KeulenKoloniaKölnCologneColoniaColonia

Op 23 juli 1164 kwamen de relieken van de Drie Koningen in Keulen aan. Keizer Frederik Barbarossa had ze in Milaan uit de basiliek van Sant'Eustorgio laten weghalen en aan aartsbisschop Reinald van Dassel geschonken, die ze naar zijn bisschopsstad overbracht.

De relieken maakten Keulen in korte tijd tot een van de belangrijkste bedevaartsoorden van het Westen. Om die toeloop te kunnen opvangen en het schrijn een waardige plaats te geven, besloot het kapittel tot een geheel nieuwe kerk.

Op 15 augustus 1248 legde aartsbisschop Konrad von Hochstaden de eerste steen. Meester Gerhard leidde het werk aan het oostelijk deel. Het ontwerp volgt bewust de Franse kathedraalbouw, in het bijzonder die van Amiens, en geldt als een hoogtepunt van de hooggotiek.

In 1322 werd het koor gewijd. Daarna vertraagde de bouw; omstreeks 1560 viel het werk stil, door teruglopende financiering en veranderende bouwsmaak. Ruim twee en een halve eeuw bleef de kerk onvoltooid liggen.

Op 4 september 1842 werd een nieuwe eerste steen gelegd en hervatte men het werk onder leiding van Ernst Friedrich Zwirner. Op 15 oktober 1880 was de dom voltooid; de voltooiing werd als nationale gebeurtenis gevierd, in aanwezigheid van keizer Wilhelm I. Met haar torens was de dom vier jaar lang het hoogste bouwwerk ter wereld, tot het Washington Monument die plaats overnam.

In de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw door ongeveer zeventig bomtreffers geraakt, maar het bleef overeind en gold daarna als zinnebeeld van het overleven van de stad. In 1996 volgde de plaatsing op de werelderfgoedlijst.

23 lipca 1164 roku relikwie Trzech Króli dotarły do Kolonii. Cesarz Fryderyk Barbarossa kazał je zabrać z mediolańskiej bazyliki Sant'Eustorgio i podarował je arcybiskupowi Rajnaldowi z Dassel, który przewiózł je do swojego miasta biskupiego.

Relikwie w krótkim czasie uczyniły z Kolonii jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych Zachodu. Aby pomieścić ten napływ wiernych i zapewnić relikwiarzowi godne miejsce, kapituła zdecydowała o budowie całkowicie nowego kościoła.

15 sierpnia 1248 roku arcybiskup Konrad von Hochstaden położył kamień węgielny. Pracami przy części wschodniej kierował mistrz Gerhard. Projekt świadomie nawiązuje do francuskiego budownictwa katedralnego, zwłaszcza do katedry w Amiens, i uchodzi za szczytowe osiągnięcie dojrzałego gotyku.

W 1322 roku konsekrowano prezbiterium. Potem budowa zwolniła tempa, a około 1560 roku prace ustały zupełnie, z powodu kurczących się funduszy i zmieniającego się gustu architektonicznego. Przez ponad dwa i pół stulecia kościół pozostawał nieukończony.

4 września 1842 roku położono nowy kamień węgielny i wznowiono prace pod kierunkiem Ernsta Friedricha Zwirnera. 15 października 1880 roku katedra była gotowa; jej ukończenie świętowano jako wydarzenie narodowe, w obecności cesarza Wilhelma I. Dzięki swoim wieżom katedra przez cztery lata była najwyższą budowlą świata, dopóki nie wyprzedził jej Pomnik Waszyngtona.

W czasie drugiej wojny światowej w budynek trafiło około siedemdziesięciu bomb, lecz przetrwał on nienaruszony i stał się później symbolem ocalenia miasta. W 1996 roku katedrę wpisano na listę światowego dziedzictwa.

Am 23. Juli 1164 trafen die Reliquien der Heiligen Drei Könige in Köln ein. Kaiser Friedrich Barbarossa hatte sie in Mailand aus der Basilika Sant'Eustorgio entfernen lassen und Erzbischof Rainald von Dassel geschenkt, der sie in seine Bischofsstadt überführte.

Die Reliquien machten Köln binnen kurzer Zeit zu einem der bedeutendsten Wallfahrtsorte des Abendlandes. Um diesen Andrang bewältigen und dem Schrein einen würdigen Platz geben zu können, entschloss sich das Domkapitel zu einem vollständigen Neubau.

