VadstenaVadstenaVadstenaVadstenaVadstenaVadstena

Birgitta werd omstreeks 1303 in Uppland geboren, in een adellijke familie met banden met het koningshuis. Op dertienjarige leeftijd trouwde zij met Ulf Gudmarsson, een edelman uit Östergötland. Van hun acht kinderen werden er zes volwassen; een van hen was Catharina, de latere heilige van Vadstena.

Na de dood van haar man in 1344 trad Birgitta toe tot de derde orde van Sint-Franciscus en wijdde zij zich aan gebed en liefdewerk. Van jongs af had zij visioenen, vooral van het lijden van Christus. Daaruit groeide het plan voor een eigen orde.

In 1346 kwam de stichting in Vadstena tot stand. Koning Magnus Eriksson en koningin Blanca van Namen, bij wie Birgitta hofmeesteres was geweest, schonken tien hoeven, waaronder die van Vadstena. De orde werd opgezet als dubbelklooster, met gescheiden verblijven voor mannen en vrouwen onder één leiding.

Birgitta vertrok in 1350 naar Rome om pauselijke goedkeuring voor haar orde te verkrijgen. Zij bleef er tot haar dood op 23 juli 1373 en ijverde er voor kerkelijke hervorming. Paus Urbanus V bevestigde de orde in 1370; de heiligverklaring van Birgitta volgde in 1391.

Haar stoffelijk overschot werd naar Vadstena overgebracht; de bronnen noemen 1374 en 1394. Haar dochter Catharina werd de eerste abdis. Vanaf 1369 verrees de kloosterkerk, die op 16 februari 1430 werd gewijd. Vadstena groeide uit tot moederhuis van birgittijnse kloosters in Noord- en Oost-Europa.

In 1527 begon de Zweedse Reformatie. Het klooster behield aanvankelijk een bijzondere positie en mocht nog novicen aannemen, maar hertog Karel, de latere Karel IX, hief het in 1595 op; de laatste elf zusters vertrokken met hun abdis. Vanaf 1935 kwam het herstel op gang, op initiatief van Elisabeth Hesselblad.

Brygida urodziła się około 1303 roku w Upplandii, w rodzinie szlacheckiej spokrewnionej z domem królewskim. Mając trzynaście lat, poślubiła Ulfa Gudmarssona, szlachcica z Östergötland. Z ich ośmiorga dzieci sześcioro dożyło wieku dorosłego; jednym z nich była Katarzyna, późniejsza święta z Vadsteny.

Po śmierci męża w 1344 roku Brygida wstąpiła do trzeciego zakonu świętego Franciszka i oddała się modlitwie oraz dziełom miłosierdzia. Od młodości miewała widzenia, zwłaszcza męki Chrystusa. Z nich wyrósł zamysł własnego zakonu.

W 1346 roku doszła do skutku fundacja w Vadstenie. Król Magnus Eriksson i królowa Blanka z Namur, u której Brygida była ochmistrzynią dworu, ofiarowali dziesięć majątków, wśród nich Vadstenę. Zakon pomyślano jako klasztor podwójny, z osobnymi domami dla mężczyzn i kobiet pod jednym zwierzchnictwem.

W 1350 roku Brygida wyruszyła do Rzymu, by uzyskać papieskie zatwierdzenie dla swojego zakonu. Pozostała tam aż do śmierci 23 lipca 1373 roku i zabiegała o reformę Kościoła. Papież Urban V potwierdził zakon w 1370 roku; kanonizacja Brygidy nastąpiła w 1391 roku.

Jej szczątki przeniesiono do Vadsteny; źródła podają rok 1374 i rok 1394. Jej córka Katarzyna została pierwszą ksienią. Od 1369 roku wznoszono kościół klasztorny, który konsekrowano 16 lutego 1430 roku. Vadstena wyrosła na dom macierzysty klasztorów brygidkowych w północnej i wschodniej Europie.

W 1527 roku zaczęła się reformacja szwedzka. Klasztor zachował początkowo szczególną pozycję i mógł jeszcze przyjmować nowicjuszki, lecz książę Karol, późniejszy Karol IX, skasował go w 1595 roku; ostatnich jedenaście sióstr odeszło wraz z ksienią. Odrodzenie ruszyło od 1935 roku, z inicjatywy Elisabeth Hesselblad.

Birgitta wurde um 1303 in Uppland geboren, in einer adligen Familie mit Verbindungen zum Königshaus. Mit dreizehn Jahren heiratete sie Ulf Gudmarsson, einen Edelmann aus Östergötland. Von ihren acht Kindern wurden sechs erwachsen; eines von ihnen war Katharina, die spätere Heilige von Vadstena.

