's-Hertogenbosch's-Hertogenbosch's-HertogenboschBois-le-Duc's-Hertogenbosch's-Hertogenbosch

Omstreeks 1220 verrees op deze plek een kleinere kerk in romaanse stijl. Vanaf ongeveer 1350 begonnen de grote uitbreidingen, die zo'n anderhalve eeuw zouden duren. Rond 1370, na de verheffing tot kapittelkerk, kreeg de verbouwing in gotische trant vaart.

Het koor was omstreeks 1415 klaar, het dwarsschip rond 1470, daarna volgde het schip. Tussen 1480 en 1496 kwam ten noorden van het koor de rijk uitgevoerde Sacramentskapel tot stand. In 1505 werd de rest van de oude romaanse kerk gesloopt, op delen van de toren na; omstreeks 1530 was het werk voltooid. Britannica dateert de herbouw op 1419 tot 1520.

Als bouwmeesters worden onder anderen Willem van Kessel, Alard du Hamel, Jan Heyns en de familie Darkennes genoemd. De oude romaanse toren bleef staan; rond 1500 werd hij uit kostenoverwegingen alleen verhoogd, in plaats van vervangen door een nieuwe toren.

Al in 1318 was in de kerk de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap gesticht, in de volksmond de Zwanenbroeders. Zij gaf opdrachten aan Jheronimus Bosch en liet verluchte koorboeken vervaardigen. In 1380 werd in de bouwloods het Mariabeeld gevonden dat als de Zoete Moeder bekend zou worden; vanaf 1381 werden er wonderen aan toegeschreven.

Bij de oprichting van het bisdom 's-Hertogenbosch in 1559 werd de kerk kathedraal. In 1584 sloeg de bliksem in; de brand verwoestte de houten spits boven de viering en een deel van de daken. Door geldgebrek kwam er een lagere koepel voor in de plaats en zijn de plannen voor een nieuwe toren nooit uitgevoerd.

Na de inname van de stad op 14 september 1629 ging het gebouw over naar de gereformeerden en werd de katholieke eredienst verboden. Pas in 1810, onder Napoleon, kregen de katholieken de kerk terug. Van 1859 tot 1909 leidde L. Hezenmans een ingrijpende restauratie; een nieuwe restauratie van de buitenkant werd in december 2010 grotendeels afgerond.

Około 1220 roku stanął w tym miejscu mniejszy kościół w stylu romańskim. Od mniej więcej 1350 roku zaczęły się wielkie rozbudowy, które miały potrwać blisko półtora wieku. Około 1370 roku, po podniesieniu kościoła do rangi kolegiaty, przebudowa w duchu gotyku nabrała tempa.

Prezbiterium ukończono około 1415 roku, transept około 1470 roku, po czym przyszła kolej na nawę. W latach 1480-1496 na północ od prezbiterium powstała bogato opracowana kaplica Najświętszego Sakramentu. W 1505 roku rozebrano resztę starego kościoła romańskiego, z wyjątkiem części wieży; około 1530 roku prace były zakończone. Britannica datuje przebudowę na lata 1419-1520.

Jako budowniczych wymienia się między innymi Willema van Kessela, Alarda du Hamela, Jana Heynsa oraz rodzinę Darkennes. Stara wieża romańska pozostała; około 1500 roku ze względów finansowych jedynie ją podwyższono, zamiast zastępować nową.

Już w 1318 roku założono w kościele Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, zwane w mowie ludowej Braćmi Łabędzimi. Bractwo to zlecało prace Hieronimowi Boschowi i zamawiało iluminowane księgi chórowe. W 1380 roku w strzesze budowlanej odnaleziono figurę Maryi, która miała się stać znana jako Słodka Matka; od 1381 roku przypisywano jej cuda.

Przy utworzeniu diecezji 's-Hertogenbosch w 1559 roku kościół stał się katedrą. W 1584 roku uderzył piorun; pożar strawił drewnianą iglicę nad skrzyżowaniem naw i część dachów. Z braku pieniędzy zastąpiła ją niższa kopuła, a planów budowy nowej wieży nigdy nie zrealizowano.

Po zajęciu miasta 14 września 1629 roku budowla przeszła w ręce kalwinistów, a kult katolicki zakazano. Dopiero w 1810 roku, za Napoleona, katolicy odzyskali kościół. Od 1859 do 1909 roku L. Hezenmans kierował gruntowną restauracją; nową restaurację zewnętrza ukończono w większości w grudniu 2010 roku.

Um 1220 erhob sich an dieser Stelle eine kleinere Kirche im romanischen Stil. Ab etwa 1350 begannen die großen Erweiterungen, die rund anderthalb Jahrhunderte dauern sollten. Um 1370, nach der Erhebung zur Stiftskirche, nahm der gotische Umbau Fahrt auf.

Der Chor war um 1415 fertig, das Querschiff um 1470, danach folgte das Langhaus. Zwischen 1480 und 1496 entstand nördlich des Chores die reich ausgeführte Sakramentskapelle. 1505 wurde der Rest der alten romanischen Kirche abgebrochen, abgesehen von Teilen des Turms; um 1530 war das Werk vollendet. Britannica datiert den Neubau auf 1419 bis 1520.

