Van Fain-lès-Moutiers naar de Rue du BacZ Fain-lès-Moutiers na Rue du BacVon Fain-lès-Moutiers in die Rue du BacDe Fain-lès-Moutiers à la rue du BacDa Fain-lès-Moutiers a rue du BacDe Fain-lès-Moutiers a la rue du Bac
Ze werd op 2 mei 1806 geboren als Zoé Labouré in Fain-lès-Moutiers, een dorp in Bourgondië, in een groot boerengezin. Toen ze negen was overleed haar moeder en nam ze als meisje een groot deel van het huishouden over. Naar school ging ze nauwelijks.
Al jong wilde ze non worden, maar haar vader verzette zich en stuurde haar naar Parijs om te werken in het restaurant van haar broer. Pas toen ze volwassen was, kon ze haar roeping alsnog volgen.
In januari 1830 werd ze toegelaten als postulante bij de Dochters van Liefde in Châtillon-sur-Seine, en op 21 april van dat jaar kwam ze aan in het noviciaat aan de Rue du Bac in Parijs. Volgens haar eigen relaas had ze als meisje gedroomd van een oude priester die haar naar de zusters riep, en herkende ze hem later op een portret van Vincentius a Paulo.
Przyszła na świat 2 maja 1806 roku jako Zoé Labouré w Fain-lès-Moutiers, wsi w Burgundii, w licznej rodzinie rolniczej. Gdy miała dziewięć lat, zmarła jej matka, a dziewczynka przejęła znaczną część domowych obowiązków. Do szkoły chodziła niewiele.
Od młodości chciała zostać zakonnicą, lecz ojciec się sprzeciwił i wysłał ją do Paryża, do pracy w restauracji jej brata. Dopiero jako dorosła mogła pójść za swoim powołaniem.
W styczniu 1830 roku została przyjęta jako postulantka do Sióstr Miłosierdzia w Châtillon-sur-Seine, a 21 kwietnia tego roku dotarła do nowicjatu przy Rue du Bac w Paryżu. Według jej własnej relacji jako dziewczynka śniła o starym księdzu, który wzywał ją do sióstr, a później rozpoznała go na portrecie Wincentego a Paulo.
Sie kam am 2. Mai 1806 als Zoé Labouré in Fain-lès-Moutiers zur Welt, einem Dorf im Burgund, in einer kinderreichen Bauernfamilie. Als sie neun war, starb ihre Mutter, und sie übernahm einen großen Teil des Haushalts. Eine Schule besuchte sie kaum.
Schon früh wollte sie Ordensfrau werden, doch ihr Vater widersetzte sich und schickte sie nach Paris, um im Restaurant ihres Bruders zu arbeiten. Erst als Erwachsene konnte sie ihrer Berufung folgen.
Im Januar 1830 wurde sie in Châtillon-sur-Seine als Postulantin bei den Barmherzigen Schwestern aufgenommen, und am 21. April desselben Jahres traf sie im Noviziat in der Rue du Bac in Paris ein. Nach ihrem eigenen Bericht hatte sie als Mädchen von einem alten Priester geträumt, der sie zu den Schwestern rief, und erkannte ihn später auf einem Bild des Vinzenz von Paul wieder.
Elle naît le 2 mai 1806 sous le nom de Zoé Labouré à Fain-lès-Moutiers, un village de Bourgogne, dans une nombreuse famille de cultivateurs. À neuf ans, elle perd sa mère et prend en charge une bonne partie de la maison. Elle fréquente à peine l'école.
Très jeune, elle veut devenir religieuse, mais son père s'y oppose et l'envoie à Paris travailler dans le restaurant de son frère. Ce n'est qu'à l'âge adulte qu'elle peut suivre sa vocation.
En janvier 1830, elle est admise comme postulante chez les Filles de la Charité à Châtillon-sur-Seine, et le 21 avril de la même année, elle arrive au séminaire de la rue du Bac, à Paris. Selon son propre récit, elle avait rêvé enfant d'un vieux prêtre qui l'appelait auprès des sœurs, et elle le reconnut plus tard sur un portrait de saint Vincent de Paul.
