TurijnTurynTurinTurinTorinoTurín

De kathedraal werd tussen 1491 en 1498 opgetrokken naar ontwerp van Amedeo di Francesco da Settignano, bekend als Meo del Caprino. Zij verving drie kerken die hier stonden, gewijd aan de Heiland, aan Santa Maria di Dompno en aan Johannes de Doper. De losstaande klokkentoren ernaast dateert van 1470 en werd later door Filippo Juvarra gewijzigd.

De schriftelijke geschiedenis van de lijkwade begint in 1354, toen het doek werd getoond in Lirey in Frankrijk, in een kerk die de ridder Geoffroi de Charny had gesticht. De bisschop van Troyes verklaarde in 1389 dat het kunstmatig beschilderd was. In 1453 kwam het doek in handen van het huis Savoye.

Het werd naar Chambéry gebracht, waar het in 1532 bij een brand beschadigd raakte. In 1578 kwam het naar Turijn. Vanaf 1607 bouwden Amedeo di Castellamonte en Bernardino Quadri een kapel om het te bewaren; in 1666 nam Guarino Guarini, theatijn en wiskundige, het werk over.

Guarini gaf de kapel haar beroemde vorm en leidde de bouw tot zijn dood in 1683. In 1694 werd de lijkwade overgebracht naar een dubbel middenaltaar naar ontwerp van Antonio Bertola. Na de dood van koning Umberto II ging het doek in 1983 over naar de Heilige Stoel, die sindsdien de eigenaar is.

In 1988 onderzochten laboratoria in Oxford, Arizona en Zürich een stukje van het linnen met behulp van koolstofdatering. Zij kwamen met vijfennegentig procent zekerheid uit op de periode tussen 1260 en 1390; over de betekenis van die uitkomst wordt sindsdien gediscussieerd. In de nacht van 11 op 12 april 1997 verwoestte een brand de kapel van Guarini; na restauratie ging zij op 27 september 2018 weer open.

Katedrę wzniesiono w latach 1491-1498 według projektu Amedea di Francesco da Settignano, znanego jako Meo del Caprino. Zastąpiła trzy stojące tu wcześniej kościoły, poświęcone Zbawicielowi, Santa Maria di Dompno i świętemu Janowi Chrzcicielowi. Wolno stojąca dzwonnica obok pochodzi z 1470 roku, a później zmienił ją Filippo Juvarra.

Pisane dzieje całunu zaczynają się w 1354 roku, gdy płótno wystawiono w Lirey we Francji, w kościele ufundowanym przez rycerza Geoffroi de Charny. Biskup Troyes oświadczył w 1389 roku, że wizerunek jest namalowany ludzką ręką. W 1453 roku płótno przeszło w ręce dynastii sabaudzkiej.

Przewieziono je do Chambéry, gdzie w 1532 roku ucierpiało w pożarze. W 1578 roku trafiło do Turynu. Od 1607 roku Amedeo di Castellamonte i Bernardino Quadri wznosili kaplicę na jego przechowywanie; w 1666 roku prace przejął Guarino Guarini, teatyn i matematyk.

Guarini nadał kaplicy jej słynny kształt i kierował budową aż do swojej śmierci w 1683 roku. W 1694 roku całun przeniesiono na podwójny ołtarz pośrodku, zaprojektowany przez Antonia Bertolę. Po śmierci króla Umberta II płótno przeszło w 1983 roku na własność Stolicy Apostolskiej, która jest jego właścicielem do dziś.

W 1988 roku laboratoria w Oksfordzie, Arizonie i Zurychu zbadały fragment lnu metodą datowania radiowęglowego. Z dziewięćdziesięciopięcioprocentową pewnością wskazały okres między 1260 a 1390 rokiem; o znaczeniu tego wyniku dyskutuje się od tamtej pory. W nocy z 11 na 12 kwietnia 1997 roku pożar zniszczył kaplicę Guariniego; po konserwacji otwarto ją ponownie 27 września 2018 roku.

Die Kathedrale wurde zwischen 1491 und 1498 nach einem Entwurf von Amedeo di Francesco da Settignano errichtet, bekannt als Meo del Caprino. Sie ersetzte drei Kirchen, die hier standen und dem Erlöser, Santa Maria di Dompno und Johannes dem Täufer geweiht waren. Der freistehende Glockenturm daneben stammt von 1470 und wurde später von Filippo Juvarra verändert.

