Krakau-ŁagiewnikiKraków-ŁagiewnikiKrakau-ŁagiewnikiCracovie-ŁagiewnikiCracovia-ŁagiewnikiCracovia-Łagiewniki

De Congregatie van de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid werd in 1862 opgericht. Haar neogotische kloostercomplex in Łagiewniki werd ontworpen door Charles Zaremba en tussen 1889 en 1891 gebouwd. Het vormt het oudste deel van het huidige heiligdom.

Helena Kowalska werd op 25 augustus 1905 geboren in Głogowiec, als derde van tien kinderen van de timmerman Stanisław Kowalski en zijn vrouw Marianna. Op 30 april 1926, twintig jaar oud, ontving zij het habijt en de kloosternaam Maria Faustina van het Allerheiligst Sacrament. In april 1928 legde zij haar eerste geloften af, op 1 mei 1933 in Łagiewniki haar eeuwige geloften.

Zij werkte achtereenvolgens in Warschau, vanaf mei 1930 in Płock en van mei 1933 tot maart 1936 in Vilnius, daarna korte tijd in Walendów. Vanaf 1936 verbleef zij in het sanatorium van Prądnik bij Krakau, waar zij op 5 oktober 1938 stierf, drieëndertig jaar oud. Tussen 1925 en 1938 hield zij een dagboek bij van zo’n zevenhonderd gedrukte bladzijden, bekend als Divine Mercy in My Soul.

In maart 1959 vaardigde het Heilig Officie een notificatie uit die de verspreiding verbood van afbeeldingen en geschriften welke de devotie tot de Goddelijke Barmhartigheid bevorderden. Op 15 april 1978 verklaarde de Congregatie voor de Geloofsleer die verbodsbepalingen niet langer bindend.

In 1966 werden de stoffelijke resten van zuster Faustina naar de kerk overgebracht. Twee jaar later wees kardinaal Karol Wojtyła de plek aan als heiligdom. In 1985 noemde hij Łagiewniki, inmiddels als paus Johannes Paulus II, de hoofdstad van de devotie tot de Goddelijke Barmhartigheid.

In maart 1981 meldde Maureen Digan uit Massachusetts bij het graf van Faustina een genezing van lymfoedeem; het Vaticaan erkende die in 1992 als wonder, waarmee de weg vrijkwam voor de zaligverklaring. Johannes Paulus II verklaarde haar op 18 april 1993 zalig en op 30 april 2000 heilig, beide keren op het Sint-Pietersplein.

Hij bezocht Łagiewniki zelf op 17 juni 1997. Benedictus XVI kwam er in mei 2006, Franciscus in juli 2016, tijdens het Jubeljaar van de Barmhartigheid en de Wereldjongerendagen.

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia zostało założone w 1862 roku. Jego neogotycki zespół klasztorny w Łagiewnikach zaprojektował Karol Zaremba, a zbudowano go w latach 1889-1891. Stanowi on najstarszą część dzisiejszego sanktuarium.

Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu jako trzecie z dziesięciorga dzieci cieśli Stanisława Kowalskiego i jego żony Marianny. 30 kwietnia 1926 roku, w wieku dwudziestu lat, przyjęła habit i imię zakonne Maria Faustyna od Najświętszego Sakramentu. W kwietniu 1928 roku złożyła pierwsze śluby, a 1 maja 1933 roku w Łagiewnikach śluby wieczyste.

Pracowała kolejno w Warszawie, od maja 1930 roku w Płocku, a od maja 1933 do marca 1936 roku w Wilnie, następnie przez krótki czas w Walendowie. Od 1936 roku przebywała w sanatorium na Prądniku pod Krakowem, gdzie zmarła 5 października 1938 roku, w wieku trzydziestu trzech lat. W latach 1925-1938 prowadziła dzienniczek liczący około siedmiuset drukowanych stron, znany jako Divine Mercy in My Soul.

W marcu 1959 roku Święte Oficjum wydało notyfikację zakazującą rozpowszechniania wizerunków i pism szerzących nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia. 15 kwietnia 1978 roku Kongregacja Nauki Wiary uznała te zakazy za już nieobowiązujące.

W 1966 roku doczesne szczątki siostry Faustyny przeniesiono do kościoła. Dwa lata później kardynał Karol Wojtyła ustanowił to miejsce sanktuarium. W 1985 roku, już jako papież Jan Paweł II, nazwał Łagiewniki stolicą nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia.

W marcu 1981 roku Maureen Digan z Massachusetts zgłosiła przy grobie Faustyny uzdrowienie z obrzęku limfatycznego; Watykan uznał je w 1992 roku za cud, co otworzyło drogę do beatyfikacji. Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną 18 kwietnia 1993 roku, a świętą 30 kwietnia 2000 roku, oba razy na placu świętego Piotra.

