WambierzyceWambierzyceWambierzyceWambierzyceWambierzyceWambierzyce

De plaats wordt in 1330 voor het eerst vermeld als Alberndorf, in het Latijn Alberti villa. Later verschijnen de vormen Alberdorf (1398) en Alberichsdorf (1560), waaruit de Duitse naam Albendorf ontstond; Tsjechische pelgrims spraken van Vambeřice. Het Kłodzkoland wisselde in de middeleeuwen herhaaldelijk van heer tussen Poolse en Boheemse vorsten.

Volgens de overlevering stond hier in de dertiende eeuw een houten Mariabeeld in een lindeboom en herkreeg een blinde man er zijn gezichtsvermogen na gebed. Daarop zou voor de boom een stenen altaar zijn opgericht. Aan dezelfde overlevering wordt de eerste houten kapel van 1263 verbonden. Als bedevaartplaats is Wambierzyce pas vanaf het begin van de zestiende eeuw gedocumenteerd.

In 1512 werd een stenen kerk gewijd, ter vervanging van een houten voorganger die tijdens de Hussietenoorlogen verloren ging. Tussen 1563 en 1623 stonden er geestelijken van de Augsburgse Confessie en viel de bedevaart stil. Omstreeks 1660 kwam zij geleidelijk weer op gang, en in 1679 verhief de Praagse aartsbisschop Johann Friedrich von Waldstein de kerk tot zelfstandige parochie.

Daniel Paschasius von Osterberg (1634–1711) verwierf in 1677 de heerlijkheid waartoe Albendorf behoorde. Na twee pelgrimstochten naar het Heilige Land liet hij tussen 1683 en 1709 een topografische nabootsing van Jeruzalem aanleggen, met kluizenarijen, pelgrimsherbergen en een kruiswegberg met tal van kapellen.

In 1695 begon hij aan een driebeukige basiliek. Zij werd op 12 juli 1710 gewijd, maar moest al in 1715 wegens bouwvalligheid sluiten. Graaf Franz Anton von Götzen, die het goed in dat jaar kocht, liet tussen 1716 en 1721 de huidige barokke bedevaartskerk optrekken. De naam van de architect is niet overgeleverd; hij wordt gezocht in de kring rond Kilian Ignaz Dientzenhofer.

Na de Eerste Silezische Oorlog van 1742 en de Vrede van Hubertusburg in 1763 kwam het dorp aan Pruisen; in 1815 werd het bij de provincie Silezië gevoegd, en vanaf 1871 hoorde het bij Duitsland. In 1945 ging het over naar Polen en kreeg het de Poolse naam Wambierzyce. Joseph Knauer (1764–1844), hier van 1794 tot 1814 pastoor, werd later aartsbisschop van Breslau.

Miejscowość wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1330 roku jako Alberndorf, po łacinie Alberti villa. Później pojawiają się formy Alberdorf (1398) i Alberichsdorf (1560), z których powstała niemiecka nazwa Albendorf; czescy pielgrzymi mówili o Vambeřicach. Ziemia kłodzka w średniowieczu wielokrotnie zmieniała pana, przechodząc między władcami polskimi a czeskimi.

Według tradycji w XIII wieku stała tu w lipie drewniana figura Matki Bożej, a niewidomy mężczyzna odzyskał przy niej wzrok po modlitwie. Przed drzewem miano wówczas wznieść kamienny ołtarz. Z tym samym przekazem wiąże się pierwsza drewniana kaplica z 1263 roku. Jako miejsce pielgrzymkowe Wambierzyce są udokumentowane dopiero od początku XVI wieku.

W 1512 roku poświęcono kamienny kościół, który zastąpił drewnianego poprzednika utraconego w czasie wojen husyckich. W latach 1563-1623 posługiwali tu duchowni konfesji augsburskiej i ruch pielgrzymkowy zamarł. Około 1660 roku stopniowo odżył, a w 1679 roku arcybiskup praski Johann Friedrich von Waldstein podniósł kościół do rangi samodzielnej parafii.

