AmsterdamAmsterdamAmsterdamAmsterdamAmsterdamÁmsterdam

Het verhaal speelt op 15 maart 1345 in de Kalverstraat, destijds de Lane. Een zieke man kreeg het laatste sacrament toegediend en gaf de hostie daarna over. Om ontheiliging te voorkomen wierp men het braaksel in het haardvuur. De volgende ochtend vond een buurvrouw de hostie ongeschonden boven de vlammen zweven; zij pakte hem met blote handen en verbrandde zich niet.

Volgens de overlevering herhaalde het teken zich nog twee keer, waaronder in een afgesloten kist, waarna de geestelijkheid overtuigd raakte. De plek kreeg de naam Heilige Stede. Twee jaar later werd het huis afgebroken en vervangen door een kapel, met het altaar op de plaats van de haard.

Er ontstond een jaarlijkse processie naar de Oude Kerk, met gilden, muzikanten en stadsbestuurders. De toeloop van pelgrims van buiten de stad was zo groot dat er een eigen weg naar toe liep, de Heiligeweg. Die liep vanaf de Kalverstraat richting Sloten en verder naar Kennemerland en was tot omstreeks 1500 een van de belangrijkste landwegen van Holland.

In 1482 bezocht Maximiliaan van Oostenrijk de Heilige Stede. Hij genas van een ziekte en werd een belangrijke begunstiger; het wapen van Amsterdam draagt sindsdien een keizerskroon. Bij de beeldenstorm van 1566 liep de kapel schade op.

Na de Alteratie van 1578 kwam de kapel in protestantse handen en heette zij Nieuwezijds Kapel. Katholieke processies werden verboden. De devotie verhuisde naar het Begijnhof, dat de functie van de Heilige Stede overnam; pastoor Leonardus Marius zette de mirakelverering daar vanaf 1631 voort, waarna het Begijnhof de tweede Heilige Stede werd genoemd.

In 1908 lieten de protestantse kerkbestuurders de Nieuwezijds Kapel afbreken. Bouwmateriaal werd afgevoerd om hergebruik door katholieken te verhinderen. Fragmenten bleven bewaard aan de Enge Kapelsteeg, op het dak van schuilkerk De Papegaai en op buitenplaats Frankendael.

Rzecz dzieje się 15 marca 1345 roku przy Kalverstraat, wówczas zwanej Lane. Choremu mężczyźnie udzielono ostatniego sakramentu, po czym zwrócił on hostię. Aby zapobiec profanacji, wrzucono wymiociny do ognia w palenisku. Następnego ranka sąsiadka znalazła hostię nietkniętą, unoszącą się nad płomieniami; chwyciła ją gołymi rękami i nie poparzyła się.

Według tradycji znak powtórzył się jeszcze dwa razy, między innymi w zamkniętej skrzyni, po czym duchowieństwo dało się przekonać. Miejsce otrzymało nazwę Heilige Stede, Święte Miejsce. Dwa lata później rozebrano dom i zastąpiono go kaplicą, w której ołtarz stanął dokładnie tam, gdzie było palenisko.

Narodziła się doroczna procesja do Oude Kerk, z cechami, muzykantami i władzami miasta. Napływ pielgrzymów spoza miasta był tak wielki, że prowadziła do niego osobna droga, Heiligeweg. Biegła ona od Kalverstraat w stronę Sloten i dalej do Kennemerlandu, a do około 1500 roku była jednym z najważniejszych traktów lądowych Holandii.

W 1482 roku Heilige Stede odwiedził Maksymilian Habsburg. Wyzdrowiał z choroby i stał się ważnym dobroczyńcą; herb Amsterdamu nosi od tego czasu koronę cesarską. Podczas obrazoburstwa w 1566 roku kaplica ucierpiała.

Po Alteracji z 1578 roku kaplica przeszła w ręce protestantów i nosiła nazwę Nieuwezijds Kapel. Procesje katolickie zostały zakazane. Kult przeniósł się do Begijnhofu, który przejął funkcję Heilige Stede; proboszcz Leonardus Marius kontynuował tam od 1631 roku cześć oddawaną cudowi, po czym Begijnhof zaczęto nazywać drugim Heilige Stede.

W 1908 roku protestanccy zarządcy kościoła kazali rozebrać Nieuwezijds Kapel. Materiał budowlany wywieziono, aby uniemożliwić jego ponowne użycie przez katolików. Fragmenty zachowały się przy Enge Kapelsteeg, na dachu ukrytego kościoła De Papegaai oraz w posiadłości Frankendael.

