MaastrichtMaastrichtMaastrichtMaastrichtMaastrichtMaastricht

Servatius was bisschop van Tongeren. Op het concilie van Sardica in 343 verdedigde hij de leer van de Drie-eenheid tegenover het arianisme van de meeste oosterse bisschoppen. Hij stierf op 13 mei 384 in Maastricht, waar hij volgens de overlevering ook begraven ligt. Zijn graf trok al vanaf de achtste eeuw pelgrims.

De huidige Sint-Servaasbasiliek is het vierde gebouw op die plek. Het schip dateert uit de eerste helft van de elfde eeuw, het dwarsschip uit de tweede helft, het koor en het westwerk uit de twaalfde eeuw. De kerkwijding vond plaats in 1039, in aanwezigheid van keizer Hendrik III en twaalf bisschoppen. In de veertiende en vijftiende eeuw kwamen er gotische kapellen en gewelven bij; de barokke helmtorens dateren van 1770.

De Onze-Lieve-Vrouwebasiliek begon kort na het jaar 1000 met het westwerk. Het merendeel van het gebouw is elfde- en twaalfde-eeuws; in de dertiende eeuw kreeg het schip gotische gewelven. Rond 1200 gaven de kanunniken het gemeenschappelijke leven op. De laatgotische kruisgang werd in 1558 en 1559 gebouwd.

Na de Franse inlijving werden de kerkelijke instellingen in 1798 opgeheven. In 1837 kwam de Onze-Lieve-Vrouwekerk weer in gebruik. Pierre Cuypers leidde van 1887 tot 1917 een grondige restauratie. Paus Pius XI verhief de kerk op 20 februari 1933 tot basiliek; paus Johannes Paulus II deed dat bij zijn bezoek in 1985 met de Sint-Servaas.

Het beeld van de Sterre der Zee dateert van omstreeks 1470 en werd geschonken door een edelman die intrad bij de minderbroeders. Bijna twee eeuwen stond het in hun kloosterkapel. Na de verdrijving van de franciscanen zwierf het rond; sinds 10 oktober 1837 staat het in de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek, vanaf 1903 in de Merodekapel, sindsdien de Sterre-der-Zeekapel genoemd.

Serwacy był biskupem Tongeren. Na synodzie w Sardyce w 343 roku bronił nauki o Trójcy Świętej wobec arianizmu większości biskupów wschodnich. Zmarł 13 maja 384 roku w Maastricht, gdzie według tradycji został również pochowany. Jego grób przyciągał pielgrzymów już od VIII wieku.

Dzisiejsza bazylika św. Serwacego jest czwartą budowlą w tym miejscu. Nawa pochodzi z pierwszej połowy XI wieku, transept z drugiej połowy, a prezbiterium i westwerk z XII wieku. Konsekracja odbyła się w 1039 roku, w obecności cesarza Henryka III i dwunastu biskupów. W XIV i XV wieku dobudowano gotyckie kaplice i sklepienia; barokowe hełmy wież pochodzą z 1770 roku.

Bazylika Najświętszej Marii Panny zaczęła się krótko po roku 1000 od westwerku. Większość budowli powstała w XI i XII wieku; w XIII wieku nawa otrzymała gotyckie sklepienia. Około 1200 roku kanonicy porzucili życie wspólne. Późnogotycki krużganek zbudowano w latach 1558 i 1559.

Po przyłączeniu do Francji instytucje kościelne zniesiono w 1798 roku. W 1837 roku kościół Najświętszej Marii Panny wrócił do użytku. Pierre Cuypers kierował w latach od 1887 do 1917 gruntowną restauracją. Papież Pius XI podniósł tę świątynię 20 lutego 1933 roku do godności bazyliki; papież Jan Paweł II uczynił to samo z kościołem św. Serwacego podczas swojej wizyty w 1985 roku.

Figura Gwiazdy Morza pochodzi z około 1470 roku i została ofiarowana przez szlachcica, który wstąpił do braci mniejszych. Przez blisko dwa stulecia stała w ich kaplicy klasztornej. Po wypędzeniu franciszkanów tułała się z miejsca na miejsce; od 10 października 1837 roku stoi w bazylice Najświętszej Marii Panny, a od 1903 roku w kaplicy Merode, odtąd zwanej kaplicą Gwiazdy Morza.

Servatius war Bischof von Tongern. Auf der Synode von Serdica verteidigte er 343 die Lehre von der Dreifaltigkeit gegen den Arianismus der meisten östlichen Bischöfe. Er starb am 13. Mai 384 in Maastricht, wo er der Überlieferung nach auch begraben liegt. Sein Grab zog bereits vom achten Jahrhundert an Pilger an.