Als Baumeister werden unter anderem Willem van Kessel, Alard du Hamel, Jan Heyns und die Familie Darkennes genannt. Der alte romanische Turm blieb stehen; um 1500 wurde er aus Kostengründen lediglich erhöht, statt durch einen neuen Turm ersetzt zu werden.

Schon 1318 war in der Kirche die Illustre Lieve Vrouwe Broederschap gegründet worden, im Volksmund die Schwanenbrüder. Sie erteilte Aufträge an Hieronymus Bosch und ließ illuminierte Chorbücher anfertigen. 1380 wurde in der Bauhütte jene Marienfigur gefunden, die als Süße Mutter bekannt werden sollte; ab 1381 schrieb man ihr Wunder zu.

Bei der Gründung des Bistums 's-Hertogenbosch im Jahr 1559 wurde die Kirche zur Kathedrale. 1584 schlug der Blitz ein; der Brand zerstörte den hölzernen Spitzhelm über der Vierung und einen Teil der Dächer. Aus Geldmangel trat an seine Stelle eine niedrigere Kuppel, und die Pläne für einen neuen Turm wurden nie ausgeführt.

Nach der Einnahme der Stadt am 14. September 1629 ging das Gebäude an die Reformierten über, und der katholische Gottesdienst wurde verboten. Erst 1810, unter Napoleon, erhielten die Katholiken die Kirche zurück. Von 1859 bis 1909 leitete L. Hezenmans eine tiefgreifende Restaurierung; eine neue Restaurierung des Äußeren wurde im Dezember 2010 weitgehend abgeschlossen.

Vers 1220 s'éleva à cet endroit une église plus modeste, de style roman. À partir de 1350 environ commencèrent les grands agrandissements, qui allaient durer un siècle et demi. Vers 1370, après l'élévation au rang de collégiale, la transformation en style gothique s'accéléra.

Le chœur était achevé vers 1415, le transept vers 1470, puis vint la nef. De 1480 à 1496 s'éleva au nord du chœur la chapelle du Saint-Sacrement, d'une exécution somptueuse. En 1505, le reste de l'ancienne église romane fut démoli, hormis des parties de la tour ; vers 1530, les travaux étaient terminés. Britannica date la reconstruction de 1419 à 1520.

Parmi les maîtres d'œuvre sont cités Willem van Kessel, Alard du Hamel, Jan Heyns et la famille Darkennes. L'ancienne tour romane fut conservée ; vers 1500, par souci d'économie, on se contenta de la surélever au lieu de la remplacer par une tour neuve.

Dès 1318 avait été fondée dans l'église l'Illustre Confrérie de Notre-Dame, que le peuple appelle les Frères du Cygne. Elle passa commande à Jérôme Bosch et fit exécuter des livres de chœur enluminés. En 1380 fut découverte dans la loge des bâtisseurs la statue de la Vierge qui allait devenir la Douce Mère ; à partir de 1381, on lui attribua des miracles.

Lors de la création du diocèse de Bois-le-Duc, en 1559, l'église devint cathédrale. En 1584, la foudre la frappa ; l'incendie détruisit la flèche de bois au-dessus de la croisée ainsi qu'une partie des toitures. Faute d'argent, on la remplaça par une coupole plus basse, et les projets de nouvelle tour ne furent jamais exécutés.

Après la prise de la ville, le 14 septembre 1629, l'édifice passa aux réformés et le culte catholique y fut interdit. Ce n'est qu'en 1810, sous Napoléon, que les catholiques récupérèrent l'église. De 1859 à 1909, L. Hezenmans dirigea une restauration en profondeur ; une nouvelle restauration des extérieurs fut pour l'essentiel achevée en décembre 2010.

Verso il 1220 su questo luogo sorse una chiesa più piccola in stile romanico. Dal 1350 circa iniziarono i grandi ampliamenti, che sarebbero durati un secolo e mezzo. Intorno al 1370, dopo l'elevazione a chiesa capitolare, la trasformazione in forme gotiche prese slancio.

Il coro era pronto verso il 1415, il transetto attorno al 1470, e poi venne la navata. Tra il 1480 e il 1496 sorse a nord del coro la sontuosa cappella del Sacramento. Nel 1505 fu demolito il resto dell'antica chiesa romanica, salvo alcune parti della torre; verso il 1530 i lavori erano conclusi. La Britannica data la ricostruzione tra il 1419 e il 1520.

Fra i maestri costruttori si citano, tra gli altri, Willem van Kessel, Alard du Hamel, Jan Heyns e la famiglia Darkennes. L'antica torre romanica fu conservata: verso il 1500, per ragioni di costo, venne soltanto innalzata anziché sostituita da una nuova.

Già nel 1318 era stata fondata nella chiesa l'Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, popolarmente detta dei Confratelli del Cigno. Essa diede incarichi a Hieronymus Bosch e fece realizzare libri corali miniati. Nel 1380 nella loggia dei costruttori fu ritrovata la statua mariana che sarebbe divenuta nota come la Dolce Madre; dal 1381 le si attribuirono miracoli.