Daniel Paschasius von Osterberg (1634–1711) nabył w 1677 roku dobra, do których należał Albendorf. Po dwóch pielgrzymkach do Ziemi Świętej kazał w latach 1683-1709 urządzić topograficzne naśladownictwo Jerozolimy, z pustelniami, gospodami dla pielgrzymów i górą kalwaryjną z licznymi kaplicami.

W 1695 roku rozpoczął budowę trójnawowej bazyliki. Poświęcono ją 12 lipca 1710 roku, ale już w 1715 roku trzeba było ją zamknąć z powodu grożącego zawalenia. Hrabia Franz Anton von Götzen, który w tym właśnie roku kupił majątek, polecił wznieść w latach 1716-1721 obecny barokowy kościół pielgrzymkowy. Nazwisko architekta nie zachowało się; szuka się go w kręgu Kiliana Ignaza Dientzenhofera.

Po pierwszej wojnie śląskiej w 1742 roku i pokoju w Hubertusburgu w 1763 roku wieś przypadła Prusom; w 1815 roku włączono ją do prowincji śląskiej, a od 1871 roku należała do Niemiec. W 1945 roku przeszła do Polski i otrzymała polską nazwę Wambierzyce. Joseph Knauer (1764–1844), tutejszy proboszcz w latach 1794-1814, został później arcybiskupem wrocławskim.

Der Ort wird 1330 zum ersten Mal als Alberndorf erwähnt, lateinisch Alberti villa. Später erscheinen die Formen Alberdorf (1398) und Alberichsdorf (1560), aus denen der deutsche Name Albendorf entstand; tschechische Pilger sprachen von Vambeřice. Das Glatzer Land wechselte im Mittelalter mehrfach den Herrn zwischen polnischen und böhmischen Fürsten.

Der Überlieferung nach stand hier im dreizehnten Jahrhundert eine hölzerne Marienfigur in einer Linde, und ein Blinder erhielt dort nach dem Gebet sein Augenlicht zurück. Daraufhin soll vor dem Baum ein steinerner Altar errichtet worden sein. Mit derselben Überlieferung wird die erste hölzerne Kapelle von 1263 verbunden. Als Wallfahrtsort ist Wambierzyce erst ab dem Beginn des sechzehnten Jahrhunderts belegt.

1512 wurde eine steinerne Kirche geweiht, als Ersatz für einen hölzernen Vorgängerbau, der in den Hussitenkriegen verloren ging. Zwischen 1563 und 1623 wirkten hier Geistliche der Augsburger Konfession, und die Wallfahrt kam zum Erliegen. Um 1660 setzte sie allmählich wieder ein, und 1679 erhob der Prager Erzbischof Johann Friedrich von Waldstein die Kirche zur selbständigen Pfarrei.

Daniel Paschasius von Osterberg (1634–1711) erwarb 1677 die Herrschaft, zu der Albendorf gehörte. Nach zwei Pilgerreisen ins Heilige Land ließ er zwischen 1683 und 1709 eine topographische Nachbildung Jerusalems anlegen, mit Einsiedeleien, Pilgerherbergen und einem Kreuzwegberg mit zahlreichen Kapellen.

1695 begann er mit einer dreischiffigen Basilika. Sie wurde am 12. Juli 1710 geweiht, musste aber schon 1715 wegen Baufälligkeit schließen. Graf Franz Anton von Götzen, der das Gut in jenem Jahr kaufte, ließ zwischen 1716 und 1721 die heutige barocke Wallfahrtskirche errichten. Der Name des Architekten ist nicht überliefert; gesucht wird er im Umkreis von Kilian Ignaz Dientzenhofer.

Nach dem Ersten Schlesischen Krieg von 1742 und dem Frieden von Hubertusburg 1763 fiel das Dorf an Preußen; 1815 wurde es der Provinz Schlesien zugeschlagen, und ab 1871 gehörte es zu Deutschland. 1945 ging es an Polen über und erhielt den polnischen Namen Wambierzyce. Joseph Knauer (1764–1844), hier von 1794 bis 1814 Pfarrer, wurde später Erzbischof von Breslau.

