Een leerling met een dubbele naamUczeń o podwójnym imieniuEin Jünger mit doppeltem NamenUn disciple au double nomUn discepolo dal doppio nomeUn discípulo de doble nombre
Thomas komt voor in alle vier de lijsten van de twaalf apostelen: in de evangelies van Mattheüs, Marcus en Lucas en in de Handelingen. Zijn bijnaam Didymus is Grieks en zijn naam Thomas Aramees; beide betekenen ‘tweeling’. Waar hij vandaan kwam en wat hij deed voor Jezus hem riep, vermeldt het Nieuwe Testament niet.
Het evangelie van Johannes geeft hem meer gezicht dan de meeste anderen. Wanneer Jezus besluit naar Judea terug te keren, waar hem gevaar wacht, zegt Thomas tegen de andere leerlingen dat zij mee moeten gaan om samen met hem te sterven. Tijdens het afscheidsmaal vraagt hij openlijk hoe zij de weg kunnen kennen als zij niet weten waarheen Jezus gaat, en krijgt hij het antwoord: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven.’
Tomasz występuje we wszystkich czterech wykazach Dwunastu: w Ewangeliach według Mateusza, Marka i Łukasza oraz w Dziejach Apostolskich. Przydomek Didymos jest grecki, imię Tomasz aramejskie, a oba znaczą „bliźniak”. Nowy Testament nie mówi, skąd pochodził ani czym się zajmował, zanim Jezus go powołał.
Najwięcej o nim wiemy z Ewangelii według Jana. Gdy Jezus postanawia wrócić do Judei, gdzie grozi Mu niebezpieczeństwo, Tomasz mówi współuczniom, by poszli i oni, aby razem z Nim umrzeć. Podczas Ostatniej Wieczerzy pyta wprost, jak mają znać drogę, skoro nie wiedzą, dokąd Jezus idzie, i słyszy: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”.
Thomas steht in allen vier Verzeichnissen der Zwölf: in den Evangelien nach Matthäus, Markus und Lukas und in der Apostelgeschichte. Sein Beiname Didymus ist griechisch, sein Name Thomas aramäisch; beides bedeutet „Zwilling“. Woher er stammte und was er tat, bevor Jesus ihn rief, sagt das Neue Testament nicht.
Das Johannesevangelium zeichnet ihn deutlicher als die meisten anderen. Als Jesus nach Judäa zurückkehren will, wo ihm Gefahr droht, fordert Thomas die Mitjünger auf, mitzugehen und mit ihm zu sterben. Beim Abschiedsmahl fragt er offen, wie sie den Weg kennen sollen, wenn sie nicht wissen, wohin Jesus geht, und erhält die Antwort: „Ich bin der Weg und die Wahrheit und das Leben.“
Thomas figure dans les quatre listes des Douze : dans les évangiles de Matthieu, de Marc et de Luc, ainsi que dans les Actes des Apôtres. Son surnom Didyme est grec et son nom Thomas araméen ; l'un et l'autre signifient « jumeau ». Le Nouveau Testament ne dit pas d'où il venait ni ce qu'il faisait avant que Jésus ne l'appelle.
L'Évangile de Jean lui donne plus de relief qu'à la plupart des autres. Quand Jésus décide de retourner en Judée, où un danger l'attend, Thomas dit aux autres disciples d'y aller aussi, pour mourir avec lui. Lors du dernier repas, il demande sans détour comment ils pourraient connaître le chemin, puisqu'ils ignorent où Jésus va, et s'entend répondre : « Je suis le chemin, la vérité et la vie. »
Tommaso compare in tutti e quattro gli elenchi dei Dodici: nei vangeli di Matteo, Marco e Luca e negli Atti degli Apostoli. Il soprannome Didimo è greco e il nome Tommaso aramaico; entrambi significano «gemello». Il Nuovo Testamento non dice da dove venisse né che cosa facesse prima che Gesù lo chiamasse.
Il Vangelo di Giovanni gli dà più risalto che a quasi tutti gli altri. Quando Gesù decide di tornare in Giudea, dove lo attende un pericolo, Tommaso invita i compagni ad andare anche loro per morire con lui. Durante l'ultima cena chiede apertamente come potranno conoscere la via se non sanno dove Gesù va, e riceve la risposta: «Io sono la via, la verità e la vita».
Tomás aparece en las cuatro listas de los Doce: en los evangelios de Mateo, Marcos y Lucas y en los Hechos de los Apóstoles. Su sobrenombre Dídimo es griego y su nombre Tomás arameo; ambos significan «mellizo». El Nuevo Testamento no dice de dónde venía ni a qué se dedicaba antes de que Jesús lo llamara.