Con l'istituzione della diocesi di 's-Hertogenbosch nel 1559 la chiesa divenne cattedrale. Nel 1584 vi si abbatté un fulmine; l'incendio distrusse la guglia lignea sopra la crociera e parte delle coperture. Per mancanza di denaro fu sostituita da una cupola più bassa e i progetti di una nuova torre non furono mai realizzati.

Dopo la presa della città, il 14 settembre 1629, l'edificio passò ai riformati e il culto cattolico fu proibito. Solo nel 1810, sotto Napoleone, i cattolici riebbero la chiesa. Dal 1859 al 1909 L. Hezenmans diresse un restauro radicale; un nuovo restauro degli esterni è stato in gran parte completato nel dicembre 2010.

Hacia 1220 se levantó en este lugar una iglesia más pequeña, de estilo románico. A partir de 1350 aproximadamente comenzaron las grandes ampliaciones, que se prolongarían durante siglo y medio. Alrededor de 1370, tras la elevación a colegiata, las obras góticas cobraron impulso.

El coro estuvo listo hacia 1415, el crucero en torno a 1470 y después siguió la nave. Entre 1480 y 1496 se construyó al norte del coro la riquísima capilla del Sacramento. En 1505 se derribó el resto de la vieja iglesia románica, salvo partes de la torre; hacia 1530 la obra estaba concluida. La Britannica fecha la reconstrucción entre 1419 y 1520.

Entre los maestros de obra se citan, entre otros, a Willem van Kessel, Alard du Hamel, Jan Heyns y la familia Darkennes. La vieja torre románica se mantuvo en pie; hacia 1500 se limitó a recrecerse por razones de coste, en lugar de sustituirse por una torre nueva.

Ya en 1318 se había fundado en la iglesia la Ilustre Hermandad de Nuestra Señora, llamada popularmente los Hermanos del Cisne. Encargó obras a Jheronimus Bosch e hizo confeccionar libros de coro iluminados. En 1380 se encontró en el taller de obra la imagen de la Virgen que llegaría a conocerse como la Dulce Madre; a partir de 1381 se le atribuyeron milagros.

Al erigirse la diócesis de Bolduque, en 1559, la iglesia pasó a ser catedral. En 1584 cayó un rayo; el incendio destruyó la aguja de madera sobre el crucero y parte de las cubiertas. Por falta de dinero se puso en su lugar una cúpula más baja y los planes de una nueva torre nunca se ejecutaron.

Tras la toma de la ciudad el 14 de septiembre de 1629, el edificio pasó a los reformados y se prohibió el culto católico. Solo en 1810, bajo Napoleón, recuperaron los católicos el templo. De 1859 a 1909 L. Hezenmans dirigió una restauración de gran calado; una nueva restauración del exterior quedó en su mayor parte terminada en diciembre de 2010.

In de Mariakapel wordt de Zoete Lieve Vrouw vereerd, ook wel de Zoete Moeder van Den Bosch genoemd. Het is een eikenhouten beeld van honderdvijftien centimeter hoog. Maria staat rechtop met een appel in haar rechterhand en het Christuskind op haar linkerarm. Over de datering verschillen de bronnen: de ene noemt het begin van de dertiende eeuw, de andere het einde ervan.

Het beeld raakte in onbruik en werd in 1380 teruggevonden in de bouwloods van de Sint-Jan, waar een werkman het volgens de overlevering bijna tot brandhout had gehakt. Vanaf 1381 werden genezingen en verhoorde gebeden opgetekend, en ontstond een drukke bedevaart.

Op 27 december 1853 keerde het beeld na ruim twee eeuwen terug in de kathedraal; een bron noemt daarnaast de plaatsing in de Mariakapel op 2 februari 1855. In 1878 werd het gekroond, op gezag van paus Leo XIII en door toedoen van bisschop Adrianus Godschalk.

W kaplicy maryjnej czczona jest Zoete Lieve Vrouw, zwana też Słodką Matką z Den Bosch. To dębowa figura o wysokości stu piętnastu centymetrów. Maryja stoi wyprostowana, z jabłkiem w prawej dłoni i Dzieciątkiem Jezus na lewym ramieniu. Co do datowania źródła się różnią: jedne mówią o początku trzynastego wieku, inne o jego końcu.

Figura wyszła z użycia i została w 1380 roku odnaleziona w strzesze budowlanej kościoła św. Jana, gdzie robotnik według tradycji omal nie porąbał jej na opał. Od 1381 roku spisywano uzdrowienia i wysłuchane modlitwy, a wokół figury rozwinął się ożywiony ruch pielgrzymkowy.

27 grudnia 1853 roku figura wróciła po ponad dwóch stuleciach do katedry; jedno ze źródeł podaje ponadto, że umieszczono ją w kaplicy maryjnej 2 lutego 1855 roku. W 1878 roku została ukoronowana, z upoważnienia papieża Leona XIII i staraniem biskupa Adrianusa Godschalka.

