Een weeskind in LuccaSierota z LukkiEine Waise in LuccaUne orpheline de LucquesUn'orfana a LuccaUna huérfana en Lucca
Gemma Galgani werd op 12 maart 1878 geboren in Camigliano bij Capannori, in de streek van Lucca, als kind van de apotheker Enrico Galgani. Kort daarna verhuisde het gezin naar de stad Lucca zelf.
Haar moeder stierf in 1885 aan tuberculose, toen Gemma zeven jaar oud was. Ze groeide op met veel broers en zussen en ging naar school bij de zusters van Santa Zita in Lucca.
In 1897 overleed ook haar vader, zonder iets na te laten. Gemma werd opgevangen door familie en later door de familie Giannini in Lucca. Haar wens om in te treden bij de passionistinnen ging niet in vervulling.
Gemma Galgani przyszła na świat 12 marca 1878 roku w Camigliano koło Capannori, w okolicy Lukki, jako córka aptekarza Enrica Galganiego. Wkrótce potem rodzina przeniosła się do samej Lukki.
Matka Gemmy zmarła w 1885 roku na gruźlicę, gdy dziewczynka miała siedem lat. Dorastała wśród licznego rodzeństwa i uczęszczała do szkoły sióstr świętej Zyty w Lukce.
W 1897 roku zmarł również jej ojciec, nie zostawiając żadnego majątku. Gemmę przygarnęła rodzina, a potem rodzina Giannini w Lukce. Jej pragnienie wstąpienia do pasjonistek nie zostało spełnione.
Gemma Galgani kam am 12. März 1878 in Camigliano bei Capannori in der Gegend von Lucca zur Welt, als Kind des Apothekers Enrico Galgani. Bald darauf zog die Familie in die Stadt Lucca.
Ihre Mutter starb 1885 an Tuberkulose, als Gemma sieben Jahre alt war. Sie wuchs mit vielen Geschwistern auf und besuchte die Schule der Schwestern der heiligen Zita in Lucca.
1897 starb auch ihr Vater und hinterließ nichts. Gemma wurde von Verwandten und später von der Familie Giannini in Lucca aufgenommen. Ihr Wunsch, bei den Passionistinnen einzutreten, erfüllte sich nicht.
Gemma Galgani est née le 12 mars 1878 à Camigliano, près de Capannori, dans la région de Lucques, fille du pharmacien Enrico Galgani. La famille s'est installée peu après à Lucques même.
Sa mère est morte de la tuberculose en 1885, alors que Gemma avait sept ans. Elle a grandi entourée de nombreux frères et sœurs et fréquenté l'école des sœurs de Sainte-Zite à Lucques.
En 1897, son père est mort à son tour sans rien laisser. Gemma a été recueillie par des parents, puis par la famille Giannini à Lucques. Son désir d'entrer chez les passionistes ne s'est pas réalisé.
Gemma Galgani nacque il 12 marzo 1878 a Camigliano, presso Capannori, nel territorio di Lucca, figlia del farmacista Enrico Galgani. Poco dopo la famiglia si trasferì a Lucca.
La madre morì di tubercolosi nel 1885, quando Gemma aveva sette anni. Crebbe tra molti fratelli e frequentò la scuola delle suore di Santa Zita a Lucca.
Nel 1897 morì anche il padre, senza lasciare nulla. Gemma fu accolta dai parenti e poi dalla famiglia Giannini a Lucca. Il suo desiderio di entrare tra le passioniste non si realizzò.
Gema Galgani nació el 12 de marzo de 1878 en Camigliano, cerca de Capannori, en la comarca de Lucca, hija del farmacéutico Enrico Galgani. Poco después la familia se instaló en la propia ciudad de Lucca.
Su madre murió de tuberculosis en 1885, cuando Gema tenía siete años. Creció entre numerosos hermanos y estudió en la escuela de las hermanas de Santa Zita en Lucca.
