PompeiPompejePompeiPompéiPompeiPompeya

Bartolo Longo werd op 10 februari 1841 geboren in Latiano, bij Brindisi. Hij studeerde vanaf 1861 rechten in Napels en raakte in die jaren betrokken bij occulte kringen. Met hulp van de dominicaan Alberto Radente en van zuster Caterina Volpicelli keerde hij naar de Kerk terug.

Op 7 oktober 1871 werd hij dominicaanse tertiaris en nam hij de naam Rosario aan. In 1872 kwam hij naar de Valle di Pompei om de zaken te behartigen van gravin Marianna Farnararo De Fusco, met wie hij op 7 april 1885 zou trouwen. Ter plaatse richtte hij een broederschap van de rozenkrans op en begon hij in oktober 1873 met het herstel van de vervallen parochiekerk.

In november 1875 werd hem een schilderij aangeboden dat de dominicaan Alberto Radente in Napels voor acht carlini had gekocht. Het toont Maria met het Kind, die rozenkransen aanreiken aan de heilige Dominicus en aan Catharina van Siena. Op 13 februari 1876 kreeg het doek een plaats in de kerk; dat was tevens de stichtingsdag van de plaatselijke broederschap.

Op 8 mei 1876 werd de eerste steen van een nieuwe kerk gelegd. Antonio Cua ontwierp een gebouw op de plattegrond van een latijns kruis, met een oppervlak van vierhonderdtwintig vierkante meter. Op 7 mei 1891 wijdde kardinaal Raffaele Monaco La Valletta de kerk, namens paus Leo XIII.

Longo droeg het heiligdom in 1906 over aan de Heilige Stoel. Tussen 1934 en 1939 vergrootte mgr. Spirito Maria Chiapetta de kerk van één naar drie beuken, onder leiding van prelaat Antonio Anastasio Rossi; sindsdien beslaat zij tweeduizend vierkante meter en biedt zij plaats aan zesduizend pelgrims. Paus Johannes Paulus II verklaarde Longo op 26 oktober 1980 zalig; op 19 oktober 2025 werd hij door paus Leo XIV heilig verklaard.

Bartolo Longo urodził się 10 lutego 1841 roku w Latiano koło Brindisi. Od 1861 roku studiował prawo w Neapolu i w tych latach zaangażował się w kręgi okultystyczne. Dzięki pomocy dominikanina Alberta Radentego i siostry Cateriny Volpicelli powrócił do Kościoła.

7 października 1871 roku został tercjarzem dominikańskim i przyjął imię Rosario. W 1872 roku przybył do Valle di Pompei, by prowadzić sprawy majątkowe hrabiny Marianny Farnararo De Fusco, którą 7 kwietnia 1885 roku poślubił. Na miejscu założył bractwo różańcowe, a w październiku 1873 roku rozpoczął odnowę podupadłego kościoła parafialnego.

W listopadzie 1875 roku ofiarowano mu obraz, który dominikanin Alberto Radente kupił w Neapolu za osiem carlinów. Przedstawia on Maryję z Dzieciątkiem, podających różańce świętemu Dominikowi i świętej Katarzynie ze Sieny. 13 lutego 1876 roku płótno umieszczono w kościele; był to zarazem dzień założenia miejscowego bractwa.

8 maja 1876 roku położono kamień węgielny pod nowy kościół. Antonio Cua zaprojektował budowlę na planie krzyża łacińskiego, o powierzchni czterystu dwudziestu metrów kwadratowych. 7 maja 1891 roku kardynał Raffaele Monaco La Valletta poświęcił kościół w imieniu papieża Leona XIII.

W 1906 roku Longo przekazał sanktuarium Stolicy Apostolskiej. W latach 1934-1939 ksiądz Spirito Maria Chiapetta powiększył kościół z jednej do trzech naw, pod kierunkiem prałata Antonia Anastasia Rossiego; od tego czasu zajmuje on dwa tysiące metrów kwadratowych i mieści sześć tysięcy pielgrzymów. Papież Jan Paweł II beatyfikował Longa 26 października 1980 roku; 19 października 2025 roku został on kanonizowany przez papieża Leona XIV.

Bartolo Longo wurde am 10. Februar 1841 in Latiano bei Brindisi geboren. Ab 1861 studierte er in Neapel Jura und geriet in jenen Jahren in okkulte Kreise. Mit Hilfe des Dominikaners Alberto Radente und der Schwester Caterina Volpicelli kehrte er zur Kirche zurück.