Die heutige Servatiusbasilika ist der vierte Bau an dieser Stelle. Das Langhaus stammt aus der ersten Hälfte des elften Jahrhunderts, das Querhaus aus der zweiten Hälfte, Chor und Westwerk aus dem zwölften Jahrhundert. Die Kirchweihe fand 1039 statt, in Anwesenheit von Kaiser Heinrich III. und zwölf Bischöfen. Im vierzehnten und fünfzehnten Jahrhundert kamen gotische Kapellen und Gewölbe hinzu; die barocken Turmhelme stammen von 1770.

Die Liebfrauenbasilika begann kurz nach dem Jahr 1000 mit dem Westwerk. Der größte Teil des Gebäudes gehört dem elften und zwölften Jahrhundert an; im dreizehnten Jahrhundert erhielt das Langhaus gotische Gewölbe. Um 1200 gaben die Kanoniker das gemeinschaftliche Leben auf. Der spätgotische Kreuzgang entstand 1558 und 1559.

Nach der französischen Annexion wurden die kirchlichen Einrichtungen 1798 aufgehoben. 1837 kam die Liebfrauenkirche wieder in Gebrauch. Pierre Cuypers leitete von 1887 bis 1917 eine gründliche Restaurierung. Papst Pius XI. erhob die Kirche am 20. Februar 1933 zur Basilika; Papst Johannes Paul II. tat dies bei seinem Besuch 1985 mit der Servatiuskirche.

Die Figur der Sterre der Zee entstand um 1470 und wurde von einem Adligen gestiftet, der bei den Minderbrüdern eintrat. Fast zwei Jahrhunderte lang stand sie in deren Klosterkapelle. Nach der Vertreibung der Franziskaner wanderte sie von Ort zu Ort; seit dem 10. Oktober 1837 steht sie in der Liebfrauenbasilika, ab 1903 in der Merode-Kapelle, die seither Sterre-der-Zee-Kapelle heißt.

Servais était évêque de Tongres. Au concile de Sardique, en 343, il défendit la doctrine de la Trinité face à l'arianisme de la plupart des évêques orientaux. Il mourut le 13 mai 384 à Maastricht, où la tradition veut qu'il soit également enterré. Son tombeau attirait des pèlerins dès le huitième siècle.

L'actuelle basilique Saint-Servais est le quatrième édifice élevé sur ce site. La nef date de la première moitié du onzième siècle, le transept de la seconde moitié, le chœur et le massif occidental du douzième siècle. La dédicace eut lieu en 1039, en présence de l'empereur Henri III et de douze évêques. Aux quatorzième et quinzième siècles s'ajoutèrent des chapelles et des voûtes gothiques ; les flèches baroques datent de 1770.

La basilique Notre-Dame commença peu après l'an 1000 par son massif occidental. L'essentiel de l'édifice appartient aux onzième et douzième siècles ; au treizième, la nef reçut des voûtes gothiques. Vers 1200, les chanoines abandonnèrent la vie commune. Le cloître de style gothique tardif fut bâti en 1558 et 1559.

Après l'annexion française, les institutions ecclésiastiques furent supprimées en 1798. En 1837, l'église Notre-Dame retrouva sa fonction cultuelle. Pierre Cuypers dirigea de 1887 à 1917 une restauration en profondeur. Le pape Pie XI éleva l'église au rang de basilique le 20 février 1933 ; le pape Jean-Paul II fit de même pour la Saint-Servais lors de sa visite de 1985.

La statue de l'Étoile de la Mer date des environs de 1470 et fut offerte par un gentilhomme entré chez les frères mineurs. Pendant près de deux siècles, elle demeura dans leur chapelle conventuelle. Après l'expulsion des franciscains, elle connut un long va-et-vient ; depuis le 10 octobre 1837 elle se trouve à la basilique Notre-Dame, et depuis 1903 dans la chapelle de Mérode, appelée depuis lors chapelle de l'Étoile de la Mer.

Servazio era vescovo di Tongeren. Al concilio di Sardica del 343 difese la dottrina della Trinità contro l'arianesimo della maggior parte dei vescovi orientali. Morì il 13 maggio 384 a Maastricht, dove secondo la tradizione è anche sepolto. La sua tomba attirava pellegrini già dall'ottavo secolo.

L'attuale basilica di San Servazio è il quarto edificio sorto in quel luogo. La navata risale alla prima metà dell'undicesimo secolo, il transetto alla seconda metà, il coro e il corpo occidentale al dodicesimo secolo. La consacrazione avvenne nel 1039, alla presenza dell'imperatore Enrico III e di dodici vescovi. Nel Trecento e nel Quattrocento si aggiunsero cappelle e volte gotiche; le cuspidi barocche dei campanili risalgono al 1770.

La basilica di Nostra Signora ebbe inizio poco dopo l'anno 1000 con il corpo occidentale. La maggior parte dell'edificio è dell'undicesimo e del dodicesimo secolo; nel tredicesimo secolo la navata ricevette volte gotiche. Intorno al 1200 i canonici abbandonarono la vita comune. Il chiostro tardogotico fu costruito nel 1558 e nel 1559.