Nach dem Tod ihres Mannes 1344 trat Birgitta dem Dritten Orden des heiligen Franziskus bei und widmete sich dem Gebet und den Werken der Barmherzigkeit. Von Jugend an hatte sie Visionen, vor allem vom Leiden Christi. Daraus erwuchs der Plan für einen eigenen Orden.

1346 kam die Gründung in Vadstena zustande. König Magnus Eriksson und Königin Blanka von Namur, bei der Birgitta Hofmeisterin gewesen war, schenkten zehn Höfe, darunter den von Vadstena. Der Orden wurde als Doppelkloster angelegt, mit getrennten Wohnbereichen für Männer und Frauen unter einer Leitung.

Birgitta brach 1350 nach Rom auf, um die päpstliche Bestätigung für ihren Orden zu erlangen. Sie blieb dort bis zu ihrem Tod am 23. Juli 1373 und setzte sich für eine Reform der Kirche ein. Papst Urban V. bestätigte den Orden 1370; die Heiligsprechung Birgittas folgte 1391.

Ihre sterblichen Überreste wurden nach Vadstena überführt; die Quellen nennen 1374 und 1394. Ihre Tochter Katharina wurde die erste Äbtissin. Ab 1369 entstand die Klosterkirche, die am 16. Februar 1430 geweiht wurde. Vadstena wuchs zum Mutterhaus der Birgittenklöster in Nord- und Osteuropa heran.

1527 begann die schwedische Reformation. Das Kloster behielt zunächst eine Sonderstellung und durfte noch Novizinnen aufnehmen, doch Herzog Karl, der spätere Karl IX., hob es 1595 auf; die letzten elf Schwestern zogen mit ihrer Äbtissin fort. Ab 1935 kam die Wiederherstellung in Gang, auf Betreiben von Elisabeth Hesselblad.

Brigitte naquit vers 1303 en Uppland, dans une famille noble liée à la maison royale. À treize ans, elle épousa Ulf Gudmarsson, un gentilhomme d'Östergötland. Sur leurs huit enfants, six atteignirent l'âge adulte ; l'une d'eux était Catherine, la future sainte de Vadstena.

Après la mort de son mari en 1344, Brigitte entra dans le tiers-ordre de Saint-François et se consacra à la prière et aux œuvres de charité. Depuis son plus jeune âge, elle avait des visions, surtout de la Passion du Christ. De là naquit le projet d'un ordre propre.

La fondation de Vadstena se fit en 1346. Le roi Magnus Eriksson et la reine Blanche de Namur, dont Brigitte avait été la gouvernante à la cour, firent don de dix domaines, dont celui de Vadstena. L'ordre fut conçu comme un monastère double, avec des quartiers séparés pour les hommes et pour les femmes sous une même autorité.

Brigitte partit en 1350 pour Rome afin d'obtenir l'approbation pontificale de son ordre. Elle y demeura jusqu'à sa mort, le 23 juillet 1373, et s'y employa à la réforme de l'Église. Le pape Urbain V confirma l'ordre en 1370 ; la canonisation de Brigitte suivit en 1391.

Sa dépouille fut transférée à Vadstena ; les sources citent 1374 et 1394. Sa fille Catherine en devint la première abbesse. À partir de 1369 s'éleva l'église abbatiale, consacrée le 16 février 1430. Vadstena devint la maison mère des monastères brigittins d'Europe du Nord et de l'Est.

La Réforme suédoise commença en 1527. Le monastère conserva d'abord une position particulière et put encore recevoir des novices, mais le duc Charles, futur Charles IX, le supprima en 1595 ; les onze dernières sœurs partirent avec leur abbesse. À partir de 1935, la restauration s'engagea, à l'initiative d'Elisabeth Hesselblad.

Brigida nacque intorno al 1303 nell'Uppland, in una famiglia nobile legata alla casa regnante. A tredici anni sposò Ulf Gudmarsson, un nobile dell'Östergötland. Dei loro otto figli sei raggiunsero l'età adulta; una di loro era Caterina, la futura santa di Vadstena.

Dopo la morte del marito nel 1344 Brigida entrò nel terz'ordine di San Francesco e si dedicò alla preghiera e alle opere di carità. Fin da giovane ebbe visioni, soprattutto della passione di Cristo. Da esse nacque il progetto di un ordine proprio.