Am 15. August 1248 legte Erzbischof Konrad von Hochstaden den Grundstein. Meister Gerhard leitete die Arbeiten am Ostteil. Der Entwurf folgt bewusst dem französischen Kathedralbau, insbesondere dem von Amiens, und gilt als Höhepunkt der Hochgotik.

1322 wurde der Chor geweiht. Danach verlangsamte sich der Bau; um 1560 kamen die Arbeiten ganz zum Erliegen, weil die Finanzierung versiegte und sich der Baugeschmack wandelte. Mehr als zweieinhalb Jahrhunderte lang blieb die Kirche unvollendet.

Am 4. September 1842 wurde ein neuer Grundstein gelegt und das Werk unter der Leitung von Ernst Friedrich Zwirner wieder aufgenommen. Am 15. Oktober 1880 war der Dom vollendet; die Fertigstellung wurde in Anwesenheit von Kaiser Wilhelm I. als nationales Ereignis gefeiert. Mit seinen Türmen war der Dom vier Jahre lang das höchste Bauwerk der Welt, bis das Washington Monument diesen Rang übernahm.

Im Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude von etwa siebzig Bombentreffern erschüttert, blieb aber stehen und galt danach als Sinnbild für das Überleben der Stadt. 1996 folgte die Aufnahme in die Welterbeliste.

Le 23 juillet 1164, les reliques des Rois mages arrivèrent à Cologne. L'empereur Frédéric Barberousse les avait fait enlever de la basilique Sant'Eustorgio de Milan et les avait offertes à l'archevêque Rainald de Dassel, qui les transféra dans sa ville épiscopale.

Ces reliques firent de Cologne, en peu de temps, l'un des principaux lieux de pèlerinage de l'Occident. Pour accueillir cet afflux et offrir à la châsse un cadre digne d'elle, le chapitre décida de bâtir une église entièrement nouvelle.

Le 15 août 1248, l'archevêque Conrad de Hochstaden en posa la première pierre. Maître Gerhard dirigea les travaux de la partie orientale. Le projet s'inspire délibérément de l'architecture des cathédrales françaises, et en particulier de celle d'Amiens ; il passe pour un sommet du gothique rayonnant.

Le chœur fut consacré en 1322. Puis le chantier ralentit ; vers 1560, les travaux s'arrêtèrent, faute de financement et par changement de goût architectural. Pendant plus de deux siècles et demi, l'église resta inachevée.

Le 4 septembre 1842, une nouvelle première pierre fut posée et le chantier reprit sous la direction d'Ernst Friedrich Zwirner. Le 15 octobre 1880, la cathédrale était achevée ; l'événement fut célébré comme une fête nationale, en présence de l'empereur Guillaume Ier. Avec ses tours, elle fut pendant quatre ans l'édifice le plus haut du monde, jusqu'à ce que le Washington Monument lui ravisse ce titre.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, le bâtiment reçut environ soixante-dix coups au but, mais il resta debout et devint dès lors le symbole de la survie de la ville. En 1996 vint l'inscription au patrimoine mondial.

Il 23 luglio 1164 le reliquie dei Re Magi giunsero a Colonia. L'imperatore Federico Barbarossa le aveva fatte prelevare a Milano dalla basilica di Sant'Eustorgio e le aveva donate all'arcivescovo Rainaldo di Dassel, che le trasferì nella propria città episcopale.

Le reliquie fecero di Colonia, in breve tempo, uno dei principali luoghi di pellegrinaggio dell'Occidente. Per accogliere quel flusso e dare al reliquiario una sede degna, il capitolo decise di erigere una chiesa interamente nuova.

Il 15 agosto 1248 l'arcivescovo Corrado di Hochstaden pose la prima pietra. Il maestro Gerhard diresse i lavori della parte orientale. Il progetto si rifà deliberatamente all'architettura delle cattedrali francesi, in particolare a quella di Amiens, ed è considerato una vetta del gotico maturo.

Nel 1322 il coro fu consacrato. In seguito il cantiere rallentò e verso il 1560 i lavori si fermarono del tutto, per il venir meno dei finanziamenti e per il mutare del gusto architettonico. Per oltre due secoli e mezzo la chiesa rimase incompiuta.

Il 4 settembre 1842 fu posta una nuova prima pietra e i lavori ripresero sotto la direzione di Ernst Friedrich Zwirner. Il 15 ottobre 1880 il duomo era terminato; il compimento fu celebrato come un evento nazionale, alla presenza dell'imperatore Guglielmo I. Con le sue torri la cattedrale fu per quattro anni l'edificio più alto del mondo, finché il Washington Monument non ne prese il posto.