Am 7. Oktober 1871 wurde er Dominikanerterziar und nahm den Namen Rosario an. 1872 kam er ins Valle di Pompei, um die Geschäfte der Gräfin Marianna Farnararo De Fusco zu führen, die er am 7. April 1885 heiraten sollte. Vor Ort gründete er eine Rosenkranzbruderschaft und begann im Oktober 1873 mit der Instandsetzung der verfallenen Pfarrkirche.

Im November 1875 bot man ihm ein Gemälde an, das der Dominikaner Alberto Radente in Neapel für acht Carlini erworben hatte. Es zeigt Maria mit dem Kind, die dem heiligen Dominikus und der heiligen Katharina von Siena Rosenkränze reichen. Am 13. Februar 1876 erhielt das Bild seinen Platz in der Kirche; das war zugleich der Gründungstag der örtlichen Bruderschaft.

Am 8. Mai 1876 wurde der Grundstein einer neuen Kirche gelegt. Antonio Cua entwarf einen Bau über dem Grundriss eines lateinischen Kreuzes, mit einer Fläche von vierhundertzwanzig Quadratmetern. Am 7. Mai 1891 weihte Kardinal Raffaele Monaco La Valletta die Kirche im Namen von Papst Leo XIII.

Longo übertrug das Heiligtum 1906 dem Heiligen Stuhl. Zwischen 1934 und 1939 erweiterte Monsignore Spirito Maria Chiapetta die Kirche von einem auf drei Schiffe, unter der Leitung des Prälaten Antonio Anastasio Rossi; seither umfasst sie zweitausend Quadratmeter und bietet sechstausend Pilgern Platz. Papst Johannes Paul II. sprach Longo am 26. Oktober 1980 selig; am 19. Oktober 2025 wurde er von Papst Leo XIV. heiliggesprochen.

Bartolo Longo naquit le 10 février 1841 à Latiano, près de Brindisi. À partir de 1861, il étudia le droit à Naples et fréquenta durant ces années des cercles occultistes. Avec l'aide du dominicain Alberto Radente et de sœur Caterina Volpicelli, il revint à l'Église.

Le 7 octobre 1871, il devint tertiaire dominicain et prit le nom de Rosario. En 1872, il gagna la Valle di Pompei pour y gérer les affaires de la comtesse Marianna Farnararo De Fusco, qu'il devait épouser le 7 avril 1885. Sur place, il fonda une confrérie du Rosaire et entreprit, en octobre 1873, la restauration de l'église paroissiale en ruine.

En novembre 1875, on lui offrit un tableau que le dominicain Alberto Radente avait acheté à Naples pour huit carlins. Il représente la Vierge à l'Enfant tendant des rosaires à saint Dominique et à Catherine de Sienne. Le 13 février 1876, la toile trouva sa place dans l'église ; ce fut aussi le jour de fondation de la confrérie locale.

Le 8 mai 1876, la première pierre d'une nouvelle église fut posée. Antonio Cua en dessina le plan en croix latine, pour une surface de quatre cent vingt mètres carrés. Le 7 mai 1891, le cardinal Raffaele Monaco La Valletta consacra l'église au nom du pape Léon XIII.

Longo remit le sanctuaire au Saint-Siège en 1906. Entre 1934 et 1939, Mgr Spirito Maria Chiapetta fit passer l'église d'une à trois nefs, sous la direction du prélat Antonio Anastasio Rossi ; elle couvre depuis lors deux mille mètres carrés et peut accueillir six mille pèlerins. Le pape Jean-Paul II béatifia Longo le 26 octobre 1980 ; le 19 octobre 2025, il fut canonisé par le pape Léon XIV.

Bartolo Longo nacque il 10 febbraio 1841 a Latiano, presso Brindisi. Dal 1861 studiò giurisprudenza a Napoli e in quegli anni frequentò ambienti occultisti. Con l'aiuto del domenicano Alberto Radente e di suor Caterina Volpicelli tornò alla Chiesa.

Il 7 ottobre 1871 divenne terziario domenicano e prese il nome di Rosario. Nel 1872 giunse nella Valle di Pompei per curare gli affari della contessa Marianna Farnararo De Fusco, che avrebbe sposato il 7 aprile 1885. Sul posto fondò una confraternita del Rosario e nell'ottobre 1873 avviò il restauro della chiesa parrocchiale in rovina.

Nel novembre 1875 gli fu offerto un dipinto che il domenicano Alberto Radente aveva acquistato a Napoli per otto carlini. Raffigura la Madonna con il Bambino che porgono i rosari a san Domenico e a santa Caterina da Siena. Il 13 febbraio 1876 la tela trovò posto nella chiesa; quello fu anche il giorno di fondazione della confraternita locale.

