Bisschop van SebasteBiskup SebastyBischof von SebasteÉvêque de SébasteVescovo di SebasteObispo de Sebaste
Blasius was bisschop van Sebaste, het huidige Sivas in Turkije, in het toenmalige Armenië. Over zijn leven is weinig met zekerheid bekend. Zijn verering is wel oud en verspreidde zich vanuit het Oosten naar het Westen.
Volgens de overlevering was hij arts van beroep voordat de gemeente hem tot bisschop koos. Hij zou mensen en dieren hebben genezen, en dat verklaart waarom zijn naam later aan zoveel kwalen werd verbonden.
Błażej był biskupem Sebasty, dzisiejszego Sivas w Turcji, w ówczesnej Armenii. O jego życiu niewiele wiadomo z pewnością. Jego kult jest jednak bardzo stary i ze Wschodu rozszerzył się na Zachód.
Według tradycji z zawodu był lekarzem, zanim wspólnota wybrała go na biskupa. Miał leczyć ludzi i zwierzęta, co tłumaczy, dlaczego z jego imieniem później związano tak wiele dolegliwości.
Blasius war Bischof von Sebaste, dem heutigen Sivas in der Türkei, im damaligen Armenien. Über sein Leben ist wenig mit Sicherheit bekannt. Seine Verehrung ist jedoch alt und verbreitete sich vom Osten in den Westen.
Der Überlieferung nach war er von Beruf Arzt, bevor die Gemeinde ihn zum Bischof wählte. Er soll Menschen und Tiere geheilt haben, was erklärt, warum sein Name später mit so vielen Leiden verbunden wurde.
Blaise était évêque de Sébaste, aujourd'hui Sivas en Turquie, dans l'Arménie d'alors. On sait peu de choses sûres sur sa vie. Son culte est en revanche ancien et s'est répandu de l'Orient vers l'Occident.
Selon la tradition, il exerçait le métier de médecin avant que la communauté ne le choisisse pour évêque. Il aurait guéri les hommes comme les animaux, ce qui explique que son nom ait été associé plus tard à tant de maux.
Biagio era vescovo di Sebaste, l'odierna Sivas in Turchia, nell'Armenia di allora. Della sua vita si sa poco con certezza. Il suo culto è invece antico e dall'Oriente si diffuse in Occidente.
Secondo la tradizione esercitava la professione di medico prima che la comunità lo scegliesse come vescovo. Avrebbe guarito uomini e animali, e questo spiega perché il suo nome sia stato poi legato a tanti mali.
Blas era obispo de Sebaste, la actual Sivas en Turquía, en la Armenia de entonces. De su vida se sabe poco con certeza. Su culto, en cambio, es antiguo y se extendió desde Oriente hacia Occidente.
Según la tradición, ejercía como médico antes de que la comunidad lo eligiera obispo. Habría curado a personas y animales, lo que explica que su nombre se asociara después a tantos males.
Martelaar onder LiciniusMęczennik za LicyniuszaMärtyrer unter LiciniusMartyr sous LiciniusMartire sotto LicinioMártir bajo Licinio
Volgens de overlevering brak onder keizer Licinius een vervolging van christenen uit, waarop Blasius zich terugtrok in een grot in de bergen. Wilde dieren zouden bij hem zijn gekomen en door hem zijn genezen. Zo vonden de jagers van de landvoogd hem.
Bij zijn gevangenneming wordt het bekendste verhaal verteld: een moeder bracht haar zoontje dat stikte in een visgraat, en Blasius redde het kind door zijn handen op de keel te leggen. Uit dit verhaal groeide de keelzegen.
Daarna zou hij met ijzeren wolkammen zijn gemarteld en onthoofd. Daarom is de wolkam zijn attribuut geworden.
Według tradycji za cesarza Licyniusza wybuchło prześladowanie chrześcijan, a Błażej ukrył się w jaskini w górach. Dzikie zwierzęta miały przychodzić do niego i doznawać uzdrowienia. W ten sposób myśliwi namiestnika go odnaleźli.
