ZaragozaSaragossaSaragossaSaragosseSaragozzaZaragoza

De plaatselijke overlevering plaatst aan het begin van de geschiedenis een verschijning. In het jaar 40 zou Maria bij de Ebro aan de apostel Jacobus de Meerdere zijn verschenen; de bronnen noemen als datum 2 januari dan wel 12 oktober. Zij gaf hem een zuil en droeg hem op op die plaats een kerk te haren ere te bouwen. Aan de zuil, el pilar, ontleent het heiligdom zijn naam.

Op de plek volgden verschillende kerken elkaar op. Na de herovering van de stad in 1118 verrees een romaanse kerk. Een brand verwoestte die in 1434, waarna een gotisch-mudéjar gebouw werd opgetrokken dat in 1515 gereedkwam. Voor die kerk maakte Damián Forment tussen 1509 en 1518 een albasten retabel van de Tenhemelopneming.

De bouw van de huidige barokke basiliek begon in 1681. De bronnen noemen verschillende namen voor de eerste bouwmeester: Felipe Sánchez, Francisco Herrera de Jongere en Felipe Pérez komen alle voor. Het ruwbouwwerk was omstreeks 1754 voltooid.

In 1750 kreeg Ventura Rodríguez, die leefde van 1717 tot 1785, de opdracht de basiliek te voltooien en te verbouwen; eerdere plannen hadden de stad niet bevredigd. De Santa Capilla, de heilige kapel in het midden van het gebouw, kreeg onder zijn leiding in 1765 haar huidige vorm. Sommige bronnen dateren zijn opdracht al in 1725.

Francisco Goya schilderde in 1772 het gewelf van het koorzangersbalkon. Later voerde hij in een van de koepels de Regina Martyrum uit. Zijn vader José hield toezicht op het verguldwerk. In de nacht van 3 augustus 1936 vielen drie bommen op de kerk; geen ervan ontplofte. In 1948 kreeg de kerk de titel van basilica minor.

Miejscowa tradycja umieszcza u początku dziejów objawienie. W roku 40 Maryja miała się ukazać nad Ebro apostołowi Jakubowi Większemu; źródła podają jako datę 2 stycznia albo 12 października. Wręczyła mu kolumnę i poleciła zbudować w tym miejscu kościół ku jej czci. Od kolumny, el pilar, sanktuarium wzięło swoją nazwę.

W tym miejscu następowały po sobie kolejne kościoły. Po odzyskaniu miasta w 1118 roku powstał kościół romański. Pożar zniszczył go w 1434 roku, po czym wzniesiono budowlę gotycko-mudéjarską, ukończoną w 1515 roku. Dla tego kościoła Damián Forment wykonał w latach 1509-1518 alabastrową nastawę Wniebowzięcia.

Budowę dzisiejszej barokowej bazyliki rozpoczęto w 1681 roku. Źródła podają różne nazwiska pierwszego budowniczego: pojawiają się Felipe Sánchez, Francisco Herrera Młodszy i Felipe Pérez. Stan surowy ukończono około 1754 roku.

W 1750 roku Ventura Rodríguez, żyjący w latach 1717-1785, otrzymał zlecenie dokończenia i przebudowy bazyliki; wcześniejsze plany miasta nie zadowoliły. Santa Capilla, święta kaplica pośrodku budowli, przybrała pod jego kierunkiem w 1765 roku dzisiejszą postać. Niektóre źródła datują jego zlecenie już na 1725 rok.

Francisco Goya wymalował w 1772 roku sklepienie balkonu dla kantorów. Później wykonał w jednej z kopuł Regina Martyrum. Jego ojciec José nadzorował złocenia. W nocy 3 sierpnia 1936 roku na kościół spadły trzy bomby; żadna nie wybuchła. W 1948 roku świątynia otrzymała tytuł bazyliki mniejszej.

Die örtliche Überlieferung stellt an den Anfang der Geschichte eine Erscheinung. Im Jahr 40 soll Maria am Ebro dem Apostel Jakobus dem Älteren erschienen sein; die Quellen nennen als Datum den 2. Januar oder den 12. Oktober. Sie gab ihm eine Säule und trug ihm auf, an jener Stelle eine Kirche zu ihren Ehren zu errichten. Der Säule, el pilar, verdankt das Heiligtum seinen Namen.