In der Marienkapelle wird die Zoete Lieve Vrouw verehrt, auch die Süße Mutter von Den Bosch genannt. Es ist eine Figur aus Eichenholz von hundertfünfzehn Zentimetern Höhe. Maria steht aufrecht, mit einem Apfel in der rechten Hand und dem Christuskind auf dem linken Arm. Über die Datierung sind sich die Quellen uneins: Die eine nennt den Anfang des dreizehnten Jahrhunderts, die andere dessen Ende.

Die Figur geriet außer Gebrauch und wurde 1380 in der Bauhütte von Sint-Jan wiedergefunden, wo ein Arbeiter sie der Überlieferung nach beinahe zu Brennholz gehackt hatte. Ab 1381 wurden Heilungen und erhörte Gebete aufgezeichnet, und es entstand eine rege Wallfahrt.

Am 27. Dezember 1853 kehrte die Figur nach mehr als zwei Jahrhunderten in die Kathedrale zurück; eine Quelle nennt daneben die Aufstellung in der Marienkapelle am 2. Februar 1855. 1878 wurde sie gekrönt, auf Geheiß von Papst Leo XIII. und durch Vermittlung von Bischof Adrianus Godschalk.

Dans la chapelle de la Vierge, on vénère la Douce Mère, appelée aussi la Douce Mère de Bois-le-Duc. C'est une statue de chêne de cent quinze centimètres de haut. Marie s'y tient debout, une pomme dans la main droite et l'Enfant Jésus sur le bras gauche. Sur la datation, les sources divergent : l'une avance le début du XIIIe siècle, l'autre sa fin.

La statue tomba en désuétude et fut retrouvée en 1380 dans la loge des bâtisseurs de la Saint-Jean, où un ouvrier avait, dit la tradition, failli la débiter en bois de chauffage. À partir de 1381, guérisons et prières exaucées furent consignées, et un pèlerinage très fréquenté se forma.

Le 27 décembre 1853, la statue revint à la cathédrale après plus de deux siècles ; une source mentionne en outre son installation dans la chapelle de la Vierge le 2 février 1855. En 1878, elle fut couronnée, sur ordre du pape Léon XIII et à l'initiative de l'évêque Adrianus Godschalk.

Nella cappella mariana si venera la Zoete Lieve Vrouw, la Dolce Signora, detta anche la Dolce Madre di Den Bosch. È una statua in legno di quercia alta centoquindici centimetri. Maria sta in piedi con una mela nella mano destra e il Bambino sul braccio sinistro. Sulla datazione le fonti divergono: una indica l'inizio del XIII secolo, un'altra la sua fine.

La statua cadde in disuso e fu ritrovata nel 1380 nella loggia dei costruttori di San Giovanni, dove secondo la tradizione un operaio l'aveva quasi ridotta a legna da ardere. Dal 1381 si registrarono guarigioni e preghiere esaudite e nacque un affollato pellegrinaggio.

Il 27 dicembre 1853 l'immagine tornò in cattedrale dopo più di due secoli; una fonte indica inoltre la collocazione nella cappella mariana il 2 febbraio 1855. Nel 1878 fu incoronata per autorità di papa Leone XIII e per iniziativa del vescovo Adrianus Godschalk.

En la capilla de la Virgen se venera a la Dulce Señora, llamada también Dulce Madre de Bolduque. Es una talla de roble de ciento quince centímetros de alto. María aparece de pie con una manzana en la mano derecha y el Niño Jesús en el brazo izquierdo. Sobre la datación las fuentes discrepan: una la sitúa a comienzos del siglo XIII, otra a finales de ese mismo siglo.

La imagen cayó en desuso y fue hallada en 1380 en el taller de obra de San Juan, donde, según la tradición, un operario estuvo a punto de convertirla en leña a hachazos. A partir de 1381 se registraron curaciones y plegarias escuchadas, y surgió una concurrida peregrinación.

El 27 de diciembre de 1853 la imagen regresó a la catedral tras más de dos siglos; una fuente menciona además su colocación en la capilla de la Virgen el 2 de febrero de 1855. En 1878 fue coronada, por autoridad del papa León XIII y por iniciativa del obispo Adrianus Godschalk.

De kathedraal is uitgevoerd in Brabantse gotiek. De totale lengte bedraagt honderdvijftien meter, de breedte tweeënzestig meter en de toren is drieënzeventig meter hoog. Die westtoren gaat terug op de romaanse voorganger van omstreeks 1280 en werd in de vijftiende eeuw verhoogd. Boven de viering staat sinds de brand van 1584 een lage koepel.

Het beroemdst zijn de luchtboogfiguren aan de buitenkant: zesennegentig beeldjes, zes per luchtboog, schrijlings zittend op de bovenkant van de bogen. De middeleeuwse exemplaren werden tussen 1478 en 1517 gehakt uit kalksteen uit de omgeving van Brussel; daarvan zijn er zevenendertig bewaard.

U ziet er muzikanten met fluit, vedel en doedelzak, monsters en fabeldieren, gebrekkige figuren, en dieren met een symbolische betekenis zoals de pelikaan, de adelaar, de leeuw en de beer. Tussen 1870 en 1885 verving Lambert Hezenmans alle versleten beeldjes door neogotische kopieën. Originelen liggen nu in Museum de Bouwloods, het Rijksmuseum en Museum Boijmans.