Z czasu jego aresztowania pochodzi najsłynniejsza opowieść: matka przyniosła syna dławiącego się ością, a Błażej uratował chłopca, kładąc dłonie na jego gardle. Z tej opowieści wyrosło błogosławieństwo gardeł.
Następnie miał zostać torturowany żelaznymi grzebieniami do wełny i ścięty. Dlatego grzebień do wełny stał się jego atrybutem.
Der Überlieferung nach brach unter Kaiser Licinius eine Christenverfolgung aus, worauf sich Blasius in eine Höhle in den Bergen zurückzog. Wilde Tiere sollen zu ihm gekommen und von ihm geheilt worden sein. So fanden ihn die Jäger des Statthalters.
Aus der Zeit seiner Verhaftung stammt die bekannteste Erzählung: Eine Mutter brachte ihren Sohn, der an einer Fischgräte zu ersticken drohte, und Blasius rettete das Kind, indem er ihm die Hände auf den Hals legte. Aus dieser Erzählung erwuchs der Blasiussegen.
Danach soll er mit eisernen Wollkämmen gefoltert und enthauptet worden sein. Deshalb wurde der Wollkamm zu seinem Attribut.
Selon la tradition, une persécution des chrétiens éclata sous l'empereur Licinius et Blaise se retira dans une grotte de la montagne. Des bêtes sauvages seraient venues à lui pour être guéries. C'est ainsi que les chasseurs du gouverneur le découvrirent.
De son arrestation date le récit le plus célèbre : une mère lui amena son fils qui s'étouffait avec une arête de poisson, et Blaise sauva l'enfant en posant les mains sur sa gorge. De ce récit est née la bénédiction de la gorge.
Il aurait ensuite été torturé avec des peignes de fer servant à carder la laine, puis décapité. C'est pourquoi le peigne à laine est devenu son attribut.
Secondo la tradizione, sotto l'imperatore Licinio scoppiò una persecuzione dei cristiani e Biagio si ritirò in una grotta sui monti. Animali selvatici sarebbero venuti da lui per essere guariti. Così lo trovarono i cacciatori del governatore.
Al tempo del suo arresto risale il racconto più noto: una madre gli portò il figlio che soffocava per una lisca di pesce, e Biagio salvò il bambino ponendogli le mani sulla gola. Da questo racconto nacque la benedizione della gola.
In seguito sarebbe stato torturato con pettini di ferro per cardare la lana e poi decapitato. Per questo il pettine da lana è diventato il suo attributo.
Según la tradición, bajo el emperador Licinio estalló una persecución de los cristianos y Blas se retiró a una cueva en las montañas. Animales salvajes habrían acudido a él para ser curados. Así lo encontraron los cazadores del gobernador.
De la época de su arresto procede el relato más conocido: una madre le llevó a su hijo, que se ahogaba con una espina de pescado, y Blas salvó al niño poniéndole las manos sobre la garganta. De este relato nació la bendición de la garganta.
Después habría sido torturado con peines de hierro para cardar lana y decapitado. Por eso el peine de lana se convirtió en su atributo.
Noodhelper en patroonPomocnik w potrzebie i patronNothelfer und PatronSaint auxiliaire et patronAusiliatore e patronoAuxiliador y patrono
In de late middeleeuwen werd Blasius opgenomen onder de Veertien Noodhelpers, heiligen die men in bijzondere nood aanriep. In die groep staat hij naast onder meer Christoffel. Zijn eigen gebied is de keel.
Wolkammers en wolwevers kozen hem tot patroon, net als de stad Dubrovnik in Kroatië, waar hij als Sveti Vlaho wordt vereerd. Het feest van Sint-Blasius in Dubrovnik staat op de lijst van immaterieel erfgoed van UNESCO. Relieken van hem worden bewaard in onder meer Maratea in Zuid-Italië en in Dubrovnik.