El Evangelio de Juan le da más relieve que a la mayoría de los demás. Cuando Jesús decide volver a Judea, donde le espera un peligro, Tomás dice a los otros discípulos que vayan también ellos, para morir con él. En la última cena pregunta abiertamente cómo van a conocer el camino si no saben adónde va Jesús, y recibe la respuesta: «Yo soy el camino, la verdad y la vida».
Van twijfel tot belijdenisOd wątpliwości do wyznania wiaryVom Zweifel zum BekenntnisDu doute à la profession de foiDal dubbio alla professione di fedeDe la duda a la profesión de fe
Op de avond van Pasen was Thomas er niet bij toen Jezus aan de leerlingen verscheen. Hij liet weten dat hij pas zou geloven als hij de wonden van de nagels zag en zijn hand in de zijde kon leggen. Een week later stond Jezus opnieuw in hun midden, dit keer met Thomas erbij.
Jezus nodigde hem uit zijn wonden te onderzoeken, en Thomas antwoordde met een van de kortste geloofsbelijdenissen van het evangelie: “Mijn Heer en mijn God!” Daarop zei Jezus dat zij gelukkig zijn die niet hebben gezien en toch geloven.
Alleen het evangelie dat de traditie toeschrijft aan Johannes vertelt dit verhaal. Daardoor kreeg Thomas de reputatie van de ongelovige, al legt de kerkelijke traditie het accent op het slot: de weg van twijfel naar belijdenis.
W wieczór wielkanocny, gdy Jezus ukazał się uczniom, nie było z nimi Tomasza. Oświadczył on, że uwierzy dopiero wtedy, gdy zobaczy ślady gwoździ i włoży rękę do boku Pana. Po ośmiu dniach Jezus przyszedł ponownie, tym razem także dla niego.
Zaprosił go, by dotknął Jego ran, a Tomasz odpowiedział jednym z najkrótszych wyznań wiary w Ewangelii: „Pan mój i Bóg mój!”. Jezus odpowiedział, że błogosławieni są ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli.
Tę scenę opisuje tylko czwarta Ewangelia, przypisywana świętemu Janowi. Stąd przysłowiowy „niewierny Tomasz”, choć tradycja Kościoła podkreśla przede wszystkim jej zakończenie: drogę od wątpliwości do wyznania.
Am Abend des Ostertages war Thomas nicht dabei, als Jesus den Jüngern erschien. Er ließ wissen, er werde erst glauben, wenn er die Male der Nägel sehe und seine Hand in die Seite legen könne. Acht Tage später trat Jesus erneut in ihre Mitte, diesmal auch für ihn.
Jesus forderte ihn auf, seine Wunden zu berühren, und Thomas antwortete mit einem der kürzesten Glaubensbekenntnisse des Evangeliums: „Mein Herr und mein Gott!“ Darauf sagte Jesus, selig seien, die nicht sehen und doch glauben.
Erzählt wird diese Szene nur im vierten Evangelium, das die Überlieferung dem Evangelisten Johannes zuschreibt. So kam Thomas zu seinem Ruf als Ungläubiger, obwohl die kirchliche Tradition den Schluss betont: den Weg vom Zweifel zum Bekenntnis.
Le soir de Pâques, Thomas n'était pas avec les disciples quand Jésus leur apparut. Il déclara qu'il ne croirait qu'après avoir vu la marque des clous et mis sa main dans le côté. Huit jours plus tard, Jésus vint de nouveau au milieu d'eux, cette fois en présence de Thomas.
Il l'invita à toucher ses plaies, et Thomas répondit par l'une des plus brèves professions de foi de l'Évangile : « Mon Seigneur et mon Dieu ! » Jésus dit alors : heureux ceux qui croient sans avoir vu.
Seul le quatrième évangile, que la tradition attribue à Jean l'Évangéliste, raconte cette scène. C'est de là que vient la réputation d'incrédule de Thomas, alors que la tradition de l'Église en retient surtout la conclusion : le chemin du doute à la foi.
La sera di Pasqua Tommaso non era con i discepoli quando Gesù apparve loro. Dichiarò che avrebbe creduto solo dopo aver visto il segno dei chiodi e aver messo la mano nel costato. Otto giorni dopo Gesù venne di nuovo in mezzo a loro, questa volta con Tommaso presente.
Lo invitò a toccare le sue ferite, e Tommaso rispose con una delle professioni di fede più brevi del Vangelo: «Mio Signore e mio Dio!». Gesù disse allora che sono beati quelli che non hanno visto e hanno creduto.
La scena è narrata solo dal quarto vangelo, che la tradizione attribuisce a Giovanni evangelista. Da qui la fama di incredulo di Tommaso, anche se la tradizione della Chiesa ne sottolinea soprattutto la conclusione: il cammino dal dubbio alla fede.