Durante la Seconda guerra mondiale l'edificio fu colpito da una settantina di bombe, ma restò in piedi e divenne poi il simbolo della sopravvivenza della città. Nel 1996 seguì l'iscrizione nella lista del patrimonio mondiale.

El 23 de julio de 1164 llegaron a Colonia las reliquias de los Reyes Magos. El emperador Federico Barbarroja las había hecho retirar de la basílica de San Eustorgio, en Milán, y se las regaló al arzobispo Reinaldo de Dassel, que las trasladó a su ciudad episcopal.

Las reliquias convirtieron a Colonia en poco tiempo en uno de los principales lugares de peregrinación de Occidente. Para acoger semejante afluencia y dar al relicario un emplazamiento digno, el cabildo decidió levantar un templo enteramente nuevo.

El 15 de agosto de 1248 el arzobispo Conrado de Hochstaden colocó la primera piedra. El maestro Gerhard dirigió los trabajos de la parte oriental. El proyecto sigue deliberadamente el modelo de las catedrales francesas, en particular el de Amiens, y está considerado una cumbre del gótico pleno.

En 1322 se consagró el coro. Después las obras se ralentizaron y hacia 1560 quedaron paralizadas, por la merma de la financiación y el cambio del gusto arquitectónico. Durante más de dos siglos y medio la iglesia permaneció inacabada.

El 4 de septiembre de 1842 se colocó una nueva primera piedra y los trabajos se reanudaron bajo la dirección de Ernst Friedrich Zwirner. El 15 de octubre de 1880 la catedral quedó terminada; la conclusión se celebró como un acontecimiento nacional, en presencia del emperador Guillermo I. Con sus torres, la catedral fue durante cuatro años el edificio más alto del mundo, hasta que le tomó el relevo el Monumento a Washington.

Durante la Segunda Guerra Mundial el edificio recibió unos setenta impactos de bomba, pero se mantuvo en pie y pasó a ser el símbolo de la supervivencia de la ciudad. En 1996 se inscribió en la lista del Patrimonio Mundial.

Vereerd worden de gebeenten die volgens de overlevering die van de Heilige Drie Koningen zijn, Caspar, Melchior en Balthasar. Zij liggen in het Dreikönigenschrein achter het hoogaltaar, waar het sinds 1948 zijn ereplaats in de as van de kerk heeft.

Op 20 juli 1864 werd het schrijn geopend. Men trof er menselijke resten van drie personen van verschillende leeftijd aan, vergane windsels van vermoedelijk zijde, geurige harsen en twee zilveren munten van de aartsbisschoppen.

Op het feest van Driekoningen wordt de voorzijde van het schrijn plechtig geopend. Zichtbaar worden dan drie schedels, voorzien van kronen. Pelgrims raakten vroeger door het traliewerk voorwerpen en gebedsbriefjes aan de relieken aan.

Daarnaast bewaart de dom het Gerokruis, een van de oudste bewaarde monumentale kruisbeelden ten noorden van de Alpen, en de Milanese Madonna. Beide zijn eveneens voorwerp van verering.

De relieken kwamen als oorlogsbuit naar Keulen. Dat gegeven heeft de verering nooit in de weg gestaan: de stad ontleende er eeuwenlang haar aanzien aan, en de dom dankt er zijn bestaan aan.

Przedmiotem czci są kości, które według tradycji należą do Świętych Trzech Króli, Kacpra, Melchiora i Baltazara. Spoczywają one w Dreikönigenschrein za ołtarzem głównym, gdzie od 1948 roku relikwiarz zajmuje honorowe miejsce na osi kościoła.

20 lipca 1864 roku relikwiarz otwarto. Znaleziono w nim ludzkie szczątki trzech osób w różnym wieku, zbutwiałe owijki prawdopodobnie z jedwabiu, wonne żywice oraz dwie srebrne monety arcybiskupie.

W święto Trzech Króli przednia ściana relikwiarza zostaje uroczyście otwarta. Ukazują się wówczas trzy czaszki w koronach. Dawniej pielgrzymi dotykali relikwii przez kratę przedmiotami i karteczkami z modlitwami.

Katedra przechowuje ponadto Krzyż Gerona, jeden z najstarszych zachowanych monumentalnych krucyfiksów na północ od Alp, oraz Madonnę Mediolańską. Obydwa również są przedmiotem czci.

Relikwie trafiły do Kolonii jako łup wojenny. Fakt ten nigdy nie stanął na przeszkodzie ich kultowi: przez stulecia miasto zawdzięczało im swoje znaczenie, a katedra zawdzięcza im samo swoje istnienie.