An diesem Ort folgten mehrere Kirchen aufeinander. Nach der Rückeroberung der Stadt 1118 entstand eine romanische Kirche. Ein Brand zerstörte sie 1434, woraufhin ein gotisch-mudéjarer Bau errichtet wurde, der 1515 fertig war. Für diese Kirche schuf Damián Forment zwischen 1509 und 1518 ein Alabasterretabel der Aufnahme Mariens in den Himmel.

Der Bau der heutigen barocken Basilika begann 1681. Die Quellen nennen verschiedene Namen für den ersten Baumeister: Felipe Sánchez, Francisco Herrera der Jüngere und Felipe Pérez kommen alle vor. Der Rohbau war um 1754 vollendet.

1750 erhielt Ventura Rodríguez, der von 1717 bis 1785 lebte, den Auftrag, die Basilika zu vollenden und umzugestalten; frühere Pläne hatten die Stadt nicht zufriedengestellt. Die Santa Capilla, die heilige Kapelle in der Mitte des Baus, erhielt unter seiner Leitung 1765 ihre heutige Gestalt. Manche Quellen datieren seinen Auftrag bereits auf 1725.

Francisco Goya malte 1772 das Gewölbe der Sängerempore. Später führte er in einer der Kuppeln die Regina Martyrum aus. Sein Vater José beaufsichtigte die Vergoldungsarbeiten. In der Nacht des 3. August 1936 fielen drei Bomben auf die Kirche; keine davon explodierte. 1948 erhielt die Kirche den Titel einer Basilica minor.

La tradition locale place une apparition à l'origine de cette histoire. En l'an 40, la Vierge serait apparue au bord de l'Èbre à l'apôtre Jacques le Majeur ; les sources donnent comme date le 2 janvier ou le 12 octobre. Elle lui remit une colonne et lui ordonna d'élever à cet endroit une église en son honneur. C'est à cette colonne, el pilar, que le sanctuaire doit son nom.

Plusieurs églises se succédèrent sur le site. Après la reconquête de la ville en 1118, une église romane s'éleva. Un incendie la détruisit en 1434, et un édifice gothico-mudéjar fut alors bâti, achevé en 1515. Pour cette église, Damián Forment réalisa entre 1509 et 1518 un retable d'albâtre de l'Assomption.

La construction de l'actuelle basilique baroque commença en 1681. Les sources citent différents noms pour le premier maître d'œuvre : Felipe Sánchez, Francisco Herrera le Jeune et Felipe Pérez apparaissent tour à tour. Le gros œuvre était achevé vers 1754.

En 1750, Ventura Rodríguez, qui vécut de 1717 à 1785, reçut la mission d'achever et de remanier la basilique ; les projets antérieurs n'avaient pas satisfait la ville. La Santa Capilla, la chapelle sainte placée au milieu de l'édifice, prit sous sa direction, en 1765, sa forme actuelle. Certaines sources font remonter sa commande à 1725.

Francisco Goya peignit en 1772 la voûte de la tribune des chantres. Il exécuta plus tard, dans l'une des coupoles, la Regina Martyrum. Son père José surveillait les dorures. Dans la nuit du 3 août 1936, trois bombes tombèrent sur l'église ; aucune n'explosa. En 1948, l'église reçut le titre de basilique mineure.

La tradizione locale pone all'origine della vicenda un'apparizione. Nell'anno 40 la Madonna sarebbe apparsa presso l'Ebro all'apostolo Giacomo il Maggiore; le fonti indicano come data il 2 gennaio oppure il 12 ottobre. Gli consegnò una colonna e gli ordinò di erigere in quel luogo una chiesa in suo onore. Dalla colonna, el pilar, il santuario prende il nome.

Sul posto si susseguirono diverse chiese. Dopo la riconquista della città, nel 1118, sorse una chiesa romanica. Un incendio la distrusse nel 1434 e vi subentrò un edificio gotico-mudéjar, ultimato nel 1515. Per quella chiesa Damián Forment realizzò tra il 1509 e il 1518 una pala in alabastro dell'Assunzione.

La costruzione dell'attuale basilica barocca cominciò nel 1681. Le fonti indicano nomi diversi per il primo architetto: ricorrono Felipe Sánchez, Francisco Herrera il Giovane e Felipe Pérez. Le strutture grezze furono completate intorno al 1754.

Nel 1750 Ventura Rodríguez, vissuto dal 1717 al 1785, ricevette l'incarico di completare e trasformare la basilica; i progetti precedenti non avevano soddisfatto la città. Sotto la sua direzione la Santa Capilla, la cappella santa al centro dell'edificio, assunse nel 1765 la forma attuale. Alcune fonti datano il suo incarico già al 1725.