Sam odwiedził Łagiewniki 17 czerwca 1997 roku. Benedykt XVI przybył tam w maju 2006 roku, a Franciszek w lipcu 2016 roku, podczas Jubileuszu Miłosierdzia i Światowych Dni Młodzieży.

Die Kongregation der Schwestern der Muttergottes der Barmherzigkeit wurde 1862 gegründet. Ihre neugotische Klosteranlage in Łagiewniki wurde von Charles Zaremba entworfen und zwischen 1889 und 1891 erbaut. Sie bildet den ältesten Teil des heutigen Heiligtums.

Helena Kowalska wurde am 25. August 1905 in Głogowiec geboren, als drittes von zehn Kindern des Zimmermanns Stanisław Kowalski und seiner Frau Marianna. Am 30. April 1926, mit zwanzig Jahren, empfing sie das Ordenskleid und den Ordensnamen Maria Faustina vom Allerheiligsten Sakrament. Im April 1928 legte sie ihre ersten Gelübde ab, am 1. Mai 1933 in Łagiewniki ihre ewigen Gelübde.

Sie wirkte nacheinander in Warschau, ab Mai 1930 in Płock und von Mai 1933 bis März 1936 in Vilnius, danach kurze Zeit in Walendów. Ab 1936 hielt sie sich im Sanatorium von Prądnik bei Krakau auf, wo sie am 5. Oktober 1938 starb, dreiunddreißig Jahre alt. Zwischen 1925 und 1938 führte sie ein Tagebuch von rund siebenhundert gedruckten Seiten, bekannt als Divine Mercy in My Soul.

Im März 1959 erließ das Heilige Offizium eine Notifikation, die die Verbreitung von Bildern und Schriften untersagte, welche die Andacht zur Göttlichen Barmherzigkeit förderten. Am 15. April 1978 erklärte die Kongregation für die Glaubenslehre diese Verbote für nicht länger bindend.

1966 wurden die sterblichen Überreste von Schwester Faustina in die Kirche überführt. Zwei Jahre später bestimmte Kardinal Karol Wojtyła den Ort zum Heiligtum. 1985 nannte er Łagiewniki, inzwischen als Papst Johannes Paul II., die Hauptstadt der Andacht zur Göttlichen Barmherzigkeit.

Im März 1981 meldete Maureen Digan aus Massachusetts am Grab Faustinas eine Heilung von einem Lymphödem; der Vatikan erkannte diese 1992 als Wunder an, womit der Weg zur Seligsprechung frei wurde. Johannes Paul II. sprach sie am 18. April 1993 selig und am 30. April 2000 heilig, beide Male auf dem Petersplatz.

Er selbst besuchte Łagiewniki am 17. Juni 1997. Benedikt XVI. kam im Mai 2006 dorthin, Franziskus im Juli 2016, während des Heiligen Jahres der Barmherzigkeit und des Weltjugendtags.

La Congrégation des Sœurs de Notre-Dame de la Miséricorde fut fondée en 1862. Son ensemble conventuel néogothique de Łagiewniki fut conçu par Charles Zaremba et construit entre 1889 et 1891. Il constitue la partie la plus ancienne du sanctuaire actuel.

Helena Kowalska naquit le 25 août 1905 à Głogowiec, troisième des dix enfants du charpentier Stanisław Kowalski et de sa femme Marianna. Le 30 avril 1926, à vingt ans, elle reçut l'habit et le nom de religion de Marie-Faustine du Très Saint Sacrement. En avril 1928, elle prononça ses premiers vœux et, le 1er mai 1933, à Łagiewniki, ses vœux perpétuels.

Elle travailla successivement à Varsovie, à partir de mai 1930 à Płock et, de mai 1933 à mars 1936, à Vilnius, puis quelque temps à Walendów. À partir de 1936, elle séjourna au sanatorium de Prądnik, près de Cracovie, où elle mourut le 5 octobre 1938, à trente-trois ans. Entre 1925 et 1938, elle tint un journal d'environ sept cents pages imprimées, connu sous le titre Divine Mercy in My Soul.

En mars 1959, le Saint-Office publia une notification interdisant la diffusion des images et des écrits qui propageaient la dévotion à la Divine Miséricorde. Le 15 avril 1978, la Congrégation pour la doctrine de la foi déclara ces interdictions non contraignantes.

En 1966, les restes de sœur Faustine furent transférés dans l'église. Deux ans plus tard, le cardinal Karol Wojtyła désigna le lieu comme sanctuaire. En 1985, devenu entre-temps le pape Jean-Paul II, il appela Łagiewniki la capitale de la dévotion à la Divine Miséricorde.