Verehrt werden die Gebeine, die der Überlieferung nach jene der Heiligen Drei Könige sind, Caspar, Melchior und Balthasar. Sie ruhen im Dreikönigenschrein hinter dem Hochaltar, wo dieser seit 1948 seinen Ehrenplatz in der Achse der Kirche hat.

Am 20. Juli 1864 wurde der Schrein geöffnet. Man fand darin menschliche Überreste von drei Personen unterschiedlichen Alters, zerfallene Binden vermutlich aus Seide, duftende Harze und zwei silberne Münzen der Erzbischöfe.

Am Dreikönigsfest wird die Vorderseite des Schreins feierlich geöffnet. Sichtbar werden dann drei Schädel, die Kronen tragen. Pilger berührten früher durch das Gitterwerk hindurch Gegenstände und Gebetszettel mit den Reliquien.

Daneben bewahrt der Dom das Gerokreuz, eines der ältesten erhaltenen monumentalen Kruzifixe nördlich der Alpen, und die Mailänder Madonna. Beide sind ebenfalls Gegenstand der Verehrung.

Die Reliquien kamen als Kriegsbeute nach Köln. Der Verehrung hat das nie im Wege gestanden: Die Stadt verdankte ihnen jahrhundertelang ihr Ansehen, und der Dom verdankt ihnen seine Existenz.

Sont vénérés les ossements que la tradition tient pour ceux des Rois mages, Gaspard, Melchior et Balthazar. Ils reposent dans le Dreikönigenschrein, derrière le maître-autel, où la châsse occupe depuis 1948 sa place d'honneur dans l'axe de l'église.

Le 20 juillet 1864, la châsse fut ouverte. On y trouva les restes humains de trois personnes d'âges différents, des bandelettes décomposées, vraisemblablement de soie, des résines odorantes et deux monnaies d'argent frappées par les archevêques.

À la fête de l'Épiphanie, la face avant de la châsse est solennellement ouverte. Apparaissent alors trois crânes, ceints de couronnes. Autrefois, les pèlerins faisaient toucher aux reliques, à travers la grille, des objets et des billets de prière.

La cathédrale conserve en outre la croix de Géron, l'un des plus anciens crucifix monumentaux conservés au nord des Alpes, et la Madone milanaise. L'une et l'autre font également l'objet d'une vénération.

Les reliques sont arrivées à Cologne comme butin de guerre. Ce fait n'a jamais entravé la dévotion : la ville en a tiré son prestige pendant des siècles, et la cathédrale lui doit son existence.

Si venerano le ossa che secondo la tradizione appartengono ai Re Magi, Gaspare, Melchiorre e Baldassarre. Riposano nel Dreikönigenschrein, dietro l'altare maggiore, dove dal 1948 occupa il suo posto d'onore sull'asse della chiesa.

Il 20 luglio 1864 il reliquiario fu aperto. Vi si rinvennero resti umani di tre persone di età diversa, bende disfatte probabilmente di seta, resine profumate e due monete d'argento degli arcivescovi.

Nella festa dell'Epifania il lato anteriore del reliquiario viene solennemente aperto. Compaiono allora tre crani, cinti da corone. Un tempo i pellegrini accostavano attraverso la grata oggetti e bigliettini di preghiera alle reliquie.

Il duomo custodisce inoltre la Croce di Gerone, uno dei più antichi crocifissi monumentali conservati a nord delle Alpi, e la Madonna Milanese. Anche questi sono oggetto di venerazione.

Le reliquie giunsero a Colonia come bottino di guerra. Il fatto non ha mai ostacolato la devozione: per secoli la città ne ha tratto il proprio prestigio, e il duomo deve a esse la propria esistenza.

Se veneran los huesos que, según la tradición, son los de los Santos Reyes Magos, Gaspar, Melchor y Baltasar. Reposan en el Dreikönigenschrein, detrás del altar mayor, donde desde 1948 ocupa su lugar de honor en el eje de la iglesia.

El 20 de julio de 1864 se abrió el relicario. Se hallaron en él restos humanos de tres personas de edades distintas, vendas deshechas de lo que probablemente fue seda, resinas aromáticas y dos monedas de plata de los arzobispos.

En la fiesta de la Epifanía se abre solemnemente la cara frontal del relicario. Quedan entonces a la vista tres cráneos ceñidos con coronas. Antiguamente los peregrinos hacían pasar por la reja objetos y papeles con oraciones para tocar con ellos las reliquias.