Die Geschichte spielt am 15. März 1345 in der Kalverstraat, damals die Lane. Einem kranken Mann wurde die letzte Wegzehrung gereicht, und er erbrach die Hostie danach wieder. Um eine Entweihung zu verhindern, warf man das Erbrochene ins Herdfeuer. Am nächsten Morgen fand eine Nachbarin die Hostie unversehrt über den Flammen schweben; sie griff mit bloßen Händen danach und verbrannte sich nicht.

Der Überlieferung nach wiederholte sich das Zeichen noch zweimal, unter anderem in einer verschlossenen Truhe, woraufhin sich die Geistlichkeit überzeugen ließ. Der Ort erhielt den Namen Heilige Stätte. Zwei Jahre später wurde das Haus abgebrochen und durch eine Kapelle ersetzt, deren Altar an der Stelle des Herdes stand.

Es entstand eine jährliche Prozession zur Oude Kerk, mit Zünften, Musikanten und Ratsherren. Der Andrang der Pilger von außerhalb war so groß, dass ein eigener Weg dorthin führte, der Heiligeweg. Er verlief von der Kalverstraat in Richtung Sloten und weiter nach Kennemerland und war bis um 1500 eine der wichtigsten Landstraßen Hollands.

1482 besuchte Maximilian von Österreich die Heilige Stätte. Er genas von einer Krankheit und wurde ein bedeutender Gönner; das Wappen von Amsterdam trägt seither eine Kaiserkrone. Beim Bildersturm von 1566 nahm die Kapelle Schaden.

Nach der Alteration von 1578 kam die Kapelle in protestantische Hände und hieß Nieuwezijds Kapel. Katholische Prozessionen wurden verboten. Die Andacht zog zum Begijnhof um, der die Funktion der Heiligen Stätte übernahm; Pfarrer Leonardus Marius setzte die Mirakelverehrung dort ab 1631 fort, woraufhin der Begijnhof die zweite Heilige Stätte genannt wurde.

1908 ließen die protestantischen Kirchenvorsteher die Nieuwezijds Kapel abbrechen. Baumaterial wurde abtransportiert, um eine Wiederverwendung durch Katholiken zu verhindern. Fragmente blieben in der Enge Kapelsteeg erhalten, auf dem Dach der Schlupfkirche De Papegaai und auf dem Landsitz Frankendael.

L'histoire se déroule le 15 mars 1345 dans la Kalverstraat, alors appelée la Lane. Un homme malade reçut le dernier sacrement, puis rendit l'hostie. Pour éviter toute profanation, on jeta les vomissures dans l'âtre. Le lendemain matin, une voisine trouva l'hostie intacte, flottant au-dessus des flammes ; elle la saisit à mains nues sans se brûler.

Selon la tradition, le signe se répéta deux fois encore, une fois notamment dans un coffre fermé, ce qui acheva de convaincre le clergé. Le lieu reçut le nom de Saint-Lieu. Deux ans plus tard, la maison fut démolie et remplacée par une chapelle, dont l'autel occupait l'emplacement de l'âtre.

Une procession annuelle vers la Vieille Église s'organisa, avec les corporations, des musiciens et les magistrats de la ville. L'afflux de pèlerins venus du dehors était tel qu'une route propre y menait, la Heiligeweg, la voie sainte. Elle partait de la Kalverstraat en direction de Sloten et se prolongeait vers le Kennemerland ; jusque vers 1500, ce fut l'une des principales routes terrestres de Hollande.

En 1482, Maximilien d'Autriche se rendit au Saint-Lieu. Il guérit d'une maladie et en devint un bienfaiteur important ; les armes d'Amsterdam portent depuis lors une couronne impériale. Lors de la furie iconoclaste de 1566, la chapelle subit des dégâts.

Après l'Altération de 1578, la chapelle passa aux mains des protestants et prit le nom de Chapelle du Nouveau Côté. Les processions catholiques furent interdites. La dévotion se déplaça vers le Béguinage, qui reprit la fonction du Saint-Lieu ; le curé Leonardus Marius y poursuivit le culte du miracle à partir de 1631, si bien que le Béguinage fut appelé le second Saint-Lieu.

En 1908, les administrateurs protestants firent démolir la Chapelle du Nouveau Côté. Les matériaux furent évacués pour empêcher leur réemploi par les catholiques. Des fragments ont subsisté dans l'Enge Kapelsteeg, sur le toit de l'église clandestine De Papegaai et dans la propriété de Frankendael.

La vicenda si svolge il 15 marzo 1345 nella Kalverstraat, allora detta de Lane. Un uomo malato ricevette l'ultimo sacramento e poco dopo rigettò l'ostia. Per evitare una profanazione il vomito fu gettato nel fuoco del focolare. La mattina seguente una vicina trovò l'ostia intatta, sospesa sopra le fiamme; la prese a mani nude senza scottarsi.