En 1897 murió también su padre sin dejar nada. Gema fue acogida por parientes y después por la familia Giannini en Lucca. Su deseo de entrar con las pasionistas no llegó a cumplirse.
Stigmata en stille roepingStygmaty i ukryte powołanieWundmale und verborgene BerufungStigmates et vocation cachéeStimmate e vocazione nascostaEstigmas y vocación escondida
Begin 1899 werd Gemma ernstig ziek aan de rug. Ze schreef haar genezing toe aan de voorspraak van Gabriël van de Smartelijke Moeder, een jonge passionist die later heilig werd verklaard.
Op 8 juni 1899, de vooravond van het feest van het Heilig Hart, ontving ze volgens haar eigen getuigenis de stigmata. De wonden keerden daarna regelmatig terug. Haar biechtvader en artsen onderzochten haar met terughoudendheid en dwongen haar tot stilte.
Pater Germanus Ruoppolo, een passionist, werd haar geestelijk leidsman. Van Gemma zijn brieven, een dagboek en een korte autobiografie bewaard gebleven. Ze stierf op 11 april 1903, Stille Zaterdag, in Lucca.
Na początku 1899 roku Gemma ciężko zachorowała na schorzenie kręgosłupa. Swoje uzdrowienie przypisywała wstawiennictwu Gabriela od Matki Bożej Bolesnej, młodego pasjonisty, który później został ogłoszony świętym.
Według jej własnego świadectwa 8 czerwca 1899 roku, w wigilię święta Najświętszego Serca Pana Jezusa, otrzymała stygmaty. Rany wracały potem regularnie. Spowiednik i lekarze badali ją z rezerwą i nakazywali jej milczenie.
Ojciec Germano Ruoppolo, pasjonista, został jej kierownikiem duchowym. Zachowały się listy Gemmy, dziennik i krótka autobiografia. Zmarła 11 kwietnia 1903 roku, w Wielką Sobotę, w Lukce.
Anfang 1899 erkrankte Gemma schwer an einem Rückenleiden. Ihre Genesung schrieb sie der Fürsprache des Gabriel von der Schmerzensmutter zu, eines jungen Passionisten, der später heiliggesprochen wurde.
Am 8. Juni 1899, dem Vorabend des Herz-Jesu-Festes, empfing sie nach eigenem Zeugnis die Wundmale. Die Wunden kehrten danach regelmäßig wieder. Ihr Beichtvater und die Ärzte prüften sie zurückhaltend und legten ihr Schweigen auf.
Pater Germanus Ruoppolo, ein Passionist, wurde ihr geistlicher Begleiter. Von Gemma sind Briefe, ein Tagebuch und eine kurze Autobiografie erhalten. Sie starb am 11. April 1903, dem Karsamstag, in Lucca.
Au début de 1899, Gemma est tombée gravement malade du dos. Elle a attribué sa guérison à l'intercession de Gabriel de l'Addolorata, un jeune passioniste canonisé par la suite.
Le 8 juin 1899, veille de la fête du Sacré-Cœur, elle a reçu les stigmates selon son propre témoignage. Les plaies sont ensuite revenues régulièrement. Son confesseur et les médecins l'ont examinée avec réserve et lui ont imposé le silence.
Le père Germain Ruoppolo, un passioniste, est devenu son directeur spirituel. Il reste de Gemma des lettres, un journal et une courte autobiographie. Elle est morte le 11 avril 1903, Samedi saint, à Lucques.
All'inizio del 1899 Gemma si ammalò gravemente alla schiena. Attribuì la guarigione all'intercessione di Gabriele dell'Addolorata, un giovane passionista poi canonizzato.
L'8 giugno 1899, vigilia della festa del Sacro Cuore, ricevette le stimmate secondo la sua stessa testimonianza. Le ferite tornarono poi con regolarità. Il confessore e i medici la esaminarono con cautela e le imposero il silenzio.
Padre Germano Ruoppolo, passionista, divenne la sua guida spirituale. Di Gemma restano lettere, un diario e una breve autobiografia. Morì l'11 aprile 1903, Sabato Santo, a Lucca.