Nel 1772 Francisco Goya dipinse la volta del coretto dei cantori. Più tardi realizzò in una delle cupole la Regina Martyrum. Il padre José sovrintese alle dorature. Nella notte del 3 agosto 1936 tre bombe caddero sulla chiesa; nessuna esplose. Nel 1948 la chiesa ricevette il titolo di basilica minore.

La tradición local sitúa al comienzo de la historia una aparición. En el año 40 la Virgen se habría aparecido junto al Ebro al apóstol Santiago el Mayor; las fuentes dan como fecha el 2 de enero o bien el 12 de octubre. Ella le entregó una columna y le encargó levantar en ese lugar un templo en su honor. De la columna, el pilar, toma el santuario su nombre.

En el emplazamiento se sucedieron distintas iglesias. Tras la reconquista de la ciudad en 1118 se levantó un templo románico. Un incendio lo destruyó en 1434, y a continuación se erigió un edificio gótico-mudéjar que quedó terminado en 1515. Para esa iglesia Damián Forment labró entre 1509 y 1518 un retablo de alabastro de la Asunción.

La construcción de la actual basílica barroca comenzó en 1681. Las fuentes citan distintos nombres para el primer maestro de obras: aparecen Felipe Sánchez, Francisco Herrera el Mozo y Felipe Pérez. La obra gruesa quedó concluida hacia 1754.

En 1750 se encargó a Ventura Rodríguez, que vivió entre 1717 y 1785, terminar y reformar la basílica; los proyectos anteriores no habían satisfecho a la ciudad. La Santa Capilla, situada en el centro del edificio, adquirió bajo su dirección en 1765 su forma actual. Algunas fuentes fechan su encargo ya en 1725.

Francisco de Goya pintó en 1772 la bóveda del coreto. Más tarde ejecutó en una de las cúpulas la Regina Martyrum. Su padre, José, supervisó los trabajos de dorado. En la noche del 3 de agosto de 1936 cayeron tres bombas sobre el templo; ninguna de ellas estalló. En 1948 la iglesia recibió el título de basílica menor.

Het middelpunt van de verering is de zuil zelf. Volgens de overlevering liet Maria die achter bij haar verschijning aan Jacobus. De meeste bronnen beschrijven de zuil als jaspis; een Franstalige bron spreekt van marmer.

Op de zuil staat een klein houten Mariabeeld in gotische trant, tussen de 36,5 en 39 centimeter hoog, afhankelijk van de bron. Het wordt toegeschreven aan de beeldhouwer Juan de la Huerta en gedateerd tussen 1434 en 1443. Het beeld is dus veel jonger dan de zuil waarop het is geplaatst.

De kroon die het beeld bij de kroning van 1905 ontving, vertegenwoordigde destijds een waarde van 450.000 peseta. Het beeld toont Maria met het Kind op haar linkerarm.

De zuil is ongeveer 1,80 meter hoog. Sinds de zestiende eeuw is zij gewoonlijk omhuld met een rokvormige mantel, de manto. Het beeld zelf wordt beschermd door omhulsels van brons en zilver.

Ook de twee niet ontplofte bommen uit de nacht van 3 augustus 1936 worden in de kerk bewaard en getoond. Gelovigen zien daarin een teken van bescherming.

Sercem kultu jest sama kolumna. Według tradycji Maryja zostawiła ją przy swoim objawieniu Jakubowi. Większość źródeł opisuje kolumnę jako jaspisową; źródło francuskojęzyczne mówi o marmurze.

Na kolumnie stoi mała drewniana figura Maryi w duchu gotyckim, wysoka na 36,5 do 39 centymetrów, zależnie od źródła. Przypisuje się ją rzeźbiarzowi Juanowi de la Huerta i datuje na lata 1434-1443. Figura jest więc znacznie młodsza od kolumny, na której ją umieszczono.

Korona, którą figura otrzymała przy koronacji w 1905 roku, przedstawiała wówczas wartość 450 000 peset. Figura ukazuje Maryję z Dzieciątkiem na lewym ramieniu.

Kolumna ma około 1,80 metra wysokości. Od XVI wieku okrywa się ją zwykle płaszczem w kształcie spódnicy, zwanym manto. Samą figurę chronią osłony z brązu i srebra.

W kościele przechowuje się i pokazuje także dwie niewybuchłe bomby z nocy 3 sierpnia 1936 roku. Wierni widzą w nich znak opieki.

