1927 fertig und misst dreiundvierzigeinhalb Meter. Am 12. Oktober 2024 gab der Apostolische Nuntius in Sinj bekannt, dass Papst Franziskus die Kirche zur Basilica minor erhoben hatte.
Le tableau n'est pas originaire de Sinj. On l'attribue à un peintre inconnu et on le date du quinzième ou du seizième siècle. La population de Rama, en Bosnie-Herzégovine, chassée par les Ottomans, l'emporta en 1687 dans sa fuite vers la vallée de la Cetina.
C'est là que les franciscains s'établirent avec leur bien le plus précieux. À partir de 1699, ils élevèrent au pied de la forteresse de Kamičak une église et un couvent, sous la conduite du père Pavao Vučković. L'édifice a gardé son aspect d'origine, bien qu'il ait été maintes fois endommagé par les guerres et les tremblements de terre.
Du 8 au 14 août 1715, une armée ottomane assiégea la ville. Sept cents défenseurs tinrent tête à des forces supérieures que la faim et la maladie décimèrent. Le 15 août, fête de l'Assomption de Marie, les assiégeants se retirèrent. La tradition veut qu'une femme vêtue de blanc soit alors apparue.
En signe de reconnaissance, les habitants de Sinj couronnèrent le tableau d'une couronne d'or, faite de l'or qu'ils avaient eux-mêmes rassemblé. Le couronnement eut lieu le 22 septembre 1716 ; la couronne porte l'inscription IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT avec le millésime 1715, l'année de la victoire.
Dès 1715 fut institué l'Alka de Sinj, un jeu chevaleresque commémorant la victoire. Il s'inscrit dans la lignée des tournois en usage dans la Dalmatie vénitienne et se tient chaque année depuis lors.
Le clocher, dans sa forme actuelle, fut achevé en 1927 et mesure quarante-trois mètres et demi. Le 12 octobre 2024, le nonce apostolique annonça à Sinj que le pape François avait élevé l'église au rang de basilique mineure.
Il dipinto non proviene da Sinj. È attribuito a un pittore ignoto e datato al Quattrocento o al Cinquecento. La popolazione di Rama, in Bosnia ed Erzegovina, cacciata dagli Ottomani, lo portò con sé nel 1687 nella fuga verso il territorio della Cetina.
Là i francescani si stabilirono con il loro bene più prezioso. Dal 1699 costruirono ai piedi della fortezza di Kamičak una chiesa e un convento, sotto la guida di padre Pavao Vučković. L'edificio ha conservato la sua forma originaria, benché abbia subito ripetuti danni per guerre e terremoti.
Dall'8 al 14 agosto 1715 un esercito ottomano assediò la città. Settecento difensori tennero testa a forze soverchianti, assottigliate dalla fame e dalle malattie. Il 15 agosto, festa dell'Assunzione di Maria, gli assedianti si ritirarono. Secondo la tradizione apparve allora una donna vestita di bianco.
Per riconoscenza gli abitanti di Sinj incoronarono il dipinto con una corona d'oro, ricavata dall'oro che essi stessi avevano raccolto. L'incoronazione ebbe luogo il 22 settembre 1716; sulla corona è inciso il motto IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT con la data 1715, l'anno della vittoria.
Ancora nel 1715 fu istituita la Sinjska alka, un gioco cavalleresco in ricordo della vittoria. Si collega ai tornei cavallereschi in uso nella Dalmazia veneziana e da allora si tiene ogni anno.
Il campanile nella forma attuale fu terminato nel 1927 e misura quarantatré metri e mezzo. Il 12 ottobre 2024 il nunzio apostolico ha annunciato a Sinj che papa Francesco aveva elevato la chiesa a basilica minore.
El cuadro no procede originalmente de Sinj. Se atribuye a un pintor desconocido y se fecha en el siglo XV o en el XVI. La población de Rama, en Bosnia y Herzegovina, expulsada por los otomanos, lo llevó consigo en 1687 en su huida hacia la comarca del Cetina.
Allí se establecieron los franciscanos con su bien más preciado. A partir de 1699 levantaron al pie de la fortaleza de Kamičak una iglesia y un convento, bajo la dirección del padre Pavao Vučković. El edificio ha conservado su forma original, aunque guerras y terremotos lo dañaron en repetidas ocasiones.