Secondo la tradizione il segno si ripeté altre due volte, tra l'altro dentro una cassa chiusa, finché il clero non si convinse. Il luogo prese il nome di Heilige Stede, il Luogo Santo. Due anni più tardi la casa fu abbattuta e sostituita da una cappella, con l'altare nel punto esatto del focolare.

Nacque una processione annuale verso la Oude Kerk, con corporazioni, musicanti e magistrati cittadini. L'afflusso di pellegrini da fuori città era tale che vi conduceva una strada apposita, la Heiligeweg. Partiva dalla Kalverstraat in direzione di Sloten e proseguiva verso il Kennemerland, e fino al 1500 circa fu una delle principali vie di terra dell'Olanda.

Nel 1482 Massimiliano d'Austria visitò la Heilige Stede. Guarì da una malattia e ne divenne un munifico protettore; da allora lo stemma di Amsterdam porta una corona imperiale. Con la furia iconoclasta del 1566 la cappella subì danni.

Dopo l'Alteratie del 1578 la cappella passò in mani protestanti e prese il nome di Nieuwezijds Kapel. Le processioni cattoliche furono vietate. La devozione si trasferì al Begijnhof, il beghinaggio, che assunse la funzione della Heilige Stede; il parroco Leonardus Marius vi proseguì dal 1631 il culto del miracolo, tanto che il Begijnhof fu chiamato la seconda Heilige Stede.

Nel 1908 i responsabili protestanti fecero demolire la Nieuwezijds Kapel. I materiali furono portati via per impedirne il riuso da parte dei cattolici. Alcuni frammenti si sono conservati nell'Enge Kapelsteeg, sul tetto della chiesa clandestina De Papegaai e nella tenuta di Frankendael.

La historia ocurre el 15 de marzo de 1345 en la Kalverstraat, entonces llamada de Lane. Un hombre enfermo recibió el último sacramento y después devolvió la hostia. Para evitar una profanación, se arrojó el vómito al fuego del hogar. A la mañana siguiente una vecina encontró la hostia intacta, flotando sobre las llamas; la cogió con las manos desnudas y no se quemó.

Según la tradición, el signo se repitió otras dos veces, una de ellas dentro de un arca cerrada, tras lo cual el clero quedó convencido. El sitio recibió el nombre de Heilige Stede, el Lugar Santo. Dos años más tarde la casa fue derribada y sustituida por una capilla, con el altar en el lugar del hogar.

Surgió una procesión anual hasta la Oude Kerk, con gremios, músicos y regidores de la ciudad. La afluencia de peregrinos de fuera era tal que hasta allí llegaba un camino propio, la Heiligeweg. Partía de la Kalverstraat en dirección a Sloten y seguía hacia Kennemerland, y hasta alrededor de 1500 fue una de las principales vías terrestres de Holanda.

En 1482 Maximiliano de Austria visitó el Lugar Santo. Sanó de una enfermedad y se convirtió en un bienhechor de peso; el escudo de Ámsterdam lleva desde entonces una corona imperial. En la iconoclastia de 1566 la capilla sufrió daños.

Tras la Alteración de 1578 la capilla pasó a manos protestantes y se llamó Nieuwezijds Kapel. Las procesiones católicas quedaron prohibidas. La devoción se trasladó al Begijnhof, que asumió la función del Lugar Santo; el párroco Leonardus Marius mantuvo allí el culto del milagro a partir de 1631, y desde entonces se llamó al Begijnhof el segundo Lugar Santo.

En 1908 los responsables protestantes hicieron derribar la Nieuwezijds Kapel. Los materiales se retiraron para impedir que los católicos los reutilizaran. Se conservaron fragmentos en la Enge Kapelsteeg, en el tejado de la iglesia clandestina De Papegaai y en la finca de Frankendael.

Anders dan bij de meeste bedevaartplaatsen staat in Amsterdam geen beeld centraal, maar het sacrament. Vereerd wordt de hostie die in 1345 in het vuur onaangetast zou zijn gebleven: een eucharistisch wonder.

De plek zelf droeg de verering. Het altaar van de Kapel ter Heilige Stede stond precies op de haard waar het gebeurd zou zijn, en pelgrims kwamen naar dat punt toe. Toen de kapel verloren ging, bleef de route over: de gang langs de plaats van het mirakel is zelf de devotie geworden.

Tijdens de Stille Omgang wordt de plaats van het wonder elk jaar gemarkeerd met een lantaarn. Van de oude kapel is weinig bewaard: bij de sloop van 1908 werd het gebouw van alle verwijzingen naar het mirakel ontdaan, en al in 1578 was de kapel daarvan gezuiverd. Wat overbleef, zijn losse voorwerpen in Nederlandse collecties.