L'8 maggio 1876 fu posata la prima pietra di una nuova chiesa. Antonio Cua progettò un edificio a pianta di croce latina, con una superficie di quattrocentoventi metri quadrati. Il 7 maggio 1891 il cardinale Raffaele Monaco La Valletta consacrò la chiesa a nome di papa Leone XIII.

Nel 1906 Longo cedette il santuario alla Santa Sede. Tra il 1934 e il 1939 monsignor Spirito Maria Chiapetta ampliò la chiesa da una a tre navate, sotto la guida del prelato Antonio Anastasio Rossi; da allora essa occupa duemila metri quadrati e può accogliere seimila pellegrini. Papa Giovanni Paolo II beatificò Longo il 26 ottobre 1980; il 19 ottobre 2025 è stato canonizzato da papa Leone XIV.

Bartolo Longo nació el 10 de febrero de 1841 en Latiano, cerca de Brindisi. Desde 1861 estudió derecho en Nápoles y en aquellos años se vio envuelto en ambientes ocultistas. Con la ayuda del dominico Alberto Radente y de la religiosa Caterina Volpicelli regresó a la Iglesia.

El 7 de octubre de 1871 ingresó como terciario dominico y tomó el nombre de Rosario. En 1872 llegó al Valle de Pompeya para administrar los asuntos de la condesa Marianna Farnararo De Fusco, con quien se casaría el 7 de abril de 1885. Allí fundó una cofradía del Rosario y en octubre de 1873 emprendió la restauración de la ruinosa iglesia parroquial.

En noviembre de 1875 se le ofreció un cuadro que el dominico Alberto Radente había comprado en Nápoles por ocho carlinos. Representa a la Virgen con el Niño entregando rosarios a santo Domingo y a santa Catalina de Siena. El 13 de febrero de 1876 el lienzo recibió un lugar en la iglesia; ese fue también el día fundacional de la cofradía local.

El 8 de mayo de 1876 se colocó la primera piedra de una iglesia nueva. Antonio Cua proyectó un edificio de planta de cruz latina, con una superficie de cuatrocientos veinte metros cuadrados. El 7 de mayo de 1891 el cardenal Raffaele Monaco La Valletta consagró el templo en nombre del papa León XIII.

En 1906 Longo cedió el santuario a la Santa Sede. Entre 1934 y 1939 monseñor Spirito Maria Chiapetta amplió la iglesia de una a tres naves, bajo la dirección del prelado Antonio Anastasio Rossi; desde entonces ocupa dos mil metros cuadrados y da cabida a seis mil peregrinos. El papa Juan Pablo II beatificó a Longo el 26 de octubre de 1980; el 19 de octubre de 2025 fue canonizado por el papa León XIV.

Vereerd wordt het schilderij van de Beata Vergine del Rosario: Maria met het Kind op schoot, die een rozenkrans overhandigen aan de heilige Dominicus en aan Catharina van Siena. Het doek verkeerde bij de aankoop in slechte staat en werd in 1880 gerestaureerd; een laatste restauratie voerden Vaticaanse specialisten in 1965 uit.

Op 23 april 1965 kroonde paus Paulus VI de beeltenis persoonlijk. Op 19 oktober 2008 schonk paus Benedictus XVI het heiligdom een Gouden Roos, de zesde van zijn pontificaat. In november 2024 schreef paus Franciscus een brief bij de honderdvijftigste verjaardag van de komst van het schilderij naar Pompei.

Naast het schilderij richt de devotie zich op de rozenkrans zelf. Het heiligdom draagt de rang van pauselijk heiligdom en valt rechtstreeks onder de Heilige Stoel, sinds Longo het bezit in 1906 overdroeg. Pompei vormt daarbij een territoriale prelatuur: het heiligdom en de stad eromheen vormen samen een eigen kerkelijk gebied.

Czczony jest obraz Beata Vergine del Rosario: Maryja z Dzieciątkiem na kolanach, wręczający różaniec świętemu Dominikowi i świętej Katarzynie ze Sieny. Płótno w chwili zakupu było w złym stanie i zostało odrestaurowane w 1880 roku; ostatnią konserwację przeprowadzili specjaliści watykańscy w 1965 roku.

23 kwietnia 1965 roku papież Paweł VI osobiście ukoronował wizerunek. 19 października 2008 roku papież Benedykt XVI ofiarował sanktuarium Złotą Różę, szóstą swojego pontyfikatu. W listopadzie 2024 roku papież Franciszek napisał list na sto pięćdziesiątą rocznicę przybycia obrazu do Pompejów.