En mars 1981, Maureen Digan, du Massachusetts, fit état auprès du tombeau de Faustine d'une guérison d'un lymphœdème ; le Vatican la reconnut en 1992 comme un miracle, ce qui ouvrit la voie à la béatification. Jean-Paul II la béatifia le 18 avril 1993 et la canonisa le 30 avril 2000, les deux fois place Saint-Pierre.

Il se rendit lui-même à Łagiewniki le 17 juin 1997. Benoît XVI y vint en mai 2006, François en juillet 2016, pendant le Jubilé de la Miséricorde et les Journées mondiales de la jeunesse.

La Congregazione delle Suore della Beata Vergine Maria della Misericordia fu fondata nel 1862. Il suo complesso conventuale neogotico a Łagiewniki fu progettato da Charles Zaremba e costruito tra il 1889 e il 1891. Costituisce la parte più antica dell'attuale santuario.

Helena Kowalska nacque il 25 agosto 1905 a Głogowiec, terza di dieci figli del falegname Stanisław Kowalski e di sua moglie Marianna. Il 30 aprile 1926, a vent'anni, ricevette l'abito e il nome religioso di Maria Faustina del Santissimo Sacramento. Nell'aprile del 1928 emise i primi voti e il 1º maggio 1933, a Łagiewniki, i voti perpetui.

Lavorò dapprima a Varsavia, dal maggio 1930 a Płock e dal maggio 1933 al marzo 1936 a Vilnius, poi per breve tempo a Walendów. Dal 1936 soggiornò nel sanatorio di Prądnik presso Cracovia, dove morì il 5 ottobre 1938, a trentatré anni. Tra il 1925 e il 1938 tenne un diario di circa settecento pagine a stampa, noto come Divine Mercy in My Soul.

Nel marzo del 1959 il Sant'Uffizio emanò una notificazione che vietava la diffusione di immagini e scritti che promuovevano la devozione alla Divina Misericordia. Il 15 aprile 1978 la Congregazione per la Dottrina della Fede dichiarò quei divieti non più vincolanti.

Nel 1966 le spoglie di suor Faustina furono traslate nella chiesa. Due anni dopo il cardinale Karol Wojtyła designò il luogo come santuario. Nel 1985, ormai come papa Giovanni Paolo II, definì Łagiewniki la capitale della devozione alla Divina Misericordia.

Nel marzo del 1981 Maureen Digan, del Massachusetts, segnalò presso la tomba di Faustina una guarigione da linfedema; il Vaticano la riconobbe nel 1992 come miracolo, aprendo così la via alla beatificazione. Giovanni Paolo II la proclamò beata il 18 aprile 1993 e santa il 30 aprile 2000, entrambe le volte in piazza San Pietro.

Egli stesso visitò Łagiewniki il 17 giugno 1997. Benedetto XVI vi giunse nel maggio del 2006, Francesco nel luglio del 2016, durante il Giubileo della Misericordia e le Giornate mondiali della gioventù.

La Congregación de las Hermanas de Nuestra Señora de la Misericordia fue fundada en 1862. Su complejo conventual neogótico de Łagiewniki fue proyectado por Charles Zaremba y construido entre 1889 y 1891. Constituye la parte más antigua del santuario actual.

Helena Kowalska nació el 25 de agosto de 1905 en Głogowiec, tercera de los diez hijos del carpintero Stanisław Kowalski y de su esposa Marianna. El 30 de abril de 1926, a los veinte años, recibió el hábito y el nombre religioso de María Faustina del Santísimo Sacramento. En abril de 1928 hizo sus primeros votos y el 1 de mayo de 1933, en Łagiewniki, los votos perpetuos.

Trabajó sucesivamente en Varsovia, desde mayo de 1930 en Płock y de mayo de 1933 a marzo de 1936 en Vilna, y después brevemente en Walendów. A partir de 1936 residió en el sanatorio de Prądnik, cerca de Cracovia, donde murió el 5 de octubre de 1938, a los treinta y tres años. Entre 1925 y 1938 llevó un diario de unas setecientas páginas impresas, conocido como Divine Mercy in My Soul.

En marzo de 1959 el Santo Oficio promulgó una notificación que prohibía la difusión de imágenes y escritos que promovieran la devoción a la Divina Misericordia. El 15 de abril de 1978 la Congregación para la Doctrina de la Fe declaró que esas prohibiciones ya no eran vinculantes.

En 1966 los restos mortales de sor Faustina fueron trasladados a la iglesia. Dos años más tarde el cardenal Karol Wojtyła declaró el lugar santuario. En 1985, ya como papa Juan Pablo II, llamó a Łagiewniki la capital de la devoción a la Divina Misericordia.

En marzo de 1981 Maureen Digan, de Massachusetts, comunicó ante la tumba de Faustina una curación de linfedema; el Vaticano la reconoció en 1992 como milagro, con lo que quedó expedito el camino hacia la beatificación. Juan Pablo II la beatificó el 18 de abril de 1993 y la canonizó el 30 de abril de 2000, ambas veces en la plaza de San Pedro.