A comienzos de 1899, Gema enfermó gravemente de la espalda. Atribuyó su curación a la intercesión de Gabriel de la Dolorosa, un joven pasionista canonizado más tarde.
El 8 de junio de 1899, víspera de la fiesta del Sagrado Corazón, recibió los estigmas según su propio testimonio. Las heridas volvieron después con regularidad. Su confesor y los médicos la examinaron con reserva y le impusieron silencio.
El padre Germán Ruoppolo, pasionista, fue su director espiritual. De Gema se conservan cartas, un diario y una breve autobiografía. Murió el 11 de abril de 1903, Sábado Santo, en Lucca.
Verering en patronaatKult i patronatVerehrung und PatronatCulte et patronageCulto e patronatoVeneración y patronazgo
Paus Pius XI verklaarde haar op 14 mei 1933 zalig en paus Pius XII sprak haar op 2 mei 1940 heilig. Na haar dood verspreidde haar faam zich snel, vooral door de levensbeschrijving van pater Germanus.
Ze geldt als patrones van apothekers, ter herinnering aan het beroep van haar vader, en van studenten. Daarnaast wordt ze aangeroepen door mensen die langdurig ziek zijn. Als Italiaanse stigmatist wordt ze vaak genoemd naast pater Pio.
Haar stoffelijk overschot wordt vereerd in het heiligdom van de passionistinnen in Lucca. Ook het huis van de familie Giannini blijft een plek van herinnering.
Papież Pius XI ogłosił ją błogosławioną 14 maja 1933 roku, a Pius XII kanonizował ją 2 maja 1940 roku. Po jej śmierci sława szybko się rozeszła, zwłaszcza dzięki biografii napisanej przez ojca Germana.
Jest patronką aptekarzy, na pamiątkę zawodu jej ojca, oraz studentów. Wzywają ją również ludzie przewlekle chorzy. Jako włoska stygmatyczka bywa wymieniana obok ojca Pio.
Jej doczesne szczątki czczone są w sanktuarium sióstr pasjonistek w Lukce. Dom rodziny Giannini pozostaje miejscem pamięci.
Papst Pius XI. sprach sie am 14. Mai 1933 selig, Papst Pius XII. am 2. Mai 1940 heilig. Nach ihrem Tod verbreitete sich ihr Ruf rasch, vor allem durch die Lebensbeschreibung von Pater Germanus.
Sie gilt als Patronin der Apotheker, in Erinnerung an den Beruf ihres Vaters, und der Studierenden. Außerdem rufen sie Menschen an, die lange krank sind. Als italienische Stigmatisierte wird sie oft neben Pater Pio genannt.
Ihre sterblichen Überreste werden im Heiligtum der Passionistinnen in Lucca verehrt. Auch das Haus der Familie Giannini bleibt ein Ort der Erinnerung.
Le pape Pie XI l'a béatifiée le 14 mai 1933, puis Pie XII l'a canonisée le 2 mai 1940. Après sa mort, sa renommée s'est répandue vite, surtout grâce à la biographie du père Germain.
Elle est patronne des pharmaciens, en souvenir de la profession de son père, et des étudiants. On l'invoque aussi dans la maladie qui dure. Stigmatisée italienne, elle est souvent citée à côté de padre Pio.
Sa dépouille est vénérée dans le sanctuaire des passionistes de Lucques. La maison de la famille Giannini demeure elle aussi un lieu de mémoire.
Papa Pio XI la proclamò beata il 14 maggio 1933 e Pio XII la canonizzò il 2 maggio 1940. Dopo la morte la sua fama si diffuse in fretta, soprattutto grazie alla biografia di padre Germano.
È patrona dei farmacisti, in ricordo della professione del padre, e degli studenti. La invocano anche chi vive una lunga malattia. Stigmatizzata italiana, viene spesso accostata a padre Pio.
Le sue spoglie sono venerate nel santuario delle passioniste a Lucca. Anche la casa della famiglia Giannini resta un luogo della memoria.