Obok obrazu pobożność skupia się na samym różańcu. Sanktuarium ma rangę sanktuarium papieskiego i podlega bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, odkąd Longo przekazał je na własność w 1906 roku. Pompeje tworzą przy tym prałaturę terytorialną: sanktuarium i otaczające je miasto stanowią razem odrębny okręg kościelny.

Verehrt wird das Gemälde der Beata Vergine del Rosario: Maria mit dem Kind auf dem Schoß, die dem heiligen Dominikus und der heiligen Katharina von Siena einen Rosenkranz überreichen. Beim Ankauf war das Bild in schlechtem Zustand und wurde 1880 restauriert; eine letzte Restaurierung nahmen vatikanische Fachleute 1965 vor.

Am 23. April 1965 krönte Papst Paul VI. das Gnadenbild persönlich. Am 19. Oktober 2008 schenkte Papst Benedikt XVI. dem Heiligtum eine Goldene Rose, die sechste seines Pontifikats. Im November 2024 schrieb Papst Franziskus einen Brief zum hundertfünfzigsten Jahrestag der Ankunft des Gemäldes in Pompei.

Neben dem Gemälde gilt die Verehrung dem Rosenkranz selbst. Das Heiligtum trägt den Rang eines päpstlichen Heiligtums und untersteht unmittelbar dem Heiligen Stuhl, seit Longo den Besitz 1906 übertrug. Pompei bildet dabei eine Territorialprälatur: Das Heiligtum und die Stadt ringsum sind zusammen ein eigenes kirchliches Gebiet.

L'objet de la vénération est le tableau de la Beata Vergine del Rosario : la Vierge, l'Enfant sur les genoux, remettant un rosaire à saint Dominique et à Catherine de Sienne. La toile était en mauvais état lors de son achat et fut restaurée en 1880 ; une dernière restauration fut menée en 1965 par des spécialistes du Vatican.

Le 23 avril 1965, le pape Paul VI couronna l'image en personne. Le 19 octobre 2008, le pape Benoît XVI offrit au sanctuaire une Rose d'or, la sixième de son pontificat. En novembre 2024, le pape François écrivit une lettre à l'occasion du cent cinquantième anniversaire de l'arrivée du tableau à Pompéi.

À côté du tableau, la dévotion se porte sur le rosaire lui-même. Le sanctuaire porte le rang de sanctuaire pontifical et relève directement du Saint-Siège depuis que Longo lui en céda la propriété en 1906. Pompéi constitue par ailleurs une prélature territoriale : le sanctuaire et la ville qui l'entoure forment ensemble une circonscription ecclésiastique propre.

Si venera il dipinto della Beata Vergine del Rosario: la Madonna con il Bambino in grembo, che consegnano un rosario a san Domenico e a santa Caterina da Siena. Al momento dell'acquisto la tela era in pessimo stato e fu restaurata nel 1880; un ultimo restauro fu eseguito nel 1965 da specialisti vaticani.

Il 23 aprile 1965 papa Paolo VI incoronò personalmente l'immagine. Il 19 ottobre 2008 papa Benedetto XVI donò al santuario una Rosa d'Oro, la sesta del suo pontificato. Nel novembre 2024 papa Francesco scrisse una lettera in occasione del centocinquantesimo anniversario dell'arrivo del dipinto a Pompei.

Accanto al dipinto la devozione si rivolge al Rosario stesso. Il santuario ha il rango di santuario pontificio e dipende direttamente dalla Santa Sede, da quando nel 1906 Longo ne cedette la proprietà. Pompei costituisce inoltre una prelatura territoriale: il santuario e la città che lo circonda formano insieme un territorio ecclesiastico autonomo.

Se venera el cuadro de la Beata Vergine del Rosario: la Virgen con el Niño en el regazo, entregando un rosario a santo Domingo y a santa Catalina de Siena. El lienzo se hallaba en mal estado cuando fue adquirido y se restauró en 1880; la última restauración la llevaron a cabo especialistas vaticanos en 1965.

El 23 de abril de 1965 el papa Pablo VI coronó personalmente la imagen. El 19 de octubre de 2008 el papa Benedicto XVI concedió al santuario una Rosa de Oro, la sexta de su pontificado. En noviembre de 2024 el papa Francisco escribió una carta con motivo del ciento cincuenta aniversario de la llegada del cuadro a Pompeya.

Junto al cuadro, la devoción se dirige al rosario mismo. El santuario ostenta el rango de santuario pontificio y depende directamente de la Santa Sede desde que Longo cedió su propiedad en 1906. Pompeya constituye además una prelatura territorial: el santuario y la ciudad que lo rodea forman juntos una circunscripción eclesiástica propia.