Nel 1346 si realizzò la fondazione di Vadstena. Il re Magnus Eriksson e la regina Bianca di Namur, presso la quale Brigida era stata dama di corte, donarono dieci poderi, tra cui quello di Vadstena. L'ordine fu concepito come monastero doppio, con alloggi separati per uomini e donne sotto un'unica guida.

Nel 1350 Brigida partì per Roma per ottenere l'approvazione pontificia del suo ordine. Vi rimase fino alla morte, il 23 luglio 1373, adoperandosi per la riforma della Chiesa. Papa Urbano V confermò l'ordine nel 1370; la canonizzazione di Brigida seguì nel 1391.

Le sue spoglie furono trasferite a Vadstena; le fonti indicano il 1374 e il 1394. La figlia Caterina ne divenne la prima badessa. Dal 1369 sorse la chiesa abbaziale, consacrata il 16 febbraio 1430. Vadstena divenne la casa madre dei monasteri brigidini dell'Europa settentrionale e orientale.

Nel 1527 cominciò la Riforma svedese. Il monastero mantenne all'inizio una posizione particolare e poté ancora accogliere novizie, ma il duca Carlo, il futuro Carlo IX, lo soppresse nel 1595; le ultime undici suore se ne andarono con la loro badessa. Dal 1935 prese avvio la rinascita, per iniziativa di Elisabeth Hesselblad.

Brígida nació hacia 1303 en Uppland, en una familia noble emparentada con la casa real. A los trece años se casó con Ulf Gudmarsson, un noble de Östergötland. De sus ocho hijos, seis llegaron a la edad adulta; una de ellos fue Catalina, la futura santa de Vadstena.

Tras la muerte de su marido en 1344, Brígida ingresó en la tercera orden de San Francisco y se consagró a la oración y a las obras de caridad. Desde muy joven tuvo visiones, sobre todo de la pasión de Cristo. De ahí nació el proyecto de una orden propia.

En 1346 se llevó a cabo la fundación en Vadstena. El rey Magnus Eriksson y la reina Blanca de Namur, de quien Brígida había sido camarera mayor, donaron diez heredades, entre ellas la de Vadstena. La orden se concibió como monasterio doble, con dependencias separadas para hombres y mujeres bajo una única autoridad.

Brígida partió en 1350 hacia Roma para obtener la aprobación pontificia de su orden. Allí permaneció hasta su muerte, el 23 de julio de 1373, y trabajó por la reforma de la Iglesia. El papa Urbano V confirmó la orden en 1370; la canonización de Brígida llegó en 1391.

Sus restos fueron trasladados a Vadstena; las fuentes mencionan 1374 y 1394. Su hija Catalina fue la primera abadesa. A partir de 1369 se levantó la iglesia del monasterio, consagrada el 16 de febrero de 1430. Vadstena se convirtió en casa madre de los monasterios brigidinos del norte y del este de Europa.

En 1527 comenzó la Reforma sueca. El monasterio conservó al principio una posición particular y aún pudo admitir novicias, pero el duque Carlos, el futuro Carlos IX, lo suprimió en 1595; las once últimas hermanas partieron con su abadesa. A partir de 1935 se puso en marcha su recuperación, por iniciativa de Elisabeth Hesselblad.

Vereerd worden de relieken van de heilige Birgitta van Zweden en die van haar dochter, de heilige Catharina van Vadstena. Beide worden in de kloosterkerk bewaard; de resten van Birgitta liggen in een roodgekleurde reliekkist.

Birgitta stierf op 23 juli 1373 in Rome en werd in 1391 heilig verklaard. Zij geldt als de bekendste heilige van Zweden en behoort tot de zes patroonheiligen van Europa.

Haar visioenen, vooral die van het lijden van Christus en die van de geboorte van Jezus, hebben de christelijke kunst eeuwenlang beïnvloed. Zij liggen ook ten grondslag aan de regel die zij haar orde gaf: dubbelkloosters van mannen en vrouwen, armoede, en toch uitgebreide bibliotheken, wat voor een middeleeuwse orde ongewoon was.

De gemeenschap telde volgens de regel ongeveer vijfentwintig broeders en zestig zusters. De kerk is vandaag een bedevaartplaats voor zowel katholieken als lutheranen.

Czczone są relikwie świętej Brygidy Szwedzkiej oraz jej córki, świętej Katarzyny z Vadsteny. Jedne i drugie przechowuje się w kościele klasztornym; szczątki Brygidy spoczywają w czerwonym relikwiarzu.

Brygida zmarła 23 lipca 1373 roku w Rzymie, a kanonizowano ją w 1391 roku. Uchodzi za najbardziej znaną świętą Szwecji i należy do sześciorga patronów Europy.