Die schriftliche Geschichte des Grabtuchs beginnt 1354, als das Tuch in Lirey in Frankreich gezeigt wurde, in einer Kirche, die der Ritter Geoffroi de Charny gestiftet hatte. Der Bischof von Troyes erklärte 1389, es sei von Künstlerhand gemalt. 1453 gelangte das Tuch in den Besitz des Hauses Savoyen.

Es wurde nach Chambéry gebracht, wo es 1532 bei einem Brand beschädigt wurde. 1578 kam es nach Turin. Ab 1607 errichteten Amedeo di Castellamonte und Bernardino Quadri eine Kapelle zu seiner Aufbewahrung; 1666 übernahm Guarino Guarini, Theatiner und Mathematiker, die Arbeit.

Guarini gab der Kapelle ihre berühmte Gestalt und leitete den Bau bis zu seinem Tod im Jahr 1683. 1694 wurde das Grabtuch auf einen doppelten Mittelaltar nach einem Entwurf von Antonio Bertola überführt. Nach dem Tod König Umbertos II. ging das Tuch 1983 an den Heiligen Stuhl über, der seither sein Eigentümer ist.

1988 untersuchten Laboratorien in Oxford, Arizona und Zürich ein Stückchen des Leinens mit Hilfe der Radiokarbondatierung. Sie kamen mit fünfundneunzig Prozent Sicherheit auf den Zeitraum zwischen 1260 und 1390; über die Bedeutung dieses Ergebnisses wird seither gestritten. In der Nacht vom 11. auf den 12. April 1997 zerstörte ein Brand die Kapelle Guarinis; nach der Restaurierung wurde sie am 27. September 2018 wieder eröffnet.

La cathédrale fut élevée entre 1491 et 1498 d'après les plans d'Amedeo di Francesco da Settignano, dit Meo del Caprino. Elle remplaça trois églises qui se dressaient ici, dédiées au Sauveur, à Santa Maria di Dompno et à saint Jean-Baptiste. Le campanile isolé voisin date de 1470 et fut modifié plus tard par Filippo Juvarra.

L'histoire écrite du linceul commence en 1354, lorsque l'étoffe fut exposée à Lirey, en France, dans une église fondée par le chevalier Geoffroi de Charny. L'évêque de Troyes déclara en 1389 qu'elle avait été artificiellement peinte. En 1453, le linceul passa aux mains de la maison de Savoie.

Il fut transporté à Chambéry, où un incendie l'endommagea en 1532. En 1578, il gagna Turin. À partir de 1607, Amedeo di Castellamonte et Bernardino Quadri élevèrent une chapelle pour l'abriter ; en 1666, Guarino Guarini, théatin et mathématicien, reprit le chantier.

Guarini donna à la chapelle sa forme célèbre et dirigea les travaux jusqu'à sa mort en 1683. En 1694, le linceul fut transféré sur un autel central à deux faces dessiné par Antonio Bertola. Après la mort du roi Humbert II, l'étoffe passa en 1983 au Saint-Siège, qui en est le propriétaire depuis lors.

En 1988, des laboratoires d'Oxford, d'Arizona et de Zurich examinèrent un fragment du lin par datation au carbone. Ils aboutirent, avec une certitude de quatre-vingt-quinze pour cent, à la période comprise entre 1260 et 1390 ; le sens de ce résultat est discuté depuis lors. Dans la nuit du 11 au 12 avril 1997, un incendie ravagea la chapelle de Guarini ; après restauration, elle rouvrit le 27 septembre 2018.

La cattedrale fu edificata tra il 1491 e il 1498 su progetto di Amedeo di Francesco da Settignano, detto Meo del Caprino. Sostituì tre chiese che sorgevano qui, dedicate al Salvatore, a Santa Maria di Dompno e a san Giovanni Battista. Il campanile isolato accanto risale al 1470 e fu poi modificato da Filippo Juvarra.

La storia documentata della Sindone comincia nel 1354, quando il telo fu esposto a Lirey, in Francia, in una chiesa fondata dal cavaliere Geoffroi de Charny. Nel 1389 il vescovo di Troyes dichiarò che era stato dipinto artificiosamente. Nel 1453 il telo passò a Casa Savoia.

Fu portato a Chambéry, dove nel 1532 subì i danni di un incendio. Nel 1578 giunse a Torino. Dal 1607 Amedeo di Castellamonte e Bernardino Quadri costruirono una cappella per custodirlo; nel 1666 il lavoro passò a Guarino Guarini, teatino e matematico.