De gevel werd vanaf 15 mei 1893 gebouwd naar ontwerp van Giovanni Rispoli. Boven op de bekroning staat een marmeren beeld van de hand van Gaetano Chiaramonte, 3,25 meter hoog en achttienduizend kilo zwaar, met daarop het woord PAX en het jaartal MCMI, het jaar 1901.

Naast de kerk rijst de klokkentoren, gebouwd tussen 1912 en 1925 naar plannen van Aristide Leonori en zijn broer Pio. Met tachtig meter is de toren van ver over de vlakte te zien, en hij vormt het herkenningspunt van de moderne stad.

Binnen is van de oorspronkelijke kerk van Antonio Cua weinig meer als zodanig te herkennen. De uitbreiding van 1934 tot 1939 door mgr. Spirito Maria Chiapetta maakte er een kerk met drie beuken van, bijna vijf keer zo groot in oppervlak als het eerste gebouw. Het middelpunt is het schilderij van de Madonna van de Rozenkrans boven het hoofdaltaar.

Rond de kerk ligt de stad die Longo liet aanleggen: weeshuizen, scholen en werkplaatsen voor kinderen van gevangenen. Die instellingen horen nog altijd bij het heiligdom en bepalen mede het aanzien van de wijk.

De opgravingen van het antieke Pompeii liggen op loopafstand van het heiligdom, zodat de bezoeker de moderne devotiestad en de Romeinse ruïnestad naast elkaar aantreft.

Sinds de vergroting van de jaren dertig beslaat de kerk tweeduizend vierkante meter en biedt zij plaats aan zesduizend pelgrims. Boven het hoofdaltaar hangt het schilderij van de Madonna van de Rozenkrans, dat paus Paulus VI op 23 april 1965 persoonlijk kroonde en dat in datzelfde jaar door Vaticaanse specialisten werd gerestaureerd.

Fasadę wznoszono od 15 maja 1893 roku według projektu Giovanniego Rispolego. Na jej zwieńczeniu stoi marmurowy posąg dłuta Gaetana Chiaramontego, wysoki na 3,25 metra i ważący osiemnaście tysięcy kilogramów, z napisem PAX i datą MCMI, czyli rokiem 1901.

Obok kościoła wznosi się dzwonnica, zbudowana w latach 1912-1925 według planów Aristidego Leonoriego i jego brata Pia. Mierząc osiemdziesiąt metrów, wieża widoczna jest z daleka ponad równiną i stanowi znak rozpoznawczy nowoczesnego miasta.

Wewnątrz z pierwotnego kościoła Antonia Cui niewiele daje się jeszcze rozpoznać. Rozbudowa z lat 1934-1939, prowadzona przez księdza Spirita Marię Chiapettę, uczyniła zeń świątynię trzynawową, o powierzchni blisko pięć razy większej niż pierwsza budowla. Sercem wnętrza jest obraz Madonny Różańcowej nad ołtarzem głównym.

Wokół kościoła rozciąga się miasto, które założył Longo: sierocińce, szkoły i warsztaty dla dzieci więźniów. Instytucje te wciąż należą do sanktuarium i współtworzą oblicze dzielnicy.

Wykopaliska antycznych Pompejów leżą w zasięgu spaceru od sanktuarium, tak że zwiedzający zastaje obok siebie nowoczesne miasto pobożności i rzymskie miasto w ruinie.

Od rozbudowy z lat trzydziestych kościół zajmuje dwa tysiące metrów kwadratowych i mieści sześć tysięcy pielgrzymów. Nad ołtarzem głównym wisi obraz Madonny Różańcowej, który papież Paweł VI osobiście ukoronował 23 kwietnia 1965 roku i który w tym samym roku odrestaurowali specjaliści watykańscy.

Die Fassade wurde ab dem 15. Mai 1893 nach einem Entwurf von Giovanni Rispoli errichtet. Ganz oben auf der Bekrönung steht eine Marmorstatue von der Hand Gaetano Chiaramontes, 3,25 Meter hoch und achtzehntausend Kilogramm schwer, darauf das Wort PAX und die Jahreszahl MCMI, das Jahr 1901.

Neben der Kirche erhebt sich der Glockenturm, gebaut zwischen 1912 und 1925 nach Plänen von Aristide Leonori und seinem Bruder Pio. Mit achtzig Metern ist der Turm weithin über die Ebene zu sehen und bildet das Wahrzeichen der modernen Stadt.

Im Inneren ist von der ursprünglichen Kirche Antonio Cuas als solcher wenig wiederzuerkennen. Die Erweiterung von 1934 bis 1939 durch Monsignore Spirito Maria Chiapetta machte daraus eine dreischiffige Kirche, die in der Fläche fast fünfmal so groß ist wie der erste Bau. Der Mittelpunkt ist das Gemälde der Rosenkranzmadonna über dem Hochaltar.

