ŠaštínŠaštínŠaštínŠaštínŠaštínŠaštín

De verering begint in 1564. Angelika Bakičová, echtgenote van de landheer Imrich Czobor, bad in een moeilijke tijd van haar leven om uitkomst en beloofde een beeld te laten maken als haar gebed verhoord zou worden. Het gebed werd verhoord; zij liet op de plaats van haar gebed een houten beeld plaatsen.

Het beeld werd ondergebracht in een driehoekige Mariakapel die in de zestiende eeuw op die plek verrees. Rond het beeld groeide een plaatselijke devotie, die zich in de zeventiende eeuw uitbreidde.

In 1732 gaf aartsbisschop Imrich Esterházy toestemming voor de openbare verering van het beeld. Dat besluit betekende de kerkelijke erkenning van het oord en gaf de bedevaart een grote impuls.

In 1733 kregen de paulijnen, de monniken van de orde van de heilige Paulus de Eerste Kluizenaar, het beeld in beheer. Zij bouwden er een bedevaartkerk en een klooster bij.

De bouw van de huidige kerk begon in 1736 naar ontwerp van Matej Vépi. Het werd een monumentaal laatbarok gebouw, opgetrokken tegen de tweehonderdste gedenkdag van de gebeurtenis van 1564. De wijding vond plaats in aanwezigheid van keizerin Maria Theresia en haar echtgenoot, keizer Frans I van Lotharingen.

In 1927 verklaarde de Heilige Stoel de Zevensmartelijke Maagd Maria bij besluit van paus Pius XI tot patrones van Slowakije. Daarmee kreeg Šaštín de rang van nationaal heiligdom.

In 1964 verhief paus Paulus VI de kerk tot basilica minor. Het was de eerste kerk in Slowakije met die titel. Paus Johannes Paulus II bezocht het oord in 1995. Paus Franciscus sloot in 2021 zijn reis door Slowakije hier af met een mis op het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten.

Het klooster en de basiliek worden tegenwoordig door de salesianen bestuurd, die de paulijnen zijn opgevolgd.

Kult zaczyna się w 1564 roku. Angelika Bakičová, żona pana na włościach Imricha Czobora, modliła się w trudnym okresie swojego życia o ratunek i przyrzekła, że jeśli modlitwa zostanie wysłuchana, każe wykonać figurę. Modlitwa została wysłuchana; w miejscu swojej modlitwy kazała ustawić drewnianą figurę.

Figurę umieszczono w trójkątnej kaplicy maryjnej, która stanęła w tym miejscu w XVI wieku. Wokół figury wyrosło miejscowe nabożeństwo, rozszerzające się w XVII wieku.

W 1732 roku arcybiskup Imrich Esterházy zezwolił na publiczny kult figury. Decyzja ta oznaczała kościelne uznanie tego miejsca i dała ruchowi pielgrzymkowemu potężny impuls.

W 1733 roku figurę oddano pod opiekę paulinów, mnichów zakonu świętego Pawła Pierwszego Pustelnika. Zbudowali przy niej kościół pielgrzymkowy i klasztor.

Budowę dzisiejszego kościoła rozpoczęto w 1736 roku według projektu Mateja Vépiego. Powstała monumentalna budowla późnobarokowa, wznoszona na dwóchsetną rocznicę wydarzenia z 1564 roku. Poświęcenie odbyło się w obecności cesarzowej Marii Teresy i jej męża, cesarza Franciszka I Lotaryńskiego.

W 1927 roku Stolica Apostolska decyzją papieża Piusa XI ogłosiła Matkę Bożą Siedmiobolesną patronką Słowacji. Šaštín otrzymał tym samym rangę sanktuarium narodowego.

W 1964 roku papież Paweł VI podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Był to pierwszy kościół na Słowacji z tym tytułem. Papież Jan Paweł II odwiedził to miejsce w 1995 roku. Papież Franciszek zakończył tu w 2021 roku swoją podróż po Słowacji mszą w święto Matki Bożej Bolesnej.

Klasztorem i bazyliką zarządzają dziś salezjanie, którzy zastąpili paulinów.

Die Verehrung beginnt 1564. Angelika Bakičová, die Gattin des Gutsherrn Imrich Czobor, betete in einer schweren Zeit ihres Lebens um Hilfe und gelobte, eine Figur anfertigen zu lassen, falls ihr Gebet erhört würde. Das Gebet wurde erhört; sie ließ an der Stelle ihres Gebetes eine hölzerne Figur aufstellen.