W późnym średniowieczu Błażej został zaliczony do Czternastu Świętych Wspomożycieli, których przywoływano w szczególnej potrzebie. W tym gronie stoi obok innych także świętego Krzysztofa. Jego własną dziedziną jest gardło.
Za patrona obrali go czesacze i tkacze wełny, a także miasto Dubrownik w Chorwacji, gdzie czczony jest jako Sveti Vlaho. Święto świętego Błażeja w Dubrowniku znajduje się na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Jego relikwie przechowuje się między innymi w Maratei w południowych Włoszech oraz w Dubrowniku.
Im späten Mittelalter wurde Blasius unter die Vierzehn Nothelfer aufgenommen, Heilige, die man in besonderer Not anrief. In dieser Gruppe steht er unter anderem neben Christophorus. Sein eigenes Gebiet ist der Hals.
Wollkämmer und Wollweber wählten ihn zum Patron, ebenso die Stadt Dubrovnik in Kroatien, wo er als Sveti Vlaho verehrt wird. Das Fest des heiligen Blasius in Dubrovnik steht auf der UNESCO-Liste des immateriellen Kulturerbes. Reliquien von ihm werden unter anderem in Maratea in Süditalien und in Dubrovnik aufbewahrt.
À la fin du Moyen Âge, Blaise fut rangé parmi les Quatorze Saints auxiliaires, que l'on invoquait dans les détresses particulières. Il figure dans ce groupe aux côtés, entre autres, de saint Christophe. Son domaine propre est la gorge.
Les cardeurs et les tisserands de laine l'ont choisi pour patron, tout comme la ville de Dubrovnik en Croatie, où on le vénère sous le nom de Sveti Vlaho. La fête de saint Blaise à Dubrovnik figure sur la liste du patrimoine culturel immatériel de l'UNESCO. Des reliques de lui sont conservées notamment à Maratea, dans le sud de l'Italie, et à Dubrovnik.
Nel tardo Medioevo Biagio entrò tra i Quattordici Santi Ausiliatori, invocati nelle necessità più gravi. In questo gruppo sta accanto, tra gli altri, a san Cristoforo. Il suo campo proprio è la gola.
I cardatori e i tessitori di lana lo scelsero come patrono, così come la città di Dubrovnik in Croazia, dove è venerato come Sveti Vlaho. La festa di san Biagio a Dubrovnik è iscritta nella lista del patrimonio culturale immateriale dell'UNESCO. Reliquie di lui si conservano, tra l'altro, a Maratea, nel sud dell'Italia, e a Dubrovnik.
A finales de la Edad Media, Blas fue incluido entre los Catorce Santos Auxiliares, a quienes se invocaba en necesidades especiales. En ese grupo figura junto a, entre otros, san Cristóbal. Su ámbito propio es la garganta.
Los cardadores y tejedores de lana lo eligieron como patrono, igual que la ciudad de Dubrovnik en Croacia, donde se le venera como Sveti Vlaho. La fiesta de san Blas en Dubrovnik figura en la lista del patrimonio cultural inmaterial de la UNESCO. Se conservan reliquias suyas, entre otros lugares, en Maratea, en el sur de Italia, y en Dubrovnik.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Zijn feestdag is 3 februari, een dag na Maria-Lichtmis. Op die dag houdt de priester twee gewijde, gekruiste kaarsen tegen de keel van de gelovige en bidt om bescherming tegen keelziekte en alle andere kwaad. In veel katholieke kerken is de keelzegen nog altijd gebruikelijk.
Op afbeeldingen is Blasius herkenbaar als bisschop met mijter en staf, vaak met twee gekruiste kaarsen of een ijzeren wolkam in de hand. Soms liggen wilde dieren aan zijn voeten, een herinnering aan de grot.