Del 8 al 14 de agosto de 1715 un ejército otomano puso sitio a la ciudad. Setecientos defensores resistieron ante una fuerza muy superior que el hambre y la enfermedad fueron mermando. El 15 de agosto, fiesta de la Asunción de María, los sitiadores se retiraron. Según la tradición, apareció entonces una mujer vestida de blanco.
En agradecimiento, los vecinos de Sinj coronaron el cuadro con una corona de oro, hecha con el oro que ellos mismos reunieron. La coronación tuvo lugar el 22 de septiembre de 1716; en la corona figura la inscripción IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT con el año 1715, el de la victoria.
Ese mismo 1715 se instituyó la Sinjska alka, un juego caballeresco en recuerdo de la victoria. Enlaza con los torneos que eran habituales en la Dalmacia veneciana y desde entonces se celebra todos los años.
El campanario en su forma actual quedó terminado en 1927 y mide cuarenta y tres metros y medio. El 12 de octubre de 2024 el nuncio apostólico anunció en Sinj que el papa Francisco había elevado la iglesia a basílica menor.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt een geschilderd Mariabeeld, in Kroatië bekend als Gospa Sinjska en als Čudotvorna Gospa Sinjska, de wonderdadige Vrouwe van Sinj. Het toont Maria met licht gebogen hoofd en neergeslagen ogen.
Over de maker is niets met zekerheid bekend. De dateringen lopen uiteen van de vijftiende eeuw tot het begin van de zeventiende; soms wordt aan een Venetiaanse meester gedacht. Het schilderij is geen kunsthistorisch topstuk maar een devotiebeeld met een lange geschiedenis.
Die geschiedenis is er een van vlucht. Het beeld ging mee toen de bevolking van Rama voor de Osmanen week en in 1687 in het Cetinadal een nieuw bestaan begon. Daarmee werd het een teken van het voortbestaan van de gemeenschap.
De gouden kroon van 1716 is met het schilderij vergroeid. Zij werd betaald uit het goud van de inwoners zelf en draagt het opschrift dat de kroning en de overwinning aan elkaar verbindt. Rond het beeld hangen votiefgeschenken van gelovigen.
Czczony jest malowany wizerunek Matki Bożej, w Chorwacji znany jako Gospa Sinjska oraz Čudotvorna Gospa Sinjska, cudowna Pani Sinjska. Przedstawia Maryję z lekko pochyloną głową i spuszczonymi oczami.
O twórcy nie wiadomo nic pewnego. Datowania wahają się od XV wieku po początek XVII; czasem wskazuje się na mistrza weneckiego. Obraz nie jest arcydziełem historii sztuki, lecz wizerunkiem dewocyjnym o długich dziejach.
Te dzieje są historią ucieczki. Wizerunek wędrował razem z ludnością Ramy, która uchodziła przed Osmanami i w 1687 roku zaczęła nowe życie w dolinie Cetiny. Stał się przez to znakiem trwania wspólnoty.
Złota korona z 1716 roku zrosła się z obrazem. Opłacono ją ze złota samych mieszkańców, a nosi napis wiążący koronację ze zwycięstwem. Wokół wizerunku wiszą wota złożone przez wiernych.
Verehrt wird ein gemaltes Marienbild, in Kroatien bekannt als Gospa Sinjska und als Čudotvorna Gospa Sinjska, die wundertätige Frau von Sinj. Es zeigt Maria mit leicht geneigtem Haupt und niedergeschlagenen Augen.
Über den Urheber ist nichts mit Sicherheit bekannt. Die Datierungen reichen vom fünfzehnten Jahrhundert bis an den Anfang des siebzehnten; mitunter wird an einen venezianischen Meister gedacht. Das Bild ist kein kunsthistorisches Spitzenwerk, sondern ein Andachtsbild mit langer Geschichte.
Diese Geschichte ist eine der Flucht. Das Bild kam mit, als die Bevölkerung von Rama vor den Osmanen wich und 1687 im Cetinatal ein neues Leben begann. Damit wurde es zum Zeichen des Fortbestehens der Gemeinschaft.