Im Mittelpunkt der Verehrung steht die Säule selbst. Der Überlieferung nach hinterließ Maria sie bei ihrer Erscheinung vor Jakobus. Die meisten Quellen beschreiben die Säule als Jaspis; eine französischsprachige Quelle spricht von Marmor.

Auf der Säule steht eine kleine hölzerne Marienfigur in gotischer Manier, je nach Quelle zwischen 36,5 und 39 Zentimeter hoch. Sie wird dem Bildhauer Juan de la Huerta zugeschrieben und zwischen 1434 und 1443 datiert. Die Figur ist also weit jünger als die Säule, auf der sie steht.

Die Krone, die die Figur bei der Krönung von 1905 erhielt, entsprach damals einem Wert von 450.000 Peseten. Die Figur zeigt Maria mit dem Kind auf dem linken Arm.

Die Säule ist etwa 1,80 Meter hoch. Seit dem sechzehnten Jahrhundert ist sie gewöhnlich von einem rockförmigen Mantel umhüllt, dem manto. Die Figur selbst wird durch Hüllen aus Bronze und Silber geschützt.

Auch die beiden nicht explodierten Bomben aus der Nacht des 3. August 1936 werden in der Kirche aufbewahrt und gezeigt. Gläubige sehen darin ein Zeichen des Schutzes.

Le cœur de la dévotion est la colonne elle-même. Selon la tradition, la Vierge la laissa lors de son apparition à Jacques. La plupart des sources la décrivent comme étant de jaspe ; une source francophone parle de marbre.

Sur la colonne se dresse une petite statue de la Vierge en bois, de facture gothique, haute de 36,5 à 39 centimètres selon les sources. On l'attribue au sculpteur Juan de la Huerta et on la date entre 1434 et 1443. La statue est donc bien plus récente que la colonne sur laquelle elle est posée.

La couronne que reçut la statue lors du couronnement de 1905 représentait à l'époque une valeur de 450 000 pesetas. La statue montre la Vierge portant l'Enfant sur son bras gauche.

La colonne mesure environ 1,80 mètre de haut. Depuis le XVIe siècle, elle est habituellement enveloppée d'un manteau en forme de jupe, le manto. La statue elle-même est protégée par des enveloppes de bronze et d'argent.

Les deux bombes non explosées de la nuit du 3 août 1936 sont elles aussi conservées et exposées dans l'église. Les fidèles y voient un signe de protection.

Al centro della venerazione sta la colonna stessa. Secondo la tradizione la Madonna la lasciò in occasione dell'apparizione a Giacomo. La maggior parte delle fonti descrive la colonna come di diaspro; una fonte in lingua francese parla di marmo.

Sulla colonna si erge una piccola statua lignea della Vergine di gusto gotico, alta tra i 36,5 e i 39 centimetri a seconda delle fonti. È attribuita allo scultore Juan de la Huerta e datata tra il 1434 e il 1443. La statua è dunque assai più recente della colonna sulla quale è posta.

La corona ricevuta dall'immagine con l'incoronazione del 1905 rappresentava allora un valore di 450.000 pesetas. La statua mostra la Madonna con il Bambino sul braccio sinistro.

La colonna è alta circa 1,80 metri. Dal Cinquecento è di norma avvolta in un manto a forma di gonna, il manto. La statua stessa è protetta da rivestimenti di bronzo e d'argento.

Anche le due bombe inesplose della notte del 3 agosto 1936 sono conservate ed esposte in chiesa. I fedeli vi leggono un segno di protezione.

El centro de la veneración es la columna misma. Según la tradición, la Virgen la dejó allí en su aparición a Santiago. La mayoría de las fuentes la describen como de jaspe; una fuente en francés habla de mármol.

Sobre la columna se alza una pequeña imagen de madera de la Virgen de traza gótica, de entre 36,5 y 39 centímetros de altura según la fuente. Se atribuye al escultor Juan de la Huerta y se data entre 1434 y 1443. La imagen es, por tanto, mucho más reciente que la columna sobre la que se asienta.

La corona que la imagen recibió en la coronación de 1905 representaba entonces un valor de 450.000 pesetas. La talla muestra a la Virgen con el Niño en el brazo izquierdo.

La columna mide alrededor de 1,80 metros. Desde el siglo XVI suele ir revestida de un manto en forma de falda, el manto. La propia imagen está protegida por fundas de bronce y plata.