Wie hem thuis of onderweg dichtbij wil houden, kiest meestal een medaille of een gebedskaart, bijvoorbeeld voor iemand die ziek is. In de Blasius-collectie staan beelden, medailles en gebedskaarten bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 3 lutego, dzień po święcie Ofiarowania Pańskiego. Tego dnia kapłan przykłada do gardła wiernego dwie poświęcone, skrzyżowane świece i modli się o ochronę przed chorobą gardła i wszelkim złem. W wielu polskich kościołach błogosławieństwo gardeł jest do dziś żywym zwyczajem.
Na wizerunkach Błażej jest rozpoznawalny jako biskup w mitrze z pastorałem, często z dwiema skrzyżowanymi świecami lub żelaznym grzebieniem do wełny w ręku. Czasem u jego stóp leżą dzikie zwierzęta, wspomnienie jaskini.
Kto chce mieć go przy sobie w domu lub w drodze, wybiera zwykle medalik albo obrazek z modlitwą, choćby dla chorego. W kolekcji świętego Błażeja znajdują się figury, medaliki i obrazki z modlitwą.
Sein Gedenktag ist der 3. Februar, einen Tag nach Mariä Lichtmess. An diesem Tag hält der Priester dem Gläubigen zwei geweihte, gekreuzte Kerzen an den Hals und betet um Schutz vor Halsleiden und allem Bösen. In vielen katholischen Gemeinden ist der Blasiussegen bis heute üblich.
Auf Darstellungen erkennt man Blasius als Bischof mit Mitra und Stab, oft mit zwei gekreuzten Kerzen oder einem eisernen Wollkamm in der Hand. Manchmal liegen wilde Tiere zu seinen Füßen, eine Erinnerung an die Höhle.
Wer ihn zu Hause oder unterwegs bei sich haben möchte, wählt meist eine Medaille oder ein Gebetsbild, etwa für einen kranken Menschen. In der Blasius-Kollektion stehen Figuren, Medaillen und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 3 février, lendemain de la Chandeleur. Ce jour-là, le prêtre appuie deux cierges bénits et croisés contre la gorge du fidèle et prie pour qu'il soit préservé des maux de gorge et de tout mal. Dans de nombreuses paroisses catholiques, cette bénédiction reste en usage.
Sur les images, Blaise se reconnaît à sa mitre et à sa crosse d'évêque, souvent avec deux cierges croisés ou un peigne de fer à la main. Il arrive que des bêtes sauvages se tiennent à ses pieds, souvenir de la grotte.
Celui qui veut l'avoir auprès de lui, chez soi ou en chemin, choisit le plus souvent une médaille ou une image de prière, par exemple pour une personne malade. Dans la collection de saint Blaise, statues, médailles et images de prière sont réunies.
La sua festa cade il 3 febbraio, il giorno dopo la Candelora. In quel giorno il sacerdote appoggia alla gola del fedele due candele benedette e incrociate e prega perché sia preservato dal male di gola e da ogni altro male. In molte parrocchie italiane la benedizione della gola è ancora viva.
Nelle immagini Biagio si riconosce come vescovo con mitra e pastorale, spesso con due candele incrociate o con un pettine di ferro in mano. A volte ai suoi piedi stanno animali selvatici, ricordo della grotta.
Chi vuole averlo vicino, in casa o in viaggio, sceglie di solito una medaglia o un santino, magari per una persona malata. Nella collezione di san Biagio trovano posto statue, medaglie e immagini di preghiera.
Su fiesta cae el 3 de febrero, un día después de la Candelaria. Ese día el sacerdote apoya en la garganta del fiel dos velas bendecidas y cruzadas y reza para que lo libre del mal de garganta y de todo mal. En muchas parroquias católicas la bendición de la garganta sigue viva.
En las imágenes se reconoce a Blas como obispo con mitra y báculo, a menudo con dos velas cruzadas o un peine de hierro en la mano. A veces hay animales salvajes a sus pies, recuerdo de la cueva.
Quien quiera tenerlo cerca, en casa o de viaje, suele elegir una medalla o una estampa de oración, por ejemplo para una persona enferma. En la colección de san Blas se reúnen figuras, medallas y estampas de oración.