Inaczej niż w większości miejsc pielgrzymkowych, w Amsterdamie centrum nie stanowi figura, lecz sakrament. Czczona jest hostia, która w 1345 roku miała pozostać nietknięta w ogniu: cud eucharystyczny.

Nośnikiem kultu było samo miejsce. Ołtarz kaplicy Heilige Stede stał dokładnie na palenisku, przy którym miało dojść do wydarzenia, i pielgrzymi przybywali właśnie do tego punktu. Gdy kaplica przepadła, pozostała trasa: sama droga obok miejsca cudu stała się nabożeństwem.

Podczas Stille Omgang miejsce cudu oznacza się co roku latarnią. Ze starej kaplicy niewiele się zachowało: przy rozbiórce w 1908 roku budynek pozbawiono wszelkich odniesień do cudu, a już w 1578 roku kaplicę z nich oczyszczono. To, co zostało, to pojedyncze przedmioty w kolekcjach holenderskich.

Anders als an den meisten Wallfahrtsorten steht in Amsterdam kein Bild im Mittelpunkt, sondern das Sakrament. Verehrt wird die Hostie, die 1345 im Feuer unversehrt geblieben sein soll: ein eucharistisches Wunder.

Der Ort selbst trug die Verehrung. Der Altar der Kapelle zur Heiligen Stätte stand genau auf dem Herd, an dem es sich zugetragen haben soll, und die Pilger kamen zu diesem Punkt. Als die Kapelle verloren ging, blieb der Weg übrig: Der Gang an der Stelle des Mirakels vorbei ist selbst zur Andacht geworden.

Während der Stille Omgang wird der Ort des Wunders jedes Jahr mit einer Laterne gekennzeichnet. Von der alten Kapelle ist wenig erhalten: Beim Abbruch von 1908 wurde das Gebäude aller Hinweise auf das Mirakel beraubt, und schon 1578 war die Kapelle davon gesäubert worden. Übrig blieben einzelne Gegenstände in niederländischen Sammlungen.

À la différence de la plupart des lieux de pèlerinage, ce n'est pas une statue qui est au centre à Amsterdam, mais le sacrement. On y vénère l'hostie qui, en 1345, serait restée intacte dans le feu : un miracle eucharistique.

Le lieu lui-même portait la dévotion. L'autel de la Chapelle du Saint-Lieu se dressait exactement sur l'âtre où la chose se serait produite, et c'est vers ce point que venaient les pèlerins. Quand la chapelle disparut, il resta l'itinéraire : le passage devant le lieu du miracle est devenu la dévotion elle-même.

Pendant la Marche silencieuse, le lieu du miracle est marqué chaque année par une lanterne. De l'ancienne chapelle, il reste peu de chose : lors de la démolition de 1908, l'édifice fut dépouillé de toute référence au miracle, et dès 1578 il en avait été purgé. Ce qui subsiste, ce sont des objets épars dans les collections néerlandaises.

A differenza della maggior parte dei luoghi di pellegrinaggio, ad Amsterdam al centro non c'è una statua ma il sacramento. Si venera l'ostia che nel 1345 sarebbe rimasta intatta nel fuoco: un miracolo eucaristico.

Era il luogo stesso a portare la devozione. L'altare della Kapel ter Heilige Stede sorgeva esattamente sul focolare dove il fatto sarebbe avvenuto, e i pellegrini venivano proprio lì. Quando la cappella andò perduta, restò il percorso: il passaggio davanti al luogo del miracolo è diventato esso stesso la devozione.

Durante la Stille Omgang il luogo del prodigio viene segnalato ogni anno con una lanterna. Dell'antica cappella resta poco: con la demolizione del 1908 l'edificio fu privato di ogni riferimento al miracolo, e già nel 1578 ne era stato ripulito. Ciò che rimane sono singoli oggetti in collezioni olandesi.

A diferencia de la mayoría de los lugares de peregrinación, en Ámsterdam el centro no es una imagen, sino el sacramento. Se venera la hostia que en 1345 habría quedado intacta en el fuego: un milagro eucarístico.

El lugar mismo sostenía la devoción. El altar de la Capilla del Lugar Santo se alzaba exactamente sobre el hogar donde habría sucedido todo, y los peregrinos acudían a ese punto. Cuando la capilla se perdió, quedó el recorrido: el paso por el lugar del milagro se ha convertido en la devoción misma.

Durante la Stille Omgang el sitio del prodigio se señala cada año con un farol. De la vieja capilla queda poco: en el derribo de 1908 el edificio fue despojado de toda referencia al milagro, y ya en 1578 había sido purgado de ellas. Lo que sobrevive son objetos sueltos en colecciones neerlandesas.

