Een meisje uit SchiedamDziewczyna ze SchiedamEin Mädchen aus SchiedamUne jeune fille de SchiedamUna ragazza di SchiedamUna joven de Schiedam
Liduina werd op 18 maart 1380 in Schiedam geboren, in het graafschap Holland. Schiedam was toen een kleine stad aan de Schie.
Op haar vijftiende ging zij met vriendinnen schaatsen. Ze viel en brak een rib, en die val zou haar leven voorgoed veranderen.
Lidwina urodziła się 18 marca 1380 roku w Schiedam, w hrabstwie Holandii. Schiedam było wówczas małym miastem nad rzeką Schie.
W wieku piętnastu lat poszła z przyjaciółkami na łyżwy. Upadła i złamała żebro, a ten upadek miał na zawsze odmienić jej życie.
Lidwina wurde am 18. März 1380 in Schiedam in der Grafschaft Holland geboren. Schiedam war damals eine kleine Stadt an der Schie.
Mit fünfzehn ging sie mit Freundinnen Schlittschuh laufen. Sie stürzte und brach sich eine Rippe, und dieser Sturz sollte ihr Leben für immer verändern.
Lidwine naquit le 18 mars 1380 à Schiedam, dans le comté de Hollande. Schiedam était alors une petite ville sur la Schie.
À quinze ans, elle alla patiner avec des amies. Elle tomba et se brisa une côte, et cette chute allait changer sa vie pour toujours.
Lidvina nacque il 18 marzo 1380 a Schiedam, nella contea d'Olanda. Schiedam era allora una piccola città sulla Schie.
A quindici anni andò a pattinare con delle amiche. Cadde e si ruppe una costola, e quella caduta avrebbe cambiato la sua vita per sempre.
Lidwina nació el 18 de marzo de 1380 en Schiedam, en el condado de Holanda. Schiedam era entonces una pequeña ciudad a orillas del Schie.
A los quince años salió a patinar con unas amigas. Cayó y se rompió una costilla, y aquella caída cambiaría su vida para siempre.
Achtendertig jaar ziekbedTrzydzieści osiem lat chorobyAchtunddreißig Jahre KrankenbettTrente-huit ans de maladieTrentotto anni di malattiaTreinta y ocho años de enfermedad
De breuk genas niet en er kwamen andere klachten bij. Naarmate de jaren verstreken, werd zij steeds zieker en raakte zij grotendeels verlamd, zodat zij de rest van haar leven in bed moest doorbrengen.
Wat met een ongeluk begon, werd een leven van gebed. Volgens haar levensbeschrijvers droeg zij haar lijden zonder klagen, bood zij het op voor anderen en at zij in de latere jaren vrijwel niets.
Zij stierf op 14 april 1433 in Schiedam, drieënvijftig jaar oud. Haar huis was in die jaren een plaats geworden waar mensen kwamen om troost en raad te vragen.
Złamanie się nie zrosło i doszły kolejne dolegliwości. Z biegiem lat chorowała coraz ciężej i została w dużej mierze sparaliżowana, tak że do końca życia musiała leżeć w łóżku.
To, co zaczęło się od wypadku, stało się życiem modlitwy. Według jej biografów znosiła cierpienie bez skargi, ofiarowywała je za innych, a w późniejszych latach jadła prawie nic.
Zmarła 14 kwietnia 1433 roku w Schiedam, mając pięćdziesiąt trzy lata. Jej dom stał się w tych latach miejscem, do którego przychodzili ludzie po pociechę i radę.
Der Bruch heilte nicht, und weitere Beschwerden kamen hinzu. Im Lauf der Jahre wurde sie immer kränker und war schließlich weitgehend gelähmt, sodass sie den Rest ihres Lebens im Bett verbringen musste.
Was mit einem Unfall begann, wurde ein Leben des Gebets. Ihren Lebensbeschreibern zufolge ertrug sie ihr Leiden ohne Klage, brachte es für andere dar und aß in den späteren Jahren fast nichts mehr.
Sie starb am 14. April 1433 in Schiedam im Alter von dreiundfünfzig Jahren. Ihr Haus war in diesen Jahren zu einem Ort geworden, an den Menschen kamen, um Trost und Rat zu suchen.
La fracture ne guérit pas et d'autres maux s'y ajoutèrent. Au fil des années, elle tomba de plus en plus malade et devint en grande partie paralysée, si bien qu'elle dut passer le reste de sa vie au lit.
Ce qui avait commencé par un accident devint une vie de prière. Selon ses biographes, elle supportait ses souffrances sans se plaindre, les offrait pour les autres et, dans ses dernières années, ne mangeait presque plus rien.