Él mismo visitó Łagiewniki el 17 de junio de 1997. Benedicto XVI acudió allí en mayo de 2006 y Francisco en julio de 2016, durante el Jubileo de la Misericordia y las Jornadas Mundiales de la Juventud.

Boven het hoofdaltaar hangt het schilderij van de barmhartige Jezus. Adolf Hyła schilderde het in 1944; het verving een votiefschilderij dat hij een jaar eerder had gemaakt uit dankbaarheid dat zijn gezin de Tweede Wereldoorlog had overleefd. Zijn versie werd de meest gereproduceerde afbeelding van de Goddelijke Barmhartigheid. Onder het schilderij, op het altaar, rusten de stoffelijke resten van de heilige Faustina.

Het schilderij toont Christus met de rechterhand geheven in zegening, terwijl de linkerhand naar zijn hart wijst. Daaruit komen twee stralen. Volgens haar dagboek staat de bleke straal voor het water dat de zielen rechtvaardigt en de rode straal voor het bloed dat het leven van de zielen is. Onderaan staan de woorden Jezu, ufam Tobie: Jezus, ik vertrouw op U.

Faustina beschreef op 22 februari 1931 een visioen waarin Christus haar naar eigen zeggen opdroeg zo’n afbeelding te laten schilderen. De eerste uitvoering kwam in 1934 in Vilnius tot stand, van de hand van Eugeniusz Kazimirowski en onder toezicht van Faustina en haar biechtvader Michał Sopoćko. Van 26 tot 28 april 1935 werd zij voor het eerst publiek getoond, in de kerk van de Poort van de Dageraad.

Nad ołtarzem głównym wisi obraz Jezusa Miłosiernego. Adolf Hyła namalował go w 1944 roku; zastąpił on obraz wotywny, który artysta wykonał rok wcześniej z wdzięczności za to, że jego rodzina przeżyła drugą wojnę światową. Jego wersja stała się najczęściej powielanym wizerunkiem Bożego Miłosierdzia. Pod obrazem, w ołtarzu, spoczywają doczesne szczątki świętej Faustyny.

Obraz przedstawia Chrystusa z prawą ręką uniesioną w geście błogosławieństwa, podczas gdy lewa wskazuje na jego serce. Wychodzą z niego dwa promienie. Według jej dzienniczka blady promień oznacza wodę, która usprawiedliwia dusze, a czerwony promień krew, która jest życiem dusz. U dołu widnieją słowa Jezu, ufam Tobie.

Faustyna opisała 22 lutego 1931 roku wizję, w której Chrystus, jak sama mówiła, polecił jej sprawić namalowanie takiego wizerunku. Pierwsze wykonanie powstało w 1934 roku w Wilnie, ręką Eugeniusza Kazimirowskiego, pod nadzorem Faustyny i jej spowiednika Michała Sopoćki. Od 26 do 28 kwietnia 1935 roku obraz po raz pierwszy pokazano publicznie, w kościele w Ostrej Bramie.

Über dem Hochaltar hängt das Bild des barmherzigen Jesus. Adolf Hyła malte es 1944; es ersetzte ein Votivbild, das er ein Jahr zuvor aus Dankbarkeit dafür geschaffen hatte, dass seine Familie den Zweiten Weltkrieg überlebt hatte. Seine Fassung wurde zur meistreproduzierten Darstellung der Göttlichen Barmherzigkeit. Unter dem Bild, im Altar, ruhen die sterblichen Überreste der heiligen Faustina.

Das Bild zeigt Christus mit segnend erhobener rechter Hand, während die linke Hand auf sein Herz weist. Daraus gehen zwei Strahlen hervor. Ihrem Tagebuch zufolge steht der blasse Strahl für das Wasser, das die Seelen rechtfertigt, und der rote Strahl für das Blut, das das Leben der Seelen ist. Darunter stehen die Worte Jezu, ufam Tobie: Jesus, ich vertraue auf dich.

Faustina beschrieb am 22. Februar 1931 eine Vision, in der Christus ihr nach ihren eigenen Worten auftrug, ein solches Bild malen zu lassen. Die erste Ausführung entstand 1934 in Vilnius, von der Hand des Eugeniusz Kazimirowski und unter der Aufsicht Faustinas und ihres Beichtvaters Michał Sopoćko. Vom 26. bis zum 28. April 1935 wurde sie erstmals öffentlich gezeigt, in der Kirche des Tores der Morgenröte.