Het hart van de hedendaagse verering is het Begijnhof, een besloten hof midden in de drukke binnenstad. Een eerste begijnenwoning is er in 1346 opgetekend, het hof zelf wordt voor het eerst in 1389 genoemd. Rondom liggen zevenenveertig woonhuizen, elk met een eigen gezicht, met gevels uit de zeventiende en achttiende eeuw.

Op nummer 34 staat Het Houten Huys, volgens een bron van omstreeks 1420 en het oudste houten huis van Amsterdam. Midden op het hof staat de vroegere Begijnenkerk, die na 1578 dertig jaar leegstond en daarna aan Engelse presbyterianen werd afgestaan: de English Reformed Church. Enkele panelen van de preekstoel zijn ontworpen door Piet Mondriaan.

Daartegenover ligt de Begijnhofkapel. De plannen dateren van 1665 en werden door het stadsbestuur goedgekeurd op voorwaarde dat aan de buitenkant niet te zien zou zijn dat het een kerk was. Architect Philips Vingboons bouwde daarop woonhuizen om tot schuilkerk. Sinds 1908 staat zij bekend als de Mirakelkerk en is zij gewijd aan de heiligen Johannes en Ursula.

Buiten het hof loopt u over de plekken van het verhaal. In de Kalverstraat lag de Heilige Stede; de Enge Kapelsteeg herinnert aan de verdwenen kapel. De Heiligeweg, ooit de pelgrimsweg naar Sloten, is nu een winkelstraat, met het Rasphuispoortje uit 1603.

In Museum Ons' Lieve Heer op Solder, zelf een schuilkerk, zijn voorwerpen rond het mirakel te zien, waaronder de lantaarn die tijdens de Stille Omgang elk jaar de plaats van het wonder aangeeft. Op het dak van schuilkerk De Papegaai aan de Kalverstraat zijn bouwfragmenten van de gesloopte kapel hergebruikt.

Sercem dzisiejszego kultu jest Begijnhof, zamknięty dziedziniec pośrodku gwarnego centrum. Pierwszy dom beginek odnotowano tu w 1346 roku, sam dziedziniec wspomniano po raz pierwszy w 1389 roku. Wokół stoi czterdzieści siedem domów mieszkalnych, każdy o własnym obliczu, z fasadami z siedemnastego i osiemnastego wieku.

Pod numerem 34 stoi Het Houten Huys, według jednego ze źródeł z około 1420 roku, najstarszy drewniany dom Amsterdamu. Pośrodku dziedzińca wznosi się dawny kościół beginek, który po 1578 roku przez trzydzieści lat stał pusty, a potem przekazano go angielskim prezbiterianom: to English Reformed Church. Kilka paneli ambony zaprojektował Piet Mondrian.

Naprzeciwko znajduje się kaplica Begijnhofu. Plany pochodzą z 1665 roku, a władze miasta zatwierdziły je pod warunkiem, że z zewnątrz nie będzie widać, iż jest to kościół. Architekt Philips Vingboons przebudował więc domy mieszkalne na ukryty kościół. Od 1908 roku znana jest jako Mirakelkerk, kościół cudu, i nosi wezwanie świętych Jana i Urszuli.

Poza dziedzińcem idą Państwo przez miejsca, w których rozgrywa się ta historia. Przy Kalverstraat znajdowało się Heilige Stede; Enge Kapelsteeg przypomina o zaginionej kaplicy. Heiligeweg, niegdyś droga pielgrzymów do Sloten, jest dziś ulicą handlową, z bramą Rasphuispoortje z 1603 roku.

W muzeum Ons' Lieve Heer op Solder, samym będącym ukrytym kościołem, można oglądać przedmioty związane z cudem, wśród nich latarnię, która podczas Stille Omgang co roku wskazuje miejsce cudu. Na dachu ukrytego kościoła De Papegaai przy Kalverstraat wtórnie wykorzystano fragmenty budowlane z rozebranej kaplicy.

Das Herz der heutigen Verehrung ist der Begijnhof, ein abgeschlossener Hof mitten in der belebten Innenstadt. Eine erste Beginenwohnung ist dort 1346 verzeichnet, der Hof selbst wird erstmals 1389 genannt. Ringsum liegen siebenundvierzig Wohnhäuser, jedes mit eigenem Gesicht, mit Fassaden aus dem siebzehnten und achtzehnten Jahrhundert.

Auf Nummer 34 steht Het Houten Huys, nach einer Quelle von etwa 1420 und das älteste Holzhaus Amsterdams. Mitten auf dem Hof steht die frühere Beginenkirche, die nach 1578 dreißig Jahre leer stand und danach englischen Presbyterianern überlassen wurde: die English Reformed Church. Einige Tafeln der Kanzel wurden von Piet Mondriaan entworfen.