Die goldene Krone von 1716 ist mit dem Bild verwachsen. Sie wurde aus dem Gold der Einwohner selbst bezahlt und trägt jene Inschrift, die Krönung und Sieg miteinander verbindet. Rund um das Bild hängen Votivgaben von Gläubigen.
On vénère ici une image peinte de la Vierge, connue en Croatie sous les noms de Gospa Sinjska et de Čudotvorna Gospa Sinjska, la Vierge miraculeuse de Sinj. Elle montre Marie la tête légèrement inclinée et les yeux baissés.
De son auteur on ne sait rien avec certitude. Les datations vont du quinzième siècle au début du dix-septième ; on évoque parfois un maître vénitien. Le tableau n'est pas un chef-d'œuvre de l'histoire de l'art, mais une image de dévotion à la longue histoire.
Cette histoire est celle d'un exil. L'image accompagna la population de Rama fuyant les Ottomans, qui commença en 1687 une nouvelle vie dans la vallée de la Cetina. Elle devint ainsi le signe de la survie de la communauté.
La couronne d'or de 1716 fait désormais corps avec le tableau. Elle fut payée par l'or des habitants eux-mêmes et porte l'inscription qui lie le couronnement à la victoire. Autour de l'image sont suspendus les ex-voto des fidèles.
Si venera un'immagine dipinta della Vergine, nota in Croazia come Gospa Sinjska e come Čudotvorna Gospa Sinjska, la Madonna miracolosa di Sinj. Mostra Maria con il capo lievemente reclinato e gli occhi abbassati.
Sull'autore non si sa nulla di certo. Le datazioni oscillano tra il Quattrocento e l'inizio del Seicento; talvolta si pensa a un maestro veneziano. Il dipinto non è un capolavoro della storia dell'arte, ma un'immagine devozionale dalla lunga vicenda.
Quella vicenda è una storia di fuga. L'immagine seguì la popolazione di Rama quando questa cedette agli Ottomani e nel 1687 cominciò una nuova vita nella valle della Cetina. Divenne così un segno della sopravvivenza della comunità.
La corona d'oro del 1716 è ormai tutt'uno con il dipinto. Fu pagata con l'oro degli abitanti stessi e porta il motto che lega l'incoronazione alla vittoria. Attorno all'immagine sono appesi gli ex voto dei fedeli.
Se venera una imagen pintada de María, conocida en Croacia como Gospa Sinjska y como Čudotvorna Gospa Sinjska, la milagrosa Señora de Sinj. Muestra a María con la cabeza levemente inclinada y los ojos bajos.
Sobre su autor no se sabe nada con seguridad. Las dataciones van del siglo XV a comienzos del XVII; a veces se piensa en un maestro veneciano. El cuadro no es una obra maestra desde el punto de vista artístico, sino una imagen de devoción con una larga historia.
Esa historia es la de una huida. La imagen acompañó a la población de Rama cuando huyó de los otomanos y comenzó en 1687 una nueva vida en el valle del Cetina. Así se convirtió en señal de la supervivencia de la comunidad.
La corona de oro de 1716 forma ya un todo con el cuadro. Se pagó con el oro de los propios vecinos y lleva la inscripción que une la coronación con la victoria. En torno a la imagen cuelgan exvotos de los fieles.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Sinj hoort bij het franciscanenklooster van de provincie van de Allerheiligste Verlosser. Zij werd tussen 1699 en 1712 gebouwd en heeft haar oorspronkelijke opzet bewaard, ondanks schade door oorlogen en aardbevingen.
Van buiten valt vooral de klokkentoren op. Die kreeg zijn huidige gedaante in 1927 en is drieënveertig en een halve meter hoog. Hij markeert het heiligdom van ver in het dal van de Cetina.
Binnen is het genadebeeld het brandpunt. Het schilderij hangt achter de gouden kroon die de inwoners in de achttiende eeuw lieten maken; het opschrift IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT verwijst naar de overwinning van 1715.
Aan de kerk grenst het klooster van de franciscanen, die het heiligdom sinds de komst uit Rama bedienen. Zij bewaren er ook het geheugen van de vlucht en van het beleg.