Dopo l'annessione francese, nel 1798 le istituzioni ecclesiastiche furono soppresse. Nel 1837 la chiesa di Nostra Signora tornò in uso. Pierre Cuypers guidò dal 1887 al 1917 un restauro radicale. Papa Pio XI elevò la chiesa a basilica il 20 febbraio 1933; papa Giovanni Paolo II fece altrettanto con San Servazio durante la sua visita del 1985.

La statua della Stella Maris risale al 1470 circa e fu donata da un nobile entrato tra i frati minori. Per quasi due secoli rimase nella loro cappella conventuale. Dopo la cacciata dei francescani conobbe un lungo peregrinare; dal 10 ottobre 1837 si trova nella basilica di Nostra Signora, dal 1903 nella cappella Merode, da allora detta cappella della Stella Maris.

Servacio fue obispo de Tongeren. En el concilio de Sárdica de 343 defendió la doctrina de la Trinidad frente al arrianismo de la mayoría de los obispos orientales. Murió el 13 de mayo de 384 en Maastricht, donde según la tradición también está enterrado. Su tumba atraía peregrinos ya desde el siglo VIII.

La actual basílica de San Servacio es el cuarto edificio levantado en ese lugar. La nave data de la primera mitad del siglo XI, el crucero de la segunda mitad, y el coro y el macizo occidental del siglo XII. La consagración se celebró en 1039, en presencia del emperador Enrique III y de doce obispos. En los siglos XIV y XV se añadieron capillas y bóvedas góticas; los chapiteles barrocos datan de 1770.

La basílica de Nuestra Señora comenzó poco después del año 1000 con el macizo occidental. La mayor parte del edificio es de los siglos XI y XII; en el siglo XIII la nave recibió bóvedas góticas. Hacia 1200 los canónigos abandonaron la vida en común. El claustro tardogótico se construyó en 1558 y 1559.

Tras la anexión francesa, las instituciones eclesiásticas fueron suprimidas en 1798. En 1837 la iglesia de Nuestra Señora volvió a abrirse al culto. Pierre Cuypers dirigió entre 1887 y 1917 una restauración a fondo. El papa Pío XI la elevó a basílica el 20 de febrero de 1933; el papa Juan Pablo II hizo lo propio con la de San Servacio durante su visita de 1985.

La imagen de la Estrella del Mar data de hacia 1470 y fue donada por un noble que ingresó entre los frailes menores. Durante casi dos siglos estuvo en la capilla de su convento. Tras la expulsión de los franciscanos anduvo de un lugar a otro; desde el 10 de octubre de 1837 se encuentra en la basílica de Nuestra Señora y, a partir de 1903, en la capilla de Merode, llamada desde entonces capilla de la Estrella del Mar.

In de Sint-Servaas gaat het om de relieken van Servatius. Zijn graf ligt in de crypte, al eeuwenlang doel van bedevaart. De schatkamer bewaart een reliekschrijn en een reliekbuste van de heilige, en daarnaast zijn sleutel, zijn beker, zijn staf en zijn borstkruis.

Bij de Heiligdomsvaart worden onder meer de doeken uit zijn graf getoond, een zestiende-eeuwse buste van zilver en koper met zijn schedel, een vijftiende-eeuws in zilver gevat armbeen van de apostel Thomas en de busten van de bisschoppen Monulphus en Lambertus.

In de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek is de Sterre der Zee het middelpunt: een houten Mariabeeld van omstreeks 1470. Op 15 augustus 1912 kroonde bisschop Drehmanns het namens paus Pius X. Het beeld wordt twee keer per jaar in processie door de stad gedragen. De verering ervan gaat terug op de tijd bij de minderbroeders, waar het beeldje al een levendige volksdevotie kende voordat het door de stad zwierf.

W bazylice św. Serwacego chodzi o relikwie Serwacego. Jego grób znajduje się w krypcie i od stuleci jest celem pielgrzymek. Skarbiec przechowuje relikwiarz skrzyniowy i hermę relikwiarzową świętego, a obok nich jego klucz, kielich, pastorał i krzyż pektoralny.

Podczas Heiligdomsvaart pokazuje się między innymi tkaniny z jego grobu, szesnastowieczne popiersie ze srebra i miedzi z jego czaszką, piętnastowieczną, oprawioną w srebro kość ramienną apostoła Tomasza oraz popiersia biskupów Monulfa i Lamberta.

W bazylice Najświętszej Marii Panny ośrodkiem wszystkiego jest Gwiazda Morza: drewniana figura Matki Bożej z około 1470 roku. 15 sierpnia 1912 roku biskup Drehmanns ukoronował ją w imieniu papieża Piusa X. Dwa razy w roku figurę niesie się w procesji przez miasto. Jej kult sięga czasów u braci mniejszych, gdzie figurka cieszyła się żywym nabożeństwem ludowym, zanim zaczęła się tułać po mieście.