Gegenüber liegt die Begijnhofkapelle. Die Pläne stammen aus dem Jahr 1665 und wurden vom Stadtrat unter der Bedingung genehmigt, dass von außen nicht zu erkennen sei, dass es sich um eine Kirche handelte. Architekt Philips Vingboons baute daraufhin Wohnhäuser zu einer Schlupfkirche um. Seit 1908 ist sie als Mirakelkirche bekannt und den Heiligen Johannes und Ursula geweiht.

Außerhalb des Hofes gehen Sie über die Schauplätze der Geschichte. In der Kalverstraat lag die Heilige Stätte; die Enge Kapelsteeg erinnert an die verschwundene Kapelle. Der Heiligeweg, einst der Pilgerweg nach Sloten, ist heute eine Einkaufsstraße, mit dem Rasphuis-Tor von 1603.

Im Museum Ons' Lieve Heer op Solder, selbst eine Schlupfkirche, sind Gegenstände rund um das Mirakel zu sehen, darunter die Laterne, die während der Stille Omgang jedes Jahr die Stelle des Wunders anzeigt. Auf dem Dach der Schlupfkirche De Papegaai in der Kalverstraat sind Bauteile der abgebrochenen Kapelle wiederverwendet worden.

Le cœur de la dévotion actuelle est le Béguinage, une cour close au milieu du centre animé. Une première maison de béguines y est attestée en 1346, la cour elle-même est mentionnée pour la première fois en 1389. Tout autour s'alignent quarante-sept maisons, chacune avec son visage propre, aux façades des XVIIe et XVIIIe siècles.

Au numéro 34 se dresse Het Houten Huys, datée selon une source des environs de 1420 et la plus ancienne maison de bois d'Amsterdam. Au milieu de la cour se trouve l'ancienne église des béguines, restée vide trente ans après 1578 puis cédée à des presbytériens anglais : l'English Reformed Church. Quelques panneaux de la chaire ont été dessinés par Piet Mondrian.

En face se trouve la chapelle du Béguinage. Les plans datent de 1665 et furent approuvés par la ville à condition que rien, à l'extérieur, ne trahît une église. L'architecte Philips Vingboons transforma en conséquence des maisons d'habitation en église clandestine. Depuis 1908, elle est connue comme l'église du Miracle et est dédiée aux saints Jean et Ursule.

Hors de la cour, vous marchez sur les lieux mêmes du récit. Le Saint-Lieu se trouvait dans la Kalverstraat ; l'Enge Kapelsteeg rappelle la chapelle disparue. La Heiligeweg, jadis chemin de pèlerinage vers Sloten, est aujourd'hui une rue commerçante, avec le petit portail du Rasphuis de 1603.

Au musée Ons' Lieve Heer op Solder, lui-même une église clandestine, sont exposés des objets liés au miracle, dont la lanterne qui, chaque année, signale le lieu du prodige pendant la Marche silencieuse. Sur le toit de l'église clandestine De Papegaai, dans la Kalverstraat, des fragments de la chapelle démolie ont été remployés.

Il cuore della devozione odierna è il Begijnhof, una corte chiusa nel mezzo del centro affollato. Una prima abitazione di beghine vi è attestata nel 1346, mentre la corte stessa è menzionata per la prima volta nel 1389. Tutt'intorno si allineano quarantasette case, ciascuna con un volto proprio, con facciate del Seicento e del Settecento.

Al numero 34 si trova Het Houten Huys, secondo una fonte del 1420 circa e la più antica casa in legno di Amsterdam. Al centro della corte sorge l'antica chiesa delle beghine, rimasta vuota trent'anni dopo il 1578 e poi ceduta ai presbiteriani inglesi: la English Reformed Church. Alcuni pannelli del pulpito sono stati disegnati da Piet Mondriaan.

Di fronte si apre la cappella del Begijnhof. I progetti risalgono al 1665 e furono approvati dal governo cittadino a condizione che dall'esterno non si vedesse che si trattava di una chiesa. L'architetto Philips Vingboons trasformò perciò alcune case in una chiesa clandestina. Dal 1908 è nota come Mirakelkerk, la chiesa del Miracolo, ed è dedicata ai santi Giovanni e Orsola.

Fuori dalla corte camminerete sui luoghi del racconto. Nella Kalverstraat si trovava la Heilige Stede; l'Enge Kapelsteeg ricorda la cappella scomparsa. La Heiligeweg, un tempo la via dei pellegrini verso Sloten, è oggi una strada di negozi, con il portale del Rasphuis del 1603.