Rund um die Kirche liegt die Stadt, die Longo anlegen ließ: Waisenhäuser, Schulen und Werkstätten für Kinder von Gefangenen. Diese Einrichtungen gehören bis heute zum Heiligtum und prägen das Bild des Viertels mit.

Die Ausgrabungen des antiken Pompeji liegen in Gehweite des Heiligtums, sodass der Besucher die moderne Wallfahrtsstadt und die römische Ruinenstadt nebeneinander vorfindet.

Seit der Erweiterung der dreißiger Jahre umfasst die Kirche zweitausend Quadratmeter und bietet sechstausend Pilgern Platz. Über dem Hochaltar hängt das Gemälde der Rosenkranzmadonna, das Papst Paul VI. am 23. April 1965 persönlich krönte und das im selben Jahr von vatikanischen Fachleuten restauriert wurde.

La façade fut élevée à partir du 15 mai 1893 d'après les plans de Giovanni Rispoli. Au sommet du couronnement se dresse une statue de marbre due à Gaetano Chiaramonte, haute de 3,25 mètres et pesant dix-huit mille kilos, portant le mot PAX et le millésime MCMI, soit l'année 1901.

À côté de l'église s'élève le clocher, bâti entre 1912 et 1925 d'après les plans d'Aristide Leonori et de son frère Pio. Avec ses quatre-vingts mètres, la tour se voit de loin dans la plaine et sert de repère à la ville moderne.

À l'intérieur, l'église primitive d'Antonio Cua ne se laisse guère reconnaître comme telle. L'agrandissement mené de 1934 à 1939 par Mgr Spirito Maria Chiapetta en a fait une église à trois nefs, presque cinq fois plus vaste que le premier édifice. Le centre en est le tableau de la Vierge du Rosaire, au-dessus du maître-autel.

Autour de l'église s'étend la ville que Longo fit aménager : orphelinats, écoles et ateliers pour les enfants de détenus. Ces institutions dépendent toujours du sanctuaire et marquent encore le visage du quartier.

Les fouilles de l'antique Pompéi se trouvent à quelques minutes à pied du sanctuaire, si bien que le visiteur découvre côte à côte la ville de dévotion moderne et la cité romaine en ruine.

Depuis l'agrandissement des années trente, l'église couvre deux mille mètres carrés et peut accueillir six mille pèlerins. Au-dessus du maître-autel est suspendu le tableau de la Vierge du Rosaire, que le pape Paul VI couronna en personne le 23 avril 1965 et qui fut restauré cette même année par des spécialistes du Vatican.

La facciata fu costruita a partire dal 15 maggio 1893 su progetto di Giovanni Rispoli. In cima al coronamento si erge una statua marmorea di Gaetano Chiaramonte, alta 3,25 metri e pesante diciottomila chili, che reca la parola PAX e la data MCMI, cioè l'anno 1901.

Accanto alla chiesa si eleva il campanile, costruito tra il 1912 e il 1925 su progetto di Aristide Leonori e del fratello Pio. Con i suoi ottanta metri la torre si scorge da lontano sulla pianura ed è il segno di riconoscimento della città moderna.

All'interno della chiesa originaria di Antonio Cua poco resta riconoscibile come tale. L'ampliamento del 1934-1939 di monsignor Spirito Maria Chiapetta ne fece una chiesa a tre navate, quasi cinque volte più estesa del primo edificio. Al centro sta il dipinto della Madonna del Rosario sopra l'altare maggiore.

Attorno alla chiesa si stende la città che Longo fece sorgere: orfanotrofi, scuole e laboratori per i figli dei carcerati. Quelle istituzioni appartengono tuttora al santuario e contribuiscono a dare volto al quartiere.

Gli scavi dell'antica Pompei si trovano a pochi passi dal santuario, così che il visitatore incontra affiancate la moderna città della devozione e la città romana in rovina.

Dopo l'ampliamento degli anni Trenta la chiesa occupa duemila metri quadrati e può accogliere seimila pellegrini. Sopra l'altare maggiore è collocato il dipinto della Madonna del Rosario, che papa Paolo VI incoronò personalmente il 23 aprile 1965 e che nello stesso anno fu restaurato da specialisti vaticani.

La fachada se construyó a partir del 15 de mayo de 1893 según el proyecto de Giovanni Rispoli. En lo alto del remate se alza una imagen de mármol salida de las manos de Gaetano Chiaramonte, de 3,25 metros de altura y dieciocho mil kilos de peso, con la palabra PAX y la fecha MCMI, es decir, el año 1901.