In der Servatiusbasilika geht es um die Reliquien des Servatius. Sein Grab liegt in der Krypta und ist seit Jahrhunderten Ziel der Wallfahrt. Die Schatzkammer bewahrt einen Reliquienschrein und eine Reliquienbüste des Heiligen auf, dazu seinen Schlüssel, seinen Becher, seinen Stab und sein Brustkreuz.

Bei der Heiligtumsfahrt werden unter anderem die Tücher aus seinem Grab gezeigt, eine Büste aus Silber und Kupfer aus dem sechzehnten Jahrhundert mit seinem Schädel, ein in Silber gefasster Armknochen des Apostels Thomas aus dem fünfzehnten Jahrhundert sowie die Büsten der Bischöfe Monulphus und Lambertus.

In der Liebfrauenbasilika bildet die Sterre der Zee den Mittelpunkt: eine hölzerne Marienfigur aus der Zeit um 1470. Am 15. August 1912 krönte Bischof Drehmanns sie im Namen von Papst Pius X. Zweimal im Jahr wird die Figur in Prozession durch die Stadt getragen. Ihre Verehrung geht auf die Zeit bei den Minderbrüdern zurück, wo die kleine Statue schon eine lebendige Volksfrömmigkeit kannte, bevor sie durch die Stadt wanderte.

À la Saint-Servais, ce sont les reliques de Servais qui font l'objet du culte. Son tombeau se trouve dans la crypte, but de pèlerinage depuis des siècles. Le trésor conserve une châsse et un buste-reliquaire du saint, ainsi que sa clé, sa coupe, sa crosse et sa croix pectorale.

Lors du Heiligdomsvaart sont notamment exposés les linges provenant de son tombeau, un buste du seizième siècle en argent et cuivre contenant son crâne, un os de bras de l'apôtre Thomas serti d'argent au quinzième siècle, et les bustes des évêques Monulphe et Lambert.

À la basilique Notre-Dame, le centre de tout est l'Étoile de la Mer : une statue mariale en bois des environs de 1470. Le 15 août 1912, l'évêque Drehmanns la couronna au nom du pape Pie X. La statue est portée deux fois par an en procession à travers la ville. Sa vénération remonte à l'époque des frères mineurs, où la figurine suscitait déjà une vive dévotion populaire avant de connaître ses pérégrinations à travers la ville.

In San Servazio l'attenzione va alle reliquie di Servazio. La sua tomba si trova nella cripta ed è da secoli meta di pellegrinaggio. Il tesoro conserva un'urna reliquiario e un busto reliquiario del santo, e inoltre la sua chiave, la sua coppa, il suo bastone pastorale e la sua croce pettorale.

Durante la Heiligdomsvaart si mostrano tra l'altro i tessuti provenienti dalla sua tomba, un busto cinquecentesco d'argento e rame con il suo cranio, un osso del braccio dell'apostolo Tommaso racchiuso in argento nel Quattrocento e i busti dei vescovi Monulfo e Lamberto.

Nella basilica di Nostra Signora il centro è la Stella Maris: una statua lignea della Vergine del 1470 circa. Il 15 agosto 1912 il vescovo Drehmanns la incoronò a nome di papa Pio X. La statua viene portata in processione per la città due volte l'anno. La sua venerazione risale al tempo trascorso presso i frati minori, dove la statuetta godeva già di una viva devozione popolare prima di peregrinare per la città.

En San Servacio el centro son las reliquias de Servacio. Su tumba está en la cripta y es desde hace siglos meta de peregrinación. El tesoro conserva un relicario y un busto relicario del santo, y además su llave, su cáliz, su báculo y su cruz pectoral.

Durante la Heiligdomsvaart se muestran, entre otras piezas, los paños hallados en su tumba, un busto del siglo XVI de plata y cobre que guarda su cráneo, un hueso del brazo del apóstol Tomás engastado en plata en el siglo XV y los bustos de los obispos Monulfo y Lamberto.

En la basílica de Nuestra Señora el centro es la Estrella del Mar: una imagen mariana de madera de hacia 1470. El 15 de agosto de 1912 el obispo Drehmanns la coronó en nombre del papa Pío X. Dos veces al año la imagen recorre la ciudad en procesión. Su veneración se remonta a la época de los frailes menores, donde la pequeña talla gozaba ya de una viva devoción popular antes de su peregrinar por la ciudad.

De Sint-Servaasbasiliek is bouwkundig een mengvorm, maar overwegend romaans. In het westwerk zitten vierendertig rijk gebeeldhouwde kapitelen met taferelen uit de klassieke teksten die de kanunniken kenden, met plantornament, dieren, en mensen die met dieren vechten.

Daar staat ook een romaans koorhek met Maria en het Kind en met Christus die de sleutels overhandigt aan Petrus en aan Servatius. Aan de zuidzijde ligt het Bergportaal, begonnen omstreeks 1180, een overgangswerk tussen laatromaanse en vroeggotische beeldhouwkunst. De helmtorens van 1770 geven het silhouet zijn barokke bekroning.