La catedral custodia además la cruz de Gero, uno de los crucifijos monumentales más antiguos que se conservan al norte de los Alpes, y la Virgen Milanesa. Ambas son igualmente objeto de veneración.

Las reliquias llegaron a Colonia como botín de guerra. Ese hecho nunca ha estorbado su veneración: durante siglos la ciudad debió a ellas su prestigio, y la catedral les debe su existencia.

De kathedraal is 144,58 meter lang en 86,25 meter breed. De beide westtorens reiken tot ruim 157 meter; de bronnen geven 157,22 of 157,38 meter. Het gebouw biedt plaats aan achthonderd tot vijftienhonderd zitplaatsen.

Het Dreikönigenschrein is 220 centimeter lang, 153 centimeter hoog en 110 centimeter breed, en weegt ongeveer vijfhonderd kilo. De kern van eikenhout is bekleed met goud, verguld zilver en koper, bezet met edelstenen, antieke cameeën en gekleurd email. Er zijn 304 gegraveerde stenen en 74 zilveren figuren in hoogreliëf in verwerkt.

De goudsmid Nicolaas van Verdun werkte er vanaf ongeveer 1180 of 1190 aan; het geheel kwam omstreeks 1225 gereed. Onderaan staan per zijde zes profeten met Salomo of David in het midden, daarboven de twaalf apostelen met modellen van hun bisschopszetels, bovenin taferelen van de Apocalyps en de Verrijzenis. De voorzijde toont de aanbidding door de koningen en daarnaast koning Otto IV.

In de Kruiskapel hangt het Gerokruis, dat door dendrochronologisch onderzoek uit 1976 omstreeks 970 wordt gedateerd. De Christusfiguur is 1,87 meter hoog bij een spanwijdte van 1,66 meter; het kruis meet 2,88 meter. Het toont Christus voor het eerst lijdend en menselijk, met gesloten ogen. De barokke omlijsting met gouden stralenkrans werd in 1683 geschonken.

Verder ziet u de Milanese Madonna uit omstreeks 1290, het middeleeuwse koorgestoelte, de Beierse vensters die koning Lodewijk I van Beieren schonk, en het venster dat Gerhard Richter in 2007 ontwierp uit 11.500 even grote stukjes gekleurd glas.

Katedra ma 144,58 metra długości i 86,25 metra szerokości. Obie wieże zachodnie sięgają ponad 157 metrów; źródła podają 157,22 albo 157,38 metra. Wnętrze mieści od ośmiuset do tysiąca pięciuset miejsc siedzących.

Dreikönigenschrein mierzy 220 centymetrów długości, 153 centymetry wysokości i 110 centymetrów szerokości, a waży około pięciuset kilogramów. Dębowy rdzeń pokryto złotem, złoconym srebrem i miedzią, wysadzano drogimi kamieniami, antycznymi kameami i barwną emalią. Wykorzystano przy tym 304 grawerowane kamienie i 74 srebrne figury w wysokim reliefie.

Złotnik Mikołaj z Verdun pracował nad nim od około 1180 lub 1190 roku; całość ukończono około 1225 roku. U dołu na każdym boku stoi sześciu proroków z Salomonem albo Dawidem pośrodku, wyżej dwunastu apostołów z modelami swoich stolic biskupich, a na samej górze sceny Apokalipsy i Zmartwychwstania. Front przedstawia pokłon Trzech Króli, a obok nich króla Ottona IV.

W Kaplicy Krzyża wisi Krzyż Gerona, datowany na podstawie badań dendrochronologicznych z 1976 roku na około 970 rok. Postać Chrystusa mierzy 1,87 metra przy rozpiętości ramion 1,66 metra; sam krzyż ma 2,88 metra. Po raz pierwszy ukazuje Chrystusa cierpiącego i ludzkiego, z zamkniętymi oczami. Barokową oprawę ze złotą glorią ofiarowano w 1683 roku.

Zobaczą tu Państwo ponadto Madonnę Mediolańską z około 1290 roku, średniowieczne stalle, okna bawarskie ufundowane przez króla Ludwika I Bawarskiego oraz witraż, który Gerhard Richter zaprojektował w 2007 roku z 11 500 jednakowej wielkości kwadracików barwnego szkła.

Die Kathedrale ist 144,58 Meter lang und 86,25 Meter breit. Die beiden Westtürme reichen über 157 Meter hinauf; die Quellen nennen 157,22 oder 157,38 Meter. Das Gebäude bietet achthundert bis fünfzehnhundert Sitzplätze.