Junto a la iglesia se eleva el campanario, construido entre 1912 y 1925 según los planos de Aristide Leonori y su hermano Pio. Con ochenta metros, la torre se divisa desde lejos en la llanura y constituye el punto de referencia de la ciudad moderna.

En el interior queda ya poco reconocible de la iglesia original de Antonio Cua. La ampliación de 1934 a 1939 a cargo de monseñor Spirito Maria Chiapetta la convirtió en un templo de tres naves, casi cinco veces mayor en superficie que el primer edificio. El centro de todo es el cuadro de la Virgen del Rosario sobre el altar mayor.

Alrededor de la iglesia se extiende la ciudad que Longo mandó levantar: orfanatos, escuelas y talleres para hijos de presos. Esas instituciones siguen perteneciendo al santuario y marcan el aspecto del barrio.

Las excavaciones de la antigua Pompeya quedan a pocos minutos a pie del santuario, de modo que el visitante encuentra una junto a otra la moderna ciudad devocional y la ciudad romana en ruinas.

Desde la ampliación de los años treinta, la iglesia ocupa dos mil metros cuadrados y da cabida a seis mil peregrinos. Sobre el altar mayor pende el cuadro de la Virgen del Rosario, que el papa Pablo VI coronó personalmente el 23 de abril de 1965 y que ese mismo año fue restaurado por especialistas vaticanos.

De bekendste gebedstekst van Pompei is de Supplica, de smeekbede tot de Koningin van de Heilige Rozenkrans. Bartolo Longo schreef haar in 1883, het jaar waarin paus Leo XIII zijn encycliek Supremi apostolatus officio over de rozenkrans publiceerde. De eerste officiële uitspraak van het gebed vond plaats op 14 oktober 1883.

Sindsdien wordt de Supplica twee keer per jaar plechtig gebeden: op 8 mei en op de eerste zondag van oktober, beide keren op het middaguur. Op 8 mei 1915 bad paus Benedictus XV haar in de Paulinische Kapel in het Vaticaan. De datum van 8 mei herinnert aan de eerstesteenlegging van de kerk in 1876.

Het feest van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans valt op 7 oktober. De gedachtenis van Bartolo Longo staat op 5 oktober. Longo stelde daarnaast een noveen samen, geschreven in juli 1879 toen hij aan tyfus leed: vierenvijftig dagen achtereen ten minste drie tientjes van de rozenkrans, gevolgd door de tekst van de noveen.

De rozenkrans staat in Pompei centraal. Longo nam bij zijn intrede bij de dominicaanse tertiarissen de naam Rosario aan, en de broederschap die hij in de Valle di Pompei oprichtte was geheel aan het rozenkransgebed gewijd.

Najbardziej znanym tekstem modlitewnym Pompejów jest Supplica, błagalna modlitwa do Królowej Świętego Różańca. Bartolo Longo ułożył ją w 1883 roku, w roku, w którym papież Leon XIII ogłosił encyklikę Supremi apostolatus officio o różańcu. Pierwsze oficjalne odmówienie modlitwy odbyło się 14 października 1883 roku.

Od tego czasu Supplica odmawiana jest uroczyście dwa razy w roku: 8 maja i w pierwszą niedzielę października, za każdym razem w samo południe. 8 maja 1915 roku odmówił ją papież Benedykt XV w Kaplicy Paulińskiej w Watykanie. Data 8 maja przypomina o położeniu kamienia węgielnego pod kościół w 1876 roku.

Święto Matki Bożej Różańcowej przypada 7 października. Wspomnienie Bartola Longa obchodzi się 5 października. Longo ułożył ponadto nowennę, napisaną w lipcu 1879 roku, gdy chorował na tyfus: przez pięćdziesiąt cztery dni z rzędu co najmniej trzy dziesiątki różańca, a po nich tekst nowenny.

Różaniec zajmuje w Pompejach miejsce centralne. Wstępując do tercjarzy dominikańskich, Longo przyjął imię Rosario, a bractwo, które założył w Valle di Pompei, w całości poświęcone było modlitwie różańcowej.

Der bekannteste Gebetstext von Pompei ist die Supplica, das Bittgebet an die Königin des Heiligen Rosenkranzes. Bartolo Longo verfasste sie 1883, im selben Jahr, in dem Papst Leo XIII. seine Enzyklika Supremi apostolatus officio über den Rosenkranz veröffentlichte. Zum ersten Mal offiziell gesprochen wurde das Gebet am 14. Oktober 1883.

