Een familie van heiligenRodzina świętychEine Familie von HeiligenUne famille de saintsUna famiglia di santiUna familia de santos
Aldegondis werd in de eerste helft van de zevende eeuw geboren in Henegouwen, in een aanzienlijke familie die verwant was aan het Merovingische vorstenhuis. De bronnen geven geen vast geboortejaar; genoemd worden jaren tussen 630 en 640.
Haar ouders Walbert en Bertilia werden later zelf als heiligen vereerd. Volgens de overlevering was de heilige Waldetrudis, in het Frans Waudru, haar zus. Zij stichtte in Bergen een gemeenschap van godgewijde vrouwen.
Wat wij over Aldegondis weten, komt uit enkele oude levensbeschrijvingen, die geen van alle door tijdgenoten zijn geschreven. Een daarvan is de tiende-eeuwse Vita van Hucbald van Saint-Amand.
Aldegunda urodziła się w pierwszej połowie VII wieku w Hainaut, w znacznej rodzinie spokrewnionej z dynastią Merowingów. Źródła nie podają pewnego roku urodzenia; wymieniają lata między 630 a 640.
Jej rodziców, Walberta i Bertylię, czczono później jako świętych. Według tradycji jej siostrą była święta Waldetruda, po francusku Waudru, która założyła w Mons wspólnotę kobiet poświęconych Bogu.
To, co wiemy o Aldegundzie, pochodzi z kilku dawnych żywotów, z których żaden nie został napisany przez współczesnych jej autorów. Jednym z nich jest dziesięciowieczna Vita pióra Hukbalda z Saint-Amand.
Aldegundis wurde in der ersten Hälfte des 7. Jahrhunderts im Hennegau geboren, in einer angesehenen Familie, die mit dem merowingischen Herrscherhaus verwandt war. Die Quellen nennen kein sicheres Geburtsjahr; angegeben werden Jahre zwischen 630 und 640.
Ihre Eltern Walbert und Bertilia wurden später selbst als Heilige verehrt. Der Überlieferung nach war die heilige Waldetrudis, französisch Waudru, ihre Schwester. Sie gründete in Mons eine Gemeinschaft gottgeweihter Frauen.
Was wir über Aldegundis wissen, stammt aus einigen alten Lebensbeschreibungen, von denen keine von einem Zeitgenossen verfasst wurde. Eine davon ist die Vita des Hucbald von Saint-Amand aus dem 10. Jahrhundert.
Aldegonde naquit dans la première moitié du VIIe siècle en Hainaut, dans une famille considérable, apparentée à la dynastie mérovingienne. Les sources ne donnent pas d'année de naissance sûre ; elles citent des dates entre 630 et 640.
Ses parents, Walbert et Bertille, furent plus tard eux-mêmes vénérés comme saints. Selon la tradition, sainte Waudru, qui fonda à Mons une communauté de femmes consacrées, était sa sœur.
Ce que nous savons d'Aldegonde vient de quelques Vies anciennes, dont aucune n'a été écrite par un contemporain. L'une d'elles est la Vie composée au Xe siècle par Hucbald de Saint-Amand.
Aldegonda nacque nella prima metà del VII secolo nell'Hainaut, in una famiglia di rilievo imparentata con la dinastia merovingia. Le fonti non indicano un anno di nascita sicuro; citano date tra il 630 e il 640.
I suoi genitori, Walberto e Bertilia, furono in seguito venerati anch'essi come santi. Secondo la tradizione sua sorella era santa Valdetrude, in francese Waudru, che fondò a Mons una comunità di donne consacrate.
Ciò che sappiamo di Aldegonda proviene da alcune antiche biografie, nessuna delle quali scritta da contemporanei. Una di esse è la Vita composta nel X secolo da Ucbaldo di Saint-Amand.
Aldegunda nació en la primera mitad del siglo VII en Henao, en una familia notable emparentada con la dinastía merovingia. Las fuentes no dan un año de nacimiento seguro; mencionan fechas entre 630 y 640.
Sus padres, Walberto y Bertilia, fueron venerados más tarde como santos. Según la tradición, su hermana era santa Valdetrudis, en francés Waudru, que fundó en Mons una comunidad de mujeres consagradas.