Der Dreikönigenschrein ist 220 Zentimeter lang, 153 Zentimeter hoch und 110 Zentimeter breit und wiegt etwa fünfhundert Kilo. Der Kern aus Eichenholz ist mit Gold, vergoldetem Silber und Kupfer verkleidet und mit Edelsteinen, antiken Kameen und farbigem Email besetzt. Verarbeitet sind darin 304 gravierte Steine und 74 silberne Figuren in Hochrelief.

Der Goldschmied Nikolaus von Verdun arbeitete etwa ab 1180 oder 1190 daran; vollendet wurde das Ganze um 1225. Unten stehen je Seite sechs Propheten mit Salomo oder David in der Mitte, darüber die zwölf Apostel mit Modellen ihrer Bischofsstühle, ganz oben Szenen der Apokalypse und der Auferstehung. Die Vorderseite zeigt die Anbetung durch die Könige und daneben König Otto IV.

In der Kreuzkapelle hängt das Gerokreuz, das durch eine dendrochronologische Untersuchung von 1976 auf die Zeit um 970 datiert wird. Die Christusfigur ist 1,87 Meter hoch bei einer Spannweite von 1,66 Metern; das Kreuz misst 2,88 Meter. Es zeigt Christus erstmals leidend und menschlich, mit geschlossenen Augen. Die barocke Rahmung mit goldenem Strahlenkranz wurde 1683 gestiftet.

Weiter sehen Sie die Mailänder Madonna aus der Zeit um 1290, das mittelalterliche Chorgestühl, die Bayernfenster, die König Ludwig I. von Bayern stiftete, und das Fenster, das Gerhard Richter 2007 aus 11.500 gleich großen Stückchen farbigen Glases entwarf.

La cathédrale mesure 144,58 mètres de long et 86,25 mètres de large. Les deux tours occidentales dépassent 157 mètres ; les sources donnent 157,22 ou 157,38 mètres. L'édifice offre de huit cents à quinze cents places assises.

Le Dreikönigenschrein mesure 220 centimètres de long, 153 centimètres de haut et 110 centimètres de large, pour un poids d'environ cinq cents kilos. Son âme de chêne est revêtue d'or, d'argent doré et de cuivre, sertie de pierres précieuses, de camées antiques et d'émaux colorés. On y a mis en œuvre 304 pierres gravées et 74 figures d'argent en haut-relief.

L'orfèvre Nicolas de Verdun y travailla à partir de 1180 ou 1190 environ ; l'ensemble fut achevé vers 1225. En bas figurent, sur chaque face, six prophètes encadrant Salomon ou David ; au-dessus, les douze apôtres portant les maquettes de leurs sièges épiscopaux ; tout en haut, des scènes de l'Apocalypse et de la Résurrection. La face avant montre l'adoration des mages et, à côté, le roi Otton IV.

Dans la chapelle de la Croix est suspendue la croix de Géron, que l'analyse dendrochronologique de 1976 date des environs de 970. Le Christ mesure 1,87 mètre pour une envergure de 1,66 mètre ; la croix atteint 2,88 mètres. Elle montre pour la première fois un Christ souffrant et humain, les yeux clos. L'encadrement baroque à gloire dorée fut offert en 1683.

Vous verrez encore la Madone milanaise, des environs de 1290, les stalles médiévales, les verrières bavaroises offertes par le roi Louis Ier de Bavière, et le vitrail dessiné par Gerhard Richter en 2007 à partir de 11 500 carrés de verre coloré de format identique.

La cattedrale è lunga 144,58 metri e larga 86,25 metri. Le due torri occidentali superano i 157 metri: le fonti indicano 157,22 oppure 157,38 metri. L'edificio offre da ottocento a millecinquecento posti a sedere.

Il Dreikönigenschrein misura 220 centimetri di lunghezza, 153 di altezza e 110 di larghezza, e pesa circa cinquecento chili. Il nucleo di legno di quercia è rivestito d'oro, d'argento dorato e di rame, incastonato di pietre preziose, cammei antichi e smalti colorati. Vi sono impiegate 304 pietre incise e 74 figure d'argento ad altorilievo.

L'orafo Nicola di Verdun vi lavorò a partire dal 1180 o 1190 circa; l'insieme fu terminato verso il 1225. In basso si allineano, su ciascun lato, sei profeti con Salomone o Davide al centro; sopra di essi i dodici apostoli con i modelli dei loro seggi episcopali; in alto scene dell'Apocalisse e della Risurrezione. La facciata mostra l'adorazione dei Magi e, accanto, il re Ottone IV.