Die Figur wurde in einer dreieckigen Marienkapelle untergebracht, die im sechzehnten Jahrhundert an jener Stelle entstand. Um die Figur wuchs eine örtliche Frömmigkeit, die sich im siebzehnten Jahrhundert ausbreitete.

1732 erteilte Erzbischof Imrich Esterházy die Erlaubnis zur öffentlichen Verehrung der Figur. Dieser Beschluss bedeutete die kirchliche Anerkennung des Ortes und gab der Wallfahrt starken Auftrieb.

1733 erhielten die Pauliner, die Mönche des Ordens des heiligen Paulus des Ersten Einsiedlers, die Figur in ihre Obhut. Sie bauten dort eine Wallfahrtskirche und ein Kloster dazu.

Der Bau der heutigen Kirche begann 1736 nach einem Entwurf von Matej Vépi. Es wurde ein monumentaler spätbarocker Bau, errichtet zum zweihundertsten Gedenktag des Ereignisses von 1564. Die Weihe fand in Anwesenheit von Kaiserin Maria Theresia und ihrem Gemahl, Kaiser Franz I. von Lothringen, statt.

1927 erklärte der Heilige Stuhl durch Beschluss von Papst Pius XI. die Jungfrau der Sieben Schmerzen zur Patronin der Slowakei. Damit erhielt Šaštín den Rang eines Nationalheiligtums.

1964 erhob Papst Paul VI. die Kirche zur Basilica minor. Es war die erste Kirche in der Slowakei mit diesem Titel. Papst Johannes Paul II. besuchte den Ort 1995. Papst Franziskus beschloss 2021 seine Reise durch die Slowakei hier mit einer Messe am Fest der Schmerzhaften Muttergottes.

Das Kloster und die Basilika werden heute von den Salesianern geleitet, die auf die Pauliner folgten.

La dévotion commence en 1564. Angelika Bakičová, épouse du seigneur des lieux Imrich Czobor, priait dans une période difficile de sa vie et promit de faire exécuter une statue si sa prière était exaucée. Elle le fut ; elle fit alors placer une statue de bois à l'endroit où elle avait prié.

La statue fut abritée dans une chapelle mariale de plan triangulaire élevée au seizième siècle en ce lieu. Une dévotion locale se développa autour d'elle, qui s'étendit au dix-septième siècle.

En 1732, l'archevêque Imrich Esterházy autorisa le culte public de la statue. Cette décision valait reconnaissance ecclésiastique du lieu et donna au pèlerinage une forte impulsion.

En 1733, les pauliniens, moines de l'ordre de Saint-Paul-Premier-Ermite, reçurent la garde de la statue. Ils y bâtirent une église de pèlerinage et un couvent.

La construction de l'église actuelle commença en 1736 sur des plans de Matej Vépi. Ce fut un édifice monumental du baroque tardif, élevé en vue du deuxième centenaire de l'événement de 1564. La consécration eut lieu en présence de l'impératrice Marie-Thérèse et de son époux, l'empereur François Ier de Lorraine.

En 1927, le Saint-Siège proclama, par décision du pape Pie XI, la Vierge des Sept-Douleurs patronne de la Slovaquie. Šaštín acquit ainsi le rang de sanctuaire national.

En 1964, le pape Paul VI éleva l'église au rang de basilique mineure. C'était la première église de Slovaquie à porter ce titre. Le pape Jean-Paul II se rendit sur les lieux en 1995. Le pape François y acheva en 2021 son voyage en Slovaquie par une messe en la fête de Notre-Dame des Douleurs.

Le couvent et la basilique sont aujourd'hui administrés par les salésiens, qui ont succédé aux pauliniens.

La venerazione comincia nel 1564. Angelika Bakičová, moglie del signore del luogo Imrich Czobor, pregò in un momento difficile della sua vita e promise di far realizzare una statua se la sua preghiera fosse stata esaudita. La preghiera fu esaudita; ella fece collocare una statua lignea nel luogo in cui aveva pregato.

La statua fu sistemata in una cappella mariana a pianta triangolare che nel Cinquecento sorse in quel punto. Attorno alla statua crebbe una devozione locale, che nel Seicento si estese.