La tarde de Pascua Tomás no estaba con los discípulos cuando Jesús se les apareció. Declaró que solo creería si veía la señal de los clavos y metía la mano en el costado. Ocho días después Jesús se presentó de nuevo en medio de ellos, esta vez con Tomás presente.
Lo invitó a tocar sus heridas, y Tomás respondió con una de las profesiones de fe más breves del Evangelio: «¡Señor mío y Dios mío!». Jesús dijo entonces que son dichosos los que no han visto y han creído.
Esta escena solo la cuenta el cuarto evangelio, que la tradición atribuye a Juan el Evangelista. De ahí viene la fama de incrédulo de Tomás, aunque la tradición de la Iglesia subraya sobre todo el final: el camino de la duda a la fe.
Apostel van IndiaApostoł IndiiApostel IndiensL'apôtre de l'IndeL'apostolo dell'IndiaApóstol de la India
Volgens de overlevering trok Thomas na Pinksteren naar het oosten en bracht hij het evangelie tot in India. De Thomaschristenen van Kerala, aan de Malabarkust, leiden hun kerk rechtstreeks van hem af en dragen zijn naam.
Als plaats van zijn dood noemt de overlevering Mylapore, tegenwoordig een wijk van Chennai, waar hij met een lans zou zijn gedood. Boven het graf dat daar als het zijne wordt vereerd, staat de San Thomé Basiliek.
Zijn patronaat van architecten en bouwers gaat terug op de apocriefe Handelingen van Thomas. Daarin ontvangt hij van een koning in India geld voor de bouw van een paleis en deelt hij dat uit aan de armen. Daarom houdt hij op afbeeldingen vaak een winkelhaak vast.
Według tradycji Tomasz po Zesłaniu Ducha Świętego ruszył na wschód i dotarł z Ewangelią aż do Indii. Chrześcijanie świętego Tomasza w Kerali, na wybrzeżu Malabarskim, wywodzą swój Kościół wprost od niego i noszą jego imię.
Jako miejsce jego śmierci tradycja wskazuje Mylapore, dziś dzielnicę Ćennaju, gdzie miał zginąć od włóczni. Nad grobem czczonym tam jako jego grób stoi bazylika San Thomé.
Patronat nad architektami i budowniczymi wywodzi się z apokryficznych Dziejów Tomasza. Otrzymuje w nich od indyjskiego króla pieniądze na budowę pałacu i rozdaje je ubogim. Dlatego na wizerunkach często trzyma węgielnicę.
Nach der Überlieferung zog Thomas nach Pfingsten nach Osten und brachte das Evangelium bis nach Indien. Die Thomaschristen in Kerala an der Malabarküste führen ihre Kirche unmittelbar auf ihn zurück und tragen seinen Namen.
Als Ort seines Todes nennt die Überlieferung Mylapore, heute ein Stadtteil von Chennai, wo er mit einer Lanze getötet worden sein soll. Über dem Grab, das dort als seines verehrt wird, steht die Basilika San Thomé.
Sein Patronat für Architekten und Baumeister geht auf die apokryphen Thomasakten zurück. Darin erhält er von einem indischen König Geld für den Bau eines Palastes und verteilt es an die Armen. Darum hält er auf Bildern oft ein Winkelmaß in der Hand.
Selon la tradition, Thomas partit vers l'Orient après la Pentecôte et porta l'Évangile jusqu'en Inde. Les chrétiens de saint Thomas du Kerala, sur la côte de Malabar, font remonter leur Église directement à lui et portent son nom.
La tradition situe sa mort à Mylapore, aujourd'hui un quartier de Chennai, où il aurait été transpercé d'une lance. Sur la tombe qu'on y vénère comme la sienne se dresse la basilique San Thomé.
Son patronage des architectes et des bâtisseurs remonte aux Actes apocryphes de Thomas. Il y reçoit d'un roi de l'Inde de l'argent pour construire un palais et le distribue aux pauvres. C'est pourquoi il tient souvent une équerre sur ses images.
Secondo la tradizione Tommaso, dopo la Pentecoste, si diresse a oriente e portò il Vangelo fino in India. I cristiani di san Tommaso del Kerala, sulla costa del Malabar, fanno risalire la loro Chiesa direttamente a lui e ne portano il nome.
La tradizione colloca la sua morte a Mylapore, oggi un quartiere di Chennai, dove sarebbe stato trafitto da una lancia. Sulla tomba venerata là come la sua sorge la basilica di San Thomé.
Il patronato su architetti e costruttori risale agli Atti apocrifi di Tommaso. Vi riceve da un re dell'India denaro per costruire un palazzo e lo distribuisce ai poveri. Per questo nelle immagini tiene spesso una squadra in mano.
Según la tradición, Tomás partió hacia Oriente después de Pentecostés y llevó el Evangelio hasta la India. Los cristianos de Santo Tomás de Kerala, en la costa de Malabar, hacen remontar su Iglesia directamente a él y llevan su nombre.