Nacque il 2 maggio 1806 come Zoé Labouré a Fain-lès-Moutiers, un paese della Borgogna, in una numerosa famiglia di contadini. A nove anni perse la madre e si assunse gran parte dei lavori di casa. A scuola andò appena.
Fin da giovane voleva farsi suora, ma il padre si oppose e la mandò a Parigi a lavorare nel ristorante del fratello. Solo da adulta poté seguire la propria vocazione.
Nel gennaio 1830 fu accolta come postulante tra le Figlie della Carità a Châtillon-sur-Seine, e il 21 aprile dello stesso anno giunse al noviziato di rue du Bac, a Parigi. Secondo il suo racconto, da ragazza aveva sognato un vecchio sacerdote che la chiamava tra le suore, e più tardi lo riconobbe in un ritratto di san Vincenzo de' Paoli.
Nació el 2 de mayo de 1806 como Zoé Labouré en Fain-lès-Moutiers, un pueblo de Borgoña, en una numerosa familia de agricultores. A los nueve años perdió a su madre y se hizo cargo de buena parte de la casa. Apenas fue a la escuela.
Desde joven quería ser religiosa, pero su padre se opuso y la envió a París a trabajar en el restaurante de su hermano. Solo de adulta pudo seguir su vocación.
En enero de 1830 fue admitida como postulante con las Hijas de la Caridad en Châtillon-sur-Seine, y el 21 de abril de ese año llegó al noviciado de la rue du Bac, en París. Según su propio relato, de niña había soñado con un anciano sacerdote que la llamaba junto a las hermanas, y más tarde lo reconoció en un retrato de san Vicente de Paúl.
De verschijningen en de medailleObjawienia i medalikDie Erscheinungen und die MedailleLes apparitions et la médailleLe apparizioni e la medagliaLas apariciones y la medalla
In de nacht van 18 op 19 juli 1830 werd ze volgens haar eigen verslag door een kind gewekt en naar de kapel van het klooster geleid. Daar zag ze Maria, die geruime tijd met haar sprak.
Op 27 november 1830 beschreef ze een tweede verschijning: Maria staand op een wereldbol, met stralen uit haar handen en de woorden rondom: O Maria, zonder zonde ontvangen, bid voor ons die tot u onze toevlucht nemen. Ze vertelde dat ze de opdracht kreeg een medaille te laten slaan, met op de keerzijde een kruis boven de letter M, twee harten en twaalf sterren.
Haar biechtvader Jean-Marie Aladel onderzocht de zaak. In 1832 gaf aartsbisschop Hyacinthe de Quélen toestemming en werden de eerste medailles geslagen. Tijdens de choleraepidemie van dat jaar verspreidde de medaille zich snel door Parijs en kreeg ze de naam Wonderdadige Medaille.
W nocy z 18 na 19 lipca 1830 roku obudziło ją według jej opowieści dziecko i zaprowadziło do klasztornej kaplicy. Tam ujrzała Maryję, która długo z nią rozmawiała.
27 listopada 1830 roku opisała drugie objawienie: Maryja stoi na kuli ziemskiej, z jej dłoni płyną promienie, a dookoła widnieją słowa: O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy. Opowiadała, że otrzymała polecenie, by wybić medalik, na którego rewersie widnieje krzyż nad literą M, dwa serca i dwanaście gwiazd.
Jej spowiednik, Jean-Marie Aladel, zbadał sprawę. W 1832 roku arcybiskup Hyacinthe de Quélen wyraził zgodę i wybito pierwsze medaliki. W czasie epidemii cholery w tym samym roku medalik szybko rozprzestrzenił się po Paryżu i zyskał nazwę Cudownego Medalika.
In der Nacht vom 18. auf den 19. Juli 1830 weckte sie nach ihrem eigenen Bericht ein Kind und führte sie in die Klosterkapelle. Dort sah sie Maria, die längere Zeit mit ihr sprach.
Am 27. November 1830 schilderte sie eine zweite Erscheinung: Maria stand auf einer Weltkugel, aus ihren Händen gingen Strahlen aus, und ringsum standen die Worte: O Maria, ohne Sünde empfangen, bitte für uns, die wir zu dir unsere Zuflucht nehmen. Sie erzählte, sie habe den Auftrag erhalten, eine Medaille prägen zu lassen, auf deren Rückseite ein Kreuz über dem Buchstaben M, zwei Herzen und zwölf Sterne zu sehen sind.