Nel 1732 l'arcivescovo Imrich Esterházy autorizzò la venerazione pubblica della statua. Quella decisione segnò il riconoscimento ecclesiastico del luogo e diede un forte impulso al pellegrinaggio.

Nel 1733 i paolini, i monaci dell'ordine di san Paolo primo eremita, ricevettero la custodia della statua. Vi costruirono accanto una chiesa di pellegrinaggio e un convento.

La costruzione della chiesa attuale iniziò nel 1736 su progetto di Matej Vépi. Ne uscì un monumentale edificio tardobarocco, eretto in vista del duecentesimo anniversario dell'avvenimento del 1564. La consacrazione avvenne alla presenza dell'imperatrice Maria Teresa e del marito, l'imperatore Francesco I di Lorena.

Nel 1927 la Santa Sede, con decisione di papa Pio XI, proclamò la Vergine Maria dei Sette Dolori patrona della Slovacchia. Šaštín ottenne così il rango di santuario nazionale.

Nel 1964 papa Paolo VI elevò la chiesa a basilica minore. Fu la prima chiesa slovacca con quel titolo. Papa Giovanni Paolo II visitò il luogo nel 1995. Papa Francesco vi concluse nel 2021 il suo viaggio in Slovacchia con una messa nella festa di Nostra Signora dei Dolori.

Il convento e la basilica sono oggi guidati dai salesiani, che sono subentrati ai paolini.

La veneración comienza en 1564. Angelika Bakičová, esposa del señor del lugar Imrich Czobor, rezó en un momento difícil de su vida pidiendo auxilio y prometió mandar hacer una imagen si su oración era escuchada. Lo fue, y ella hizo colocar una talla de madera en el sitio donde había rezado.

La imagen se instaló en una capilla mariana de planta triangular levantada en ese lugar en el siglo XVI. En torno a la talla creció una devoción local que se extendió en el siglo XVII.

En 1732 el arzobispo Imrich Esterházy autorizó el culto público de la imagen. Aquella decisión supuso el reconocimiento eclesiástico del lugar y dio un gran impulso a la peregrinación.

En 1733 los paulinos, los monjes de la orden de San Pablo Primer Ermitaño, recibieron la custodia de la imagen. Junto a ella construyeron una iglesia de peregrinación y un convento.

Las obras de la iglesia actual comenzaron en 1736 según el proyecto de Matej Vépi. Resultó un edificio monumental del barroco tardío, levantado con vistas al segundo centenario del suceso de 1564. La consagración tuvo lugar en presencia de la emperatriz María Teresa y de su marido, el emperador Francisco I de Lorena.

En 1927 la Santa Sede, por decisión del papa Pío XI, declaró a la Virgen de los Siete Dolores patrona de Eslovaquia. Con ello Šaštín adquirió el rango de santuario nacional.

En 1964 el papa Pablo VI elevó la iglesia a basílica menor. Fue la primera iglesia de Eslovaquia con ese título. El papa Juan Pablo II visitó el lugar en 1995. El papa Francisco cerró aquí en 2021 su viaje por Eslovaquia con una misa en la fiesta de Nuestra Señora de los Dolores.

El convento y la basílica están hoy regidos por los salesianos, que sucedieron a los paulinos.

Het genadebeeld is een piëta: Maria met het lichaam van de gestorven Christus op haar schoot. Het houten beeld dateert van 1564 en wordt tot de laatgotische beeldhouwkunst van het Donaugebied gerekend. De maker is onbekend.

Het beeld staat bekend als de Zevensmartelijke Maagd Maria, naar de zeven smarten die de overlevering aan het leven van Maria verbindt. Het is zo bepalend geweest voor de plaatselijke beeldtraditie dat men spreekt van het Šaštín-type van de piëta.

In 1732 verleende aartsbisschop Imrich Esterházy verlof voor de openbare verering. Sinds 1927 geldt de Zevensmartelijke Maagd op besluit van paus Pius XI als patrones van Slowakije, en daarmee is dit beeld het nationale genadebeeld van het land.

Het staat in de basiliek op een laatbarok altaar, waar het het brandpunt vormt van de bedevaart. Pelgrims uit heel Slowakije en uit de buurlanden komen ernaartoe.