Jej widzenia, zwłaszcza te o męce Chrystusa i o narodzeniu Jezusa, przez stulecia wpływały na sztukę chrześcijańską. Leżą one także u podstaw reguły, którą nadała swojemu zakonowi: klasztory podwójne mężczyzn i kobiet, ubóstwo, a mimo to obszerne biblioteki, co dla zakonu średniowiecznego było niezwykłe.

Wspólnota liczyła zgodnie z regułą około dwudziestu pięciu braci i sześćdziesięciu sióstr. Kościół jest dziś miejscem pielgrzymek zarówno katolików, jak i luteranów.

Verehrt werden die Reliquien der heiligen Birgitta von Schweden und die ihrer Tochter, der heiligen Katharina von Vadstena. Beide werden in der Klosterkirche bewahrt; die Überreste Birgittas liegen in einem rot gefassten Reliquienschrein.

Birgitta starb am 23. Juli 1373 in Rom und wurde 1391 heiliggesprochen. Sie gilt als die bekannteste Heilige Schwedens und gehört zu den sechs Schutzpatronen Europas.

Ihre Visionen, vor allem die vom Leiden Christi und die von der Geburt Jesu, haben die christliche Kunst über Jahrhunderte geprägt. Sie liegen auch der Regel zugrunde, die sie ihrem Orden gab: Doppelklöster von Männern und Frauen, Armut und dennoch umfangreiche Bibliotheken, was für einen mittelalterlichen Orden ungewöhnlich war.

Die Gemeinschaft zählte nach der Regel etwa fünfundzwanzig Brüder und sechzig Schwestern. Die Kirche ist heute ein Wallfahrtsort für Katholiken wie für Lutheraner.

On vénère les reliques de sainte Brigitte de Suède et celles de sa fille, sainte Catherine de Vadstena. Toutes deux sont conservées dans l'église abbatiale ; les restes de Brigitte reposent dans une châsse de couleur rouge.

Brigitte mourut le 23 juillet 1373 à Rome et fut canonisée en 1391. Elle passe pour la sainte la plus connue de Suède et compte parmi les six saints patrons de l'Europe.

Ses visions, en particulier celle de la Passion du Christ et celle de la naissance de Jésus, ont marqué l'art chrétien pendant des siècles. Elles fondent aussi la règle qu'elle donna à son ordre : des monastères doubles d'hommes et de femmes, la pauvreté, et malgré cela de vastes bibliothèques, chose inhabituelle pour un ordre médiéval.

La communauté comptait selon la règle environ vingt-cinq frères et soixante sœurs. L'église est aujourd'hui un lieu de pèlerinage aussi bien pour les catholiques que pour les luthériens.

Si venerano le reliquie di santa Brigida di Svezia e quelle di sua figlia, santa Caterina di Vadstena. Entrambe si conservano nella chiesa abbaziale; i resti di Brigida riposano in un'urna reliquiario di colore rosso.

Brigida morì il 23 luglio 1373 a Roma e fu canonizzata nel 1391. È considerata la santa più nota della Svezia e appartiene ai sei patroni d'Europa.

Le sue visioni, soprattutto quelle della passione di Cristo e quella della nascita di Gesù, hanno influenzato per secoli l'arte cristiana. Sono anche alla base della regola che diede al suo ordine: monasteri doppi di uomini e donne, povertà e, nonostante questo, biblioteche ampie, cosa insolita per un ordine medievale.

Secondo la regola la comunità contava circa venticinque frati e sessanta suore. La chiesa è oggi meta di pellegrinaggio tanto per i cattolici quanto per i luterani.

Se veneran las reliquias de santa Brígida de Suecia y las de su hija, santa Catalina de Vadstena. Ambas se conservan en la iglesia del monasterio; los restos de Brígida reposan en una arqueta relicario de color rojo.

Brígida murió el 23 de julio de 1373 en Roma y fue canonizada en 1391. Está considerada la santa más conocida de Suecia y figura entre los seis patronos de Europa.

Sus visiones, sobre todo las de la pasión de Cristo y las del nacimiento de Jesús, influyeron durante siglos en el arte cristiano. Están asimismo en la base de la regla que dio a su orden: monasterios dobles de hombres y mujeres, pobreza y, pese a ello, bibliotecas copiosas, algo insólito en una orden medieval.

La comunidad contaba, según la regla, con unos veinticinco hermanos y sesenta hermanas. La iglesia es hoy lugar de peregrinación tanto para católicos como para luteranos.