Au-dessus du maître-autel est suspendu le tableau de Jésus miséricordieux. Adolf Hyła le peignit en 1944 ; il remplaçait un tableau votif qu'il avait réalisé un an plus tôt en reconnaissance de ce que sa famille avait survécu à la Seconde Guerre mondiale. Sa version est devenue l'image la plus reproduite de la Divine Miséricorde. Sous le tableau, sur l'autel, reposent les restes de sainte Faustine.

Le tableau montre le Christ la main droite levée pour bénir, tandis que la main gauche désigne son cœur. Deux rayons en jaillissent. Selon son journal, le rayon pâle représente l'eau qui justifie les âmes et le rayon rouge le sang qui est la vie des âmes. Au bas figurent les mots Jezu, ufam Tobie : Jésus, j'ai confiance en toi.

Le 22 février 1931, Faustine décrivit une vision dans laquelle, selon ses propres dires, le Christ lui demanda de faire peindre une telle image. La première réalisation vit le jour en 1934 à Vilnius, de la main d'Eugeniusz Kazimirowski et sous la conduite de Faustine et de son confesseur Michał Sopoćko. Du 26 au 28 avril 1935, elle fut montrée publiquement pour la première fois, dans l'église de la Porte de l'Aurore.

Sopra l'altare maggiore è appeso il dipinto di Gesù misericordioso. Adolf Hyła lo dipinse nel 1944; esso sostituì un quadro votivo che egli aveva realizzato un anno prima in segno di gratitudine per il fatto che la sua famiglia era sopravvissuta alla seconda guerra mondiale. La sua versione divenne l'immagine più riprodotta della Divina Misericordia. Sotto il dipinto, sull'altare, riposano le spoglie di santa Faustina.

Il dipinto raffigura Cristo con la mano destra alzata in atto di benedire, mentre la sinistra indica il suo cuore. Da esso escono due raggi. Secondo il suo diario il raggio pallido rappresenta l'acqua che giustifica le anime e il raggio rosso il sangue che è la vita delle anime. In basso stanno le parole Jezu, ufam Tobie: Gesù, confido in Te.

Il 22 febbraio 1931 Faustina descrisse una visione nella quale, a suo dire, Cristo le ordinò di far dipingere un'immagine di questo genere. La prima realizzazione fu eseguita nel 1934 a Vilnius, per mano di Eugeniusz Kazimirowski e sotto la supervisione di Faustina e del suo confessore Michał Sopoćko. Dal 26 al 28 aprile 1935 fu esposta per la prima volta al pubblico, nella chiesa della Porta dell'Aurora.

Sobre el altar mayor está el cuadro de Jesús misericordioso. Adolf Hyła lo pintó en 1944; sustituyó a un cuadro votivo que él mismo había realizado un año antes en agradecimiento por que su familia hubiera sobrevivido a la Segunda Guerra Mundial. Su versión se convirtió en la imagen más reproducida de la Divina Misericordia. Bajo el cuadro, en el altar, reposan los restos mortales de santa Faustina.

El cuadro muestra a Cristo con la mano derecha alzada en señal de bendición, mientras la izquierda señala su corazón. De él brotan dos rayos. Según su diario, el rayo pálido representa el agua que justifica a las almas y el rayo rojo la sangre que es la vida de las almas. Al pie figuran las palabras Jezu, ufam Tobie: Jesús, en ti confío.

Faustina describió el 22 de febrero de 1931 una visión en la que, según ella misma contó, Cristo le encargó que hiciera pintar una imagen así. La primera ejecución se realizó en 1934 en Vilna, de la mano de Eugeniusz Kazimirowski y bajo la supervisión de Faustina y de su confesor Michał Sopoćko. Del 26 al 28 de abril de 1935 se expuso por primera vez públicamente, en la iglesia de la Puerta de la Aurora.

Het terrein bestaat uit twee duidelijk onderscheiden delen. Het oudste is het neogotische kloostercomplex uit 1889–1891. Daarnaast staat de basiliek die tussen 1999 en 2002 werd opgetrokken: een modern, ellipsvormig gebouw van twee bouwlagen, ontworpen naar het beeld van een schip, met een toren van zevenenzeventig meter die als een mast oprijst en tevens uitkijktoren is.

Op de onderste verdieping ligt een centrale kapel gewijd aan de heilige Faustina, met vier zijkapellen daaromheen. Op de bovenverdieping staat een vrijstaande, postmoderne kapel van de eeuwigdurende aanbidding. Op 24 juni 2007 opende bovendien een Grieks-katholieke kapel, gewijd aan de verzoening.

Aan de pausbezoeken herinneren twee gedenktekens: een reliëf ter nagedachtenis aan het bezoek van Johannes Paulus II in 1997, en een standbeeld van hem bij de uitkijktoren dat tijdens het bezoek van Benedictus XVI in mei 2006 werd onthuld.