Figura łaskami słynąca to pieta: Maryja z ciałem zmarłego Chrystusa na kolanach. Drewniana rzeźba pochodzi z 1564 roku i zalicza się do późnogotyckiej rzeźby naddunajskiej. Twórca jest nieznany.

Figura znana jest jako Matka Boża Siedmiobolesna, od siedmiu boleści, które tradycja wiąże z życiem Maryi. Tak dalece określiła miejscową tradycję rzeźbiarską, że mówi się o szasztyńskim typie piety.

W 1732 roku arcybiskup Imrich Esterházy udzielił zgody na kult publiczny. Od 1927 roku Matka Boża Siedmiobolesna jest decyzją papieża Piusa XI patronką Słowacji, a ta figura jest tym samym narodową figurą łaskami słynącą kraju.

Stoi w bazylice na późnobarokowym ołtarzu, gdzie stanowi ognisko całej pielgrzymki. Przybywają do niej pielgrzymi z całej Słowacji i z krajów sąsiednich.

Das Gnadenbild ist eine Pietà: Maria mit dem Leichnam des gestorbenen Christus im Schoß. Die hölzerne Figur stammt von 1564 und wird der spätgotischen Bildhauerkunst des Donauraums zugerechnet. Der Urheber ist unbekannt.

Die Figur ist als Jungfrau der Sieben Schmerzen bekannt, nach den sieben Schmerzen, die die Überlieferung mit dem Leben Mariens verbindet. Sie war für die örtliche Bildtradition so bestimmend, dass man vom Šaštíner Typus der Pietà spricht.

1732 erteilte Erzbischof Imrich Esterházy die Erlaubnis zur öffentlichen Verehrung. Seit 1927 gilt die Jungfrau der Sieben Schmerzen auf Beschluss von Papst Pius XI. als Patronin der Slowakei, und damit ist diese Figur das nationale Gnadenbild des Landes.

Sie steht in der Basilika auf einem spätbarocken Altar, wo sie den Brennpunkt der Wallfahrt bildet. Pilger aus der ganzen Slowakei und aus den Nachbarländern kommen zu ihr.

La statue miraculeuse est une piétà : Marie tenant sur ses genoux le corps du Christ mort. Cette sculpture de bois date de 1564 et se rattache à la statuaire du gothique tardif de la région danubienne. Son auteur est inconnu.

La statue est connue sous le nom de Vierge des Sept-Douleurs, d'après les sept douleurs que la tradition associe à la vie de Marie. Elle a marqué à tel point la tradition iconographique locale que l'on parle du type de Šaštín pour cette forme de piétà.

En 1732, l'archevêque Imrich Esterházy accorda l'autorisation du culte public. Depuis 1927, la Vierge des Sept-Douleurs est, par décision du pape Pie XI, patronne de la Slovaquie, ce qui fait de cette statue l'image miraculeuse nationale du pays.

Elle est placée dans la basilique sur un autel du baroque tardif, où elle forme le foyer du pèlerinage. Les pèlerins y viennent de toute la Slovaquie et des pays voisins.

L'immagine venerata è una pietà: Maria con in grembo il corpo di Cristo morto. La statua lignea risale al 1564 ed è ascritta alla scultura tardogotica dell'area danubiana. L'autore è ignoto.

La statua è nota come la Vergine Maria dei Sette Dolori, dai sette dolori che la tradizione lega alla vita di Maria. È stata così determinante per la tradizione iconografica locale che si parla del tipo di Šaštín della pietà.

Nel 1732 l'arcivescovo Imrich Esterházy concesse il permesso per la venerazione pubblica. Dal 1927, per decisione di papa Pio XI, la Vergine dei Sette Dolori è patrona della Slovacchia, e questa statua è dunque l'immagine venerata nazionale del paese.

Si trova nella basilica su un altare tardobarocco, dove costituisce il fulcro del pellegrinaggio. Vi giungono pellegrini da tutta la Slovacchia e dai paesi vicini.

La imagen milagrosa es una piedad: María con el cuerpo de Cristo muerto en el regazo. La talla de madera data de 1564 y se adscribe a la escultura tardogótica de la cuenca del Danubio. Su autor es desconocido.

La imagen es conocida como la Virgen de los Siete Dolores, por los siete dolores que la tradición asocia a la vida de María. Ha sido tan determinante para la tradición iconográfica local que se habla del tipo de Šaštín de la piedad.