Tegenover de kerk, midden in de stad, ligt de stervormige vesting Kamičak uit 1712. Zij vormt het burgerlijke tegenwicht van het heiligdom en herinnert aan het beleg. Sinj was, voordat Međugorje bekend werd, het grootste Mariabedevaartsoord van het zuiden van Kroatië.
Het klooster bewaart de herinnering aan de vlucht uit Rama en aan het beleg van 1715. De devotie reikt inmiddels ver buiten Dalmatië: ook onder Kroaten in Chicago, Argentinië, Australië en Nieuw-Zeeland wordt de Vrouwe van Sinj vereerd.
Voor de Sinjska alka is in de stad een baan van honderdzestig meter aangelegd. Daarboven hangt de alka zelf op drie meter tweeëndertig: twee concentrische ijzeren ringen, verbonden door drie spaken, met een binnendiameter van vijfendertig millimeter.
Kościół Matki Bożej Sinjskiej należy do klasztoru franciszkanów prowincji Najświętszego Odkupiciela. Zbudowano go w latach od 1699 do 1712 i zachował pierwotny układ mimo szkód wyrządzonych przez wojny i trzęsienia ziemi.
Z zewnątrz uwagę zwraca przede wszystkim dzwonnica. Dzisiejszy kształt otrzymała w 1927 roku i ma czterdzieści trzy i pół metra wysokości. Znaczy sanktuarium z daleka, w całej dolinie Cetiny.
Wewnątrz ogniskiem wszystkiego jest obraz łaskami słynący. Wisi on za złotą koroną, którą mieszkańcy kazali wykonać w XVIII wieku; napis IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT odsyła do zwycięstwa z 1715 roku.
Do kościoła przylega klasztor franciszkanów, którzy opiekują się sanktuarium od czasu przybycia z Ramy. Przechowują tu również pamięć o ucieczce i o oblężeniu.
Naprzeciw kościoła, pośrodku miasta, leży gwiaździsta twierdza Kamičak z 1712 roku. Stanowi ona świecką przeciwwagę sanktuarium i przypomina o oblężeniu. Sinj był, zanim rozsławiło się Međugorje, największym sanktuarium maryjnym południa Chorwacji.
Klasztor zachowuje pamięć o ucieczce z Ramy i o oblężeniu z 1715 roku. Nabożeństwo sięga dziś daleko poza Dalmację: Panią Sinjską czczą również Chorwaci w Chicago, Argentynie, Australii i Nowej Zelandii.
Dla Sinjskiej alki urządzono w mieście tor o długości stu sześćdziesięciu metrów. Nad nim wisi sama alka, na wysokości trzech metrów i trzydziestu dwóch centymetrów: dwa współśrodkowe żelazne pierścienie połączone trzema szprychami, o średnicy wewnętrznej trzydziestu pięciu milimetrów.
Die Kirche Unserer Lieben Frau von Sinj gehört zum Franziskanerkloster der Provinz des Allerheiligsten Erlösers. Sie wurde zwischen 1699 und 1712 gebaut und hat ihre ursprüngliche Anlage bewahrt, trotz Schäden durch Kriege und Erdbeben.
Von außen fällt vor allem der Glockenturm auf. Er erhielt seine heutige Gestalt 1927 und ist dreiundvierzigeinhalb Meter hoch. Er markiert das Heiligtum weithin im Tal der Cetina.
Im Inneren bildet das Gnadenbild den Brennpunkt. Das Gemälde hängt hinter der goldenen Krone, die die Einwohner im achtzehnten Jahrhundert anfertigen ließen; die Inschrift IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT verweist auf den Sieg von 1715.
An die Kirche grenzt das Kloster der Franziskaner, die das Heiligtum seit ihrer Ankunft aus Rama betreuen. Sie bewahren dort auch das Gedächtnis der Flucht und der Belagerung.
Gegenüber der Kirche, mitten in der Stadt, liegt die sternförmige Festung Kamičak von 1712. Sie bildet das weltliche Gegengewicht zum Heiligtum und erinnert an die Belagerung. Sinj war, bevor Međugorje bekannt wurde, der größte Marienwallfahrtsort im Süden Kroatiens.