El papa Pío XI la beatificó el 14 de mayo de 1933 y Pío XII la canonizó el 2 de mayo de 1940. Tras su muerte su fama se extendió con rapidez, sobre todo por la biografía del padre Germán.
Es patrona de los farmacéuticos, en recuerdo de la profesión de su padre, y de los estudiantes. La invocan también quienes sufren una enfermedad prolongada. Como estigmatizada italiana, suele citarse junto al padre Pío.
Sus restos se veneran en el santuario de las pasionistas de Lucca. También la casa de la familia Giannini sigue siendo un lugar de memoria.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Haar feestdag is 11 april. In Lucca wordt ze rond die dag herdacht met missen en processies, en pelgrims bezoeken het heiligdom met haar graf.
Op afbeeldingen zie je Gemma als jonge vrouw met een kruisbeeld in de handen. Vaak draagt ze een lelie, en soms zijn de stigmata in de handpalmen zichtbaar.
Wie haar voorspraak zoekt bij ziekte of in de studietijd, kiest meestal een klein beeld, een medaille of een gebedskaart. In de Gemma-collectie staan die devotieartikelen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 11 kwietnia. W Lukce obchodzi się je Mszami i procesjami, a pielgrzymi odwiedzają sanktuarium z jej grobem.
Na wizerunkach Gemma przedstawiana jest jako młoda kobieta z krucyfiksem w dłoniach. Często trzyma lilię, a czasem na dłoniach widoczne są stygmaty.
Kto szuka jej wstawiennictwa w chorobie lub w czasie nauki, wybiera zwykle małą figurkę, medalik albo obrazek do modlitwy. W kolekcji świętej Gemmy Galgani zebrane są takie dewocjonalia.
Ihr Gedenktag ist der 11. April. In Lucca wird er mit Messen und Prozessionen begangen, und Pilger besuchen das Heiligtum mit ihrem Grab.
Auf Bildern erscheint Gemma als junge Frau mit einem Kruzifix in den Händen. Oft trägt sie eine Lilie, und bisweilen sind die Wundmale in den Handflächen zu sehen.
Wer ihre Fürsprache in Krankheit oder Studienzeit sucht, wählt meist eine kleine Figur, eine Medaille oder ein Gebetsbild. In der Gemma-Galgani-Kollektion stehen diese Andachtsgegenstände beieinander.
Sa fête est le 11 avril. À Lucques, on la célèbre avec des messes et des processions, et les pèlerins se rendent au sanctuaire qui abrite sa tombe.
Sur les images, Gemma apparaît en jeune femme tenant un crucifix. Elle porte souvent un lys, et parfois les stigmates sont visibles dans la paume de ses mains.
Qui cherche son intercession dans la maladie ou pendant les études choisit d'ordinaire une petite statue, une médaille ou une image de prière. La collection sainte Gemma Galgani réunit ces objets de dévotion.
La sua festa cade l'11 aprile. A Lucca la si celebra con messe e processioni, e i pellegrini visitano il santuario che custodisce la sua tomba.
Nelle immagini Gemma appare come una giovane donna con un crocifisso tra le mani. Spesso porta un giglio e talvolta le stimmate sono visibili sui palmi.
Chi cerca la sua intercessione nella malattia o negli anni di studio sceglie di solito una piccola statua, una medaglia o un'immaginetta. Nella collezione di Santa Gemma Galgani si trovano questi oggetti di devozione.
Su fiesta se celebra el 11 de abril. En Lucca se conmemora con misas y procesiones, y los peregrinos visitan el santuario que guarda su tumba.
En las imágenes Gema aparece como una joven con un crucifijo entre las manos. A menudo lleva una azucena y a veces se ven los estigmas en las palmas.
Quien busca su intercesión en la enfermedad o en los años de estudio suele elegir una pequeña imagen, una medalla o una estampa de oración. En la colección de Santa Gema Galgani se reúnen estos objetos de devoción.