Nel museo Ons' Lieve Heer op Solder, esso stesso una chiesa clandestina, si vedono oggetti legati al miracolo, fra cui la lanterna che ogni anno, durante la Stille Omgang, segnala il luogo del prodigio. Sul tetto della chiesa clandestina De Papegaai, nella Kalverstraat, sono stati reimpiegati frammenti architettonici della cappella demolita.

El corazón de la devoción actual es el Begijnhof, un patio cerrado en medio del bullicioso centro. Una primera vivienda de beguinas está documentada allí en 1346; el patio mismo se menciona por primera vez en 1389. Lo rodean cuarenta y siete casas, cada una con su propia fisonomía, con fachadas de los siglos XVII y XVIII.

En el número 34 se encuentra Het Houten Huys, según una fuente de hacia 1420 y la casa de madera más antigua de Ámsterdam. En el centro del patio se alza la antigua iglesia de las beguinas, que tras 1578 estuvo treinta años vacía y después se cedió a los presbiterianos ingleses: la English Reformed Church. Algunos paneles del púlpito fueron diseñados por Piet Mondrian.

Enfrente está la capilla del Begijnhof. Los planos datan de 1665 y el gobierno municipal los aprobó a condición de que por fuera no se notara que aquello era una iglesia. El arquitecto Philips Vingboons transformó entonces unas casas en iglesia clandestina. Desde 1908 se la conoce como iglesia del Milagro y está dedicada a los santos Juan y Úrsula.

Fuera del patio se camina sobre los escenarios del relato. En la Kalverstraat estaba el Lugar Santo; la Enge Kapelsteeg recuerda la capilla desaparecida. La Heiligeweg, en otro tiempo el camino de los peregrinos hacia Sloten, es hoy una calle comercial, con el portal del Rasphuis de 1603.

En el Museo Ons' Lieve Heer op Solder, él mismo una iglesia clandestina, pueden verse objetos relacionados con el milagro, entre ellos el farol que durante la Stille Omgang señala cada año el lugar del prodigio. En el tejado de la iglesia clandestina De Papegaai, en la Kalverstraat, se reutilizaron fragmentos constructivos de la capilla demolida.

Het Mirakelfeest begint op de eerste woensdag na 12 maart. De Stille Omgang wordt gehouden in de nacht van zaterdag op zondag daarop volgend.

Deelnemers vertrekken bij het Spui en lopen de oude processieroute, in stilte en in het donker, in de uren na middernacht. De tocht zelf duurt ongeveer een uur. Er wordt niet gezongen en er worden geen kerkelijke attributen meegedragen.

Die vorm is het gevolg van het processieverbod na 1578: wie wilde bidden, moest doen alsof hij alleen maar liep. In 1881 gaven Amsterdamse katholieken die individuele gewoonte een gezamenlijke vorm en ontstond de Stille Omgang zoals die nu bestaat.

Het verbod op openbare processies werd pas in 1983 opgeheven, maar de zwijgende vorm is gebleven; die hoort inmiddels bij de tocht zelf. De Stille Omgang trekt deelnemers uit het hele land en uit verschillende christelijke kerken. Het aantal deelnemers liep in de jaren vijftig op tot tienduizenden en is daarna sterk teruggelopen. Naast de nachtelijke tocht bleef het Begijnhof het jaar rond het vaste adres van de mirakelverering in de stad.

Święto Cudu zaczyna się w pierwszą środę po 12 marca. Stille Omgang odbywa się w następującą po niej noc z soboty na niedzielę.

Uczestnicy wyruszają z placu Spui i przemierzają dawną trasę procesyjną, w ciszy i w ciemności, w godzinach po północy. Sama wędrówka trwa około godziny. Nie śpiewa się i nie niesie żadnych atrybutów kościelnych.

Taka forma jest następstwem zakazu procesji po 1578 roku: kto chciał się modlić, musiał udawać, że tylko idzie. W 1881 roku katolicy amsterdamscy nadali temu indywidualnemu zwyczajowi formę wspólnotową i tak powstał Stille Omgang w dzisiejszym kształcie.

Zakaz publicznych procesji zniesiono dopiero w 1983 roku, ale milcząca forma pozostała; należy już ona do samej wędrówki. Stille Omgang przyciąga uczestników z całego kraju i z różnych Kościołów chrześcijańskich. Liczba uczestników sięgnęła w latach pięćdziesiątych dziesiątek tysięcy, a potem mocno spadła. Obok nocnej wędrówki Begijnhof pozostał przez cały rok stałym adresem kultu cudu w mieście.

Das Mirakelfest beginnt am ersten Mittwoch nach dem 12. März. Die Stille Omgang findet in der darauffolgenden Nacht von Samstag auf Sonntag statt.