Binnen trekt het grote orgel de aandacht. De houten kas is ontworpen door schrijnwerker Frans Simonsz en versierd door steenhouwer Joris Deur en beeldsnijder Georg Schysler, met honderden renaissancesculpturen: heiligen, putti, muzikanten en mythologische figuren. Florentius Hocque uit Keulen bouwde het instrument tussen 1618 en 1622. Na de restauratie door Flentrop in 1984 telt het drie klavieren en tweeënzeventig stemmen.

Het monumentale oksaal is er niet meer. Coenraed van Noremborgh kreeg er in december 1610 de opdracht voor; het was ongeveer acht meter hoog en tien meter breed, van wit, rood en zwart marmer met albasten beelden. Hendrick de Keyser maakte het beeld van Johannes de Evangelist. In 1866 besloot het kerkbestuur tot afbraak; het oksaal staat sindsdien in het Victoria and Albert Museum in Londen.

Katedra została wzniesiona w stylu gotyku brabanckiego. Jej całkowita długość wynosi sto piętnaście metrów, szerokość sześćdziesiąt dwa metry, a wieża ma siedemdziesiąt trzy metry wysokości. Owa wieża zachodnia wywodzi się z romańskiej poprzedniczki z około 1280 roku i została podwyższona w piętnastym wieku. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się od pożaru w 1584 roku niska kopuła.

Najsłynniejsze są figury na łukach przyporowych na zewnątrz: dziewięćdziesiąt sześć figurek, po sześć na każdym łuku, siedzących okrakiem na jego grzbiecie. Egzemplarze średniowieczne wykuto w latach 1478-1517 z wapienia z okolic Brukseli; zachowało się z nich trzydzieści siedem.

Zobaczą tu Państwo muzykantów z fletem, fidelą i dudami, potwory i zwierzęta fantastyczne, postacie kalekie oraz zwierzęta o znaczeniu symbolicznym, takie jak pelikan, orzeł, lew i niedźwiedź. W latach 1870-1885 Lambert Hezenmans zastąpił wszystkie zniszczone figurki neogotyckimi kopiami. Oryginały znajdują się dziś w Museum de Bouwloods, w Rijksmuseum i w Museum Boijmans.

We wnętrzu uwagę przyciągają wielkie organy. Drewnianą szafę zaprojektował stolarz Frans Simonsz, a ozdobili ją kamieniarz Joris Deur i snycerz Georg Schysler, umieszczając na niej setki rzeźb renesansowych: świętych, putta, muzykantów i postacie mitologiczne. Florentius Hocque z Kolonii zbudował instrument w latach 1618-1622. Po restauracji przeprowadzonej przez firmę Flentrop w 1984 roku liczy on trzy manuały i siedemdziesiąt dwa głosy.

Monumentalnego lektorium już nie ma. Coenraed van Noremborgh otrzymał na nie zlecenie w grudniu 1610 roku; miało około ośmiu metrów wysokości i dziesięciu metrów szerokości, wykonane z białego, czerwonego i czarnego marmuru, z alabastrowymi figurami. Hendrick de Keyser wyrzeźbił postać św. Jana Ewangelisty. W 1866 roku zarząd kościelny zdecydował o rozbiórce; lektorium znajduje się od tego czasu w Victoria and Albert Museum w Londynie.

Die Kathedrale ist in brabantischer Gotik ausgeführt. Die Gesamtlänge beträgt hundertfünfzehn Meter, die Breite zweiundsechzig Meter, und der Turm ist dreiundsiebzig Meter hoch. Dieser Westturm geht auf den romanischen Vorgänger von etwa 1280 zurück und wurde im fünfzehnten Jahrhundert erhöht. Über der Vierung steht seit dem Brand von 1584 eine niedrige Kuppel.

Am berühmtesten sind die Strebebogenfiguren an der Außenseite: sechsundneunzig Figürchen, sechs je Strebebogen, rittlings auf der Oberseite der Bögen sitzend. Die mittelalterlichen Exemplare wurden zwischen 1478 und 1517 aus Kalkstein aus der Umgebung von Brüssel gehauen; davon sind siebenunddreißig erhalten.

Sie sehen dort Musikanten mit Flöte, Fidel und Dudelsack, Ungeheuer und Fabeltiere, gebrechliche Gestalten und Tiere mit symbolischer Bedeutung wie den Pelikan, den Adler, den Löwen und den Bären. Zwischen 1870 und 1885 ersetzte Lambert Hezenmans alle verwitterten Figürchen durch neugotische Kopien. Originale liegen heute im Museum de Bouwloods, im Rijksmuseum und im Museum Boijmans.

Im Inneren zieht die große Orgel die Aufmerksamkeit auf sich. Das hölzerne Gehäuse wurde vom Schreiner Frans Simonsz entworfen und vom Steinmetz Joris Deur und vom Bildschnitzer Georg Schysler verziert, mit Hunderten von Renaissanceskulpturen: Heilige, Putten, Musikanten und mythologische Figuren. Florentius Hocque aus Köln baute das Instrument zwischen 1618 und 1622. Nach der Restaurierung durch Flentrop im Jahr 1984 zählt es drei Manuale und zweiundsiebzig Register.