De Onze-Lieve-Vrouwebasiliek opent met een massief westwerk uit de vroege elfde eeuw, van kolenzandsteen, geflankeerd door twee smalle torens met mergelstenen traptorentjes. In de onderbouw zijn Romeinse bouwfragmenten uit het vroegere castrum hergebruikt.

De oostcrypte is twaalfde-eeuws en ouder dan het koor daarboven. Het oostkoor uit diezelfde eeuw heeft gebeeldhouwde romaanse kapitelen en een kooromgang op verdiepingshoogte, waarschijnlijk aangelegd om relieken uit Constantinopel te tonen.

De laatgotische kruisgang van 1558 en 1559 is van mergelsteen, met renaissance-elementen, en omsluit een tuin; in 1910 werd daar een toren van het Romeinse castrum gevonden. Bij de hoofdingang ligt de gotische Sterre-der-Zeekapel, waar het genadebeeld sinds 1903 staat.

De schatkamer toont onder meer een veertiende-eeuws zilveren reliekhouder voor de gordel van Maria, drie ivoren reliekkistjes uit de twaalfde en dertiende eeuw, drie reliekhoorns, twee zilveren monstransen, een vijftiende-eeuwse reliekbuidel van rood fluweel en textiel zoals het gewaad van Sint-Lambertus. Ook de Sint-Servaas heeft een schatkamer, met middeleeuws ivoorwerk en textiel.

Bazylika św. Serwacego jest pod względem architektury mieszaniną stylów, ale przeważa w niej romanizm. W westwerku znajdują się trzydzieści cztery bogato rzeźbione kapitele ze scenami z tekstów klasycznych, które znali kanonicy, z ornamentem roślinnym, zwierzętami i ludźmi walczącymi ze zwierzętami.

Stoi tam także romańska przegroda chórowa z Matką Bożą z Dzieciątkiem oraz z Chrystusem wręczającym klucze Piotrowi i Serwacemu. Od strony południowej leży Bergportaal, rozpoczęty około 1180 roku, dzieło przejściowe między rzeźbą późnoromańską a wczesnogotycką. Hełmy z 1770 roku dają całej sylwetce barokowe zwieńczenie.

Bazylika Najświętszej Marii Panny otwiera się masywnym westwerkiem z początku XI wieku, z piaskowca węglowego, ujętym dwiema wąskimi wieżami z marglowymi wieżyczkami schodowymi. W dolnej partii wtórnie wykorzystano rzymskie elementy budowlane z dawnego castrum.

Krypta wschodnia pochodzi z XII wieku i jest starsza niż chór nad nią. Chór wschodni z tego samego stulecia ma rzeźbione romańskie kapitele i obejście na wysokości piętra, urządzone prawdopodobnie po to, by pokazywać relikwie z Konstantynopola.

Późnogotycki krużganek z lat 1558 i 1559 zbudowano z margla, z elementami renesansowymi; otacza on ogród, w którym w 1910 roku odkryto wieżę rzymskiego castrum. Przy głównym wejściu leży gotycka kaplica Gwiazdy Morza, gdzie figura łaskami słynąca stoi od 1903 roku.

W skarbcu zobaczą Państwo między innymi czternastowieczny srebrny relikwiarz na pas Matki Bożej, trzy szkatułki relikwiarzowe z kości słoniowej z XII i XIII wieku, trzy rogi relikwiarzowe, dwie srebrne monstrancje, piętnastowieczną sakiewkę relikwiarzową z czerwonego aksamitu oraz tkaniny, takie jak szata św. Lamberta. Także bazylika św. Serwacego ma skarbiec, ze średniowiecznymi wyrobami z kości słoniowej i tkaninami.

Die Servatiusbasilika ist baulich eine Mischform, überwiegend aber romanisch. Im Westwerk sitzen vierunddreißig reich skulptierte Kapitelle mit Szenen aus den klassischen Texten, die den Kanonikern vertraut waren, mit Pflanzenornament, Tieren und Menschen, die mit Tieren kämpfen.

Dort steht auch eine romanische Chorschranke mit Maria und dem Kind und mit Christus, der Petrus und Servatius die Schlüssel übergibt. An der Südseite liegt das Bergportal, um 1180 begonnen, ein Übergangswerk zwischen spätromanischer und frühgotischer Bildhauerkunst. Die Turmhelme von 1770 geben der Silhouette ihre barocke Krönung.

Die Liebfrauenbasilika öffnet sich mit einem massiven Westwerk aus dem frühen elften Jahrhundert, aus Kohlensandstein, flankiert von zwei schmalen Türmen mit Treppentürmchen aus Mergelstein. Im Unterbau wurden römische Bauteile aus dem früheren Castrum wiederverwendet.