En 1732 el arzobispo Imrich Esterházy concedió licencia para el culto público. Desde 1927, por decisión del papa Pío XI, la Virgen de los Siete Dolores es patrona de Eslovaquia, y esta imagen es por tanto la imagen milagrosa nacional del país.

Se encuentra en la basílica sobre un altar del barroco tardío, donde constituye el foco de la peregrinación. Acuden a ella peregrinos de toda Eslovaquia y de los países vecinos.

De basiliek is een groot laatbarok gebouw met twee torens aan de voorzijde. Zij meet tweeënzestig meter in de lengte, drieëntwintig meter in de breedte en zesentwintig meter in de hoogte; het middenschip is dertien meter breed.

Het gebouw sluit aan op het voormalige paulijnenklooster, zodat kerk en kloostervleugels één complex vormen aan de rand van de plaats.

Binnen valt eerst het hoofdaltaar op, uitgevoerd in rode marmer. Daarop staat het laatbarokke altaar met de piëta uit 1564, het doel van iedere bedevaart.

In de zijkapellen bevinden zich zes zijaltaren met schilderijen van Lukáš Kracker. Samen met het werk van Jean Joseph Chamant bepalen zij de decoratie van het interieur, die in kleur en beweging typerend is voor de late barok van de Habsburgse landen.

De kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten. Sinds 1964 draagt zij de titel basilica minor; zij was de eerste kerk in Slowakije die deze rang ontving, verleend door paus Paulus VI.

In de kloostergebouwen naast de basiliek wonen tegenwoordig de salesianen. Zij volgden de paulijnen op en verzorgen het heiligdom en de opvang van de pelgrims.

De ruimte is berekend op grote aantallen pelgrims. Bij de nationale bedevaart is ook het terrein rond de kerk in gebruik, omdat het gebouw de toeloop dan niet kan bevatten.

Het geheel ligt in Šaštín-Stráže, in de laagvlakte van het Záhorie in het westen van Slowakije, en is vanuit de omgeving van verre aan de beide torens te herkennen.

Bazylika jest wielką budowlą późnobarokową z dwiema wieżami od frontu. Mierzy sześćdziesiąt dwa metry długości, dwadzieścia trzy metry szerokości i dwadzieścia sześć metrów wysokości; nawa główna ma trzynaście metrów szerokości.

Budowla przylega do dawnego klasztoru paulinów, tak że kościół i skrzydła klasztorne tworzą jeden zespół na skraju miejscowości.

Wewnątrz najpierw zwraca uwagę ołtarz główny, wykonany z czerwonego marmuru. Stoi na nim późnobarokowy ołtarz z pietą z 1564 roku, celem każdej pielgrzymki.

W kaplicach bocznych znajduje się sześć ołtarzy bocznych z obrazami Lukáša Krackera. Razem z dziełami Jeana Josepha Chamanta wyznaczają one wystrój wnętrza, typowy barwą i ruchem dla późnego baroku krajów habsburskich.

Kościół jest poświęcony Matce Bożej Siedmiobolesnej. Od 1964 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej; był pierwszym kościołem na Słowacji, który otrzymał tę rangę z rąk papieża Pawła VI.

W zabudowaniach klasztornych obok bazyliki mieszkają dziś salezjanie. Zastąpili paulinów i troszczą się o sanktuarium oraz o przyjmowanie pielgrzymów.

Przestrzeń jest obliczona na wielkie rzesze pielgrzymów. Podczas pielgrzymki narodowej wykorzystuje się również teren wokół kościoła, ponieważ budowla nie pomieści wówczas takiego napływu ludzi.

Całość leży w Šaštínie-Stráže, na nizinie Záhorie na zachodzie Słowacji, i już z daleka daje się rozpoznać w okolicy po obu wieżach.

Die Basilika ist ein großer spätbarocker Bau mit zwei Türmen an der Vorderseite. Sie misst zweiundsechzig Meter in der Länge, dreiundzwanzig Meter in der Breite und sechsundzwanzig Meter in der Höhe; das Mittelschiff ist dreizehn Meter breit.

Das Gebäude schließt an das frühere Paulinerkloster an, sodass Kirche und Klosterflügel eine einzige Anlage am Rand des Ortes bilden.