Ihr Beichtvater Jean-Marie Aladel prüfte die Sache. 1832 gab Erzbischof Hyacinthe de Quélen seine Zustimmung, und die ersten Medaillen wurden geprägt. Während der Choleraepidemie desselben Jahres verbreitete sich die Medaille rasch in Paris und erhielt den Namen Wundertätige Medaille.
Dans la nuit du 18 au 19 juillet 1830, selon son récit, un enfant la réveille et la conduit à la chapelle du couvent. Elle y voit la Vierge Marie, qui s'entretient longuement avec elle.
Le 27 novembre 1830, elle décrit une seconde apparition : Marie se tient debout sur un globe, des rayons jaillissent de ses mains et autour se lisent les mots : Ô Marie conçue sans péché, priez pour nous qui avons recours à vous. Elle raconte avoir reçu la mission de faire frapper une médaille, dont le revers montre une croix sur la lettre M, deux cœurs et douze étoiles.
Son confesseur, Jean-Marie Aladel, examine l'affaire. En 1832, l'archevêque Hyacinthe de Quélen donne son accord et les premières médailles sont frappées. Pendant l'épidémie de choléra de cette année-là, la médaille se répand vite dans Paris et reçoit le nom de Médaille miraculeuse.
Nella notte tra il 18 e il 19 luglio 1830, secondo il suo racconto, un bambino la svegliò e la condusse nella cappella del convento. Lì vide Maria, che parlò a lungo con lei.
Il 27 novembre 1830 descrisse una seconda apparizione: Maria in piedi su un globo, con raggi che uscivano dalle sue mani e tutt'intorno le parole: O Maria, concepita senza peccato, pregate per noi che ricorriamo a voi. Raccontò di aver ricevuto l'incarico di far coniare una medaglia, con sul rovescio una croce sopra la lettera M, due cuori e dodici stelle.
Il suo confessore, Jean-Marie Aladel, esaminò il caso. Nel 1832 l'arcivescovo Hyacinthe de Quélen diede il suo consenso e furono coniate le prime medaglie. Durante l'epidemia di colera di quell'anno la medaglia si diffuse rapidamente a Parigi e prese il nome di Medaglia Miracolosa.
En la noche del 18 al 19 de julio de 1830, según su relato, un niño la despertó y la condujo a la capilla del convento. Allí vio a María, que habló con ella largo rato.
El 27 de noviembre de 1830 describió una segunda aparición: María de pie sobre un globo, con rayos que salían de sus manos y, alrededor, las palabras: Oh María, sin pecado concebida, rogad por nosotros que recurrimos a vos. Contó que recibió el encargo de acuñar una medalla, con una cruz sobre la letra M, dos corazones y doce estrellas en el reverso.
Su confesor, Jean-Marie Aladel, examinó el asunto. En 1832 el arzobispo Hyacinthe de Quélen dio su consentimiento y se acuñaron las primeras medallas. Durante la epidemia de cólera de ese año la medalla se difundió rápidamente por París y recibió el nombre de Medalla Milagrosa.
Een verborgen leven en de vereringUkryte życie i kultEin verborgenes Leben und die VerehrungUne vie cachée et la vénérationUna vita nascosta e la venerazioneUna vida oculta y la veneración
Na haar noviciaat werd ze in 1831 uitgezonden naar het hospice van Reuilly, een tehuis voor bejaarden in Parijs, en ze bleef daar zesenveertig jaar. Als Dochter van Liefde, de congregatie die Vincentius a Paulo had gesticht, verzorgde ze er de oudere bewoners.
Wie de zuster van de verschijningen was, wist niemand behalve haar biechtvader. Pas kort voor haar dood maakte ze het aan haar overste bekend.
Ze stierf op 31 december 1876 in Reuilly. Toen haar graf in 1933 werd geopend, bleek haar lichaam onaangetast; sindsdien rust het in een glazen schrijn in de kapel aan de Rue du Bac. Pius XI verklaarde haar in 1933 zalig en Pius XII sprak haar op 27 juli 1947 heilig.