Teren składa się z dwóch wyraźnie odrębnych części. Najstarszą jest neogotycki zespół klasztorny z lat 1889-1891. Obok stoi bazylika wzniesiona w latach 1999-2002: nowoczesna, elipsowata budowla o dwóch kondygnacjach, zaprojektowana na obraz statku, z wieżą o wysokości siedemdziesięciu siedmiu metrów, która wznosi się niczym maszt i jest zarazem wieżą widokową.

Na dolnej kondygnacji znajduje się centralna kaplica poświęcona świętej Faustynie, a wokół niej cztery kaplice boczne. Na górnej kondygnacji stoi wolno stojąca, postmodernistyczna kaplica wieczystej adoracji. 24 czerwca 2007 roku otwarto ponadto kaplicę greckokatolicką, poświęconą pojednaniu.

O wizytach papieskich przypominają dwa pamiątkowe znaki: płaskorzeźba upamiętniająca wizytę Jana Pawła II w 1997 roku oraz jego pomnik przy wieży widokowej, odsłonięty podczas wizyty Benedykta XVI w maju 2006 roku.

Das Gelände besteht aus zwei deutlich unterschiedenen Teilen. Der älteste ist die neugotische Klosteranlage von 1889–1891. Daneben steht die Basilika, die zwischen 1999 und 2002 errichtet wurde: ein moderner, ellipsenförmiger Bau von zwei Geschossen, nach dem Bild eines Schiffes entworfen, mit einem Turm von siebenundsiebzig Metern, der wie ein Mast aufragt und zugleich Aussichtsturm ist.

Im unteren Geschoss liegt eine zentrale Kapelle, die der heiligen Faustina geweiht ist, mit vier Seitenkapellen ringsum. Im Obergeschoss steht eine freistehende, postmoderne Kapelle der ewigen Anbetung. Am 24. Juni 2007 wurde außerdem eine griechisch-katholische Kapelle eröffnet, der Versöhnung geweiht.

An die Papstbesuche erinnern zwei Denkmäler: ein Relief zum Gedenken an den Besuch Johannes Pauls II. im Jahr 1997 und eine Statue von ihm beim Aussichtsturm, die während des Besuchs Benedikts XVI. im Mai 2006 enthüllt wurde.

Le site se compose de deux parties nettement distinctes. La plus ancienne est l'ensemble conventuel néogothique de 1889–1891. À côté se dresse la basilique élevée entre 1999 et 2002 : un bâtiment moderne de forme elliptique, à deux niveaux, conçu à l'image d'un navire, avec une tour de soixante-dix-sept mètres qui s'élance comme un mât et sert en même temps de tour panoramique.

Au niveau inférieur se trouve une chapelle centrale dédiée à sainte Faustine, entourée de quatre chapelles latérales. À l'étage supérieur s'élève une chapelle indépendante de l'adoration perpétuelle, de style postmoderne. Le 24 juin 2007 s'est ouverte en outre une chapelle gréco-catholique, dédiée à la réconciliation.

Deux monuments rappellent les visites pontificales : un relief commémorant la visite de Jean-Paul II en 1997, et une statue du pape près de la tour panoramique, dévoilée lors de la visite de Benoît XVI en mai 2006.

L'area si compone di due parti nettamente distinte. La più antica è il complesso conventuale neogotico del 1889–1891. Accanto sorge la basilica eretta tra il 1999 e il 2002: un edificio moderno di forma ellittica e di due piani, concepito a immagine di una nave, con una torre di settantasette metri che si innalza come un albero maestro e funge anche da torre panoramica.

Al piano inferiore si trova una cappella centrale dedicata a santa Faustina, con quattro cappelle laterali intorno. Al piano superiore sorge una cappella postmoderna isolata dell'adorazione perpetua. Il 24 giugno 2007 fu inoltre inaugurata una cappella greco-cattolica, dedicata alla riconciliazione.

Due memoriali ricordano le visite papali: un rilievo in memoria della visita di Giovanni Paolo II nel 1997 e una sua statua presso la torre panoramica, scoperta durante la visita di Benedetto XVI nel maggio del 2006.

El recinto consta de dos partes claramente diferenciadas. La más antigua es el complejo conventual neogótico de 1889–1891. Junto a él se alza la basílica levantada entre 1999 y 2002: un edificio moderno de planta elíptica y dos alturas, concebido a imagen de un barco, con una torre de setenta y siete metros que se eleva como un mástil y sirve además de mirador.

En la planta inferior hay una capilla central dedicada a santa Faustina, rodeada por cuatro capillas laterales. En la planta superior se encuentra una capilla exenta, posmoderna, de la adoración perpetua. El 24 de junio de 2007 se inauguró además una capilla greco-católica, dedicada a la reconciliación.

Las visitas papales se recuerdan mediante dos monumentos: un relieve en memoria de la visita de Juan Pablo II en 1997 y una estatua suya junto al mirador, descubierta durante la visita de Benedicto XVI en mayo de 2006.