Die Ostkrypta stammt aus dem zwölften Jahrhundert und ist älter als der Chor darüber. Der Ostchor aus demselben Jahrhundert hat skulptierte romanische Kapitelle und einen Chorumgang in Emporenhöhe, der wahrscheinlich angelegt wurde, um Reliquien aus Konstantinopel zu zeigen.

Der spätgotische Kreuzgang von 1558 und 1559 besteht aus Mergelstein, zeigt Renaissanceformen und umschließt einen Garten; 1910 wurde dort ein Turm des römischen Castrums gefunden. Beim Hauptportal liegt die gotische Sterre-der-Zee-Kapelle, in der das Gnadenbild seit 1903 steht.

Die Schatzkammer zeigt unter anderem ein silbernes Reliquiar des vierzehnten Jahrhunderts für den Gürtel Mariens, drei elfenbeinerne Reliquienkästchen aus dem zwölften und dreizehnten Jahrhundert, drei Reliquienhörner, zwei silberne Monstranzen, einen Reliquienbeutel aus rotem Samt aus dem fünfzehnten Jahrhundert sowie Textilien wie das Gewand des heiligen Lambertus. Auch die Servatiusbasilika besitzt eine Schatzkammer mit mittelalterlichen Elfenbeinarbeiten und Textilien.

La basilique Saint-Servais mêle les styles, mais l'esprit roman domine. Le massif occidental compte trente-quatre chapiteaux richement sculptés, animés de scènes tirées des textes classiques que connaissaient les chanoines, d'ornements végétaux, d'animaux et d'hommes aux prises avec des bêtes.

On y voit aussi un jubé roman où figurent la Vierge à l'Enfant et le Christ remettant les clés à Pierre et à Servais. Du côté sud s'ouvre le portail dit Bergportaal, commencé vers 1180, œuvre de transition entre sculpture romane tardive et sculpture gothique primitive. Les flèches de 1770 couronnent la silhouette d'une touche baroque.

La basilique Notre-Dame s'annonce par un massif occidental du début du onzième siècle, en grès houiller, flanqué de deux tours étroites aux tourelles d'escalier en marne. Dans ses parties basses ont été remployés des fragments romains provenant de l'ancien castrum.

La crypte orientale est du douzième siècle et plus ancienne que le chœur qui la surmonte. Le chœur oriental, du même siècle, présente des chapiteaux romans sculptés et un déambulatoire en hauteur, sans doute aménagé pour montrer des reliques rapportées de Constantinople.

Le cloître gothique tardif de 1558 et 1559, en pierre de marne et ponctué d'éléments Renaissance, enserre un jardin ; on y découvrit en 1910 une tour du castrum romain. Près de l'entrée principale se trouve la chapelle gothique de l'Étoile de la Mer, où la statue miraculeuse est installée depuis 1903.

Le trésor présente entre autres un reliquaire en argent du quatorzième siècle destiné à la ceinture de la Vierge, trois coffrets-reliquaires en ivoire des douzième et treizième siècles, trois cornes-reliquaires, deux ostensoirs d'argent, une bourse à reliques en velours rouge du quinzième siècle et des textiles tels que le vêtement de saint Lambert. La Saint-Servais possède elle aussi son trésor, riche en ivoires et en textiles médiévaux.

La basilica di San Servazio è architettonicamente un insieme composito, ma di impronta prevalentemente romanica. Nel corpo occidentale si contano trentaquattro capitelli riccamente scolpiti con scene tratte dai testi classici che i canonici conoscevano, con ornamenti vegetali, animali e uomini che lottano con animali.

Vi si trova anche un pergolo romanico con Maria e il Bambino e con Cristo che consegna le chiavi a Pietro e a Servazio. Sul lato meridionale si apre il Bergportaal, iniziato intorno al 1180, opera di transizione tra la scultura tardoromanica e quella protogotica. Le cuspidi del 1770 danno al profilo il suo coronamento barocco.

La basilica di Nostra Signora si apre con un massiccio corpo occidentale del primo undicesimo secolo, in arenaria carbonifera, affiancato da due torri strette con torrette di scala in pietra calcarea di Maastricht. Nel basamento sono stati reimpiegati frammenti romani dell'antico castrum.

La cripta orientale è del dodicesimo secolo ed è più antica del coro che la sovrasta. Il coro orientale, dello stesso secolo, presenta capitelli romanici scolpiti e un deambulatorio all'altezza del piano superiore, realizzato probabilmente per esporre reliquie giunte da Costantinopoli.

Il chiostro tardogotico del 1558 e 1559 è in pietra calcarea locale, con elementi rinascimentali, e racchiude un giardino; nel 1910 vi fu ritrovata una torre del castrum romano. Presso l'ingresso principale si apre la cappella gotica della Stella Maris, dove l'immagine venerata si trova dal 1903.

Il tesoro espone tra l'altro un reliquiario d'argento del Trecento per la cintura di Maria, tre cofanetti reliquiari in avorio del dodicesimo e tredicesimo secolo, tre corni reliquiari, due ostensori d'argento, una borsa reliquiaria quattrocentesca in velluto rosso e tessuti come la veste di san Lamberto. Anche San Servazio possiede un proprio tesoro, con avori e tessuti medievali.