Guarini diede alla cappella la sua celebre forma e ne diresse i lavori fino alla morte, nel 1683. Nel 1694 la Sindone fu trasferita su un doppio altare centrale disegnato da Antonio Bertola. Dopo la morte del re Umberto II, nel 1983 il telo passò alla Santa Sede, che da allora ne è proprietaria.

Nel 1988 i laboratori di Oxford, dell'Arizona e di Zurigo esaminarono un frammento del lino con la datazione al radiocarbonio. Con il novantacinque per cento di probabilità indicarono il periodo tra il 1260 e il 1390; sul significato di quel risultato si discute da allora. Nella notte tra l'11 e il 12 aprile 1997 un incendio devastò la cappella del Guarini; dopo il restauro essa ha riaperto il 27 settembre 2018.

La catedral se levantó entre 1491 y 1498 según el proyecto de Amedeo di Francesco da Settignano, conocido como Meo del Caprino. Sustituyó a tres iglesias que se alzaban aquí, dedicadas al Salvador, a Santa Maria di Dompno y a san Juan Bautista. El campanario exento contiguo data de 1470 y fue modificado más tarde por Filippo Juvarra.

La historia documentada de la sábana comienza en 1354, cuando el lienzo se mostró en Lirey, en Francia, en una iglesia fundada por el caballero Geoffroi de Charny. El obispo de Troyes declaró en 1389 que estaba pintado artificialmente. En 1453 el paño pasó a manos de la casa de Saboya.

Fue llevado a Chambéry, donde sufrió daños en un incendio en 1532. En 1578 llegó a Turín. A partir de 1607 Amedeo di Castellamonte y Bernardino Quadri construyeron una capilla para custodiarlo; en 1666 se hizo cargo de la obra Guarino Guarini, teatino y matemático.

Guarini dio a la capilla su célebre forma y dirigió las obras hasta su muerte en 1683. En 1694 la sábana fue trasladada a un doble altar central proyectado por Antonio Bertola. Tras la muerte del rey Humberto II, el lienzo pasó en 1983 a la Santa Sede, que es desde entonces su propietaria.

En 1988 los laboratorios de Oxford, Arizona y Zúrich analizaron un fragmento del lino mediante la datación por carbono. Con un noventa y cinco por ciento de certeza lo situaron en el periodo comprendido entre 1260 y 1390; desde entonces se discute el alcance de ese resultado. En la noche del 11 al 12 de abril de 1997 un incendio destruyó la capilla de Guarini; tras su restauración volvió a abrirse el 27 de septiembre de 2018.

Vereerd wordt de lijkwade: een linnen doek van 4,4 bij 1,1 meter, geweven in keperbinding met een visgraatmotief. Erop staan vaag de voor- en de achterzijde van een man met baard, ongeveer 1,70 tot 1,88 meter lang, met roodbruine vlekken op plaatsen die met kruisigingswonden overeenkomen.

De Kerk spreekt zich niet uit over de echtheid van het doek. Zij verklaart geen bijzondere bevoegdheid te hebben om daarover te oordelen en laat het onderzoek aan de wetenschap over. De lijkwade wordt vereerd als een beeltenis die aan het lijden en de dood van Christus herinnert.

Het doek is zelden te zien. Openbare tentoonstellingen vonden onder meer plaats in 2010, 2013 en 2015. De rest van de tijd ligt het opgeborgen in de schrijn achter in de linkerzijbeuk van de kathedraal, waar het sinds 1993 bewaard wordt, nadat het uit de kapel van Guarini was weggehaald.

Przedmiotem czci jest całun: lniane płótno o wymiarach 4,4 na 1,1 metra, tkane splotem skośnym w jodełkę. Widnieje na nim niewyraźny odcisk przedniej i tylnej strony ciała brodatego mężczyzny o wzroście około 1,70 do 1,88 metra, z czerwonobrunatnymi plamami w miejscach odpowiadających ranom ukrzyżowania.

Kościół nie wypowiada się o autentyczności płótna. Oświadcza, że nie ma szczególnych kompetencji, by o tym rozstrzygać, i pozostawia badania nauce. Całun otaczany jest czcią jako wizerunek przypominający o męce i śmierci Chrystusa.

Płótno rzadko bywa pokazywane. Publiczne wystawienia odbyły się między innymi w 2010, 2013 i 2015 roku. Przez resztę czasu spoczywa w relikwiarzu w głębi lewej nawy bocznej katedry, gdzie przechowywane jest od 1993 roku, po przeniesieniu z kaplicy Guariniego.