Im Inneren fällt zuerst der Hauptaltar auf, ausgeführt in rotem Marmor. Darauf steht der spätbarocke Altar mit der Pietà von 1564, dem Ziel jeder Wallfahrt.

In den Seitenkapellen befinden sich sechs Seitenaltäre mit Gemälden von Lukáš Kracker. Zusammen mit dem Werk von Jean Joseph Chamant bestimmen sie die Ausstattung des Innenraums, die in Farbe und Bewegung für den Spätbarock der habsburgischen Länder kennzeichnend ist.

Die Kirche ist der Schmerzhaften Muttergottes geweiht. Seit 1964 trägt sie den Titel Basilica minor; sie war die erste Kirche in der Slowakei, die diesen Rang erhielt, verliehen von Papst Paul VI.

In den Klostergebäuden neben der Basilika wohnen heute die Salesianer. Sie folgten auf die Pauliner und versorgen das Heiligtum und die Aufnahme der Pilger.

Der Raum ist auf große Pilgerscharen berechnet. Bei der nationalen Wallfahrt wird auch das Gelände rund um die Kirche genutzt, weil das Gebäude den Andrang dann nicht fassen kann.

Das Ganze liegt in Šaštín-Stráže, in der Tiefebene des Záhorie im Westen der Slowakei, und ist aus der Umgebung von Weitem an den beiden Türmen zu erkennen.

La basilique est un vaste édifice du baroque tardif à deux tours en façade. Elle mesure soixante-deux mètres de long, vingt-trois mètres de large et vingt-six mètres de haut ; la nef centrale a treize mètres de largeur.

L'édifice se rattache à l'ancien couvent des pauliniens, si bien que l'église et les ailes conventuelles forment un seul ensemble en bordure de la localité.

À l'intérieur, le maître-autel s'impose d'abord, exécuté en marbre rouge. Il porte l'autel du baroque tardif où trône la piétà de 1564, le but de tout pèlerinage.

Les chapelles latérales abritent six autels ornés de tableaux de Lukáš Kracker. Avec l'œuvre de Jean Joseph Chamant, ils commandent le décor intérieur, dont la couleur et le mouvement sont caractéristiques du baroque tardif des pays des Habsbourg.

L'église est dédiée à Notre-Dame des Sept-Douleurs. Depuis 1964, elle porte le titre de basilique mineure ; elle fut la première église de Slovaquie à recevoir ce rang, que lui conféra le pape Paul VI.

Les bâtiments conventuels voisins de la basilique abritent aujourd'hui les salésiens. Ils ont succédé aux pauliniens et prennent soin du sanctuaire et de l'accueil des pèlerins.

L'espace est dimensionné pour de grandes foules. Lors du pèlerinage national, le terrain qui entoure l'église est également mis à contribution, l'édifice ne pouvant alors contenir l'affluence.

L'ensemble se trouve à Šaštín-Stráže, dans la plaine du Záhorie, à l'ouest de la Slovaquie, et se reconnaît de loin, depuis les environs, à ses deux tours.

La basilica è un grande edificio tardobarocco con due torri sul fronte. Misura sessantadue metri in lunghezza, ventitré metri in larghezza e ventisei metri in altezza; la navata centrale è larga tredici metri.

L'edificio si innesta sull'ex convento dei paolini, cosicché chiesa e ali conventuali formano un unico complesso ai margini dell'abitato.

All'interno colpisce anzitutto l'altare maggiore, realizzato in marmo rosso. Vi si trova l'altare tardobarocco con la pietà del 1564, meta di ogni pellegrinaggio.

Nelle cappelle laterali si trovano sei altari con dipinti di Lukáš Kracker. Insieme all'opera di Jean Joseph Chamant essi determinano la decorazione degli interni, tipica per colore e movimento del tardo barocco dei paesi asburgici.

La chiesa è dedicata a Nostra Signora dei Sette Dolori. Dal 1964 porta il titolo di basilica minore; fu la prima chiesa slovacca a ricevere quel rango, conferito da papa Paolo VI.

Negli edifici conventuali accanto alla basilica vivono oggi i salesiani. Sono subentrati ai paolini e curano il santuario e l'accoglienza dei pellegrini.