Das Kloster bewahrt die Erinnerung an die Flucht aus Rama und an die Belagerung von 1715. Die Verehrung reicht inzwischen weit über Dalmatien hinaus: Auch unter Kroaten in Chicago, Argentinien, Australien und Neuseeland wird die Frau von Sinj verehrt.
Für die Sinjska alka ist in der Stadt eine Bahn von hundertsechzig Metern angelegt. Darüber hängt der Ring selbst in drei Meter zweiunddreißig Höhe: zwei konzentrische Eisenringe, durch drei Speichen verbunden, mit einem Innendurchmesser von fünfunddreißig Millimetern.
L'église Notre-Dame de Sinj dépend du couvent franciscain de la province du Très-Saint-Rédempteur. Bâtie entre 1699 et 1712, elle a conservé son parti d'origine malgré les dommages causés par les guerres et les tremblements de terre.
De l'extérieur, c'est surtout le clocher qui frappe. Il a reçu sa forme actuelle en 1927 et s'élève à quarante-trois mètres et demi. Il signale le sanctuaire de loin dans la vallée de la Cetina.
À l'intérieur, l'image miraculeuse est le foyer de tout. Le tableau est placé derrière la couronne d'or que les habitants firent exécuter au dix-huitième siècle ; l'inscription IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT renvoie à la victoire de 1715.
L'église jouxte le couvent des franciscains, qui desservent le sanctuaire depuis leur arrivée de Rama. Ils y conservent aussi la mémoire de la fuite et du siège.
En face de l'église, au cœur de la ville, se dresse la forteresse en étoile de Kamičak, de 1712. Elle forme le pendant civil du sanctuaire et rappelle le siège. Avant que Međugorje ne devienne célèbre, Sinj était le plus grand lieu de pèlerinage marial du sud de la Croatie.
Le couvent garde le souvenir de la fuite de Rama et du siège de 1715. La dévotion rayonne aujourd'hui bien au-delà de la Dalmatie : la Vierge de Sinj est également vénérée par les Croates de Chicago, d'Argentine, d'Australie et de Nouvelle-Zélande.
Pour l'Alka de Sinj, une piste de cent soixante mètres a été aménagée en ville. Au-dessus est suspendue l'alka elle-même, à trois mètres trente-deux : deux anneaux de fer concentriques, reliés par trois rayons, d'un diamètre intérieur de trente-cinq millimètres.
La chiesa di Nostra Signora di Sinj appartiene al convento francescano della provincia del Santissimo Redentore. Fu costruita tra il 1699 e il 1712 e ha conservato il suo impianto originario, nonostante i danni di guerre e terremoti.
All'esterno colpisce soprattutto il campanile. Assunse la forma attuale nel 1927 ed è alto quarantatré metri e mezzo. Segnala il santuario da lontano nella valle della Cetina.
All'interno l'immagine venerata è il punto focale. Il dipinto è collocato dietro la corona d'oro che gli abitanti fecero realizzare nel Settecento; il motto IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT rimanda alla vittoria del 1715.
Alla chiesa si addossa il convento dei francescani, che officiano il santuario fin dall'arrivo da Rama. Vi custodiscono anche la memoria della fuga e dell'assedio.
Di fronte alla chiesa, nel cuore della città, sorge la fortezza stellata di Kamičak del 1712. Costituisce il contrappeso civile del santuario e ricorda l'assedio. Prima che Međugorje diventasse nota, Sinj era il più grande luogo di pellegrinaggio mariano del sud della Croazia.
Il convento conserva la memoria della fuga da Rama e dell'assedio del 1715. La devozione si spinge ormai ben oltre la Dalmazia: anche tra i croati di Chicago, dell'Argentina, dell'Australia e della Nuova Zelanda si venera la Madonna di Sinj.
Per la Sinjska alka è stata allestita in città una pista di centosessanta metri. Sopra di essa pende l'alka stessa, a tre metri e trentadue: due anelli di ferro concentrici, uniti da tre raggi, con un diametro interno di trentacinque millimetri.