Po nowicjacie została w 1831 roku skierowana do hospicjum w Reuilly, domu dla starszych osób w Paryżu, i pozostała tam czterdzieści sześć lat. Jako siostra miłosierdzia, w zgromadzeniu założonym przez Wincentego a Paulo, opiekowała się tamtejszymi podopiecznymi.
Kim była siostra od objawień, wiedział tylko jej spowiednik. Dopiero tuż przed śmiercią powiedziała o tym przełożonej.
Zmarła 31 grudnia 1876 roku w Reuilly. Gdy w 1933 roku otwarto jej grób, jej ciało okazało się nienaruszone; od tego czasu spoczywa w szklanej trumnie w kaplicy przy Rue du Bac. Pius XI beatyfikował ją w 1933 roku, a Pius XII ogłosił świętą 27 lipca 1947 roku.
Nach dem Noviziat wurde sie 1831 in das Hospiz von Reuilly gesandt, ein Altenheim in Paris, wo sie sechsundvierzig Jahre blieb. Als Barmherzige Schwester in der Gemeinschaft, die Vinzenz von Paul gegründet hatte, pflegte sie dort die alten Bewohner.
Wer die Schwester der Erscheinungen war, wusste niemand außer ihrem Beichtvater. Erst kurz vor ihrem Tod gab sie es ihrer Oberin zu erkennen.
Sie starb am 31. Dezember 1876 in Reuilly. Als ihr Grab 1933 geöffnet wurde, zeigte sich ihr Leib unversehrt; seither ruht er in einem gläsernen Schrein in der Kapelle in der Rue du Bac. Pius XI. sprach sie 1933 selig, Pius XII. am 27. Juli 1947 heilig.
Après son noviciat, elle est envoyée en 1831 à l'hospice de Reuilly, une maison pour personnes âgées à Paris, où elle reste quarante-six ans. Fille de la Charité dans la congrégation fondée par saint Vincent de Paul, elle y soigne les pensionnaires.
Personne, hormis son confesseur, ne savait qui était la sœur des apparitions. Ce n'est que peu avant sa mort qu'elle le confie à sa supérieure.
Elle meurt le 31 décembre 1876 à Reuilly. Lorsque sa tombe est ouverte en 1933, son corps se révèle intact ; il repose depuis dans une châsse de verre, dans la chapelle de la rue du Bac. Pie XI la béatifie en 1933 et Pie XII la canonise le 27 juillet 1947.
Dopo il noviziato fu inviata nel 1831 all'ospizio di Reuilly, una casa per anziani a Parigi, dove rimase quarantasei anni. Come Figlia della Carità, nella congregazione fondata da san Vincenzo de' Paoli, vi assistette gli ospiti più anziani.
Chi fosse la suora delle apparizioni non lo sapeva nessuno, tranne il suo confessore. Solo poco prima di morire lo rivelò alla superiora.
Morì il 31 dicembre 1876 a Reuilly. Quando la sua tomba fu aperta nel 1933, il corpo risultò intatto; da allora riposa in un'urna di vetro nella cappella di rue du Bac. Pio XI la beatificò nel 1933 e Pio XII la canonizzò il 27 luglio 1947.
Tras el noviciado fue enviada en 1831 al hospicio de Reuilly, una casa para ancianos en París, donde permaneció cuarenta y seis años. Como Hija de la Caridad, en la congregación fundada por san Vicente de Paúl, cuidó allí a los residentes de más edad.
Quién era la hermana de las apariciones no lo sabía nadie salvo su confesor. Solo poco antes de morir se lo confió a su superiora.
Murió el 31 de diciembre de 1876 en Reuilly. Cuando su tumba se abrió en 1933, su cuerpo se encontró intacto; desde entonces reposa en una urna de cristal en la capilla de la rue du Bac. Pío XI la beatificó en 1933 y Pío XII la canonizó el 27 de julio de 1947.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Darstellung und VerehrungFête, représentation et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag is 28 november, een dag na de gedachtenis van Onze-Lieve-Vrouw van de Wonderdadige Medaille op 27 november. De kapel aan de Rue du Bac in Parijs blijft het middelpunt van haar verering.