También se conservan y se muestran en el templo las dos bombas que no llegaron a estallar en la noche del 3 de agosto de 1936. Los fieles ven en ello un signo de protección.

Het gebouw is 130 meter lang en 67 meter breed. Het wordt bekroond door een grote middenkoepel en tien kleinere koepels, samen elf, met tien lantaarns en vier hoektorens. Vanaf de overzijde van de Ebro vormt die opeenstapeling van koepels en torens een van de bekendste stadsgezichten van Spanje.

Binnen valt het gebouw uiteen in drie beuken met een reeks kapellen. In het midden staat de Santa Capilla, een op zichzelf staand marmeren bouwwerk dat als een kapel in de kerk is geplaatst. Ventura Rodríguez gaf haar in 1765 haar huidige vorm. Daarin staat de zuil met het Mariabeeld.

Van de gotische voorganger bleef het albasten retabel van de Tenhemelopneming bewaard, dat Damián Forment tussen 1509 en 1518 maakte. Het hoort tot de belangrijkste werken van de Spaanse renaissancebeeldhouwkunst.

De gewelven en koepels zijn beschilderd. Francisco Goya schilderde in 1772 het gewelf van het koorzangersbalkon, het coreto, en later in een van de koepels de Regina Martyrum, de Koningin der Martelaren. Het verguldwerk in de kerk stond onder toezicht van zijn vader José Goya.

Het beeld op de zuil is klein en van verre nauwelijks te onderscheiden. Het toont Maria met het Kind op haar linkerarm; op de handpalm van het Kind zit een duif. De zuil eronder gaat schuil onder een mantel, een gewoonte die teruggaat tot de zestiende eeuw.

De kerk is tevens concathedraal: zij deelt die waardigheid met de nabijgelegen kathedraal van San Salvador, de Seo. Bezoekers zien in het schip ook de twee bewaard gebleven bommen van augustus 1936.

Budowla ma 130 metrów długości i 67 metrów szerokości. Wieńczy ją wielka kopuła środkowa i dziesięć mniejszych, razem jedenaście, z dziesięcioma latarniami i czterema wieżami narożnymi. Z przeciwległego brzegu Ebro to spiętrzenie kopuł i wież tworzy jedną z najbardziej znanych panoram Hiszpanii.

Wewnątrz budowla dzieli się na trzy nawy z szeregiem kaplic. Pośrodku stoi Santa Capilla, samodzielna marmurowa budowla wstawiona do kościoła niczym kaplica w kaplicy. Ventura Rodríguez nadał jej w 1765 roku dzisiejszy kształt. To w niej stoi kolumna z figurą Matki Bożej.

Z gotyckiej poprzedniczki zachowała się alabastrowa nastawa Wniebowzięcia, którą Damián Forment wykonał w latach 1509-1518. Należy ona do najważniejszych dzieł hiszpańskiej rzeźby renesansowej.

Sklepienia i kopuły pokrywają malowidła. Francisco Goya wymalował w 1772 roku sklepienie balkonu dla kantorów, coreto, a później w jednej z kopuł Regina Martyrum, Królową Męczenników. Złocenia w kościele nadzorował jego ojciec José Goya.

Figura na kolumnie jest niewielka i z daleka ledwie rozpoznawalna. Przedstawia Maryję z Dzieciątkiem na lewym ramieniu; na dłoni Dzieciątka siedzi gołębica. Kolumnę poniżej skrywa płaszcz, zgodnie ze zwyczajem sięgającym XVI wieku.

Kościół jest zarazem konkatedrą: dzieli tę godność z pobliską katedrą San Salvador, zwaną La Seo. W nawie zwiedzający oglądają również dwie zachowane bomby z sierpnia 1936 roku.

Der Bau ist 130 Meter lang und 67 Meter breit. Bekrönt wird er von einer großen Mittelkuppel und zehn kleineren Kuppeln, zusammen elf, mit zehn Laternen und vier Ecktürmen. Vom jenseitigen Ebroufer aus bildet diese Häufung von Kuppeln und Türmen eines der bekanntesten Stadtbilder Spaniens.

Im Inneren gliedert sich der Bau in drei Schiffe mit einer Reihe von Kapellen. In der Mitte steht die Santa Capilla, ein für sich stehendes Marmorbauwerk, das wie eine Kapelle in die Kirche hineingesetzt ist. Ventura Rodríguez gab ihr 1765 ihre heutige Gestalt. Darin steht die Säule mit der Marienfigur.