Verehrt wird das Grabtuch: ein Leinentuch von 4,4 mal 1,1 Metern, in Köperbindung mit Fischgrätmuster gewebt. Darauf zeichnen sich schemenhaft die Vorder- und die Rückseite eines bärtigen Mannes ab, etwa 1,70 bis 1,88 Meter groß, mit rotbraunen Flecken an Stellen, die Kreuzigungswunden entsprechen.

Die Kirche äußert sich nicht zur Echtheit des Tuches. Sie erklärt, keine besondere Zuständigkeit für ein Urteil darüber zu besitzen, und überlässt die Untersuchung der Wissenschaft. Das Grabtuch wird als ein Bildnis verehrt, das an das Leiden und den Tod Christi erinnert.

Das Tuch ist selten zu sehen. Öffentliche Ausstellungen fanden unter anderem 2010, 2013 und 2015 statt. Die übrige Zeit ruht es verwahrt in dem Schrein am Ende des linken Seitenschiffs der Kathedrale, wo es seit 1993 aufbewahrt wird, nachdem man es aus der Kapelle Guarinis entfernt hatte.

L'objet de la vénération est le linceul : une pièce de lin de 4,4 mètres sur 1,1, tissée en sergé à chevrons. On y distingue faiblement le devant et le dos d'un homme barbu, d'environ 1,70 à 1,88 mètre, avec des taches brun-rouge à des endroits correspondant aux blessures d'une crucifixion.

L'Église ne se prononce pas sur l'authenticité de l'étoffe. Elle déclare n'avoir aucune compétence particulière pour en juger et laisse la recherche à la science. Le linceul est vénéré comme une image qui rappelle la passion et la mort du Christ.

L'étoffe est rarement visible. Des ostensions publiques ont eu lieu notamment en 2010, en 2013 et en 2015. Le reste du temps, elle demeure rangée dans la châsse au fond du bas-côté gauche de la cathédrale, où elle est conservée depuis 1993, après avoir été retirée de la chapelle de Guarini.

Si venera la Sindone: un telo di lino di 4,4 per 1,1 metri, tessuto a spina di pesce in armatura a saia. Vi si scorgono debolmente il fronte e il retro di un uomo barbuto, alto circa da 1,70 a 1,88 metri, con macchie rossastre nei punti corrispondenti alle ferite della crocifissione.

La Chiesa non si pronuncia sull'autenticità del telo. Dichiara di non avere una competenza specifica per giudicarne e lascia la ricerca alla scienza. La Sindone è venerata come un'immagine che richiama la passione e la morte di Cristo.

Il telo si vede di rado. Ostensioni pubbliche si sono tenute tra l'altro nel 2010, nel 2013 e nel 2015. Per il resto del tempo resta riposto nella teca in fondo alla navata sinistra della cattedrale, dove è custodito dal 1993, dopo essere stato rimosso dalla cappella del Guarini.

Se venera la sábana santa: un lienzo de lino de 4,4 por 1,1 metros, tejido en sarga con motivo de espiga. En él se distinguen difusamente el anverso y el reverso de un hombre con barba, de entre 1,70 y 1,88 metros de estatura, con manchas de color pardo rojizo en lugares que coinciden con las heridas de la crucifixión.

La Iglesia no se pronuncia sobre la autenticidad del paño. Declara no tener una competencia particular para juzgar al respecto y deja la investigación en manos de la ciencia. La sábana se venera como una imagen que recuerda la pasión y la muerte de Cristo.

El lienzo se expone en contadas ocasiones. Hubo muestras públicas, entre otras, en 2010, 2013 y 2015. El resto del tiempo permanece guardado en la urna del fondo de la nave lateral izquierda de la catedral, donde se conserva desde 1993, tras haber sido retirado de la capilla de Guarini.

Van buiten is de Duomo een sobere renaissancekerk met een gevel van wit marmer, laag en breed tussen de hogere gebouwen van het oude Romeinse stadsdeel. Ernaast staat de losstaande klokkentoren van 1470, die later door Filippo Juvarra werd aangepast.

Binnen loopt u door een driebeukige kerk naar het einde van de linkerzijbeuk. Daar staat sinds 1993 de schrijn met de lijkwade, in een verzegelde houder die alleen bij tentoonstellingen wordt geopend. De kathedraal is tevens de zetel van de aartsbisschoppen van Turijn.