Der monumentale Lettner ist nicht mehr vorhanden. Coenraed van Noremborgh erhielt im Dezember 1610 den Auftrag dafür; er war etwa acht Meter hoch und zehn Meter breit, aus weißem, rotem und schwarzem Marmor mit Alabasterfiguren. Hendrick de Keyser schuf die Figur des Evangelisten Johannes. 1866 beschloss der Kirchenvorstand den Abbruch; seither steht der Lettner im Victoria and Albert Museum in London.

La cathédrale est bâtie en gothique brabançon. Sa longueur totale atteint cent quinze mètres, sa largeur soixante-deux mètres, et la tour s'élève à soixante-treize mètres. Cette tour occidentale remonte à l'édifice roman antérieur, des environs de 1280, et fut surélevée au XVe siècle. Au-dessus de la croisée se dresse, depuis l'incendie de 1584, une coupole basse.

Les plus célèbres sont les figures des arcs-boutants, à l'extérieur : quatre-vingt-seize statuettes, six par arc-boutant, assises à califourchon sur le dos des arcs. Les exemplaires médiévaux furent taillés entre 1478 et 1517 dans un calcaire des environs de Bruxelles ; trente-sept d'entre eux subsistent.

Vous y verrez des musiciens à la flûte, à la vielle et à la cornemuse, des monstres et des animaux fabuleux, des figures infirmes, et des bêtes à valeur symbolique telles que le pélican, l'aigle, le lion et l'ours. Entre 1870 et 1885, Lambert Hezenmans remplaça toutes les statuettes usées par des copies néogothiques. Des originaux se trouvent aujourd'hui au Museum de Bouwloods, au Rijksmuseum et au Musée Boijmans.

À l'intérieur, le grand orgue retient l'attention. Son buffet de bois fut dessiné par le menuisier Frans Simonsz et orné par le tailleur de pierre Joris Deur et le sculpteur sur bois Georg Schysler, avec des centaines de sculptures Renaissance : saints, putti, musiciens et figures mythologiques. Florentius Hocque, de Cologne, construisit l'instrument entre 1618 et 1622. Après la restauration menée par Flentrop en 1984, il compte trois claviers et soixante-douze jeux.

Le jubé monumental, lui, a disparu. Coenraed van Noremborgh en reçut la commande en décembre 1610 ; il mesurait environ huit mètres de haut et dix de large, en marbre blanc, rouge et noir, avec des statues d'albâtre. Hendrick de Keyser sculpta la figure de saint Jean l'Évangéliste. En 1866, le conseil de fabrique décida de le démolir ; le jubé se trouve depuis lors au Victoria and Albert Museum de Londres.

La cattedrale è realizzata in gotico brabantino. La lunghezza complessiva è di centoquindici metri, la larghezza di sessantadue e la torre è alta settantatré metri. Quella torre occidentale risale alla precedente romanica del 1280 circa e fu innalzata nel XV secolo. Sopra la crociera, dopo l'incendio del 1584, si eleva una cupola bassa.

Celeberrime sono le figure sugli archi rampanti all'esterno: novantasei statuette, sei per ciascun arco, sedute a cavalcioni sulla sommità degli archi. Gli esemplari medievali furono scolpiti tra il 1478 e il 1517 in pietra calcarea dei dintorni di Bruxelles; di essi se ne conservano trentasette.

Vi si vedono musicanti con flauto, viella e cornamusa, mostri e animali fantastici, figure deformi e animali dal significato simbolico come il pellicano, l'aquila, il leone e l'orso. Tra il 1870 e il 1885 Lambert Hezenmans sostituì tutte le statuette consunte con copie neogotiche. Gli originali si trovano oggi nel Museum de Bouwloods, nel Rijksmuseum e nel Museum Boijmans.

All'interno attira l'attenzione il grande organo. La cassa lignea fu disegnata dal falegname Frans Simonsz e decorata dallo scalpellino Joris Deur e dall'intagliatore Georg Schysler, con centinaia di sculture rinascimentali: santi, putti, musicanti e figure mitologiche. Florentius Hocque, di Colonia, costruì lo strumento tra il 1618 e il 1622. Dopo il restauro di Flentrop nel 1984 conta tre tastiere e settantadue registri.

Il monumentale jubé non c'è più. Coenraed van Noremborgh ne ricevette l'incarico nel dicembre 1610; era alto circa otto metri e largo dieci, in marmo bianco, rosso e nero con statue di alabastro. Hendrick de Keyser realizzò la figura di san Giovanni Evangelista. Nel 1866 il consiglio parrocchiale ne decise la demolizione; da allora il jubé si trova nel Victoria and Albert Museum di Londra.

La catedral está construida en gótico brabanzón. Mide ciento quince metros de largo y sesenta y dos de ancho, y la torre alcanza los setenta y tres metros de altura. Esa torre occidental se remonta a la románica anterior, de hacia 1280, y se recreció en el siglo XV. Sobre el crucero se alza, desde el incendio de 1584, una cúpula baja.