Vom gotischen Vorgängerbau blieb das Alabasterretabel der Aufnahme Mariens in den Himmel erhalten, das Damián Forment zwischen 1509 und 1518 schuf. Es zählt zu den bedeutendsten Werken der spanischen Renaissanceskulptur.

Die Gewölbe und Kuppeln sind ausgemalt. Francisco Goya malte 1772 das Gewölbe der Sängerempore, das coreto, und später in einer der Kuppeln die Regina Martyrum, die Königin der Märtyrer. Die Vergoldungsarbeiten in der Kirche standen unter der Aufsicht seines Vaters José Goya.

Die Figur auf der Säule ist klein und aus der Ferne kaum auszumachen. Sie zeigt Maria mit dem Kind auf dem linken Arm; auf der Handfläche des Kindes sitzt eine Taube. Die Säule darunter verbirgt sich unter einem Mantel, ein Brauch, der bis ins sechzehnte Jahrhundert zurückreicht.

Die Kirche ist zugleich Konkathedrale: Sie teilt diese Würde mit der nahe gelegenen Kathedrale San Salvador, der Seo. Im Schiff sehen Besucher auch die beiden erhalten gebliebenen Bomben vom August 1936.

L'édifice mesure 130 mètres de long et 67 mètres de large. Il est couronné d'une grande coupole centrale et de dix coupoles plus petites, onze en tout, avec dix lanternes et quatre tours d'angle. Vue de l'autre rive de l'Èbre, cette accumulation de coupoles et de tours forme l'une des silhouettes urbaines les plus connues d'Espagne.

À l'intérieur, le bâtiment se répartit en trois nefs bordées d'une série de chapelles. Au milieu se dresse la Santa Capilla, un édicule de marbre autonome posé comme une chapelle dans l'église. Ventura Rodríguez lui donna en 1765 sa forme actuelle. C'est là que se trouve la colonne avec la statue de la Vierge.

De l'édifice gothique antérieur subsiste le retable d'albâtre de l'Assomption, que Damián Forment réalisa entre 1509 et 1518. Il compte parmi les œuvres majeures de la sculpture espagnole de la Renaissance.

Les voûtes et les coupoles sont peintes. Francisco Goya peignit en 1772 la voûte de la tribune des chantres, le coreto, puis, plus tard, dans l'une des coupoles, la Regina Martyrum, la Reine des Martyrs. Les dorures de l'église furent exécutées sous la surveillance de son père, José Goya.

La statue posée sur la colonne est petite et se distingue à peine de loin. Elle montre la Vierge portant l'Enfant sur son bras gauche ; une colombe se tient dans la paume de l'Enfant. La colonne, en dessous, disparaît sous un manteau, usage qui remonte au XVIe siècle.

L'église est en outre cocathédrale : elle partage cette dignité avec la cathédrale toute proche de San Salvador, la Seo. Les visiteurs voient également dans la nef les deux bombes conservées d'août 1936.

L'edificio è lungo 130 metri e largo 67. È coronato da una grande cupola centrale e da dieci cupole minori, undici in tutto, con dieci lanterne e quattro torri angolari. Dalla riva opposta dell'Ebro quell'accumulo di cupole e torri compone una delle vedute urbane più note di Spagna.

All'interno l'edificio si articola in tre navate con una serie di cappelle. Al centro si trova la Santa Capilla, una costruzione marmorea autonoma collocata come una cappella dentro la chiesa. Ventura Rodríguez le diede nel 1765 la forma attuale. Vi si trova la colonna con la statua della Vergine.

Della chiesa gotica precedente si è conservata la pala in alabastro dell'Assunzione, eseguita da Damián Forment tra il 1509 e il 1518. È tra le opere maggiori della scultura rinascimentale spagnola.

Le volte e le cupole sono dipinte. Nel 1772 Francisco Goya affrescò la volta del coretto dei cantori, il coreto, e più tardi, in una delle cupole, la Regina Martyrum, la Regina dei Martiri. Le dorature della chiesa furono sorvegliate dal padre, José Goya.

La statua sulla colonna è piccola e da lontano si distingue a fatica. Mostra la Madonna con il Bambino sul braccio sinistro; sul palmo del Bambino si posa una colomba. La colonna sottostante scompare sotto un manto, un'usanza che risale al Cinquecento.

La chiesa è anche concattedrale: condivide quella dignità con la vicina cattedrale di San Salvador, la Seo. Nella navata i visitatori vedono inoltre le due bombe conservate dell'agosto 1936.