Lo que sabemos de Aldegunda procede de algunas biografías antiguas, ninguna de ellas escrita por contemporáneos. Una es la Vita compuesta en el siglo X por Hucbaldo de Saint-Amand.
Het klooster aan de SamberKlasztor nad SambrąDas Kloster an der SambreLe monastère sur la SambreIl monastero sulla SambreEl monasterio del Sambre
Aldegondis werd aangespoord te trouwen, maar zij koos voor een leven als godgewijde maagd. Zij verliet het ouderlijk huis en ontving de sluier van bisschop Amandus van Maastricht.
Volgens de overlevering stak zij droogvoets de Samber over en vestigde zij zich aan de oever, op een afgelegen plek die Malbode heette. Daar begon zij rond 660 een klein klooster, waarvan zij de eerste abdis werd.
Uit deze eenvoudige stichting groeide de abdij van Maubeuge, eerst een bekend klooster van benedictinessen. Later namen kanunnikessen uit de adel hun plaats in. Hun kapittel bleef eeuwenlang een geestelijk en cultureel middelpunt van de streek.
Zachęcano ją do małżeństwa, lecz wybrała życie dziewicy poświęconej Bogu. Opuściła dom rodzinny i przyjęła welon od biskupa Amanda z Maastricht.
Według tradycji przeszła suchą stopą przez Sambrę i osiedliła się na jej brzegu, w ustronnym miejscu zwanym Malbode. Około 660 roku założyła tam mały klasztor i została jego pierwszą ksienią.
Z tej skromnej fundacji wyrosło opactwo w Maubeuge, początkowo znany klasztor benedyktynek. Później ich miejsce zajęły kanoniczki ze szlachty, których kapituła przez wieki pozostawała duchowym i kulturalnym ośrodkiem regionu.
Aldegundis wurde zur Ehe gedrängt, wählte aber das Leben einer gottgeweihten Jungfrau. Sie verließ ihr Elternhaus und empfing den Schleier von Bischof Amandus von Maastricht.
Der Überlieferung nach überquerte sie die Sambre trockenen Fußes und ließ sich am Ufer nieder, an einem abgelegenen Ort namens Malbode. Dort begann sie um 660 ein kleines Kloster, dessen erste Äbtissin sie wurde.
Aus dieser schlichten Gründung erwuchs die Abtei Maubeuge, zunächst ein bekanntes Kloster von Benediktinerinnen. Später traten adlige Kanonissen an ihre Stelle. Ihr Stift blieb über Jahrhunderte ein geistliches und kulturelles Zentrum der Region.
On la pressait de se marier, mais elle choisit la vie de vierge consacrée. Elle quitta la maison familiale et reçut le voile de l'évêque Amand de Maastricht.
Selon la tradition, elle traversa la Sambre à pied sec et s'établit sur la rive, dans un lieu isolé appelé Malbode. Elle y commença vers 660 un petit monastère dont elle devint la première abbesse.
De cette modeste fondation naquit l'abbaye de Maubeuge, d'abord monastère réputé de bénédictines. Des chanoinesses issues de la noblesse prirent ensuite leur place, et leur chapitre resta pendant des siècles un foyer spirituel et culturel de la région.
Aldegonda fu sollecitata a sposarsi, ma scelse la vita di vergine consacrata. Lasciò la casa dei genitori e ricevette il velo dal vescovo Amando di Maastricht.
Secondo la tradizione attraversò la Sambre a piedi asciutti e si stabilì sulla riva, in un luogo isolato chiamato Malbode. Lì iniziò intorno al 660 un piccolo monastero, di cui divenne la prima badessa.
Da questa semplice fondazione nacque l'abbazia di Maubeuge, dapprima noto monastero di benedettine. In seguito le sostituirono canonichesse di famiglia nobile, il cui capitolo rimase per secoli un centro spirituale e culturale della regione.
Aldegunda fue animada a casarse, pero eligió la vida de virgen consagrada. Dejó la casa de sus padres y recibió el velo del obispo Amando de Maastricht.
Según la tradición, cruzó el Sambre a pie enjuto y se estableció en la orilla, en un lugar apartado llamado Malbode. Allí comenzó hacia el año 660 un pequeño monasterio, del que fue la primera abadesa.
De esta sencilla fundación surgió la abadía de Maubeuge, primero un conocido monasterio de benedictinas. Más tarde ocuparon su lugar canonesas de la nobleza, cuyo capítulo fue durante siglos un centro espiritual y cultural de la región.