Gli spazi sono calcolati per grandi numeri di pellegrini. Durante il pellegrinaggio nazionale si utilizza anche l'area attorno alla chiesa, perché l'edificio non può allora contenere l'afflusso.

L'insieme sorge a Šaštín-Stráže, nella pianura dello Záhorie, nella Slovacchia occidentale, ed è riconoscibile da lontano grazie alle due torri.

La basílica es un gran edificio del barroco tardío con dos torres en la fachada. Mide sesenta y dos metros de largo, veintitrés metros de ancho y veintiséis metros de alto; la nave central tiene trece metros de anchura.

El edificio se une al antiguo convento de los paulinos, de modo que la iglesia y las alas conventuales forman un solo conjunto a las afueras de la localidad.

Dentro llama primero la atención el altar mayor, ejecutado en mármol rojo. Sobre él se alza el altar del barroco tardío con la piedad de 1564, meta de toda peregrinación.

En las capillas laterales hay seis altares con lienzos de Lukáš Kracker. Junto con la obra de Jean Joseph Chamant marcan la decoración del interior, que por su color y su movimiento es característica del barroco tardío de los países de los Habsburgo.

La iglesia está dedicada a Nuestra Señora de los Siete Dolores. Desde 1964 lleva el título de basílica menor; fue la primera iglesia de Eslovaquia que recibió ese rango, concedido por el papa Pablo VI.

En los edificios conventuales contiguos a la basílica viven hoy los salesianos. Sucedieron a los paulinos y atienden el santuario y la acogida de los peregrinos.

El espacio está pensado para grandes cantidades de peregrinos. Durante la peregrinación nacional se utiliza también el terreno en torno a la iglesia, porque el edificio no puede entonces acoger a tanta gente.

El conjunto se encuentra en Šaštín-Stráže, en la llanura del Záhorie, en el oeste de Eslovaquia, y se reconoce desde lejos por sus dos torres.

De hoofdbedevaart valt op 15 september, het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. In Slowakije is dat tevens een nationale feestdag, omdat de Zevensmartelijke Maagd sinds 1927 patrones van het land is.

Rond die datum duurt de nationale bedevaart enkele dagen; de plechtige hoogmis wordt op 15 september gevierd. Tienduizenden pelgrims uit Slowakije en uit de buurlanden nemen eraan deel.

Een tweede groot moment in het jaar is Pinksteren, het hoogfeest van de Heilige Geest, dat eveneens tienduizenden bezoekers naar Šaštín brengt. Daarnaast komen het hele jaar door afzonderlijke bedevaarten van bisdommen, parochies en groepen.

De devotie draait om het meelijden van Maria en om haar rol als toevlucht in nood. Dat motief gaat terug op het verhaal van 1564 en is in de twintigste eeuw verbonden geraakt met de nationale identiteit van de Slowaken.

Het pauselijk bezoek van Franciscus in 2021, op het feest zelf, bevestigde die betekenis nog eens. Ook paus Johannes Paulus II was hier in 1995 geweest.

Główna pielgrzymka przypada 15 września, w święto Matki Bożej Bolesnej. Na Słowacji jest to zarazem święto państwowe, ponieważ Matka Boża Siedmiobolesna jest od 1927 roku patronką kraju.

Wokół tej daty pielgrzymka narodowa trwa kilka dni; uroczystą sumę sprawuje się 15 września. Bierze w niej udział kilkadziesiąt tysięcy pielgrzymów ze Słowacji i z krajów sąsiednich.

Drugim wielkim momentem roku jest Zesłanie Ducha Świętego, które również przyprowadza do Šaštína dziesiątki tysięcy odwiedzających. Poza tym przez cały rok przybywają osobne pielgrzymki diecezji, parafii i grup.

Nabożeństwo obraca się wokół współcierpienia Maryi i wokół Jej roli jako ucieczki w potrzebie. Motyw ten sięga opowieści z 1564 roku, a w XX wieku związał się z narodową tożsamością Słowaków.

Papieska wizyta Franciszka w 2021 roku, w sam dzień święta, raz jeszcze potwierdziła to znaczenie. Także papież Jan Paweł II był tu w 1995 roku.

Die Hauptwallfahrt fällt auf den 15. September, das Fest der Schmerzhaften Muttergottes. In der Slowakei ist das zugleich ein nationaler Feiertag, weil die Jungfrau der Sieben Schmerzen seit 1927 Patronin des Landes ist.