La localité est mentionnée pour la première fois en 1330 sous le nom d'Alberndorf, en latin Alberti villa. Apparaissent ensuite les formes Alberdorf (1398) et Alberichsdorf (1560), d'où naquit le nom allemand d'Albendorf ; les pèlerins tchèques, eux, disaient Vambeřice. Au Moyen Âge, le pays de Kłodzko passa à plusieurs reprises des princes polonais aux princes de Bohême.

Selon la tradition, une statue de bois de la Vierge se dressait ici au XIIIe siècle dans un tilleul, et un aveugle y recouvra la vue après avoir prié. On aurait alors érigé un autel de pierre devant l'arbre. La même tradition rattache à cet épisode la première chapelle de bois, de 1263. Comme lieu de pèlerinage, Wambierzyce n'est documentée qu'à partir du début du XVIe siècle.

En 1512 fut consacrée une église de pierre, en remplacement d'une devancière en bois perdue pendant les guerres hussites. De 1563 à 1623, des ecclésiastiques de la Confession d'Augsbourg desservirent le lieu et le pèlerinage s'interrompit. Vers 1660, il reprit peu à peu, et en 1679 l'archevêque de Prague Johann Friedrich von Waldstein érigea l'église en paroisse autonome.

Daniel Paschasius von Osterberg (1634–1711) acquit en 1677 la seigneurie dont dépendait Albendorf. Après deux pèlerinages en Terre sainte, il fit aménager entre 1683 et 1709 une reconstitution topographique de Jérusalem, avec ermitages, auberges de pèlerins et une colline de chemin de croix jalonnée de nombreuses chapelles.

En 1695, il entreprit une basilique à trois nefs. Elle fut consacrée le 12 juillet 1710, mais dut fermer dès 1715 pour cause de vétusté. Le comte Franz Anton von Götzen, qui acheta le domaine cette année-là, fit élever entre 1716 et 1721 l'actuelle église de pèlerinage baroque. Le nom de l'architecte ne nous est pas parvenu ; on le cherche dans l'entourage de Kilian Ignaz Dientzenhofer.

Après la première guerre de Silésie, en 1742, et la paix de Hubertusbourg, en 1763, le village revint à la Prusse ; en 1815, il fut rattaché à la province de Silésie, et à partir de 1871 il appartint à l'Allemagne. En 1945, il passa à la Pologne et reçut le nom polonais de Wambierzyce. Joseph Knauer (1764–1844), curé du lieu de 1794 à 1814, devint plus tard archevêque de Breslau.

La località è ricordata per la prima volta nel 1330 come Alberndorf, in latino Alberti villa. Più tardi compaiono le forme Alberdorf (1398) e Alberichsdorf (1560), da cui nacque il nome tedesco Albendorf; i pellegrini boemi parlavano di Vambeřice. Nel Medioevo la contea di Kłodzko passò ripetutamente dai signori polacchi a quelli boemi e viceversa.

Secondo la tradizione, nel XIII secolo una statua lignea della Madonna si trovava qui su un tiglio e un cieco vi riacquistò la vista dopo aver pregato. Davanti all'albero sarebbe stato allora eretto un altare di pietra. Alla stessa tradizione si collega la prima cappella di legno del 1263. Come luogo di pellegrinaggio Wambierzyce è documentata soltanto a partire dall'inizio del XVI secolo.

Nel 1512 fu consacrata una chiesa in pietra, che sostituiva un edificio ligneo andato perduto durante le guerre hussite. Tra il 1563 e il 1623 vi officiarono ministri della Confessione augustana e il pellegrinaggio si interruppe. Verso il 1660 riprese gradualmente e nel 1679 l'arcivescovo di Praga Johann Friedrich von Waldstein elevò la chiesa a parrocchia autonoma.

Daniel Paschasius von Osterberg (1634–1711) acquisì nel 1677 la signoria cui apparteneva Albendorf. Dopo due pellegrinaggi in Terra Santa fece realizzare, tra il 1683 e il 1709, una riproduzione topografica di Gerusalemme, con eremi, ospizi per i pellegrini e un monte della via crucis con numerose cappelle.