De kloosterkerk staat aan de oever van het Vättermeer. Zij heet in het Zweeds Blåkyrkan, de Blauwe Kerk, naar de blauwgrijze kalksteen waarin zij is opgetrokken.

De bouw begon in 1369, volgens de aanwijzing die Birgitta zelf had gegeven: de architectuur moest eenvoudig en zonder opsmuk zijn. Het resultaat is een gotisch gebouw met een uiterst sobere buitenkant, dat op 16 februari 1430 werd gewijd.

Binnen valt juist de rijkdom aan middeleeuwse kunst op. De kerk bewaart houten beelden, altaarstukken en grafzerken uit de late middeleeuwen, waaronder de zerk van de Deens-Zweedse koningin Filippa.

De gewelven dragen roodgeschilderde sluitstenen, die verwijzen naar de kroon van de vijf heilige wonden. In de kerk staat de roodgekleurde reliekkist met de resten van de heilige Birgitta; ook de relieken van haar dochter Catharina worden hier bewaard.

De kerk is sinds de Reformatie in gebruik bij de Zweedse lutherse kerk en dient als parochiekerk. Dat zij tegelijk het graf van een katholieke heilige bewaart, geeft het gebouw zijn bijzondere karakter: pelgrims uit beide tradities komen er naar dezelfde reliekkist.

Rondom de kerk liggen de gebouwen van het oude klooster. Zij stonden na 1595 lange tijd leeg en zijn later opnieuw in gebruik genomen; er zijn nu een kloostermuseum, een hotel en een huis voor bezinning in ondergebracht.

Iets verderop staat het moderne klooster Pax Mariae, dat in 1963 door Nederlandse birgittinessen werd betrokken. Het is een nieuwbouw, los van de middeleeuwse gebouwen, en vormt de voortzetting van de orde op de plaats van haar oorsprong.

Kościół klasztorny stoi na brzegu jeziora Wetter. Po szwedzku nosi nazwę Blåkyrkan, Błękitny Kościół, od niebieskoszarego wapienia, z którego go wzniesiono.

Budowę rozpoczęto w 1369 roku, zgodnie ze wskazówką, którą dała sama Brygida: architektura miała być prosta i pozbawiona ozdób. Powstała gotycka budowla o skrajnie surowej bryle zewnętrznej, konsekrowana 16 lutego 1430 roku.

Wewnątrz uderza natomiast bogactwo sztuki średniowiecznej. Kościół przechowuje drewniane rzeźby, nastawy ołtarzowe i płyty nagrobne z późnego średniowiecza, wśród nich płytę duńsko-szwedzkiej królowej Filipy.

Sklepienia dźwigają czerwono malowane zworniki, które nawiązują do korony pięciu świętych ran. W kościele stoi czerwony relikwiarz ze szczątkami świętej Brygidy; przechowuje się tu również relikwie jej córki Katarzyny.

Od czasów reformacji kościół należy do szwedzkiego Kościoła luterańskiego i służy jako świątynia parafialna. To, że przechowuje zarazem grób katolickiej świętej, nadaje budowli szczególny charakter: pielgrzymi obu tradycji przychodzą do tego samego relikwiarza.

Wokół kościoła rozciągają się zabudowania dawnego klasztoru. Po 1595 roku długo stały puste, a później znów je zagospodarowano; mieszczą się w nich teraz muzeum klasztorne, hotel i dom skupienia.

Nieco dalej stoi nowoczesny klasztor Pax Mariae, do którego w 1963 roku wprowadziły się brygidki z Holandii. To nowa budowla, stojąca osobno od zabudowań średniowiecznych, będąca kontynuacją zakonu w miejscu jego narodzin.

Die Klosterkirche steht am Ufer des Vättersees. Auf Schwedisch heißt sie Blåkyrkan, die Blaue Kirche, nach dem blaugrauen Kalkstein, aus dem sie aufgeführt ist.

Der Bau begann 1369, nach der Anweisung, die Birgitta selbst gegeben hatte: Die Architektur sollte einfach und ohne Zierrat sein. Das Ergebnis ist ein gotisches Gebäude mit einem äußerst schlichten Äußeren, das am 16. Februar 1430 geweiht wurde.

Im Inneren fällt gerade der Reichtum an mittelalterlicher Kunst auf. Die Kirche bewahrt Holzfiguren, Altarwerke und Grabplatten aus dem späten Mittelalter, darunter die Platte der dänisch-schwedischen Königin Philippa.