La tradición sitúa su muerte en Mylapore, hoy un barrio de Chennai, donde habría sido atravesado por una lanza. Sobre la tumba que allí se venera como suya se alza la basílica de San Thomé.
Su patronazgo sobre arquitectos y constructores se remonta a los Hechos apócrifos de Tomás. En ellos recibe de un rey de la India dinero para construir un palacio y lo reparte entre los pobres. Por eso en las imágenes suele llevar una escuadra en la mano.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunki i nabożeństwoGedenktag, Darstellung und VerehrungFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
In de Romeinse kalender staat de gedachtenis van Thomas sinds 1969 op 3 juli; daarvoor viel zij op 21 december. Onder de Thomaschristenen in India wordt 3 juli herdacht als Dukrana.
Op schilderijen en beelden draagt Thomas een winkelhaak of een lans, het teken van zijn bouwersaanroeping en van zijn marteldood. Soms wijst hij naar de zijdewond van Christus. Het bekendste schilderij van die scène is de Ongelovige Thomas van Caravaggio.
Op 3 juli vieren veel mensen met de naam Thomas hun naamdag. Beelden, medailles en gebedskaarten van de apostel staan bij elkaar in de Thomas-collectie.
W kalendarzu rzymskim wspomnienie świętego Tomasza od 1969 roku przypada 3 lipca; wcześniej obchodzono je 21 grudnia. Chrześcijanie świętego Tomasza w Indiach czczą ten dzień jako Dukranę.
Na obrazach i figurach Tomasz trzyma węgielnicę lub włócznię, znak patronatu budowniczych i śmierci męczeńskiej. Czasem wskazuje na ranę w boku Chrystusa. Najsłynniejszym obrazem tej sceny jest „Niewiara świętego Tomasza” Caravaggia.
Dla wielu osób o imieniu Tomasz 3 lipca to także imieniny. Figury, medaliki i obrazki z wizerunkiem apostoła zebrane są w kolekcji świętego Tomasza.
Im römischen Kalender wird des Apostels Thomas seit 1969 am 3. Juli gedacht; zuvor war es der 21. Dezember. Die Thomaschristen in Indien begehen den 3. Juli als Dukrana.
Auf Gemälden und Figuren trägt Thomas ein Winkelmaß oder eine Lanze, Zeichen seines Patronats für die Baumeister und seines Martyriums. Manchmal zeigt er auf die Seitenwunde Christi. Das bekannteste Gemälde dieser Szene ist der „Ungläubige Thomas“ von Caravaggio.
Für viele Menschen namens Thomas ist der 3. Juli auch der Namenstag. Figuren, Medaillen und Gebetsbilder des Apostels finden sich gesammelt in der Thomas-Kollektion.
Dans le calendrier romain, Thomas est fêté le 3 juillet depuis 1969 ; auparavant, sa fête tombait le 21 décembre. Les chrétiens de saint Thomas en Inde célèbrent le 3 juillet sous le nom de Dukrana.
Sur les tableaux et les statues, Thomas porte une équerre ou une lance, signes de son patronage des bâtisseurs et de son martyre. Il montre parfois la plaie du côté du Christ. Le tableau le plus célèbre de cette scène est l'« Incrédulité de saint Thomas » du Caravage.
Pour beaucoup de personnes prénommées Thomas, le 3 juillet est aussi le jour de la fête. Statues, médailles et images de prière de l'apôtre sont réunies dans la collection saint Thomas.
Nel calendario romano la memoria di san Tommaso cade dal 1969 il 3 luglio; prima era il 21 dicembre. I cristiani di san Tommaso in India celebrano il 3 luglio come Dukrana.
Nei dipinti e nelle statue Tommaso porta una squadra o una lancia, segni del patronato sui costruttori e del martirio. A volte indica la ferita del costato di Cristo. Il dipinto più celebre di questa scena è l'«Incredulità di san Tommaso» del Caravaggio.
Per molti che si chiamano Tommaso il 3 luglio è anche l'onomastico. Statue, medaglie e immaginette dell'apostolo sono raccolte nella collezione di San Tommaso.
En el calendario romano la memoria de santo Tomás cae desde 1969 el 3 de julio; antes era el 21 de diciembre. Los cristianos de Santo Tomás en la India celebran el 3 de julio como Dukrana.
En pinturas y esculturas Tomás lleva una escuadra o una lanza, signos de su patronazgo sobre los constructores y de su martirio. A veces señala la herida del costado de Cristo. La pintura más célebre de esta escena es la «Incredulidad de santo Tomás» de Caravaggio.
Para muchas personas que se llaman Tomás, el 3 de julio es también el día del santo. Imágenes, medallas y estampas del apóstol se reúnen en la colección de Santo Tomás.