De Kapel van de Heilige Lijkwade sluit aan op het koor van de kathedraal en op het koninklijk paleis. Guarini bouwde in een cilindrisch lichaam drie grote, naar binnen hellende bogen. De koepel is opgezet als een toren-reliekhouder, met zes lagen bogen die elkaar telkens verspringend overlappen en samenkomen in een top met een duif.

Sinds 1694 stond de lijkwade in die kapel op een dubbel middenaltaar van Antonio Bertola. Na de brand van 11 op 12 april 1997 duurde de restauratie ruim twintig jaar; op 27 september 2018 ging de kapel weer open, nu als onderdeel van de Musei Reali.

In de kerk bevinden zich verder koninklijke graven uit het koninkrijk Piëmont-Sardinië en het grafmonument van Pier Giorgio Frassati, de jonge Turijnse leek die in 2025 heilig werd verklaard.

Het schip en de zijbeuken zijn eenvoudig van vorm; de bouwkundige rijkdom van het geheel zit vooral in de kapel achter het koor. Bij de brand van 1997 raakten tal van kunstwerken beschadigd, waaronder een paneelschilderij dat een vroegere tentoonstelling van de lijkwade in de kapel weergeeft, en het altaar van Bertola. Die stukken werden daarna gerestaureerd.

Z zewnątrz katedra jest powściągliwym kościołem renesansowym o fasadzie z białego marmuru, niską i szeroką pośród wyższych budynków dawnej rzymskiej części miasta. Obok stoi wolno stojąca dzwonnica z 1470 roku, przekształcona później przez Filippa Juvarrę.

Wewnątrz przejdą Państwo przez trójnawowy kościół do końca lewej nawy bocznej. Stoi tam od 1993 roku relikwiarz z całunem, w zaplombowanej gablocie otwieranej tylko na czas wystawień. Katedra jest zarazem siedzibą arcybiskupów Turynu.

Kaplica Świętego Całunu przylega do prezbiterium katedry i do pałacu królewskiego. Guarini wzniósł w cylindrycznym korpusie trzy wielkie łuki pochylone do wnętrza. Kopułę pomyślał jako wieżę-relikwiarz, z sześcioma warstwami łuków, które zachodzą na siebie z przesunięciem i zbiegają się w zwieńczeniu z gołębicą.

Od 1694 roku całun spoczywał w tej kaplicy na podwójnym ołtarzu pośrodku, dziele Antonia Bertoli. Po pożarze z nocy 11 na 12 kwietnia 1997 roku konserwacja trwała ponad dwadzieścia lat; 27 września 2018 roku kaplicę otwarto na nowo, tym razem jako część zespołu Musei Reali.

W kościele znajdują się ponadto groby królewskie z czasów Królestwa Sardynii i Piemontu oraz nagrobek Pier Giorgia Frassatiego, młodego turyńskiego świeckiego, kanonizowanego w 2025 roku.

Nawa główna i nawy boczne mają proste formy; architektoniczne bogactwo całości kryje się przede wszystkim w kaplicy za prezbiterium. W pożarze z 1997 roku ucierpiały liczne dzieła sztuki, wśród nich obraz tablicowy przedstawiający dawne wystawienie całunu w kaplicy oraz ołtarz Bertoli. Dzieła te zostały następnie odrestaurowane.

Von außen ist der Dom eine schlichte Renaissancekirche mit einer Fassade aus weißem Marmor, niedrig und breit zwischen den höheren Gebäuden des alten römischen Stadtteils. Daneben steht der freistehende Glockenturm von 1470, den später Filippo Juvarra umgestaltete.

Im Inneren gehen Sie durch eine dreischiffige Kirche bis ans Ende des linken Seitenschiffs. Dort steht seit 1993 der Schrein mit dem Grabtuch, in einem versiegelten Behälter, der nur zu Ausstellungen geöffnet wird. Die Kathedrale ist zugleich der Sitz der Erzbischöfe von Turin.

Die Kapelle des Heiligen Grabtuchs schließt an den Chor der Kathedrale und an den Königspalast an. Guarini setzte in einen zylindrischen Baukörper drei große, nach innen geneigte Bögen. Die Kuppel ist als Turmreliquiar angelegt, mit sechs Lagen von Bögen, die einander jeweils versetzt überlagern und in einer Spitze mit einer Taube zusammenlaufen.

Seit 1694 stand das Grabtuch in dieser Kapelle auf einem doppelten Mittelaltar von Antonio Bertola. Nach dem Brand in der Nacht vom 11. auf den 12. April 1997 dauerte die Restaurierung gut zwanzig Jahre; am 27. September 2018 wurde die Kapelle wieder eröffnet, nun als Teil der Musei Reali.