Nel 1695 diede avvio alla costruzione di una basilica a tre navate. Fu consacrata il 12 luglio 1710, ma già nel 1715 dovette chiudere perché pericolante. Il conte Franz Anton von Götzen, che in quell'anno acquistò la tenuta, fece erigere tra il 1716 e il 1721 l'attuale chiesa barocca di pellegrinaggio. Il nome dell'architetto non è tramandato; lo si cerca nella cerchia di Kilian Ignaz Dientzenhofer.

Dopo la prima guerra di Slesia del 1742 e la pace di Hubertusburg del 1763 il villaggio passò alla Prussia; nel 1815 fu aggregato alla provincia di Slesia e dal 1871 appartenne alla Germania. Nel 1945 passò alla Polonia e assunse il nome polacco di Wambierzyce. Joseph Knauer (1764–1844), qui parroco dal 1794 al 1814, divenne più tardi arcivescovo di Breslavia.

La localidad se menciona por primera vez en 1330 como Alberndorf, en latín Alberti villa. Más tarde aparecen las formas Alberdorf (1398) y Alberichsdorf (1560), de las que nació el nombre alemán Albendorf; los peregrinos checos hablaban de Vambeřice. La región de Kłodzko cambió repetidamente de señor en la Edad Media, entre príncipes polacos y bohemios.

Según la tradición, en el siglo XIII había aquí una imagen de madera de la Virgen en un tilo y un ciego recobró la vista tras orar ante ella. Se habría levantado entonces un altar de piedra delante del árbol. A esa misma tradición se vincula la primera capilla de madera, de 1263. Como lugar de peregrinación, Wambierzyce solo está documentada a partir de comienzos del siglo XVI.

En 1512 se consagró una iglesia de piedra, en sustitución de una predecesora de madera perdida durante las guerras husitas. Entre 1563 y 1623 atendieron el lugar clérigos de la Confesión de Augsburgo y la peregrinación quedó interrumpida. Hacia 1660 se reanudó poco a poco y en 1679 el arzobispo de Praga, Johann Friedrich von Waldstein, elevó la iglesia a parroquia independiente.

Daniel Paschasius von Osterberg (1634–1711) adquirió en 1677 el señorío al que pertenecía Albendorf. Tras dos peregrinaciones a Tierra Santa, mandó trazar entre 1683 y 1709 una recreación topográfica de Jerusalén, con ermitas, hospederías de peregrinos y un monte del vía crucis con numerosas capillas.

En 1695 emprendió la construcción de una basílica de tres naves. Fue consagrada el 12 de julio de 1710, pero ya en 1715 tuvo que cerrarse por ruina. El conde Franz Anton von Götzen, que compró la propiedad ese mismo año, hizo levantar entre 1716 y 1721 la actual iglesia barroca de peregrinación. El nombre del arquitecto no se ha transmitido; se le busca en el círculo de Kilian Ignaz Dientzenhofer.

Tras la Primera Guerra de Silesia de 1742 y la Paz de Hubertusburg de 1763, la aldea pasó a Prusia; en 1815 quedó adscrita a la provincia de Silesia y desde 1871 perteneció a Alemania. En 1945 pasó a Polonia y recibió el nombre polaco de Wambierzyce. Joseph Knauer (1764–1844), párroco aquí de 1794 a 1814, llegó más tarde a arzobispo de Breslavia.

Vereerd wordt het genadebeeld van de Moeder Gods van Albendorf, een gotische figuur van Maria. Zij is opgesteld in een kleine schrijn boven het tabernakel van het hoofdaltaar, in de ovale genadekapel die het hart van de kerk vormt. Volgens de overlevering gaat de verering terug op het houten Mariabeeld dat ooit in de lindeboom zou hebben gestaan.

De kerk zelf is toegewijd aan Maria Visitatie, het bezoek van Maria aan Elisabet. In 1936 verleende paus Pius XI haar de rang van basilica minor. In 1980 kende paus Johannes Paulus II aan de Madonna van Wambierzyce de titel Koningin van de Gezinnen toe.