Nella cappella della Croce è appesa la Croce di Gerone, datata intorno al 970 grazie all'analisi dendrocronologica del 1976. La figura del Cristo è alta 1,87 metri con un'apertura di braccia di 1,66 metri; la croce misura 2,88 metri. Vi si mostra per la prima volta un Cristo sofferente e umano, con gli occhi chiusi. La cornice barocca con raggiera dorata fu donata nel 1683.

Vedrete inoltre la Madonna Milanese del 1290 circa, il coro ligneo medievale, le vetrate bavaresi donate dal re Ludovico I di Baviera e la vetrata disegnata nel 2007 da Gerhard Richter con 11.500 tessere di vetro colorato tutte uguali.

La catedral mide 144,58 metros de largo y 86,25 de ancho. Las dos torres occidentales superan los 157 metros; las fuentes dan 157,22 o 157,38 metros. El edificio ofrece entre ochocientos y mil quinientos asientos.

El Dreikönigenschrein mide 220 centímetros de largo, 153 de alto y 110 de ancho, y pesa unos quinientos kilos. El alma de madera de roble está revestida de oro, plata dorada y cobre, con incrustaciones de piedras preciosas, camafeos antiguos y esmalte de colores. Lleva engastadas 304 piedras grabadas y 74 figuras de plata en altorrelieve.

El orfebre Nicolás de Verdún trabajó en él a partir de 1180 o 1190 aproximadamente; el conjunto quedó terminado hacia 1225. Abajo aparecen, en cada lado, seis profetas con Salomón o David en el centro; encima, los doce apóstoles con las maquetas de sus cátedras episcopales, y en lo alto, escenas del Apocalipsis y de la Resurrección. La cara frontal muestra la adoración de los Reyes y, junto a ella, al rey Otón IV.

En la capilla de la Cruz cuelga la cruz de Gero, que los análisis dendrocronológicos de 1976 fechan hacia el año 970. La figura de Cristo mide 1,87 metros de altura por 1,66 de envergadura; la cruz alcanza los 2,88 metros. Muestra por primera vez a un Cristo sufriente y humano, con los ojos cerrados. El marco barroco con la aureola dorada fue donado en 1683.

Verá además la Virgen Milanesa, de hacia 1290, la sillería medieval del coro, las vidrieras bávaras que regaló el rey Luis I de Baviera y el vitral que Gerhard Richter diseñó en 2007 con 11.500 cuadraditos de vidrio de color, todos del mismo tamaño.

De vaste feestdag is 6 januari, het feest van Driekoningen of Epifanie. Op die dag wordt de trapeziumvormige voorplaat van het schrijn geopend, zodat de schedelrelieken met hun kronen zichtbaar worden.

De bedevaart naar de Drie Koningen behoorde in de middeleeuwen tot de grote pelgrimages van Europa. Het schrijn staat in de kooromgang, waardoor bezoekers er in een geregelde stroom langs konden trekken zonder de liturgie in het koor te verstoren.

De betekenis van de relieken reikt verder dan de kerk. Omstreeks 1199 schonk koning Otto IV drie gouden kronen aan de dom. Het wapen van de stad Keulen draagt die drie kronen nog altijd, als verwijzing naar de Drie Koningen.

Het Gerokruis hangt sinds uiterlijk 1351 aan de oostwand van de Kruiskapel en wordt daar eveneens vereerd.

Het schrijn wordt in Keulen het eigenlijke hart van de kathedraal genoemd. Het gebouw is er immers omheen ontstaan: niet de kerk kreeg een schrijn, maar het schrijn kreeg een kerk.

Stałym dniem świątecznym jest 6 stycznia, uroczystość Trzech Króli, czyli Objawienia Pańskiego. Tego dnia otwiera się trapezoidalną płytę czołową relikwiarza, tak że widoczne stają się relikwie czaszek wraz z koronami.

Pielgrzymka do Trzech Króli należała w średniowieczu do wielkich pielgrzymek Europy. Relikwiarz stoi w obejściu prezbiterium, dzięki czemu wierni mogli przesuwać się obok niego równym strumieniem, nie zakłócając liturgii sprawowanej w chórze.

Znaczenie relikwii wykracza poza mury kościoła. Około 1199 roku król Otton IV podarował katedrze trzy złote korony. Herb miasta Kolonii do dziś nosi te trzy korony jako nawiązanie do Trzech Króli.

Krzyż Gerona wisi najpóźniej od 1351 roku na wschodniej ścianie Kaplicy Krzyża i również tam odbiera cześć.