In der Kirche befinden sich außerdem königliche Gräber aus dem Königreich Sardinien-Piemont und das Grabmal des Pier Giorgio Frassati, des jungen Turiner Laien, der 2025 heiliggesprochen wurde.

Das Schiff und die Seitenschiffe sind von einfacher Gestalt; der bauliche Reichtum des Ganzen liegt vor allem in der Kapelle hinter dem Chor. Beim Brand von 1997 wurden zahlreiche Kunstwerke beschädigt, darunter ein Tafelbild, das eine frühere Ausstellung des Grabtuchs in der Kapelle zeigt, und der Altar Bertolas. Diese Stücke wurden danach restauriert.

De l'extérieur, le Duomo est une sobre église Renaissance à la façade de marbre blanc, basse et large entre les bâtiments plus élevés de l'ancien quartier romain. À côté se dresse le campanile isolé de 1470, adapté plus tard par Filippo Juvarra.

À l'intérieur, vous traversez une église à trois nefs jusqu'au fond du bas-côté gauche. Là se trouve depuis 1993 la châsse du linceul, dans un réceptacle scellé qui ne s'ouvre qu'à l'occasion des ostensions. La cathédrale est aussi le siège des archevêques de Turin.

La chapelle du Saint-Suaire s'ouvre à la fois sur le chœur de la cathédrale et sur le palais royal. Dans un volume cylindrique, Guarini éleva trois grands arcs inclinés vers l'intérieur. La coupole est conçue comme un reliquaire en forme de tour, avec six registres d'arcs qui se recouvrent en se décalant et se rejoignent au sommet autour d'une colombe.

Depuis 1694, le linceul reposait dans cette chapelle sur un autel central à deux faces d'Antonio Bertola. Après l'incendie du 11 au 12 avril 1997, la restauration dura plus de vingt ans ; le 27 septembre 2018, la chapelle rouvrit, désormais intégrée aux Musei Reali.

L'église abrite en outre des tombeaux royaux du royaume de Piémont-Sardaigne et le monument funéraire de Pier Giorgio Frassati, le jeune laïc turinois canonisé en 2025.

La nef et les bas-côtés sont de forme simple ; la richesse architecturale de l'ensemble tient surtout à la chapelle située derrière le chœur. L'incendie de 1997 endommagea nombre d'œuvres d'art, dont un tableau sur bois représentant une ostension ancienne du linceul dans la chapelle, ainsi que l'autel de Bertola. Ces pièces ont été restaurées depuis.

All'esterno il Duomo è una sobria chiesa rinascimentale con facciata in marmo bianco, bassa e larga tra gli edifici più alti dell'antico quartiere romano. Accanto si erge il campanile isolato del 1470, poi adattato da Filippo Juvarra.

All'interno si attraversa una chiesa a tre navate fino in fondo alla navata sinistra. Lì si trova dal 1993 la teca con la Sindone, in un contenitore sigillato che viene aperto soltanto per le ostensioni. La cattedrale è anche la sede degli arcivescovi di Torino.

La Cappella della Sacra Sindone si innesta sul coro della cattedrale e sul palazzo reale. Guarini costruì in un corpo cilindrico tre grandi archi inclinati verso l'interno. La cupola è concepita come un reliquiario a torre, con sei ordini di archi che si sovrappongono sfalsati fino a convergere in una sommità con una colomba.

Dal 1694 la Sindone era collocata in quella cappella su un doppio altare centrale di Antonio Bertola. Dopo l'incendio tra l'11 e il 12 aprile 1997 il restauro durò oltre vent'anni; il 27 settembre 2018 la cappella ha riaperto, ora come parte dei Musei Reali.

Nella chiesa si trovano inoltre sepolture reali del regno di Piemonte-Sardegna e il monumento funebre di Pier Giorgio Frassati, il giovane laico torinese canonizzato nel 2025.

La navata centrale e le laterali sono semplici nelle forme; la ricchezza architettonica dell'insieme sta soprattutto nella cappella dietro il coro. Nell'incendio del 1997 furono danneggiate numerose opere d'arte, tra cui un dipinto su tavola che raffigura una precedente ostensione della Sindone nella cappella, e l'altare del Bertola. Quei pezzi furono poi restaurati.

Por fuera, la catedral es una sobria iglesia renacentista con fachada de mármol blanco, baja y ancha entre los edificios más altos del antiguo barrio romano. A su lado se alza el campanario exento de 1470, adaptado más tarde por Filippo Juvarra.