La basílica de San Servacio es arquitectónicamente una mezcla, pero predominantemente románica. En el macizo occidental hay treinta y cuatro capiteles ricamente esculpidos con escenas de los textos clásicos que conocían los canónigos, con ornamentación vegetal, animales y hombres que luchan con animales.

Allí se conserva también una cancela románica de coro con María y el Niño y con Cristo entregando las llaves a Pedro y a Servacio. En el lado sur se abre el Bergportaal, iniciado hacia 1180, obra de transición entre la escultura tardorrománica y la protogótica. Los chapiteles de 1770 rematan la silueta en clave barroca.

La basílica de Nuestra Señora se abre con un macizo occidental de comienzos del siglo XI, de arenisca carbonífera, flanqueado por dos torres estrechas con torrecillas de escalera en piedra de marga. En su zócalo se reaprovecharon fragmentos romanos del antiguo castrum.

La cripta oriental es del siglo XII y anterior al coro que se alza sobre ella. El coro oriental, de ese mismo siglo, tiene capiteles románicos esculpidos y una girola a la altura del piso alto, dispuesta probablemente para mostrar reliquias llegadas de Constantinopla.

El claustro tardogótico de 1558 y 1559 es de piedra de marga, con elementos renacentistas, y rodea un jardín; en 1910 se descubrió allí una torre del castrum romano. Junto a la entrada principal está la capilla gótica de la Estrella del Mar, donde la imagen milagrosa se encuentra desde 1903.

El tesoro muestra, entre otras piezas, un relicario de plata del siglo XIV para el cinturón de María, tres arquetas relicario de marfil de los siglos XII y XIII, tres cuernos relicario, dos custodias de plata, una bolsa relicario de terciopelo rojo del siglo XV y tejidos como la vestidura de san Lamberto. También San Servacio tiene su tesoro, con marfiles y tejidos medievales.

De feestdag van Servatius valt op 13 mei. Hij hoort bij de IJsheiligen, van wie de feestdagen midden mei liggen. Hij is patroon van Maastricht en van Schijndel en Grimbergen, en wordt aangeroepen tegen voetkwalen, kreupelheid, reuma, en tegen ratten en muizen.

De Sterre der Zee heeft haar eigen feest op 10 oktober, sinds 2005 liturgisch gevierd. Twee keer per jaar gaat het beeld in processie door Maastricht.

Het grootste moment is de Heiligdomsvaart, die om de zeven jaar wordt gehouden. De oudste schriftelijke vermelding stamt uit 1391, toen nog als heiligdomskermis. De tocht ontstond in samenwerking met Aken en Kornelimünster, werd in 1632 opgeschort en in de negentiende eeuw hervat. De editie van 2018 was de vijfenvijftigste.

Vroeger konden pelgrims er een aflaat verdienen. Na de reliekentoning vanaf de dwerggalerij boven het Vrijthof lieten duizenden bedevaarders hun pelgrimshoorn klinken. De hedendaagse Heiligdomsvaart duurt ongeveer tien dagen, met processies, tentoonstellingen, vieringen en bedevaarten, maar verloopt ingetogener dan vroeger.

Wspomnienie Serwacego przypada 13 maja. Należy on do Zimnych Ogrodników, których święta wypadają w połowie maja. Jest patronem Maastricht oraz Schijndel i Grimbergen, a wzywa się go w dolegliwościach stóp, w kulawiźnie i reumatyzmie, a także przeciw szczurom i myszom.

Gwiazda Morza ma własne święto 10 października, obchodzone liturgicznie od 2005 roku. Dwa razy w roku figura idzie w procesji przez Maastricht.

Największym wydarzeniem jest Heiligdomsvaart, odbywana co siedem lat. Najstarsza wzmianka pisemna pochodzi z 1391 roku, wtedy jeszcze jako jarmark relikwii. Pielgrzymka powstała we współpracy z Akwizgranem i Kornelimünster, w 1632 roku została zawieszona, a w XIX wieku wznowiona. Edycja z 2018 roku była pięćdziesiąta piąta.

Dawniej pielgrzymi mogli uzyskać tu odpust. Po pokazaniu relikwii z galerii karzełkowej nad placem Vrijthof tysiące pielgrzymów dęły w swoje rogi pielgrzymie. Dzisiejsza Heiligdomsvaart trwa około dziesięciu dni i wypełniają ją procesje, wystawy, nabożeństwa i pielgrzymki, ale przebiega spokojniej niż dawniej.

Der Festtag des Servatius fällt auf den 13. Mai. Er gehört zu den Eisheiligen, deren Gedenktage in der Mitte des Monats Mai liegen. Er ist Patron von Maastricht sowie von Schijndel und Grimbergen und wird gegen Fußleiden, Lähmung und Rheuma sowie gegen Ratten und Mäuse angerufen.