Elle mourut le 14 avril 1433 à Schiedam, à cinquante-trois ans. Sa maison était devenue, au fil de ces années, un lieu où l'on venait chercher réconfort et conseil.
La frattura non guarì e si aggiunsero altri disturbi. Con il passare degli anni si ammalò sempre più gravemente e restò in gran parte paralizzata, così da dover trascorrere il resto della vita a letto.
Ciò che era cominciato con un incidente divenne una vita di preghiera. Secondo i suoi biografi sopportava la sofferenza senza lamentarsi, la offriva per gli altri e negli ultimi anni non mangiava quasi più nulla.
Morì il 14 aprile 1433 a Schiedam, a cinquantatré anni. In quegli anni la sua casa era diventata un luogo dove la gente veniva a cercare conforto e consiglio.
La fractura no sanó y se añadieron otros males. Con el paso de los años enfermó cada vez más y quedó en gran parte paralizada, de modo que tuvo que pasar el resto de su vida en cama.
Lo que empezó con un accidente se convirtió en una vida de oración. Según sus biógrafos, soportaba el sufrimiento sin quejarse, lo ofrecía por los demás y en los últimos años apenas comía nada.
Murió el 14 de abril de 1433 en Schiedam, a los cincuenta y tres años. Su casa se había convertido en esos años en un lugar al que la gente acudía en busca de consuelo y consejo.
Patrones van zieken en schaatsersPatronka chorych i łyżwiarzyPatronin der Kranken und EisläuferPatronne des malades et des patineursPatrona dei malati e dei pattinatoriPatrona de los enfermos y patinadores
Kort na haar dood schreven Thomas a Kempis en later Johannes Brugman haar levensbeschrijving. Daardoor bleef haar verhaal bewaard en groeide haar verering in de Lage Landen en daarbuiten. In 1890 bevestigde paus Leo XIII haar verering.
Zij is de patrones van zieken, vooral van mensen die langdurig aan bed gekluisterd zijn. Omdat haar lijden begon op het ijs, is zij ook de patrones van schaatsers. Ook Rochus wordt door zieken aangeroepen.
In 1901 gaf de Franse schrijver Joris-Karl Huysmans haar levensverhaal opnieuw uit onder de titel Sainte Lydwine de Schiedam, waarmee haar naam ook buiten Nederland bekend werd.
Wkrótce po jej śmierci życiorys Lidwiny spisał Tomasz a Kempis, a później Johannes Brugman. Dzięki temu jej historia przetrwała, a kult rozszerzył się w Niderlandach i poza nimi. W 1890 roku papież Leon XIII potwierdził jej kult.
Jest patronką chorych, zwłaszcza tych, którzy od dawna są przykuci do łóżka. Ponieważ jej cierpienie zaczęło się na lodzie, jest także patronką łyżwiarzy. Innym świętym, do którego zwracają się chorzy, jest Roch.
W 1901 roku francuski pisarz Joris-Karl Huysmans opublikował jej życiorys pod tytułem Sainte Lydwine de Schiedam, co rozsławiło jej imię także poza Holandią.
Bald nach ihrem Tod schrieben Thomas von Kempen und später Johannes Brugman ihre Lebensbeschreibung. So blieb ihre Geschichte erhalten, und ihre Verehrung wuchs in den Niederlanden und darüber hinaus. 1890 bestätigte Papst Leo XIII. ihre Verehrung.
Sie ist die Patronin der Kranken, besonders derer, die lange ans Bett gebunden sind. Weil ihr Leiden auf dem Eis begann, ist sie auch die Patronin der Eisläufer. Ein verwandter Heiliger für Kranke ist Rochus.
1901 veröffentlichte der französische Schriftsteller Joris-Karl Huysmans ihre Lebensgeschichte unter dem Titel Sainte Lydwine de Schiedam, wodurch ihr Name auch außerhalb der Niederlande bekannt wurde.
Peu après sa mort, Thomas a Kempis, puis Johannes Brugman écrivirent sa vie. Son histoire fut ainsi conservée et son culte se répandit aux Pays-Bas et au-delà. En 1890, le pape Léon XIII confirma son culte.
Elle est la patronne des malades, surtout de ceux qui sont longtemps cloués au lit. Comme sa souffrance a commencé sur la glace, elle est aussi la patronne des patineurs. Un autre saint auquel se tournent les malades est saint Roch.
En 1901, l'écrivain français Joris-Karl Huysmans publia sa vie sous le titre Sainte Lydwine de Schiedam, ce qui fit connaître son nom bien au-delà des Pays-Bas.