La iglesia de Nuestra Señora de Sinj pertenece al convento franciscano de la provincia del Santísimo Redentor. Se construyó entre 1699 y 1712 y ha conservado su disposición original, pese a los daños causados por guerras y terremotos.
Desde fuera destaca sobre todo el campanario. Adquirió su forma actual en 1927 y mide cuarenta y tres metros y medio. Señala el santuario desde lejos, en el valle del Cetina.
Dentro, la imagen milagrosa es el punto focal. El cuadro se encuentra tras la corona de oro que los vecinos mandaron hacer en el siglo XVIII; la inscripción IN PERPETUUM CORONATA TRIUMPHAT remite a la victoria de 1715.
Junto a la iglesia se levanta el convento de los franciscanos, que atienden el santuario desde su llegada de Rama. Guardan allí también la memoria de la huida y del asedio.
Frente a la iglesia, en pleno centro de la ciudad, se alza la fortaleza estrellada de Kamičak, de 1712. Es el contrapunto civil del santuario y recuerda el asedio. Antes de que Međugorje se hiciera famosa, Sinj era el mayor lugar de peregrinación mariana del sur de Croacia.
El convento conserva el recuerdo de la huida de Rama y del asedio de 1715. La devoción llega hoy mucho más allá de Dalmacia: también entre los croatas de Chicago, Argentina, Australia y Nueva Zelanda se venera a la Señora de Sinj.
Para la Sinjska alka se ha dispuesto en la ciudad una pista de ciento sesenta metros. Sobre ella cuelga la alka misma, a tres metros treinta y dos: dos anillos de hierro concéntricos unidos por tres radios, con un diámetro interior de treinta y cinco milímetros.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De grote dag is 15 augustus, het feest van Maria-Tenhemelopneming. Dan wordt het schilderij in een plechtige processie door de straten van Sinj gedragen, begeleid door pelgrims, geestelijken en verenigingen uit de stad. Het is tegelijk de feestdag van de stad zelf.
Daaraan vooraf gaat het eerste volle weekeinde van augustus, wanneer de Sinjska alka wordt verreden. Ruiters rijden in volle galop op de ring af en proberen die met hun lans te raken; drie ronden moeten binnen twaalf seconden worden afgelegd. Alleen mannen die in de Cetinska krajina zijn geboren mogen meedoen.
De deelnemers dragen kostuums naar achttiende-eeuws voorbeeld, met schildknapen in wapenrusting en volksdracht. In 2010 werd de alka op de UNESCO-lijst van immaterieel cultureel erfgoed geplaatst.
Het spel en het kerkelijk feest horen bij elkaar. Beide gaan terug op het beleg van 1715 en op de overtuiging van de bevolking dat de Vrouwe van Sinj daarin de hand heeft gehad. De verheffing tot basiliek in 2024 bevestigde de plaats van het heiligdom in de Kroatische Kerk.
Wielkim dniem jest 15 sierpnia, uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Obraz niesie się wtedy w uroczystej procesji ulicami Sinja, w asyście pielgrzymów, duchowieństwa i miejskich stowarzyszeń. Jest to zarazem święto samego miasta.
Poprzedza je pierwszy pełny weekend sierpnia, kiedy rozgrywa się Sinjską alkę. Jeźdźcy pędzą galopem na pierścień i starają się trafić w niego kopią; trzy przejazdy trzeba wykonać w ciągu dwunastu sekund. Startować mogą wyłącznie mężczyźni urodzeni w Cetinskiej krajinie.
Uczestnicy noszą stroje wzorowane na osiemnastowiecznych, a towarzyszą im giermkowie w zbrojach i strojach ludowych. W 2010 roku alkę wpisano na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Turniej i święto kościelne należą do siebie. Oba sięgają oblężenia z 1715 roku i przekonania mieszkańców, że miała w nim udział Pani Sinjska. Podniesienie do godności bazyliki w 2024 roku potwierdziło miejsce sanktuarium w Kościele chorwackim.
Der große Tag ist der 15. August, das Fest Mariä Himmelfahrt. Dann wird das Bild in einer feierlichen Prozession durch die Straßen von Sinj getragen, begleitet von Pilgern, Geistlichen und Vereinen der Stadt. Es ist zugleich der Festtag der Stadt selbst.