En el interior se recorre una iglesia de tres naves hasta el fondo de la nave lateral izquierda. Allí se encuentra desde 1993 la urna con la sábana santa, en un contenedor sellado que solo se abre con motivo de las exposiciones. La catedral es además la sede de los arzobispos de Turín.

La Capilla de la Sábana Santa comunica con el coro de la catedral y con el palacio real. Guarini levantó, dentro de un cuerpo cilíndrico, tres grandes arcos inclinados hacia el interior. La cúpula está concebida como un relicario en forma de torre, con seis niveles de arcos que se superponen desplazándose unos respecto a otros y convergen en un remate con una paloma.

Desde 1694 la sábana se guardó en esa capilla sobre un doble altar central de Antonio Bertola. Tras el incendio de la noche del 11 al 12 de abril de 1997, la restauración duró más de veinte años; el 27 de septiembre de 2018 la capilla volvió a abrir, ahora como parte de los Musei Reali.

La iglesia alberga además sepulcros reales del reino de Piamonte-Cerdeña y el monumento funerario de Pier Giorgio Frassati, el joven laico turinés canonizado en 2025.

La nave central y las laterales son de formas sencillas; la riqueza arquitectónica del conjunto reside sobre todo en la capilla situada detrás del coro. En el incendio de 1997 resultaron dañadas numerosas obras de arte, entre ellas una pintura sobre tabla que representa una antigua ostensión de la sábana en la capilla, y el altar de Bertola. Esas piezas fueron restauradas después.

De kathedraal is gewijd aan Johannes de Doper. Zijn geboortefeest valt op 24 juni en wordt in de Romeinse ritus sinds 1970 als hoogfeest gevierd; het gaat zelfs voor op de gewone zondagen van het jaar.

De verering van de lijkwade kent geen vaste jaarlijkse feestdag. Zij richt zich op de ostensies, de zeldzame openbare tentoonstellingen van het doek, die telkens afzonderlijk worden toegestaan. In 2010, 2013 en 2015 vonden zulke tentoonstellingen plaats.

De Kerk laat de vraag naar de ouderdom van het doek uitdrukkelijk open. Zij nodigt gelovigen uit het te beschouwen als een beeld dat aan het lijden en de dood van Christus herinnert, en laat het natuurwetenschappelijk onderzoek aan deskundigen over. Dat standpunt bleef ook na de koolstofdatering van 1988 ongewijzigd.

Naast de lijkwade trekt het graf van Pier Giorgio Frassati bezoekers naar de kathedraal; hij werd in 2025 heilig verklaard.

De lijkwade is sinds 1983 eigendom van de Heilige Stoel, die over elke tentoonstelling beslist. Koning Umberto II liet het doek bij zijn dood in dat jaar aan de paus na, na ruim vijf eeuwen bezit door het huis Savoye.

Katedra jest poświęcona świętemu Janowi Chrzcicielowi. Święto jego narodzenia przypada 24 czerwca i w rycie rzymskim obchodzone jest od 1970 roku jako uroczystość; ma nawet pierwszeństwo przed zwykłymi niedzielami roku.

Kult całunu nie ma stałego dorocznego święta. Skupia się wokół ostensji, rzadkich publicznych wystawień płótna, na które za każdym razem udziela się osobnej zgody. Takie wystawienia odbyły się w 2010, 2013 i 2015 roku.

Kościół pozostawia pytanie o wiek płótna wyraźnie otwarte. Zachęca wiernych, by patrzyli na nie jak na obraz przypominający o męce i śmierci Chrystusa, a badania przyrodnicze pozostawia specjalistom. Stanowisko to nie zmieniło się również po datowaniu radiowęglowym z 1988 roku.

Obok całunu do katedry przyciąga zwiedzających grób Pier Giorgia Frassatiego, kanonizowanego w 2025 roku.

Od 1983 roku całun jest własnością Stolicy Apostolskiej, która decyduje o każdym wystawieniu. Król Umberto II zapisał płótno papieżowi, umierając w tym właśnie roku, po ponad pięciu wiekach posiadania przez dynastię sabaudzką.

Die Kathedrale ist Johannes dem Täufer geweiht. Sein Geburtsfest fällt auf den 24. Juni und wird im römischen Ritus seit 1970 als Hochfest begangen; es geht sogar den gewöhnlichen Sonntagen im Jahreskreis vor.