Lo más célebre son las figuras de los arbotantes en el exterior: noventa y seis estatuillas, seis por arbotante, sentadas a horcajadas sobre el lomo de los arcos. Las medievales se labraron entre 1478 y 1517 en piedra caliza de los alrededores de Bruselas; de ellas se conservan treinta y siete.

Verá allí músicos con flauta, viola y gaita, monstruos y animales fabulosos, figuras lisiadas y animales de valor simbólico, como el pelícano, el águila, el león y el oso. Entre 1870 y 1885 Lambert Hezenmans sustituyó todas las estatuillas desgastadas por copias neogóticas. Los originales se hallan hoy en el Museo de Bouwloods, en el Rijksmuseum y en el Museo Boijmans.

Dentro atrae la mirada el gran órgano. La caja de madera la proyectó el ebanista Frans Simonsz y la decoraron el cantero Joris Deur y el entallador Georg Schysler, con centenares de esculturas renacentistas: santos, putti, músicos y figuras mitológicas. Florentius Hocque, de Colonia, construyó el instrumento entre 1618 y 1622. Tras la restauración de Flentrop en 1984 cuenta con tres teclados y setenta y dos registros.

El monumental trascoro ya no está. Coenraed van Noremborgh recibió el encargo en diciembre de 1610; medía unos ocho metros de alto y diez de ancho, en mármol blanco, rojo y negro, con figuras de alabastro. Hendrick de Keyser hizo la imagen de san Juan Evangelista. En 1866 la junta parroquial decidió desmontarlo; desde entonces se conserva en el Victoria and Albert Museum de Londres.

De feestdag van de Zoete Lieve Vrouw valt op 7 juli. Die datum is met opzet gekozen binnen het noveen van Maria-Visitatie, het feest van Maria's bezoek aan Elisabeth.

Op de tweede zondag van mei trekt de grote stadsprocessie door 's-Hertogenbosch. In juli wordt een Stille Omgang gehouden, een zwijgende tocht langs Mariabeelden in de stad. De vroegere Plechtige Omgang is in 1967 gestaakt.

De devotie kende twee breuken en twee herstelmomenten. In 1629, bij de val van de stad, brachten twee karmelieten het beeld in veiligheid bij bisschop Ophovius; Anna van Hambroeck wist het via Antwerpen naar Brussel te krijgen, waar het in de kerk op de Koudenberg bleef. In een notariële afspraak was vastgelegd dat het ooit zou terugkeren.

Bisschop Joannes Zwijsen bedong die terugkeer via kardinaal Sterckx. Het beeld werd in 1853 feestelijk onthaald in de Sint-Jan. In 1878 volgde de kroning namens paus Leo XIII. In 2003 vierde het bisdom een Mariaal jubeljaar, honderdvijftig jaar na de terugkeer. De verering draait sindsdien weer onafgebroken om het beeld in de Mariakapel. De oudste drager ervan is de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, in 1318 in deze kerk gesticht en in de volksmond de Zwanenbroeders genoemd.

Święto Zoete Lieve Vrouw przypada 7 lipca. Datę tę wybrano celowo w obrębie nowenny do Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, święta odwiedzin Maryi u Elżbiety.

W drugą niedzielę maja przez 's-Hertogenbosch przechodzi wielka procesja miejska. W lipcu odbywa się Stille Omgang, milcząca wędrówka wzdłuż figur maryjnych w mieście. Dawną Uroczystą Procesję zaniechano w 1967 roku.

Kult przeżył dwa załamania i dwa odrodzenia. W 1629 roku, przy upadku miasta, dwaj karmelici przenieśli figurę w bezpieczne miejsce, do biskupa Ophoviusa; Anna van Hambroeck zdołała przewieźć ją przez Antwerpię do Brukseli, gdzie pozostała w kościele na Koudenbergu. W umowie notarialnej zapisano, że kiedyś powróci.

Biskup Joannes Zwijsen wytargował ten powrót za pośrednictwem kardynała Sterckxa. Figurę przyjęto uroczyście w kościele św. Jana w 1853 roku. W 1878 roku nastąpiła koronacja w imieniu papieża Leona XIII. W 2003 roku diecezja obchodziła maryjny rok jubileuszowy, sto pięćdziesiąt lat po powrocie figury. Od tego czasu kult znów nieprzerwanie skupia się wokół figury w kaplicy maryjnej. Jego najstarszym nosicielem jest Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, założone w 1318 roku w tym kościele i zwane w mowie ludowej Braćmi Łabędzimi.

Der Festtag der Zoete Lieve Vrouw fällt auf den 7. Juli. Dieses Datum wurde bewusst innerhalb der Novene zu Mariä Heimsuchung gewählt, dem Fest des Besuchs Mariens bei Elisabet.

Am zweiten Sonntag im Mai zieht die große Stadtprozession durch 's-Hertogenbosch. Im Juli wird eine Stille Omgang gehalten, ein schweigender Gang an Marienbildern der Stadt entlang. Der frühere Feierliche Umgang wurde 1967 eingestellt.