W Kolonii mówi się o relikwiarzu jako o właściwym sercu katedry. Budowla powstała wszak wokół niego: to nie kościół otrzymał relikwiarz, lecz relikwiarz otrzymał kościół.

Fester Festtag ist der 6. Januar, das Fest der Erscheinung des Herrn oder Epiphanie. An diesem Tag wird die trapezförmige Vorderplatte des Schreins geöffnet, sodass die Schädelreliquien mit ihren Kronen sichtbar werden.

Die Wallfahrt zu den Heiligen Drei Königen zählte im Mittelalter zu den großen Pilgerfahrten Europas. Der Schrein steht im Chorumgang, sodass die Besucher in geregeltem Strom daran vorüberziehen konnten, ohne die Liturgie im Chor zu stören.

Die Bedeutung der Reliquien reicht über die Kirche hinaus. Um 1199 schenkte König Otto IV. dem Dom drei goldene Kronen. Das Wappen der Stadt Köln trägt diese drei Kronen bis heute, als Hinweis auf die Heiligen Drei Könige.

Das Gerokreuz hängt spätestens seit 1351 an der Ostwand der Kreuzkapelle und wird auch dort verehrt.

Der Schrein wird in Köln das eigentliche Herz der Kathedrale genannt. Das Gebäude ist schließlich um ihn herum entstanden: Nicht die Kirche erhielt einen Schrein, sondern der Schrein erhielt eine Kirche.

La fête fixe est le 6 janvier, fête de l'Épiphanie. Ce jour-là, la plaque frontale trapézoïdale de la châsse est ouverte, laissant apparaître les crânes reliquaires avec leurs couronnes.

Le pèlerinage aux Rois mages comptait au Moyen Âge parmi les grands pèlerinages d'Europe. La châsse se trouve dans le déambulatoire, ce qui permettait aux visiteurs de défiler devant elle en un flux régulier sans troubler la liturgie célébrée dans le chœur.

La portée des reliques dépasse le cadre de l'Église. Vers 1199, le roi Otton IV offrit à la cathédrale trois couronnes d'or. Les armes de la ville de Cologne portent toujours ces trois couronnes, en souvenir des Rois mages.

La croix de Géron est accrochée au plus tard depuis 1351 au mur oriental de la chapelle de la Croix, où elle est également vénérée.

À Cologne, on dit de la châsse qu'elle est le véritable cœur de la cathédrale. L'édifice est en effet né autour d'elle : ce n'est pas l'église qui a reçu une châsse, c'est la châsse qui a reçu une église.

La festa fissa è il 6 gennaio, solennità dell'Epifania. In quel giorno viene aperta la lastra frontale trapezoidale del reliquiario, così che i crani con le loro corone diventano visibili.

Nel Medioevo il pellegrinaggio ai Re Magi fu tra i grandi cammini d'Europa. Il reliquiario si trova nel deambulatorio, dove i visitatori potevano sfilare in un flusso ordinato senza disturbare la liturgia nel coro.

Il significato delle reliquie va oltre l'ambito ecclesiastico. Verso il 1199 il re Ottone IV donò al duomo tre corone d'oro. Lo stemma della città di Colonia porta ancora oggi quelle tre corone, in riferimento ai Re Magi.

La Croce di Gerone è appesa almeno dal 1351 alla parete orientale della cappella della Croce, dove è anch'essa venerata.

A Colonia il reliquiario viene chiamato il vero cuore della cattedrale. L'edificio, in fondo, è sorto attorno a esso: non fu la chiesa a ricevere un reliquiario, ma il reliquiario a ricevere una chiesa.

La fiesta fija es el 6 de enero, solemnidad de la Epifanía. Ese día se abre la placa frontal trapezoidal del relicario, de modo que quedan a la vista las reliquias craneales con sus coronas.

La peregrinación a los Reyes Magos figuró en la Edad Media entre las grandes romerías de Europa. El relicario se halla en la girola, lo que permitía a los visitantes desfilar ante él en un flujo ordenado sin perturbar la liturgia del coro.

El alcance de las reliquias va más allá de lo eclesiástico. Hacia 1199 el rey Otón IV regaló tres coronas de oro a la catedral. El escudo de la ciudad de Colonia sigue luciendo esas tres coronas como alusión a los Reyes Magos.

La cruz de Gero cuelga a más tardar desde 1351 en el muro oriental de la capilla de la Cruz, donde también se la venera.

En Colonia se llama al relicario el verdadero corazón de la catedral. El edificio, en efecto, nació a su alrededor: no fue la iglesia la que recibió un relicario, sino el relicario el que recibió una iglesia.