Die Sterre der Zee hat ihr eigenes Fest am 10. Oktober, das seit 2005 liturgisch begangen wird. Zweimal im Jahr zieht die Figur in Prozession durch Maastricht.

Der größte Augenblick ist die Heiligtumsfahrt, die alle sieben Jahre stattfindet. Die älteste schriftliche Erwähnung stammt aus dem Jahr 1391, damals noch als Heiligtumskirmes. Der Zug entstand in Zusammenarbeit mit Aachen und Kornelimünster, wurde 1632 ausgesetzt und im neunzehnten Jahrhundert wieder aufgenommen. Die Ausgabe von 2018 war die fünfundfünfzigste.

Früher konnten Pilger dabei einen Ablass gewinnen. Nach der Reliquienzeigung von der Zwerggalerie über dem Vrijthof ließen Tausende von Wallfahrern ihr Pilgerhorn erklingen. Die heutige Heiligtumsfahrt dauert etwa zehn Tage, mit Prozessionen, Ausstellungen, Gottesdiensten und Wallfahrten, verläuft aber verhaltener als früher.

La fête de Servais tombe le 13 mai. Il compte parmi les saints de glace, dont les fêtes se suivent à la mi-mai. Patron de Maastricht ainsi que de Schijndel et de Grimbergen, il est invoqué contre les maux de pieds, la claudication et les rhumatismes, et contre les rats et les souris.

L'Étoile de la Mer a sa propre fête le 10 octobre, célébrée liturgiquement depuis 2005. Deux fois par an, la statue parcourt Maastricht en procession.

Le grand moment reste le Heiligdomsvaart, qui a lieu tous les sept ans. La plus ancienne mention écrite date de 1391, où il s'agit encore d'une foire aux reliques. Le parcours naquit en lien avec Aix-la-Chapelle et Kornelimünster, fut suspendu en 1632 et repris au dix-neuvième siècle. L'édition de 2018 était la cinquante-cinquième.

Autrefois, les pèlerins pouvaient y gagner une indulgence. Après l'ostension des reliques depuis la galerie naine dominant le Vrijthof, des milliers de pèlerins faisaient résonner leur corne de pèlerinage. Le Heiligdomsvaart d'aujourd'hui dure une dizaine de jours, avec processions, expositions, célébrations et pèlerinages, mais se déroule plus sobrement qu'autrefois.

La festa di Servazio cade il 13 maggio. Appartiene ai santi di ghiaccio, le cui feste cadono a metà maggio. È patrono di Maastricht, di Schijndel e di Grimbergen, e viene invocato contro i disturbi ai piedi, la zoppia, i reumatismi e contro topi e ratti.

La Stella Maris ha la sua festa propria il 10 ottobre, celebrata liturgicamente dal 2005. Due volte l'anno la statua attraversa Maastricht in processione.

Il momento culminante è la Heiligdomsvaart, che si tiene ogni sette anni. La più antica menzione scritta risale al 1391, quando era ancora una fiera delle reliquie. Il pellegrinaggio nacque in collaborazione con Aquisgrana e Kornelimünster, fu sospeso nel 1632 e ripreso nell'Ottocento. L'edizione del 2018 è stata la cinquantacinquesima.

Un tempo i pellegrini vi potevano guadagnare un'indulgenza. Dopo l'ostensione delle reliquie dalla galleria nana sopra il Vrijthof, migliaia di pellegrini facevano risuonare il loro corno da pellegrinaggio. La Heiligdomsvaart odierna dura circa dieci giorni, con processioni, mostre, celebrazioni e pellegrinaggi, ma si svolge in modo più raccolto rispetto al passato.

La fiesta de Servacio cae el 13 de mayo. Pertenece a los llamados santos de hielo, cuyas fiestas se sitúan a mediados de mayo. Es patrono de Maastricht y de Schijndel y Grimbergen, y se le invoca contra las dolencias de los pies, la cojera y el reuma, y contra las ratas y los ratones.

La Estrella del Mar tiene su propia fiesta el 10 de octubre, celebrada litúrgicamente desde 2005. Dos veces al año la imagen recorre Maastricht en procesión.

El momento culminante es la Heiligdomsvaart, que se celebra cada siete años. La mención escrita más antigua data de 1391, cuando era todavía una feria de reliquias. La peregrinación nació en colaboración con Aquisgrán y Kornelimünster, quedó suspendida en 1632 y se reanudó en el siglo XIX. La edición de 2018 fue la quincuagésima quinta.

Antaño los peregrinos podían ganar allí una indulgencia. Tras la ostensión de las reliquias desde la galería enana sobre el Vrijthof, miles de romeros hacían sonar su cuerno de peregrino. La Heiligdomsvaart actual dura unos diez días, con procesiones, exposiciones, celebraciones y peregrinaciones, pero transcurre con más recogimiento que antaño.