Op afbeeldingen draagt ze het grijsblauwe habijt van de Dochters van Liefde met de witte, gevleugelde kornet, vaak knielend voor Maria op de wereldbol. Haar vaste attribuut is de medaille zelf, met Maria met geopende handen op de voorzijde.
De medaille wordt aan een ketting gedragen of in de portemonnee bewaard, en veel mensen geven haar aan een kind of een dierbare mee. In de Catharina Labouré-collectie staan medailles, beelden en gebedskaarten bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 28 listopada, dzień po wspomnieniu Matki Bożej Cudownego Medalika 27 listopada. Kaplica przy Rue du Bac w Paryżu pozostaje ośrodkiem jej kultu.
Na wizerunkach nosi szaroniebieski habit sióstr miłosierdzia z białą, skrzydlatą kornetą, często klęczy przed Maryją stojącą na kuli ziemskiej. Jej stałym atrybutem jest sam medalik, z Maryją o otwartych dłoniach na awersie.
Medalik nosi się na łańcuszku lub trzyma w portfelu, a wielu ludzi wręcza go dziecku albo bliskiej osobie. W kolekcji świętej Katarzyny Labouré znajdziesz medaliki, figury i obrazki z modlitwą.
Ihr Gedenktag ist der 28. November, einen Tag nach dem Gedenktag Unserer Lieben Frau von der Wundertätigen Medaille am 27. November. Die Kapelle in der Rue du Bac in Paris bleibt der Mittelpunkt ihrer Verehrung.
Auf Bildern trägt sie die graublaue Tracht der Barmherzigen Schwestern mit der weißen Flügelhaube und kniet oft vor Maria auf der Weltkugel. Ihr feststehendes Attribut ist die Medaille selbst, auf deren Vorderseite Maria mit geöffneten Händen zu sehen ist.
Die Medaille trägt man an einer Kette oder bewahrt sie im Portemonnaie auf, und viele schenken sie einem Kind oder einem lieben Menschen. In der Kollektion der heiligen Katharina Labouré stehen Medaillen, Figuren und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 28 novembre, un jour après la mémoire de Notre-Dame de la Médaille miraculeuse, le 27 novembre. La chapelle de la rue du Bac, à Paris, reste le centre de sa vénération.
Sur les images, elle porte l'habit gris-bleu des Filles de la Charité avec la cornette blanche et s'agenouille souvent devant Marie debout sur le globe. Son attribut constant est la médaille elle-même, où Marie apparaît les mains ouvertes.
On porte la médaille au cou ou on la garde dans son portefeuille, et beaucoup l'offrent à un enfant ou à un proche. La collection sainte Catherine Labouré réunit médailles, statues et images de prière.
La sua festa cade il 28 novembre, un giorno dopo la memoria della Madonna della Medaglia Miracolosa, il 27 novembre. La cappella di rue du Bac a Parigi resta il centro della sua venerazione.
Nelle immagini indossa l'abito grigio-azzurro delle Figlie della Carità con la cornetta bianca e spesso è inginocchiata davanti a Maria in piedi sul globo. Il suo attributo costante è la medaglia stessa, con Maria a mani aperte sul dritto.
La medaglia si porta al collo o si tiene nel portafoglio, e molti la regalano a un bambino o a una persona cara. Nella collezione di Santa Caterina Labouré si trovano medaglie, statue e immaginette.
Su fiesta cae el 28 de noviembre, un día después de la memoria de Nuestra Señora de la Medalla Milagrosa, el 27 de noviembre. La capilla de la rue du Bac, en París, sigue siendo el centro de su veneración.
En las imágenes viste el hábito gris azulado de las Hijas de la Caridad con la toca blanca y suele aparecer arrodillada ante María sobre el globo. Su atributo constante es la propia medalla, con María de manos abiertas en el anverso.
La medalla se lleva al cuello o se guarda en la cartera, y muchos se la regalan a un niño o a un ser querido. En la colección de Santa Catalina Labouré se reúnen medallas, imágenes y estampas.