De tweede zondag van Pasen, die het paasoctaaf afsluit, kreeg op 30 april 2000 in de algemene Romeinse kalender de naam zondag van de Goddelijke Barmhartigheid. Johannes Paulus II stelde het feest die dag, bij de heiligverklaring van Faustina, voor de hele Kerk in.

Volgens haar dagboek vroeg Christus haar om een feest op de eerste zondag na Pasen: hij wilde dat de afbeelding op die dag plechtig gezegend zou worden en publiek vereerd, opdat iedere ziel ervan zou weten. Op 23 maart 1937 beschreef zij een visioen waarin dat feest gevierd werd, in de kapel en in Rome.

Bij de devotie hoort ook het rozenkransgebed van de Goddelijke Barmhartigheid. Faustina noteerde dat zij het op 13 en 14 september 1935 in Vilnius ontving. Het wordt op een gewone rozenkrans gebeden en duurt ongeveer een derde van het gewone rozenkransgebed; het besluit met een drievoudige aanroeping van de heilige, sterke en onsterfelijke God.

Drie uur in de middag, het uur waarop Christus aan het kruis stierf, geldt als het uur van barmhartigheid. De noveen wordt negen dagen achtereen gebeden, van Goede Vrijdag tot de zondag van de Goddelijke Barmhartigheid, elke dag met een andere groep mensen voor ogen. In juni 2002 werden aan bepaalde gebeden aflaten verbonden, formeel vastgelegd door de Apostolische Penitentiarie.

Johannes Paulus II stierf in april 2005, op de vooravond van de zondag van de Goddelijke Barmhartigheid.

Druga niedziela Wielkanocy, która zamyka oktawę Wielkanocy, otrzymała 30 kwietnia 2000 roku w ogólnym kalendarzu rzymskim nazwę Niedzieli Miłosierdzia Bożego. Jan Paweł II ustanowił to święto tego dnia, przy kanonizacji Faustyny, dla całego Kościoła.

Według jej dzienniczka Chrystus prosił ją o święto w pierwszą niedzielę po Wielkanocy: chciał, aby obraz został w tym dniu uroczyście poświęcony i publicznie czczony, tak by każda dusza o tym wiedziała. 23 marca 1937 roku opisała wizję, w której to święto było obchodzone, w kaplicy i w Rzymie.

Do nabożeństwa należy również Koronka do Bożego Miłosierdzia. Faustyna zanotowała, że otrzymała ją 13 i 14 września 1935 roku w Wilnie. Odmawia się ją na zwykłym różańcu i trwa ona około jednej trzeciej zwykłej modlitwy różańcowej; kończy się trzykrotnym wezwaniem do Boga świętego, mocnego i nieśmiertelnego.

Trzecia godzina po południu, godzina, w której Chrystus umarł na krzyżu, uchodzi za Godzinę Miłosierdzia. Nowennę odmawia się przez dziewięć kolejnych dni, od Wielkiego Piątku do Niedzieli Miłosierdzia Bożego, każdego dnia z myślą o innej grupie ludzi. W czerwcu 2002 roku z określonymi modlitwami związano odpusty, formalnie ustanowione przez Penitencjarię Apostolską.

Jan Paweł II zmarł w kwietniu 2005 roku, w przeddzień Niedzieli Miłosierdzia Bożego.

Der zweite Sonntag der Osterzeit, der die Osteroktav beschließt, erhielt am 30. April 2000 im allgemeinen Römischen Kalender den Namen Sonntag der Göttlichen Barmherzigkeit. Johannes Paul II. führte das Fest an jenem Tag, bei der Heiligsprechung Faustinas, für die ganze Kirche ein.

Ihrem Tagebuch zufolge bat Christus sie um ein Fest am ersten Sonntag nach Ostern: Er wolle, dass das Bild an diesem Tag feierlich gesegnet und öffentlich verehrt werde, damit jede Seele davon wisse. Am 23. März 1937 beschrieb sie eine Vision, in der dieses Fest gefeiert wurde, in der Kapelle und in Rom.

Zur Andacht gehört auch der Barmherzigkeitsrosenkranz. Faustina hielt fest, dass sie ihn am 13. und 14. September 1935 in Vilnius empfangen habe. Er wird auf einem gewöhnlichen Rosenkranz gebetet und dauert etwa ein Drittel des gewöhnlichen Rosenkranzgebets; er schließt mit einer dreifachen Anrufung des heiligen, starken und unsterblichen Gottes.