Seither wird die Supplica zweimal im Jahr feierlich gebetet: am 8. Mai und am ersten Sonntag im Oktober, beide Male zur Mittagsstunde. Am 8. Mai 1915 betete Papst Benedikt XV. sie in der Cappella Paolina im Vatikan. Das Datum des 8. Mai erinnert an die Grundsteinlegung der Kirche im Jahr 1876.

Das Fest Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz fällt auf den 7. Oktober. Der Gedenktag des Bartolo Longo ist der 5. Oktober. Longo stellte außerdem eine Novene zusammen, geschrieben im Juli 1879, als er an Typhus erkrankt war: vierundfünfzig Tage hintereinander mindestens drei Gesätze des Rosenkranzes, gefolgt vom Text der Novene.

Der Rosenkranz steht in Pompei im Mittelpunkt. Longo nahm bei seinem Eintritt bei den Dominikanerterziaren den Namen Rosario an, und die Bruderschaft, die er im Valle di Pompei gründete, war ganz dem Rosenkranzgebet gewidmet.

La prière la plus connue de Pompéi est la Supplica, la supplication à la Reine du Très Saint Rosaire. Bartolo Longo la composa en 1883, l'année où le pape Léon XIII publia son encyclique Supremi apostolatus officio sur le rosaire. La première récitation officielle de la prière eut lieu le 14 octobre 1883.

Depuis lors, la Supplica est récitée solennellement deux fois par an : le 8 mai et le premier dimanche d'octobre, chaque fois à midi. Le 8 mai 1915, le pape Benoît XV la récita dans la chapelle Pauline, au Vatican. La date du 8 mai rappelle la pose de la première pierre de l'église en 1876.

La fête de Notre-Dame du Rosaire tombe le 7 octobre. La mémoire de Bartolo Longo est fixée au 5 octobre. Longo composa en outre une neuvaine, écrite en juillet 1879 alors qu'il souffrait du typhus : cinquante-quatre jours de suite au moins trois dizaines de chapelet, suivies du texte de la neuvaine.

Le rosaire occupe à Pompéi une place centrale. En entrant chez les tertiaires dominicains, Longo prit le nom de Rosario, et la confrérie qu'il fonda dans la Valle di Pompei était tout entière vouée à la prière du rosaire.

La preghiera più nota di Pompei è la Supplica, la supplica alla Regina del Santo Rosario. Bartolo Longo la scrisse nel 1883, l'anno in cui papa Leone XIII pubblicò l'enciclica Supremi apostolatus officio sul Rosario. La prima recita ufficiale della preghiera ebbe luogo il 14 ottobre 1883.

Da allora la Supplica si recita solennemente due volte l'anno: l'8 maggio e la prima domenica di ottobre, entrambe le volte a mezzogiorno. L'8 maggio 1915 papa Benedetto XV la recitò nella Cappella Paolina in Vaticano. La data dell'8 maggio richiama la posa della prima pietra della chiesa nel 1876.

La festa della Madonna del Rosario cade il 7 ottobre. La memoria di Bartolo Longo è fissata al 5 ottobre. Longo compose inoltre una novena, scritta nel luglio 1879 mentre era malato di tifo: cinquantaquattro giorni consecutivi con almeno tre poste del Rosario, seguite dal testo della novena.

A Pompei il Rosario è al centro di tutto. Entrando tra i terziari domenicani Longo prese il nome di Rosario, e la confraternita che fondò nella Valle di Pompei era interamente dedicata alla preghiera del Rosario.

El texto de oración más conocido de Pompeya es la Súplica, la plegaria a la Reina del Santo Rosario. Bartolo Longo la escribió en 1883, el año en que el papa León XIII publicó su encíclica Supremi apostolatus officio sobre el rosario. El primer rezo oficial de la oración tuvo lugar el 14 de octubre de 1883.

Desde entonces la Súplica se reza solemnemente dos veces al año: el 8 de mayo y el primer domingo de octubre, ambas veces a mediodía. El 8 de mayo de 1915 el papa Benedicto XV la rezó en la Capilla Paulina del Vaticano. La fecha del 8 de mayo recuerda la colocación de la primera piedra de la iglesia en 1876.

La fiesta de Nuestra Señora del Rosario se celebra el 7 de octubre. La memoria de Bartolo Longo corresponde al 5 de octubre. Longo compuso además una novena, escrita en julio de 1879 mientras padecía tifus: cincuenta y cuatro días seguidos rezando al menos tres decenas del rosario, seguidas del texto de la novena.

El rosario ocupa en Pompeya el lugar central. Longo tomó el nombre de Rosario al ingresar entre los terciarios dominicos, y la cofradía que fundó en el Valle de Pompeya estaba enteramente consagrada al rezo del rosario.