Poco dopo la sua morte, Tommaso da Kempis e poi Johannes Brugman scrissero la sua vita. Così la sua storia si conservò e il culto si diffuse nei Paesi Bassi e oltre. Nel 1890 papa Leone XIII confermò il suo culto.
È la patrona dei malati, soprattutto di chi è a lungo costretto a letto. Poiché la sua sofferenza cominciò sul ghiaccio, è anche la patrona dei pattinatori. Un altro santo a cui si rivolgono i malati è San Rocco.
Nel 1901 lo scrittore francese Joris-Karl Huysmans pubblicò la sua vita con il titolo Sainte Lydwine de Schiedam, facendo conoscere il suo nome anche fuori dai Paesi Bassi.
Poco después de su muerte, Tomás de Kempis y más tarde Johannes Brugman escribieron su vida. Así se conservó su historia y su devoción se extendió por los Países Bajos y más allá. En 1890 el papa León XIII confirmó su culto.
Es la patrona de los enfermos, sobre todo de quienes pasan largo tiempo postrados. Como su sufrimiento comenzó sobre el hielo, es también la patrona de los patinadores. Otro santo al que acuden los enfermos es San Roque.
En 1901 el escritor francés Joris-Karl Huysmans publicó su vida con el título Sainte Lydwine de Schiedam, con lo que su nombre se hizo conocido también fuera de los Países Bajos.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Haar feestdag is 14 april. In Schiedam, waar zij werd geboren en stierf, draagt de Sint-Liduinabasiliek haar naam.
Op afbeeldingen ziet u haar als een jonge vrouw op haar ziekbed, soms met een roos of schaats bij zich, teken van haar val op het ijs. Zo wordt zij herkend.
Wie haar wil vragen om steun in een moeilijke periode of voor iemand die ziek is, kiest een beeld, een medaille of een gebedskaart. U vindt ze bij elkaar in de Liduina-collectie.
Jej wspomnienie przypada 14 kwietnia. W Schiedam, gdzie się urodziła i zmarła, jej imię nosi bazylika św. Lidwiny.
Na wizerunkach widzimy ją jako młodą kobietę na łożu choroby, czasem z różą lub łyżwą, znakiem upadku na lodzie. Tak się ją rozpoznaje.
Kto chce prosić ją o wsparcie w trudnym czasie lub za osobę chorą, wybiera zwykle figurę, medalik albo obrazek. Wszystko to zebrano w kolekcji świętej Lidwiny.
Ihr Gedenktag ist der 14. April. In Schiedam, wo sie geboren wurde und starb, trägt die Sint-Liduinabasiliek ihren Namen.
Auf Bildern sieht man sie als junge Frau auf ihrem Krankenbett, manchmal mit einer Rose oder einem Schlittschuh, Zeichen ihres Sturzes auf dem Eis. So erkennt man sie.
Wer sie in einer schweren Zeit oder für einen kranken Menschen um Beistand bitten möchte, wählt meist eine Figur, eine Medaille oder ein Gebetsbild. Sie sind in der Kollektion der heiligen Lidwina zusammengestellt.
Sa fête tombe le 14 avril. À Schiedam, où elle est née et morte, la basilique Sainte-Lidwine porte son nom.
Sur les images, elle apparaît en jeune femme sur son lit de malade, parfois avec une rose ou un patin, signe de sa chute sur la glace. C'est ainsi qu'on la reconnaît.
Pour lui demander soutien dans une épreuve ou pour un proche malade, on choisit d'ordinaire une statue, une médaille ou une image de prière. On les trouve réunies dans la collection sainte Lidwine.
La sua festa cade il 14 aprile. A Schiedam, dove nacque e morì, la basilica di Santa Lidvina porta il suo nome.
Nelle immagini appare come una giovane donna sul suo letto di malata, a volte con una rosa o un pattino, segno della sua caduta sul ghiaccio. Così la si riconosce.
Chi vuole chiederle sostegno in un periodo difficile o per una persona malata sceglie di solito una statua, una medaglia o un'immaginetta. Le trovi riunite nella collezione di Santa Lidvina.
Su fiesta es el 14 de abril. En Schiedam, donde nació y murió, la basílica de Santa Lidwina lleva su nombre.
En las imágenes aparece como una joven en su lecho de enferma, a veces con una rosa o un patín, signo de su caída sobre el hielo. Así se la reconoce.
Quien quiere pedirle apoyo en un tiempo difícil o por una persona enferma suele elegir una imagen, una medalla o una estampa. Todas ellas se reúnen en la colección de Santa Lidwina.