Haar dood en haar reliekenŚmierć i relikwieIhr Tod und ihre ReliquienSa mort et ses reliquesLa morte e le reliquieSu muerte y sus reliquias
Aldegondis stierf op 30 januari, omstreeks het jaar 684, in Maubeuge. De overlevering vertelt dat zij lang ziek was en haar lijden geduldig droeg; als oorzaak wordt kanker genoemd.
Zij werd opgevolgd door haar nichten, de dochters van Waldetrudis: eerst Aldetrudis en daarna Madelberta. Zo bleef het klooster in handen van haar familie.
Uit de schat van het kapittel van Maubeuge zijn onder meer een schrijn met haar relieken, een abdissenstaf en een reliekhouder voor haar sluier bewaard gebleven.
Aldegunda zmarła 30 stycznia około 684 roku w Maubeuge. Tradycja mówi, że długo chorowała i cierpliwie znosiła cierpienie; jako przyczynę podaje się nowotwór.
Jej następczyniami zostały siostrzenice, córki Waldetrudy: najpierw Aldetruda, a potem Madelberta. W ten sposób klasztor pozostał w rękach rodziny.
Ze skarbca kapituły w Maubeuge zachowały się między innymi relikwiarz z jej relikwiami, pastorał ksieni i relikwiarz na jej welon.
Aldegundis starb an einem 30. Januar um das Jahr 684 in Maubeuge. Die Überlieferung berichtet, dass sie lange krank war und ihr Leiden geduldig trug; als Ursache wird eine Krebserkrankung genannt.
Ihre Nachfolgerinnen wurden ihre Nichten, die Töchter der Waldetrudis: zuerst Aldetrudis, danach Madelberta. So blieb das Kloster in den Händen der Familie.
Aus dem Schatz des Stifts von Maubeuge sind unter anderem ein Schrein mit ihren Reliquien, ein Äbtissinnenstab und ein Reliquiar für ihren Schleier erhalten.
Aldegonde mourut un 30 janvier, vers l'an 684, à Maubeuge. La tradition rapporte qu'elle fut longtemps malade et qu'elle supporta ses souffrances avec patience ; on cite un cancer comme cause de sa mort.
Ses nièces, filles de Waudru, lui succédèrent : d'abord Aldetrude, puis Madelberte. Le monastère resta ainsi entre les mains de sa famille.
Du trésor du chapitre de Maubeuge subsistent notamment une châsse contenant ses reliques, une crosse abbatiale et un reliquaire de son voile.
Aldegonda morì un 30 gennaio, intorno all'anno 684, a Maubeuge. La tradizione racconta che fu a lungo malata e che sopportò con pazienza la sofferenza; come causa viene indicato un tumore.
Le succedettero le nipoti, figlie di Valdetrude: prima Aldetrude e poi Madelberta. Così il monastero rimase nelle mani della famiglia.
Del tesoro del capitolo di Maubeuge si conservano tra l'altro un'urna con le sue reliquie, un pastorale da badessa e un reliquiario per il suo velo.
Aldegunda murió un 30 de enero, hacia el año 684, en Maubeuge. La tradición cuenta que estuvo mucho tiempo enferma y que soportó su sufrimiento con paciencia; como causa se menciona un cáncer.
Le sucedieron sus sobrinas, hijas de Valdetrudis: primero Aldetrudis y después Madelberta. Así el monasterio permaneció en manos de su familia.
Del tesoro del capítulo de Maubeuge se conservan, entre otras piezas, un relicario con sus reliquias, un báculo de abadesa y un relicario para su velo.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i kultGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 30 januari. In Alken, in Belgisch-Limburg, wordt zij op die dag en op de zondag erna al eeuwenlang gevierd met een mis en een processie naar de Aldegondiskapel. In 2023 namen daar zo'n driehonderd mensen aan deel.
Op afbeeldingen draagt Aldegondis de kleding van een abdis, met een staf en een boek. Op een zeventiende-eeuwse prent van Cornelis Galle legt een duif haar een zwarte sluier op het hoofd terwijl zij leest.