Die Verehrung des Grabtuchs kennt keinen festen jährlichen Feiertag. Sie richtet sich auf die Ostensionen, die seltenen öffentlichen Ausstellungen des Tuches, die jedes Mal eigens genehmigt werden. In den Jahren 2010, 2013 und 2015 fanden solche Ausstellungen statt.

Die Kirche lässt die Frage nach dem Alter des Tuches ausdrücklich offen. Sie lädt die Gläubigen ein, es als ein Bild zu betrachten, das an das Leiden und den Tod Christi erinnert, und überlässt die naturwissenschaftliche Untersuchung den Fachleuten. An dieser Haltung änderte auch die Radiokarbondatierung von 1988 nichts.

Neben dem Grabtuch zieht das Grab des Pier Giorgio Frassati Besucher in die Kathedrale; er wurde 2025 heiliggesprochen.

Das Grabtuch ist seit 1983 Eigentum des Heiligen Stuhls, der über jede Ausstellung entscheidet. König Umberto II. vermachte das Tuch bei seinem Tod in jenem Jahr dem Papst, nach gut fünf Jahrhunderten im Besitz des Hauses Savoyen.

La cathédrale est dédiée à saint Jean-Baptiste. La fête de sa nativité tombe le 24 juin et se célèbre dans le rite romain comme une solennité depuis 1970 ; elle l'emporte même sur les dimanches ordinaires de l'année.

La vénération du linceul ne connaît pas de fête annuelle fixe. Elle s'attache aux ostensions, ces rares expositions publiques de l'étoffe, autorisées chaque fois séparément. De telles ostensions eurent lieu en 2010, en 2013 et en 2015.

L'Église laisse expressément ouverte la question de l'ancienneté de l'étoffe. Elle invite les fidèles à la regarder comme une image qui rappelle la passion et la mort du Christ, et laisse la recherche scientifique aux spécialistes. Cette position n'a pas changé après la datation au carbone de 1988.

Outre le linceul, le tombeau de Pier Giorgio Frassati attire des visiteurs à la cathédrale ; il fut canonisé en 2025.

Le linceul appartient depuis 1983 au Saint-Siège, qui décide de chaque ostension. Le roi Humbert II le légua au pape à sa mort, cette année-là, après plus de cinq siècles de possession par la maison de Savoie.

La cattedrale è dedicata a san Giovanni Battista. La festa della sua natività cade il 24 giugno e nel rito romano si celebra dal 1970 come solennità; ha la precedenza perfino sulle domeniche del tempo ordinario.

La venerazione della Sindone non ha una festa annuale fissa. Si concentra sulle ostensioni, le rare esposizioni pubbliche del telo, autorizzate di volta in volta. Nel 2010, nel 2013 e nel 2015 si sono tenute esposizioni di questo genere.

La Chiesa lascia espressamente aperta la questione dell'età del telo. Invita i fedeli a considerarlo un'immagine che richiama la passione e la morte di Cristo e affida agli specialisti la ricerca scientifica. Quella posizione è rimasta invariata anche dopo la datazione al radiocarbonio del 1988.

Accanto alla Sindone attira visitatori in cattedrale la tomba di Pier Giorgio Frassati, canonizzato nel 2025.

Dal 1983 la Sindone è proprietà della Santa Sede, che decide di ogni ostensione. Il re Umberto II la lasciò in eredità al papa alla propria morte, in quell'anno, dopo più di cinque secoli di possesso da parte di Casa Savoia.

La catedral está dedicada a san Juan Bautista. La fiesta de su nacimiento se celebra el 24 de junio y en el rito romano tiene desde 1970 rango de solemnidad; llega incluso a anteponerse a los domingos ordinarios del año.

La veneración de la sábana santa no tiene una fiesta anual fija. Se concentra en las ostensiones, las escasas exposiciones públicas del lienzo, autorizadas cada vez por separado. En 2010, 2013 y 2015 se celebraron muestras de este tipo.

La Iglesia deja expresamente abierta la cuestión de la antigüedad del paño. Invita a los fieles a contemplarlo como una imagen que recuerda la pasión y la muerte de Cristo, y deja la investigación científica en manos de los expertos. Esa postura no varió tampoco después de la datación por carbono de 1988.

Junto a la sábana santa, la tumba de Pier Giorgio Frassati atrae visitantes a la catedral; fue canonizado en 2025.

La sábana pertenece desde 1983 a la Santa Sede, que decide sobre cada exposición. El rey Humberto II la legó al papa a su muerte, ese mismo año, tras más de cinco siglos en poder de la casa de Saboya.