Die Andacht kannte zwei Brüche und zwei Momente der Wiederherstellung. 1629, beim Fall der Stadt, brachten zwei Karmeliten die Figur bei Bischof Ophovius in Sicherheit; Anna van Hambroeck gelang es, sie über Antwerpen nach Brüssel zu schaffen, wo sie in der Kirche am Coudenberg blieb. In einer notariellen Vereinbarung war festgehalten, dass sie eines Tages zurückkehren werde.

Bischof Joannes Zwijsen setzte diese Rückkehr über Kardinal Sterckx durch. Die Figur wurde 1853 festlich in Sint-Jan empfangen. 1878 folgte die Krönung im Namen von Papst Leo XIII. 2003 feierte das Bistum ein marianisches Jubeljahr, hundertfünfzig Jahre nach der Rückkehr. Die Verehrung kreist seither wieder ununterbrochen um die Figur in der Marienkapelle. Ihr ältester Träger ist die Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, 1318 in dieser Kirche gegründet und im Volksmund die Schwanenbrüder genannt.

La fête de la Douce Mère tombe le 7 juillet. Cette date a été choisie à dessein à l'intérieur de la neuvaine de la Visitation, fête de la visite de Marie à Élisabeth.

Le deuxième dimanche de mai, la grande procession urbaine traverse Bois-le-Duc. En juillet se tient une Marche silencieuse, un parcours muet devant les statues mariales de la ville. L'ancienne Procession solennelle a été abandonnée en 1967.

La dévotion a connu deux ruptures et deux restaurations. En 1629, à la chute de la ville, deux carmes mirent la statue à l'abri chez l'évêque Ophovius ; Anna van Hambroeck parvint à la faire passer par Anvers jusqu'à Bruxelles, où elle demeura dans l'église du Coudenberg. Un acte notarié stipulait qu'elle reviendrait un jour.

L'évêque Joannes Zwijsen obtint ce retour par l'entremise du cardinal Sterckx. La statue fut accueillie en fête dans la Saint-Jean en 1853. En 1878 suivit le couronnement au nom du pape Léon XIII. En 2003, le diocèse célébra une année jubilaire mariale, cent cinquante ans après le retour.

Depuis lors, la dévotion s'est de nouveau organisée sans interruption autour de la statue de la chapelle de la Vierge. Son plus ancien soutien est l'Illustre Confrérie de Notre-Dame, fondée en 1318 dans cette église et que le peuple appelle les Frères du Cygne.

La festa della Zoete Lieve Vrouw cade il 7 luglio. La data fu scelta di proposito all'interno della novena della Visitazione, la festa della visita di Maria a Elisabetta.

La seconda domenica di maggio la grande processione cittadina attraversa 's-Hertogenbosch. In luglio si tiene una Stille Omgang, un cammino silenzioso lungo le immagini mariane della città. L'antica Processione solenne è stata interrotta nel 1967.

La devozione conobbe due fratture e due riprese. Nel 1629, alla caduta della città, due carmelitani portarono la statua al sicuro presso il vescovo Ophovius; Anna van Hambroeck riuscì a farla arrivare via Anversa a Bruxelles, dove rimase nella chiesa del Koudenberg. Un accordo notarile stabiliva che un giorno sarebbe tornata.

Il vescovo Joannes Zwijsen ottenne quel ritorno tramite il cardinale Sterckx. Nel 1853 la statua fu accolta festosamente in San Giovanni. Nel 1878 seguì l'incoronazione a nome di papa Leone XIII. Nel 2003 la diocesi celebrò un anno giubilare mariano, centocinquant'anni dopo il ritorno. Da allora il culto ruota di nuovo ininterrottamente attorno alla statua nella cappella mariana.

Il suo più antico sostegno è l'Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, fondata in questa chiesa nel 1318 e popolarmente detta dei Confratelli del Cigno.

La fiesta de la Dulce Señora cae el 7 de julio. Esa fecha se eligió a propósito dentro de la novena de la Visitación de María, la fiesta de la visita de María a Isabel.

El segundo domingo de mayo la gran procesión ciudadana recorre Bolduque. En julio se celebra una Stille Omgang, una marcha silenciosa ante las imágenes marianas de la ciudad. La antigua Procesión Solemne se suspendió en 1967.

La devoción conoció dos rupturas y dos restituciones. En 1629, al caer la ciudad, dos carmelitas pusieron la imagen a salvo con el obispo Ophovius; Anna van Hambroeck logró llevarla, vía Amberes, hasta Bruselas, donde permaneció en la iglesia del Coudenberg. En un acuerdo notarial se dejó establecido que algún día regresaría.

El obispo Joannes Zwijsen obtuvo ese regreso por medio del cardenal Sterckx. La imagen fue recibida festivamente en San Juan en 1853. En 1878 siguió la coronación en nombre del papa León XIII. En 2003 la diócesis celebró un año jubilar mariano, ciento cincuenta años después del retorno.

Desde entonces la veneración gira de nuevo sin interrupción en torno a la imagen de la capilla de la Virgen. Su portadora más antigua es la Ilustre Hermandad de Nuestra Señora, fundada en esta iglesia en 1318 y llamada popularmente los Hermanos del Cisne.