Voraus geht das erste volle Augustwochenende, an dem die Sinjska alka geritten wird. Reiter jagen im vollen Galopp auf den Ring zu und versuchen, ihn mit der Lanze zu treffen; drei Läufe müssen binnen zwölf Sekunden zurückgelegt werden. Teilnehmen dürfen nur Männer, die in der Cetinska krajina geboren sind.
Die Teilnehmer tragen Kostüme nach dem Vorbild des achtzehnten Jahrhunderts, mit Knappen in Rüstung und Volkstracht. 2010 wurde die Alka in die UNESCO-Liste des immateriellen Kulturerbes aufgenommen.
Das Spiel und das kirchliche Fest gehören zusammen. Beide gehen auf die Belagerung von 1715 zurück und auf die Überzeugung der Bevölkerung, die Frau von Sinj habe dabei ihre Hand im Spiel gehabt. Die Erhebung zur Basilika 2024 bestätigte den Rang des Heiligtums in der kroatischen Kirche.
Le grand jour est le 15 août, fête de l'Assomption de Marie. Le tableau est alors porté en procession solennelle dans les rues de Sinj, accompagné des pèlerins, du clergé et des associations de la ville. C'est en même temps la fête de la ville elle-même.
Le précède le premier week-end complet d'août, où se court l'Alka de Sinj. Les cavaliers foncent au grand galop sur l'anneau et tentent de l'atteindre de leur lance ; trois manches doivent être courues en moins de douze secondes. Seuls les hommes nés dans la Cetinska krajina peuvent y participer.
Les participants portent des costumes inspirés du dix-huitième siècle, accompagnés d'écuyers en armure et en habit traditionnel. En 2010, l'alka a été inscrite sur la liste du patrimoine culturel immatériel de l'UNESCO.
Le jeu et la fête religieuse vont de pair. L'un et l'autre remontent au siège de 1715 et à la conviction de la population que la Vierge de Sinj y eut sa part. L'élévation au rang de basilique en 2024 a confirmé la place du sanctuaire dans l'Église croate.
La grande giornata è il 15 agosto, festa dell'Assunzione di Maria. Allora il dipinto viene portato in solenne processione per le vie di Sinj, accompagnato da pellegrini, sacerdoti e associazioni cittadine. È al tempo stesso la festa della città.
La precede il primo fine settimana pieno di agosto, quando si corre la Sinjska alka. I cavalieri si lanciano al galoppo verso l'anello e cercano di colpirlo con la lancia; tre giri devono essere compiuti entro dodici secondi. Possono partecipare solo uomini nati nella Cetinska krajina.
I partecipanti indossano costumi su modello settecentesco, con scudieri in armatura e in abito popolare. Nel 2010 l'alka è stata iscritta nella lista UNESCO del patrimonio culturale immateriale.
Il gioco e la festa religiosa si appartengono. Entrambi risalgono all'assedio del 1715 e alla convinzione della popolazione che la Madonna di Sinj vi abbia avuto parte. L'elevazione a basilica nel 2024 ha confermato il posto del santuario nella Chiesa croata.
El gran día es el 15 de agosto, fiesta de la Asunción de María. Entonces el cuadro recorre en procesión solemne las calles de Sinj, acompañado por peregrinos, clero y asociaciones de la ciudad. Es al mismo tiempo la fiesta mayor de la propia ciudad.
La precede el primer fin de semana completo de agosto, cuando se corre la Sinjska alka. Los jinetes se lanzan a galope tendido contra el anillo e intentan acertarlo con la lanza; hay que completar tres vueltas en doce segundos. Solo pueden participar hombres nacidos en la Cetinska krajina.
Los participantes visten trajes al modo del siglo XVIII, con escuderos con armadura y traje popular. En 2010 la alka fue inscrita en la lista del patrimonio cultural inmaterial de la Unesco.
El juego y la fiesta religiosa forman un todo. Ambos se remontan al asedio de 1715 y a la convicción de la población de que la Señora de Sinj intervino en él. La elevación a basílica en 2024 confirmó el lugar del santuario en la Iglesia croata.