Czczona jest tu łaskami słynąca figura Matki Bożej Wambierzyckiej, gotycka postać Maryi. Ustawiono ją w niewielkiej szafce nad tabernakulum ołtarza głównego, w owalnej kaplicy łaski, która stanowi serce kościoła. Według tradycji kult sięga drewnianej figury Matki Bożej, która miała niegdyś stać w lipie.

Sam kościół nosi wezwanie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W 1936 roku papież Pius XI nadał mu rangę bazyliki mniejszej. W 1980 roku papież Jan Paweł II przyznał Madonnie Wambierzyckiej tytuł Królowej Rodzin.

Verehrt wird das Gnadenbild der Muttergottes von Albendorf, eine gotische Marienfigur. Sie ist in einem kleinen Schrein über dem Tabernakel des Hochaltars aufgestellt, in der ovalen Gnadenkapelle, die das Herz der Kirche bildet. Der Überlieferung nach geht die Verehrung auf jene hölzerne Marienfigur zurück, die einst in der Linde gestanden haben soll.

Die Kirche selbst ist Mariä Heimsuchung geweiht, dem Besuch Marias bei Elisabet. 1936 verlieh ihr Papst Pius XI. den Rang einer basilica minor. 1980 verlieh Papst Johannes Paul II. der Madonna von Wambierzyce den Titel Königin der Familien.

L'objet de la vénération est l'image miraculeuse de la Mère de Dieu d'Albendorf, une figure gothique de Marie. Elle est installée dans une petite châsse au-dessus du tabernacle du maître-autel, dans la chapelle ovale des grâces qui forme le cœur de l'église. Selon la tradition, ce culte remonte à la statue de bois de la Vierge qui se serait dressée jadis dans le tilleul.

L'église elle-même est dédiée à la Visitation, la visite de Marie à Élisabeth. En 1936, le pape Pie XI lui accorda le rang de basilica minor. En 1980, le pape Jean-Paul II attribua à la Madone de Wambierzyce le titre de Reine des Familles.

Si venera l'immagine miracolosa della Madre di Dio di Albendorf, una figura gotica di Maria. È collocata in un piccolo sacello sopra il tabernacolo dell'altare maggiore, nella cappella ovale delle grazie che costituisce il cuore della chiesa. Secondo la tradizione la venerazione risale alla statua lignea della Madonna che un tempo si sarebbe trovata sul tiglio.

La chiesa stessa è dedicata alla Visitazione di Maria, la visita di Maria a Elisabetta. Nel 1936 papa Pio XI le conferì il rango di basilica minore. Nel 1980 papa Giovanni Paolo II attribuì alla Madonna di Wambierzyce il titolo di Regina delle Famiglie.

Se venera la imagen milagrosa de la Madre de Dios de Albendorf, una figura gótica de María. Está colocada en un pequeño relicario sobre el sagrario del altar mayor, en la capilla ovalada de las gracias que constituye el corazón de la iglesia. Según la tradición, la veneración se remonta a la imagen de madera de la Virgen que habría estado en el tilo.

La iglesia misma está dedicada a la Visitación de María, la visita de María a Isabel. En 1936 el papa Pío XI le concedió el rango de basilica minor. En 1980 el papa Juan Pablo II otorgó a la Virgen de Wambierzyce el título de Reina de las Familias.

De basiliek wordt bereikt via een brede trap van drieëndertig treden. Daarboven verheft zich een machtige gevel in renaissancevormen. Binnen voert de weg naar de ovale genadekapel met haar barokke hoofdaltaar. Het hoofdaltaar en de preekstoel zijn werk van de Weense beeldhouwer Karl Sebastian Flacker, die een atelier in Glatz onderhield.

Tegenover de bedevaartskerk ligt op de heuvel de kruisweg, waar het lijden van Christus in een reeks kapellen en monumenten is uitgebeeld. De zuidelijke heuvel draagt de naam Berg Sinaï en herbergt voorstellingen uit het Oude Testament. Kerk, dorp en heuvels vormen samen het landschap dat als Silezisch Jeruzalem bekendstaat.