Die Gewölbe tragen rot bemalte Schlusssteine, die auf die Krone der fünf heiligen Wunden verweisen. In der Kirche steht der rot gefasste Reliquienschrein mit den Überresten der heiligen Birgitta; auch die Reliquien ihrer Tochter Katharina werden hier bewahrt.

Die Kirche wird seit der Reformation von der Schwedischen Kirche genutzt und dient als Pfarrkirche. Dass sie zugleich das Grab einer katholischen Heiligen bewahrt, gibt dem Gebäude seinen besonderen Charakter: Pilger aus beiden Traditionen kommen hier zu demselben Reliquienschrein.

Rings um die Kirche liegen die Gebäude des alten Klosters. Sie standen nach 1595 lange leer und wurden später wieder in Gebrauch genommen; heute sind darin ein Klostermuseum, ein Hotel und ein Haus der Einkehr untergebracht.

Etwas weiter steht das moderne Kloster Pax Mariae, das 1963 von niederländischen Birgittinnen bezogen wurde. Es ist ein Neubau, losgelöst von den mittelalterlichen Gebäuden, und bildet die Fortsetzung des Ordens am Ort seines Ursprungs.

L'église abbatiale se dresse au bord du lac Vättern. Elle s'appelle en suédois Blåkyrkan, l'Église bleue, du nom du calcaire gris-bleu dans lequel elle est bâtie.

La construction commença en 1369, selon la consigne que Brigitte avait elle-même donnée : l'architecture devait être simple et sans ornement. Le résultat est un édifice gothique à l'extérieur extrêmement sobre, consacré le 16 février 1430.

À l'intérieur, c'est au contraire la richesse de l'art médiéval qui frappe. L'église conserve des statues de bois, des retables et des dalles funéraires de la fin du Moyen Âge, dont celle de la reine dano-suédoise Philippa.

Les voûtes portent des clefs peintes en rouge, qui renvoient à la couronne des cinq saintes plaies. L'église abrite la châsse rouge contenant les restes de sainte Brigitte ; les reliques de sa fille Catherine y sont également conservées.

Depuis la Réforme, l'église est utilisée par l'Église luthérienne de Suède et sert d'église paroissiale. Qu'elle conserve en même temps le tombeau d'une sainte catholique donne à l'édifice son caractère singulier : des pèlerins des deux traditions y viennent vers la même châsse.

Autour de l'église s'étendent les bâtiments de l'ancien monastère. Longtemps vides après 1595, ils ont été réoccupés par la suite ; ils abritent aujourd'hui un musée monastique, un hôtel et une maison de retraite spirituelle.

Un peu plus loin se dresse le monastère moderne de Pax Mariae, occupé en 1963 par des brigittines néerlandaises. C'est une construction neuve, détachée des bâtiments médiévaux, qui prolonge l'ordre au lieu même de son origine.

La chiesa abbaziale sorge sulla riva del lago Vättern. In svedese si chiama Blåkyrkan, la Chiesa Azzurra, dal calcare grigio-azzurro con cui è costruita.

I lavori cominciarono nel 1369, secondo l'indicazione che Brigida stessa aveva dato: l'architettura doveva essere semplice e senza ornamenti. Il risultato è un edificio gotico dall'esterno estremamente sobrio, consacrato il 16 febbraio 1430.

All'interno colpisce invece la ricchezza dell'arte medievale. La chiesa conserva statue lignee, pale d'altare e lastre tombali del tardo medioevo, tra cui quella della regina danese-svedese Filippa.

Le volte recano chiavi dipinte di rosso, che rimandano alla corona delle cinque sante piaghe. Nella chiesa si trova l'urna reliquiario rossa con i resti di santa Brigida; anche le reliquie della figlia Caterina sono custodite qui.

Dalla Riforma la chiesa è in uso alla Chiesa luterana svedese e serve da chiesa parrocchiale. Il fatto che conservi al tempo stesso la tomba di una santa cattolica dà all'edificio il suo carattere particolare: pellegrini di entrambe le tradizioni vengono qui davanti alla stessa urna.

Attorno alla chiesa si trovano gli edifici dell'antico monastero. Dopo il 1595 rimasero a lungo vuoti e furono in seguito riutilizzati; oggi ospitano un museo monastico, un albergo e una casa per il raccoglimento.

Poco più in là sorge il moderno monastero Pax Mariae, occupato nel 1963 da brigidine olandesi. È un edificio nuovo, staccato dai fabbricati medievali, e rappresenta la continuazione dell'ordine nel luogo delle sue origini.