Aan haar zijn kerken gewijd in onder meer Noord-Frankrijk, België, Nederland en Duitsland, zoals in Buggenum in Limburg en in Emmerich aan de Rijn. In de Aldegondis-collectie vindt u het stenen beeld van de heilige, met abdissenstaf en hermelijnen mantel.
Jej wspomnienie przypada 30 stycznia. W Alken, w belgijskiej Limburgii, od wieków obchodzi się je tego dnia i w następną niedzielę mszą i procesją do kaplicy świętej Aldegundy. W 2023 roku wzięło w niej udział około trzystu osób.
Na wizerunkach Aldegunda ma strój ksieni, a w rękach pastorał i księgę. Na siedemnastowiecznej rycinie Corneliusa Gallego gołębica kładzie jej czarny welon na głowę, gdy ona czyta.
Poświęcono jej kościoły między innymi w północnej Francji, Belgii, Holandii i Niemczech, na przykład w Buggenum w Limburgii i w Emmerich nad Renem. W kolekcji świętej Aldegundy znajdziesz kamienną figurę świętej z pastorałem i gronostajowym płaszczem.
Ihr Gedenktag ist der 30. Januar. In Alken im belgischen Limburg wird sie an diesem Tag und am folgenden Sonntag seit Jahrhunderten mit einer Messe und einer Prozession zur Aldegundiskapelle gefeiert. Im Jahr 2023 nahmen daran etwa dreihundert Menschen teil.
Auf Darstellungen trägt Aldegundis die Kleidung einer Äbtissin und hält Stab und Buch. Auf einem Stich von Cornelis Galle aus dem 17. Jahrhundert legt ihr eine Taube einen schwarzen Schleier auf das Haupt, während sie liest.
Ihr sind Kirchen unter anderem in Nordfrankreich, Belgien, den Niederlanden und Deutschland geweiht, etwa in Buggenum in Limburg und in Emmerich am Rhein. In der Aldegundis-Kollektion finden Sie die Steinfigur der Heiligen mit Äbtissinnenstab und Hermelinmantel.
Sa fête est le 30 janvier. À Alken, dans le Limbourg belge, on la célèbre depuis des siècles ce jour-là et le dimanche suivant, avec une messe et une procession vers la chapelle Sainte-Aldegonde. Environ trois cents personnes y ont pris part en 2023.
Sur les images, Aldegonde porte le vêtement d'une abbesse et tient une crosse et un livre. Sur une gravure du XVIIe siècle de Cornelis Galle, une colombe pose un voile noir sur sa tête pendant qu'elle lit.
Des églises lui sont dédiées notamment dans le nord de la France, en Belgique, aux Pays-Bas et en Allemagne, par exemple à Buggenum, dans le Limbourg, et à Emmerich sur le Rhin. La collection de sainte Aldegonde propose la statue en pierre de la sainte, avec crosse et manteau d'hermine.
La sua festa è il 30 gennaio. Ad Alken, nel Limburgo belga, viene celebrata da secoli in quel giorno e la domenica successiva con una messa e una processione alla cappella di sant'Aldegonda. Nel 2023 vi hanno partecipato circa trecento persone.
Nelle immagini Aldegonda porta l'abito da badessa e tiene il pastorale e un libro. In un'incisione seicentesca di Cornelis Galle una colomba le posa sul capo un velo nero mentre legge.
Le sono dedicate chiese tra l'altro nel nord della Francia, in Belgio, nei Paesi Bassi e in Germania, per esempio a Buggenum nel Limburgo e a Emmerich sul Reno. Nella collezione di sant'Aldegonda trovate la statua in pietra della santa, con pastorale e manto di ermellino.
Su fiesta es el 30 de enero. En Alken, en el Limburgo belga, se celebra desde hace siglos ese día y el domingo siguiente con una misa y una procesión a la capilla de santa Aldegunda. En 2023 participaron unas trescientas personas.
En las imágenes Aldegunda viste el hábito de abadesa y lleva báculo y libro. En un grabado del siglo XVII de Cornelis Galle, una paloma le pone un velo negro sobre la cabeza mientras lee.
Tiene iglesias dedicadas en el norte de Francia, Bélgica, los Países Bajos y Alemania, por ejemplo en Buggenum, en el Limburgo, y en Emmerich, junto al Rin. En la colección de santa Aldegunda encontrará la imagen de piedra de la santa, con báculo y manto de armiño.