Drei Uhr nachmittags, die Stunde, in der Christus am Kreuz starb, gilt als Stunde der Barmherzigkeit. Die Novene wird neun Tage hintereinander gebetet, vom Karfreitag bis zum Sonntag der Göttlichen Barmherzigkeit, jeden Tag mit einer anderen Gruppe von Menschen vor Augen. Im Juni 2002 wurden bestimmte Gebete mit Ablässen verbunden, förmlich festgelegt durch die Apostolische Pönitentiarie.

Johannes Paul II. starb im April 2005, am Vorabend des Sonntags der Göttlichen Barmherzigkeit.

Le deuxième dimanche de Pâques, qui clôt l'octave pascale, a reçu le 30 avril 2000, dans le calendrier romain général, le nom de dimanche de la Divine Miséricorde. Ce jour-là, lors de la canonisation de Faustine, Jean-Paul II institua la fête pour l'Église tout entière.

Selon son journal, le Christ lui demanda une fête le premier dimanche après Pâques : il voulait que l'image fût ce jour-là solennellement bénie et vénérée publiquement, afin que toute âme en eût connaissance. Le 23 mars 1937, elle décrivit une vision dans laquelle cette fête était célébrée, dans la chapelle et à Rome.

Le chapelet de la Divine Miséricorde fait lui aussi partie de cette dévotion. Faustine nota qu'elle l'avait reçu les 13 et 14 septembre 1935 à Vilnius. Il se récite sur un chapelet ordinaire et dure environ le tiers du chapelet ordinaire ; il s'achève par une triple invocation du Dieu saint, fort et immortel.

Trois heures de l'après-midi, l'heure à laquelle le Christ mourut sur la croix, est tenue pour l'heure de la miséricorde. La neuvaine se prie neuf jours de suite, du Vendredi saint au dimanche de la Divine Miséricorde, chaque jour à l'intention d'un groupe de personnes différent. En juin 2002, des indulgences furent attachées à certaines prières, formellement établies par la Pénitencerie apostolique.

Jean-Paul II mourut en avril 2005, à la veille du dimanche de la Divine Miséricorde.

La seconda domenica di Pasqua, che chiude l'ottava pasquale, ricevette il 30 aprile 2000 nel calendario romano generale il nome di domenica della Divina Misericordia. Quel giorno, in occasione della canonizzazione di Faustina, Giovanni Paolo II istituì la festa per tutta la Chiesa.

Secondo il suo diario Cristo le chiese una festa nella prima domenica dopo Pasqua: voleva che in quel giorno l'immagine fosse solennemente benedetta e venerata pubblicamente, affinché ogni anima ne venisse a conoscenza. Il 23 marzo 1937 ella descrisse una visione nella quale quella festa veniva celebrata, nella cappella e a Roma.

Alla devozione appartiene anche la coroncina della Divina Misericordia. Faustina annotò di averla ricevuta il 13 e il 14 settembre 1935 a Vilnius. Si recita su una comune corona del rosario e dura all'incirca un terzo del rosario ordinario; si conclude con una triplice invocazione al Dio santo, forte e immortale.

Le tre del pomeriggio, l'ora in cui Cristo morì sulla croce, sono considerate l'ora della misericordia. La novena si prega per nove giorni consecutivi, dal Venerdì Santo alla domenica della Divina Misericordia, ogni giorno avendo davanti agli occhi un diverso gruppo di persone. Nel giugno del 2002 a determinate preghiere furono legate delle indulgenze, formalmente stabilite dalla Penitenzieria Apostolica.

Giovanni Paolo II morì nell'aprile del 2005, alla vigilia della domenica della Divina Misericordia.

El segundo domingo de Pascua, que cierra la octava pascual, recibió el 30 de abril de 2000 en el calendario romano general el nombre de domingo de la Divina Misericordia. Juan Pablo II instituyó ese día la fiesta para toda la Iglesia, con ocasión de la canonización de Faustina.

Según su diario, Cristo le pidió una fiesta el primer domingo después de Pascua: quería que ese día la imagen fuera solemnemente bendecida y venerada públicamente, para que toda alma tuviera noticia de ella. El 23 de marzo de 1937 describió una visión en la que esa fiesta se celebraba, en la capilla y en Roma.

A la devoción pertenece también la coronilla de la Divina Misericordia. Faustina anotó que la recibió los días 13 y 14 de septiembre de 1935 en Vilna. Se reza con un rosario común y dura aproximadamente un tercio del rosario ordinario; concluye con una triple invocación al Dios santo, fuerte e inmortal.

Las tres de la tarde, la hora en que Cristo murió en la cruz, se consideran la hora de la misericordia. La novena se reza nueve días seguidos, del Viernes Santo al domingo de la Divina Misericordia, cada día con un grupo distinto de personas presente en la intención. En junio de 2002 se vincularon indulgencias a determinadas oraciones, formalmente establecidas por la Penitenciaría Apostólica.

Juan Pablo II murió en abril de 2005, en la víspera del domingo de la Divina Misericordia.