La iglesia del monasterio se alza a la orilla del lago Vättern. En sueco se llama Blåkyrkan, la Iglesia Azul, por la caliza de tono azul grisáceo con la que está construida.

Las obras comenzaron en 1369, siguiendo la indicación que la propia Brígida había dado: la arquitectura debía ser sencilla y sin adornos. El resultado es un edificio gótico de exterior sumamente sobrio, consagrado el 16 de febrero de 1430.

Dentro sorprende, en cambio, la riqueza de arte medieval. La iglesia conserva tallas de madera, retablos y lápidas sepulcrales de la baja Edad Media, entre ellas la losa de la reina danesa y sueca Filipa.

Las bóvedas lucen claves pintadas de rojo, que remiten a la corona de las cinco llagas sagradas. En la iglesia se halla la arqueta relicario de color rojo con los restos de santa Brígida; también aquí se guardan las reliquias de su hija Catalina.

La iglesia está desde la Reforma en manos de la Iglesia luterana sueca y sirve de parroquia. Que albergue al mismo tiempo la tumba de una santa católica confiere al edificio su carácter singular: peregrinos de ambas tradiciones acuden a una misma arqueta.

Alrededor de la iglesia se disponen los edificios del viejo monasterio. Tras 1595 estuvieron largo tiempo vacíos y más tarde volvieron a ocuparse; hoy albergan un museo monástico, un hotel y una casa de retiro espiritual.

Algo más allá se alza el moderno monasterio de Pax Mariae, ocupado en 1963 por brigidinas neerlandesas. Es una obra nueva, separada de los edificios medievales, y constituye la continuación de la orden en el lugar de su origen.

Het feest van de heilige Birgitta valt op 23 juli, de dag waarop zij in 1373 in Rome stierf. Zij werd in 1391 door paus Bonifatius IX heilig verklaard en geldt als de patrones van Zweden.

Birgitta behoort tot de zes patroonheiligen van Europa. Ook haar dochter, de heilige Catharina van Vadstena, eerste abdis van het klooster, wordt er vereerd.

Vadstena is bijzonder doordat de kerk tot de Zweedse lutherse kerk behoort en tegelijk een katholiek bedevaartsoord is. Pelgrims uit beide tradities komen naar het graf van Birgitta, vooral in de zomermaanden.

Het klooster was in de late middeleeuwen het moederhuis van de birgittijnse stichtingen in Noord- en Oost-Europa. Die rol eindigde met de opheffing van 1595, maar het herstel van de plaats kwam vanaf 1935 op gang op initiatief van Elisabeth Hesselblad.

Het birgittijnse leven keerde in 1963 terug met de komst van Nederlandse zusters, die in een nieuw gebouw het klooster Pax Mariae stichtten. In 1991 kreeg de gemeenschap weer een abdis, voor het eerst sinds de opheffing van het oude klooster aan het einde van de zestiende eeuw.

Święto świętej Brygidy przypada 23 lipca, w dniu, w którym zmarła w 1373 roku w Rzymie. Kanonizował ją w 1391 roku papież Bonifacy IX, a uchodzi ona za patronkę Szwecji.

Brygida należy do sześciorga patronów Europy. Czci się tu również jej córkę, świętą Katarzynę z Vadsteny, pierwszą ksienię klasztoru.

Vadstena jest wyjątkowa o tyle, że kościół należy do szwedzkiego Kościoła luterańskiego, a zarazem jest katolickim miejscem pielgrzymkowym. Do grobu Brygidy przychodzą pielgrzymi obu tradycji, zwłaszcza w miesiącach letnich.

W późnym średniowieczu klasztor był domem macierzystym fundacji brygidkowych w północnej i wschodniej Europie. Rola ta skończyła się wraz z kasatą w 1595 roku, ale odrodzenie tego miejsca ruszyło od 1935 roku z inicjatywy Elisabeth Hesselblad.

Życie brygidkowe wróciło w 1963 roku wraz z przybyciem sióstr z Holandii, które w nowym budynku założyły klasztor Pax Mariae. W 1991 roku wspólnota znów otrzymała ksienię, po raz pierwszy od kasaty starego klasztoru pod koniec XVI wieku.

Das Fest der heiligen Birgitta fällt auf den 23. Juli, den Tag, an dem sie 1373 in Rom starb. Sie wurde 1391 von Papst Bonifatius IX. heiliggesprochen und gilt als die Patronin Schwedens.

Birgitta gehört zu den sechs Schutzpatronen Europas. Auch ihre Tochter, die heilige Katharina von Vadstena, die erste Äbtissin des Klosters, wird dort verehrt.