Die Teilnehmer brechen am Spui auf und gehen den alten Prozessionsweg, schweigend und im Dunkeln, in den Stunden nach Mitternacht. Der Gang selbst dauert etwa eine Stunde. Es wird nicht gesungen, und es werden keine kirchlichen Insignien mitgetragen.

Diese Form ist die Folge des Prozessionsverbots nach 1578: Wer beten wollte, musste so tun, als gehe er bloß spazieren. 1881 gaben Amsterdamer Katholiken dieser individuellen Gewohnheit eine gemeinsame Gestalt, und so entstand die Stille Omgang, wie es sie heute gibt.

Das Verbot öffentlicher Prozessionen wurde erst 1983 aufgehoben, doch die schweigende Form ist geblieben; sie gehört inzwischen zum Gang selbst. Die Stille Omgang zieht Teilnehmer aus dem ganzen Land und aus verschiedenen christlichen Kirchen an. Die Teilnehmerzahl stieg in den fünfziger Jahren auf Zehntausende und ist danach stark zurückgegangen. Neben dem nächtlichen Gang blieb der Begijnhof das ganze Jahr über die feste Adresse der Mirakelverehrung in der Stadt.

La fête du Miracle commence le premier mercredi après le 12 mars. La Marche silencieuse a lieu dans la nuit du samedi au dimanche qui suit.

Les participants partent du Spui et parcourent l'ancien itinéraire de la procession, en silence et dans l'obscurité, durant les heures qui suivent minuit. La marche elle-même dure environ une heure. On n'y chante pas et l'on n'y porte aucun attribut ecclésiastique.

Cette forme découle de l'interdiction des processions après 1578 : qui voulait prier devait faire mine de simplement marcher. En 1881, des catholiques d'Amsterdam donnèrent une forme collective à cette habitude individuelle, et la Marche silencieuse telle qu'elle existe aujourd'hui vit le jour.

L'interdiction des processions publiques ne fut levée qu'en 1983, mais la forme silencieuse est restée ; elle fait désormais partie de la marche elle-même. La Marche silencieuse attire des participants de tout le pays et de différentes Églises chrétiennes. Leur nombre atteignit des dizaines de milliers dans les années cinquante, avant de reculer fortement. À côté de cette marche nocturne, le Béguinage est resté toute l'année l'adresse fixe du culte du miracle dans la ville.

La festa del Miracolo comincia il primo mercoledì dopo il 12 marzo. La Stille Omgang si tiene nella notte fra il sabato e la domenica successivi.

I partecipanti muovono dallo Spui e percorrono l'antico itinerario processionale, in silenzio e al buio, nelle ore dopo la mezzanotte. Il cammino dura circa un'ora. Non si canta e non si portano insegne religiose.

Quella forma nasce dal divieto delle processioni dopo il 1578: chi voleva pregare doveva far finta di stare semplicemente camminando. Nel 1881 i cattolici di Amsterdam diedero a quell'abitudine individuale una forma comune e nacque la Stille Omgang come la conosciamo oggi.

Il divieto delle processioni pubbliche è stato abolito solo nel 1983, ma la forma silenziosa è rimasta e ormai appartiene al cammino stesso. La Stille Omgang attira partecipanti da tutto il paese e da diverse Chiese cristiane. Negli anni Cinquanta i partecipanti arrivarono a decine di migliaia, per poi calare fortemente. Accanto al cammino notturno, il Begijnhof è rimasto tutto l'anno l'indirizzo stabile del culto del miracolo in città.

La Fiesta del Milagro comienza el primer miércoles después del 12 de marzo. La Stille Omgang se celebra en la noche del sábado al domingo siguientes.

Los participantes salen del Spui y recorren el viejo itinerario procesional, en silencio y a oscuras, en las horas posteriores a la medianoche. La marcha dura alrededor de una hora. No se canta ni se llevan atributos eclesiásticos.

Esa forma es consecuencia de la prohibición de las procesiones después de 1578: quien quería rezar tenía que aparentar que solo iba caminando. En 1881 los católicos de Ámsterdam dieron forma colectiva a esa costumbre individual y nació la Stille Omgang tal como hoy existe.

La prohibición de las procesiones públicas no se levantó hasta 1983, pero la forma silenciosa se ha mantenido; a estas alturas forma parte de la marcha misma. La Stille Omgang atrae a participantes de todo el país y de distintas iglesias cristianas. El número de asistentes llegó en los años cincuenta a las decenas de miles y después se ha reducido mucho.

Junto a la marcha nocturna, el Begijnhof siguió siendo durante todo el año la sede fija del culto al milagro en la ciudad.