In het noordelijke deel van het dorp staat een mechanische kerststal met achthonderd figuren, waarvan er driehonderd bewegen. Longinus Wittig werkte eraan van 1882 tot aan zijn dood in 1895; zijn zoon Hermann Wittig (1857–1932) breidde het werk daarna uit en hield het in stand.

Do bazyliki prowadzą szerokie schody o trzydziestu trzech stopniach. Ponad nimi wznosi się potężna fasada w formach renesansowych. Wewnątrz droga wiedzie do owalnej kaplicy łaski z jej barokowym ołtarzem głównym. Ołtarz główny i ambona są dziełem wiedeńskiego rzeźbiarza Karla Sebastiana Flackera, który prowadził pracownię w Kłodzku.

Naprzeciw kościoła pielgrzymkowego, na wzgórzu, leży droga krzyżowa, gdzie mękę Chrystusa przedstawiono w szeregu kaplic i pomników. Południowe wzgórze nosi nazwę Góry Synaj i mieści sceny ze Starego Testamentu. Kościół, wieś i wzgórza tworzą razem krajobraz znany jako Śląska Jerozolima.

W północnej części wsi stoi ruchoma szopka bożonarodzeniowa z ośmiuset figurami, z których trzysta się porusza. Longinus Wittig pracował nad nią od 1882 roku aż do swojej śmierci w 1895 roku; jego syn Hermann Wittig (1857–1932) rozbudował potem dzieło i utrzymywał je w całości.

Die Basilika wird über eine breite Treppe von dreiunddreißig Stufen erreicht. Darüber erhebt sich eine mächtige Fassade in Renaissanceformen. Im Inneren führt der Weg zur ovalen Gnadenkapelle mit ihrem barocken Hochaltar. Hochaltar und Kanzel sind Werke des Wiener Bildhauers Karl Sebastian Flacker, der eine Werkstatt in Glatz unterhielt.

Gegenüber der Wallfahrtskirche liegt auf dem Hügel der Kreuzweg, auf dem das Leiden Christi in einer Reihe von Kapellen und Denkmälern dargestellt ist. Der südliche Hügel trägt den Namen Berg Sinai und beherbergt Darstellungen aus dem Alten Testament. Kirche, Dorf und Hügel bilden zusammen die Landschaft, die als Schlesisches Jerusalem bekannt ist.

Im nördlichen Teil des Dorfes steht eine mechanische Weihnachtskrippe mit achthundert Figuren, von denen sich dreihundert bewegen. Longinus Wittig arbeitete von 1882 bis zu seinem Tod im Jahr 1895 daran; sein Sohn Hermann Wittig (1857–1932) erweiterte das Werk danach und hielt es instand.

On accède à la basilique par un large escalier de trente-trois marches. Au-dessus s'élève une puissante façade de formes Renaissance. À l'intérieur, le chemin mène à la chapelle ovale des grâces et à son maître-autel baroque. Le maître-autel et la chaire sont l'œuvre du sculpteur viennois Karl Sebastian Flacker, qui tenait un atelier à Glatz.

Face à l'église de pèlerinage, sur la colline, se déroule le chemin de croix, où la Passion du Christ est figurée dans une suite de chapelles et de monuments. La colline méridionale porte le nom de mont Sinaï et abrite des scènes de l'Ancien Testament. Église, village et collines composent ensemble le paysage connu sous le nom de Jérusalem silésienne.

Dans la partie nord du village se trouve une crèche mécanique de huit cents figures, dont trois cents s'animent. Longinus Wittig y travailla de 1882 jusqu'à sa mort, en 1895 ; son fils Hermann Wittig (1857–1932) poursuivit ensuite l'ouvrage et l'entretint.

Alla basilica si accede per un'ampia scalinata di trentatré gradini. Al di sopra si erge una possente facciata di forme rinascimentali. All'interno il percorso conduce alla cappella ovale delle grazie, con il suo altare maggiore barocco. L'altare maggiore e il pulpito sono opera dello scultore viennese Karl Sebastian Flacker, che teneva bottega a Glatz.