Um dieses Datum dauert die nationale Wallfahrt mehrere Tage; das feierliche Hochamt wird am 15. September gefeiert. Zehntausende von Pilgern aus der Slowakei und den Nachbarländern nehmen daran teil.

Ein zweiter großer Augenblick des Jahres ist Pfingsten, das Hochfest des Heiligen Geistes, das ebenfalls Zehntausende von Besuchern nach Šaštín bringt. Daneben kommen das ganze Jahr über einzelne Wallfahrten von Diözesen, Pfarreien und Gruppen.

Die Frömmigkeit kreist um das Mitleiden Mariens und um ihre Rolle als Zuflucht in der Not. Dieses Motiv geht auf die Erzählung von 1564 zurück und ist im zwanzigsten Jahrhundert mit der nationalen Identität der Slowaken verbunden worden.

Der Papstbesuch von Franziskus im Jahr 2021, am Fest selbst, bestätigte diese Bedeutung noch einmal. Auch Papst Johannes Paul II. war 1995 hier gewesen.

Le grand pèlerinage a lieu le 15 septembre, fête de Notre-Dame des Douleurs. En Slovaquie, c'est aussi un jour férié national, la Vierge des Sept-Douleurs étant patronne du pays depuis 1927.

Autour de cette date, le pèlerinage national dure plusieurs jours ; la grand-messe solennelle se célèbre le 15 septembre. Des dizaines de milliers de pèlerins de Slovaquie et des pays voisins y prennent part.

Le second grand moment de l'année est la Pentecôte, solennité de l'Esprit Saint, qui attire elle aussi des dizaines de milliers de visiteurs à Šaštín. Tout au long de l'année viennent en outre des pèlerinages particuliers de diocèses, de paroisses et de groupes.

La dévotion tourne autour de la compassion de Marie et de son rôle de refuge dans la détresse. Ce motif remonte au récit de 1564 et s'est lié, au vingtième siècle, à l'identité nationale des Slovaques.

La visite du pape François en 2021, le jour même de la fête, a confirmé une fois de plus cette portée. Le pape Jean-Paul II était lui aussi venu ici en 1995.

Il pellegrinaggio principale cade il 15 settembre, festa di Nostra Signora dei Dolori. In Slovacchia è anche festa nazionale, perché dal 1927 la Vergine dei Sette Dolori è patrona del paese.

Attorno a quella data il pellegrinaggio nazionale dura alcuni giorni; la messa solenne si celebra il 15 settembre. Vi prendono parte decine di migliaia di pellegrini dalla Slovacchia e dai paesi vicini.

Un secondo grande momento dell'anno è la Pentecoste, solennità dello Spirito Santo, che porta anch'essa decine di migliaia di visitatori a Šaštín. Durante tutto l'anno arrivano inoltre singoli pellegrinaggi di diocesi, parrocchie e gruppi.

La devozione ruota attorno alla compassione di Maria e al suo ruolo di rifugio nella necessità. Quel motivo risale al racconto del 1564 e nel Novecento si è legato all'identità nazionale degli slovacchi.

La visita di papa Francesco nel 2021, proprio nel giorno della festa, ha confermato ancora una volta quel significato. Anche papa Giovanni Paolo II era stato qui nel 1995.

La peregrinación principal cae el 15 de septiembre, fiesta de Nuestra Señora de los Dolores. En Eslovaquia es además festivo nacional, porque la Virgen de los Siete Dolores es patrona del país desde 1927.

En torno a esa fecha la peregrinación nacional dura varios días; la misa solemne se celebra el 15 de septiembre. Participan en ella decenas de miles de peregrinos de Eslovaquia y de los países vecinos.

Un segundo gran momento del año es Pentecostés, la solemnidad del Espíritu Santo, que lleva igualmente a Šaštín a decenas de miles de visitantes. Además, a lo largo de todo el año llegan peregrinaciones sueltas de diócesis, parroquias y grupos.

La devoción gira en torno a la compasión de María y a su papel de refugio en la necesidad. Ese motivo se remonta al relato de 1564 y en el siglo XX quedó unido a la identidad nacional de los eslovacos.

La visita del papa Francisco en 2021, en la fiesta misma, volvió a confirmar ese significado. También el papa Juan Pablo II había estado aquí en 1995.