El edificio mide 130 metros de largo y 67 de ancho. Lo corona una gran cúpula central y diez cúpulas menores, once en total, con diez linternas y cuatro torres en los ángulos. Desde la otra orilla del Ebro, ese apilamiento de cúpulas y torres compone una de las estampas urbanas más conocidas de España.

En el interior el edificio se divide en tres naves con una serie de capillas. En el centro se alza la Santa Capilla, una construcción exenta de mármol dispuesta como una capilla dentro del templo. Ventura Rodríguez le dio en 1765 su forma actual. En ella se encuentra la columna con la imagen de la Virgen.

Del templo gótico precedente se conservó el retablo de alabastro de la Asunción que Damián Forment realizó entre 1509 y 1518. Figura entre las obras más importantes de la escultura renacentista española.

Las bóvedas y las cúpulas están pintadas. Francisco de Goya pintó en 1772 la bóveda del coro alto, el coreto, y más tarde, en una de las cúpulas, la Regina Martyrum, la Reina de los Mártires. Los dorados del templo estuvieron bajo la supervisión de su padre, José Goya.

La imagen que corona la columna es pequeña y desde lejos apenas se distingue. Muestra a la Virgen con el Niño en el brazo izquierdo; en la palma de la mano del Niño se posa una paloma. La columna que la sostiene queda oculta bajo un manto, costumbre que se remonta al siglo XVI.

El templo es además concatedral: comparte esa dignidad con la cercana catedral de San Salvador, la Seo. Los visitantes ven también en la nave las dos bombas conservadas de agosto de 1936.

De feestdag van Nuestra Señora del Pilar valt op 12 oktober. Die datum valt samen met de Día de la Hispanidad, de Spaanse nationale feestdag.

Rond die dag vinden in Zaragoza de Fiestas del Pilar plaats, die van 11 tot 18 oktober duren. Het zijn de grootste feesten van de stad, met een sterk kerkelijk en een sterk volks karakter naast elkaar.

De verering zelf is oud en gaat terug op het verhaal van de verschijning aan Jacobus, die in Spanje als apostel van het land geldt. De zuil verbindt de Mariadevotie daarmee rechtstreeks aan de vroegste christelijke geschiedenis van het schiereiland, zoals die in de overlevering wordt verteld.

Maria van de Pilaar is patrones van Zaragoza, van Spanje en van de Spaanse Guardia Civil, en geldt bovendien als patrones van de Spaanstalige wereld. Op 20 mei 1905 verleende paus Pius X de canonieke kroning; de kroon was ontworpen door de markies van Griñi.

In 1948 verhief de Kerk het gebouw tot basilica minor. Naast de bedevaart naar de zuil trekt de basiliek bezoekers vanwege de fresco's van Goya, die hier enkele van zijn monumentale opdrachten uitvoerde.

Święto Nuestra Señora del Pilar przypada 12 października. Data ta zbiega się z Día de la Hispanidad, hiszpańskim świętem narodowym.

Wokół tego dnia odbywają się w Saragossie Fiestas del Pilar, trwające od 11 do 18 października. To największe święto miasta, o silnym charakterze zarazem kościelnym i ludowym.

Sam kult jest dawny i wywodzi się z opowieści o objawieniu Jakubowi, który w Hiszpanii uchodzi za apostoła tego kraju. Kolumna wiąże przez to pobożność maryjną wprost z najwcześniejszymi dziejami chrześcijaństwa na Półwyspie Iberyjskim, tak jak opowiada o nich tradycja.

Matka Boża na Kolumnie jest patronką Saragossy, Hiszpanii i hiszpańskiej Guardia Civil, a ponadto uchodzi za patronkę świata hiszpańskojęzycznego. 20 maja 1905 roku papież Pius X udzielił koronacji kanonicznej; koronę zaprojektował markiz de Griñi.

W 1948 roku Kościół podniósł budowlę do rangi bazyliki mniejszej. Obok pielgrzymki do kolumny bazylika przyciąga zwiedzających freskami Goi, który wykonał tu kilka ze swoich monumentalnych zamówień.

Der Festtag der Nuestra Señora del Pilar fällt auf den 12. Oktober. Dieses Datum fällt mit dem Día de la Hispanidad zusammen, dem spanischen Nationalfeiertag.

Um diesen Tag herum finden in Saragossa die Fiestas del Pilar statt, die vom 11. bis zum 18. Oktober dauern. Es sind die größten Feste der Stadt, mit einem ausgeprägt kirchlichen und einem ausgeprägt volkstümlichen Charakter nebeneinander.