Di fronte alla chiesa di pellegrinaggio, sulla collina, si snoda la via crucis, dove la passione di Cristo è raffigurata in una serie di cappelle e di monumenti. La collina meridionale porta il nome di monte Sinai e ospita scene dell'Antico Testamento. Chiesa, villaggio e colline formano insieme il paesaggio noto come Gerusalemme slesiana.

Nella parte settentrionale del villaggio si trova un presepe meccanico con ottocento figure, trecento delle quali si muovono. Longinus Wittig vi lavorò dal 1882 fino alla morte, nel 1895; il figlio Hermann Wittig (1857–1932) ne ampliò in seguito l'opera e la mantenne in efficienza.

A la basílica se accede por una ancha escalinata de treinta y tres peldaños. Encima se alza una fachada imponente de formas renacentistas. Dentro, el recorrido conduce a la capilla ovalada de las gracias con su altar mayor barroco. El altar mayor y el púlpito son obra del escultor vienés Karl Sebastian Flacker, que mantenía un taller en Glatz.

Frente a la iglesia de peregrinación, en la colina, se encuentra el vía crucis, donde la pasión de Cristo está representada en una serie de capillas y monumentos. La colina meridional lleva el nombre de monte Sinaí y acoge escenas del Antiguo Testamento. Iglesia, aldea y colinas componen juntas el paisaje conocido como la Jerusalén de Silesia.

En la parte norte de la aldea hay un belén mecánico con ochocientas figuras, trescientas de las cuales se mueven. Longinus Wittig trabajó en él desde 1882 hasta su muerte, en 1895; su hijo Hermann Wittig (1857–1932) amplió después la obra y la mantuvo.

De devotie draagt de sporen van een onderbroken geschiedenis. Zij viel stil in de decennia waarin geestelijken van de Augsburgse Confessie de kerk bedienden, hervatte zich omstreeks 1660 en kreeg vanaf 1679 een eigen parochie als draagvlak. Het patrocinium van Maria Visitatie bepaalt sindsdien de kerkelijke identiteit van de plaats.

Daniel Paschasius von Osterberg gaf aan die hernieuwde verering een uitgesproken vorm. In 1687 stichtte hij een fundatie voor zes kerkmusici, en in 1693 richtte hij passiespelen in naar het voorbeeld van Oberammergau. Aan de muzikale traditie herinnert ook Ignaz Reimann (1820–1885), de componist van de Christkindlmesse, die met Albendorf verbonden is.

De twee pauselijke besluiten die het heiligdom kenmerken, staan in dezelfde lijn: de verheffing tot basiliek in 1936 en de toekenning van de titel Koningin van de Gezinnen in 1980. Zij verbinden de eeuwenoude Mariaverering van Wambierzyce uitdrukkelijk met het leven van gezinnen.

Pobożność nosi tu ślady przerwanej historii. Zamarła w dziesięcioleciach, gdy kościołem opiekowali się duchowni konfesji augsburskiej, odżyła około 1660 roku, a od 1679 roku zyskała oparcie we własnej parafii. Patrocinium Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny wyznacza odtąd kościelną tożsamość miejsca.

Daniel Paschasius von Osterberg nadał odnowionemu kultowi wyrazistą formę. W 1687 roku ustanowił fundację dla sześciu muzyków kościelnych, a w 1693 roku wprowadził misteria pasyjne na wzór Oberammergau. O tradycji muzycznej przypomina też Ignaz Reimann (1820–1885), kompozytor Christkindlmesse, związany z Albendorfem.

Dwie papieskie decyzje, które znamionują to sanktuarium, idą w tym samym kierunku: podniesienie do rangi bazyliki w 1936 roku i nadanie tytułu Królowej Rodzin w 1980 roku. Wiążą one odwieczny kult maryjny Wambierzyc wyraźnie z życiem rodzin.