Vadstena ist darin besonders, dass die Kirche zur Schwedischen Kirche gehört und zugleich ein katholischer Wallfahrtsort ist. Pilger aus beiden Traditionen kommen zum Grab Birgittas, vor allem in den Sommermonaten.

Das Kloster war im späten Mittelalter das Mutterhaus der Birgittengründungen in Nord- und Osteuropa. Diese Rolle endete mit der Aufhebung von 1595, doch die Wiederherstellung des Ortes kam ab 1935 auf Betreiben von Elisabeth Hesselblad in Gang.

Das birgittinische Leben kehrte 1963 mit der Ankunft niederländischer Schwestern zurück, die in einem neuen Gebäude das Kloster Pax Mariae gründeten. 1991 erhielt die Gemeinschaft wieder eine Äbtissin, zum ersten Mal seit der Aufhebung des alten Klosters am Ende des sechzehnten Jahrhunderts.

La fête de sainte Brigitte tombe le 23 juillet, jour de sa mort à Rome en 1373. Elle fut canonisée en 1391 par le pape Boniface IX et elle est la patronne de la Suède.

Brigitte compte parmi les six saints patrons de l'Europe. Sa fille, sainte Catherine de Vadstena, première abbesse du monastère, y est vénérée elle aussi.

La singularité de Vadstena tient à ce que l'église appartient à l'Église luthérienne de Suède tout en étant un lieu de pèlerinage catholique. Des pèlerins des deux traditions viennent au tombeau de Brigitte, surtout pendant les mois d'été.

À la fin du Moyen Âge, le monastère était la maison mère des fondations brigittines d'Europe du Nord et de l'Est. Ce rôle prit fin avec la suppression de 1595, mais la restauration du lieu s'engagea à partir de 1935 à l'initiative d'Elisabeth Hesselblad.

La vie brigittine revint en 1963 avec l'arrivée de sœurs néerlandaises, qui fondèrent dans un bâtiment neuf le monastère de Pax Mariae. En 1991, la communauté reçut de nouveau une abbesse, pour la première fois depuis la suppression de l'ancien monastère à la fin du seizième siècle.

La festa di santa Brigida cade il 23 luglio, giorno in cui morì a Roma nel 1373. Fu canonizzata nel 1391 da papa Bonifacio IX ed è considerata la patrona della Svezia.

Brigida appartiene ai sei patroni d'Europa. Anche sua figlia, santa Caterina di Vadstena, prima badessa del monastero, vi è venerata.

Vadstena ha una posizione particolare, poiché la chiesa appartiene alla Chiesa luterana svedese ed è al tempo stesso un luogo di pellegrinaggio cattolico. Pellegrini di entrambe le tradizioni vengono alla tomba di Brigida, soprattutto nei mesi estivi.

Nel tardo medioevo il monastero era la casa madre delle fondazioni brigidine dell'Europa settentrionale e orientale. Quel ruolo finì con la soppressione del 1595, ma la rinascita del luogo prese avvio dal 1935 per iniziativa di Elisabeth Hesselblad.

La vita brigidina tornò nel 1963 con l'arrivo di suore olandesi, che in un edificio nuovo fondarono il monastero Pax Mariae. Nel 1991 la comunità ebbe di nuovo una badessa, per la prima volta dopo la soppressione dell'antico monastero alla fine del Cinquecento.

La fiesta de santa Brígida cae el 23 de julio, día en que murió en Roma en 1373. Fue canonizada en 1391 por el papa Bonifacio IX y es considerada la patrona de Suecia.

Brígida figura entre los seis patronos de Europa. También su hija, santa Catalina de Vadstena, primera abadesa del monasterio, es venerada allí.

Vadstena tiene la particularidad de que la iglesia pertenece a la Iglesia luterana sueca y es al mismo tiempo un lugar de peregrinación católico. Peregrinos de ambas tradiciones acuden a la tumba de Brígida, sobre todo en los meses de verano.

En la baja Edad Media el monasterio fue la casa madre de las fundaciones brigidinas del norte y del este de Europa. Ese papel terminó con la supresión de 1595, pero la recuperación del lugar se puso en marcha a partir de 1935 por iniciativa de Elisabeth Hesselblad.

La vida brigidina regresó en 1963 con la llegada de unas hermanas neerlandesas, que fundaron en un edificio nuevo el monasterio de Pax Mariae. En 1991 la comunidad volvió a tener abadesa, por primera vez desde la supresión del viejo monasterio a finales del siglo XVI.