Die Verehrung selbst ist alt und geht auf die Erzählung von der Erscheinung vor Jakobus zurück, der in Spanien als Apostel des Landes gilt. Die Säule verbindet die Marienfrömmigkeit damit unmittelbar mit der frühesten christlichen Geschichte der Halbinsel, wie die Überlieferung sie erzählt.

Maria von der Säule ist Patronin von Saragossa, von Spanien und der spanischen Guardia Civil und gilt darüber hinaus als Patronin der spanischsprachigen Welt. Am 20. Mai 1905 gewährte Papst Pius X. die kanonische Krönung; die Krone hatte der Marquis von Griñi entworfen.

1948 erhob die Kirche den Bau zur Basilica minor. Neben der Wallfahrt zur Säule zieht die Basilika Besucher wegen der Fresken Goyas an, der hier einige seiner monumentalen Aufträge ausführte.

La fête de Nuestra Señora del Pilar tombe le 12 octobre. Cette date coïncide avec le Día de la Hispanidad, la fête nationale espagnole.

Autour de ce jour se déroulent à Saragosse les Fiestas del Pilar, du 11 au 18 octobre. Ce sont les plus grandes fêtes de la ville, où le caractère religieux et le caractère populaire se côtoient avec une égale vigueur.

La dévotion elle-même est ancienne et remonte au récit de l'apparition à Jacques, tenu en Espagne pour l'apôtre du pays. Par la colonne, le culte marial se rattache ainsi directement aux tout premiers temps chrétiens de la péninsule, tels que la tradition les raconte.

Notre-Dame du Pilar est patronne de Saragosse, de l'Espagne et de la Guardia Civil espagnole, et passe en outre pour la patronne du monde hispanophone. Le 20 mai 1905, le pape Pie X accorda le couronnement canonique ; la couronne avait été dessinée par le marquis de Griñi.

En 1948, l'Église éleva l'édifice au rang de basilique mineure. Outre le pèlerinage à la colonne, la basilique attire les visiteurs pour les fresques de Goya, qui y exécuta quelques-unes de ses commandes monumentales.

La festa di Nuestra Señora del Pilar cade il 12 ottobre. Quella data coincide con il Día de la Hispanidad, la festa nazionale spagnola.

Attorno a quel giorno si tengono a Saragozza le Fiestas del Pilar, dall'11 al 18 ottobre. Sono le feste più grandi della città, con un carattere insieme fortemente religioso e fortemente popolare.

La devozione in sé è antica e risale al racconto dell'apparizione a Giacomo, che in Spagna è considerato l'apostolo del paese. La colonna lega così la devozione mariana direttamente alle origini cristiane della penisola, come le narra la tradizione.

La Madonna del Pilar è patrona di Saragozza, della Spagna e della Guardia Civil spagnola, ed è inoltre considerata patrona del mondo di lingua spagnola. Il 20 maggio 1905 papa Pio X ne concesse l'incoronazione canonica; la corona era stata disegnata dal marchese di Griñi.

Nel 1948 la Chiesa elevò l'edificio a basilica minore. Oltre al pellegrinaggio alla colonna, la basilica attira visitatori per gli affreschi di Goya, che qui realizzò alcune delle sue commissioni monumentali.

La festividad de Nuestra Señora del Pilar se celebra el 12 de octubre. Esa fecha coincide con el Día de la Hispanidad, la fiesta nacional de España.

En torno a ese día se celebran en Zaragoza las Fiestas del Pilar, que se prolongan del 11 al 18 de octubre. Son las mayores fiestas de la ciudad y en ellas conviven un marcado carácter religioso y otro netamente popular.

La devoción en sí es antigua y se remonta al relato de la aparición a Santiago, tenido en España por apóstol del país. La columna vincula así la devoción mariana directamente con los inicios cristianos de la península, tal como los cuenta la tradición.

La Virgen del Pilar es patrona de Zaragoza, de España y de la Guardia Civil española, y está considerada además patrona del mundo hispanohablante. El 20 de mayo de 1905 el papa Pío X concedió la coronación canónica; la corona había sido diseñada por el marqués de Griñi.

En 1948 la Iglesia elevó el edificio a basílica menor. Junto a la peregrinación a la columna, la basílica atrae visitantes por los frescos de Goya, que ejecutó aquí algunos de sus encargos monumentales.