Die Frömmigkeit trägt die Spuren einer unterbrochenen Geschichte. Sie kam in den Jahrzehnten zum Erliegen, in denen Geistliche der Augsburger Konfession die Kirche betreuten, setzte um 1660 wieder ein und fand ab 1679 in einer eigenen Pfarrei ihren Rückhalt. Das Patrozinium Mariä Heimsuchung bestimmt seither die kirchliche Identität des Ortes.

Daniel Paschasius von Osterberg gab dieser erneuerten Verehrung eine ausgeprägte Gestalt. 1687 stiftete er eine Fundation für sechs Kirchenmusiker, und 1693 richtete er Passionsspiele nach dem Vorbild von Oberammergau ein. An die musikalische Tradition erinnert auch Ignaz Reimann (1820–1885), der Komponist der Christkindlmesse, der mit Albendorf verbunden ist.

Die beiden päpstlichen Entscheidungen, die das Heiligtum kennzeichnen, stehen in derselben Linie: die Erhebung zur Basilika 1936 und die Verleihung des Titels Königin der Familien 1980. Sie verbinden die jahrhundertealte Marienverehrung von Wambierzyce ausdrücklich mit dem Leben der Familien.

La dévotion porte les traces d'une histoire interrompue. Elle s'éteignit dans les décennies où des ecclésiastiques de la Confession d'Augsbourg desservaient l'église, reprit vers 1660 et trouva à partir de 1679 un appui dans une paroisse propre. Le patronage de la Visitation détermine depuis lors l'identité ecclésiale du lieu.

Daniel Paschasius von Osterberg donna à cette vénération renouvelée une forme très marquée. En 1687, il créa une fondation pour six musiciens d'église, et en 1693 il institua des jeux de la Passion sur le modèle d'Oberammergau. Cette tradition musicale reste également attachée à Ignaz Reimann (1820–1885), le compositeur de la Christkindlmesse, lié à Albendorf.

Les deux décisions pontificales qui marquent le sanctuaire vont dans le même sens : l'élévation au rang de basilique en 1936 et l'octroi du titre de Reine des Familles en 1980. Elles rattachent expressément la vénération mariale séculaire de Wambierzyce à la vie des familles.

La devozione porta i segni di una storia interrotta. Si spense nei decenni in cui la chiesa fu officiata da ministri della Confessione augustana, riprese verso il 1660 e dal 1679 ebbe come sostegno una parrocchia propria. Da allora il patrocinio della Visitazione di Maria definisce l'identità ecclesiale del luogo.

Daniel Paschasius von Osterberg diede a quella rinnovata venerazione una forma marcata. Nel 1687 istituì una fondazione per sei musicisti di chiesa e nel 1693 introdusse rappresentazioni della passione sul modello di Oberammergau. Alla tradizione musicale rimanda anche Ignaz Reimann (1820–1885), compositore della Christkindlmesse, legato ad Albendorf.

Le due decisioni pontificie che contraddistinguono il santuario vanno nella stessa direzione: l'elevazione a basilica nel 1936 e il conferimento del titolo di Regina delle Famiglie nel 1980. Esse legano espressamente la secolare devozione mariana di Wambierzyce alla vita delle famiglie.

La devoción lleva las huellas de una historia interrumpida. Se apagó en las décadas en que clérigos de la Confesión de Augsburgo atendieron la iglesia, se reanudó hacia 1660 y a partir de 1679 encontró apoyo en una parroquia propia. La advocación de la Visitación de María define desde entonces la identidad eclesial del lugar.

Daniel Paschasius von Osterberg dio a esa veneración renovada una forma muy marcada. En 1687 fundó una dotación para seis músicos de iglesia y en 1693 instauró representaciones de la Pasión siguiendo el ejemplo de Oberammergau. De la tradición musical da fe también Ignaz Reimann (1820–1885), compositor de la Christkindlmesse, ligado a Albendorf.

Las dos decisiones papales que marcan el santuario van en la misma dirección: la elevación a basílica en 1936 y la concesión del título de Reina de las Familias en 1980. Ambas unen expresamente la veneración mariana secular de Wambierzyce con la vida de las familias.