Van Limousin naar het Frankische hofZ Limousin na dwór FrankówVom Limousin an den fränkischen HofDu Limousin à la cour des FrancsDal Limosino alla corte dei FranchiDel Lemosín a la corte de los francos
Eligius werd omstreeks 588 geboren in Chaptelat, in de streek van Limoges. Zijn ouders lieten hem het goudsmidsvak leren bij een meester in Limoges, die tevens het munthuis van de stad leidde.
Zijn vakmanschap bracht hem naar het koninklijk hof van de Franken. Daar werkte hij onder de schatbewaarder van koning Clotarius II en groeide uit tot een van de beste goudsmeden van zijn tijd.
Onder koning Dagobert I werd hij raadsman en muntmeester van het hof. Zijn levensbeschrijver Audoin, later bisschop van Rouen, was een vriend uit die jaren.
Eligiusz urodził się około 588 roku w Chaptelat, w okolicach Limoges. Rodzice oddali go do nauki złotnictwa do mistrza w Limoges, który kierował też mennicą miasta.
Jego kunszt zaprowadził go na królewski dwór Franków. Pracował tam pod kierunkiem skarbnika króla Chlotara II i stał się jednym z najlepszych złotników swoich czasów.
Za króla Dagoberta I został doradcą i mincerzem dworu. Jego biograf Audoin, późniejszy biskup Rouen, był przyjacielem z tamtych lat.
Eligius wurde um 588 in Chaptelat in der Gegend von Limoges geboren. Seine Eltern gaben ihn zu einem Meister in Limoges in die Lehre, der zugleich die Münzstätte der Stadt leitete.
Sein Können führte ihn an den königlichen Hof der Franken. Dort arbeitete er unter dem Schatzmeister König Chlothars II. und wurde zu einem der besten Goldschmiede seiner Zeit.
Unter König Dagobert I. wurde er Ratgeber und Münzmeister des Hofes. Sein Biograf Audoin, später Bischof von Rouen, war ein Freund aus jenen Jahren.
Éloi naquit vers 588 à Chaptelat, dans la région de Limoges. Ses parents le mirent en apprentissage chez un maître de Limoges, qui dirigeait aussi l'atelier monétaire de la ville.
Son talent le conduisit à la cour royale des Francs. Il y travailla sous l'autorité du trésorier du roi Clotaire II et devint l'un des meilleurs orfèvres de son temps.
Sous le roi Dagobert Ier, il devint conseiller et maître monnayeur de la cour. Son biographe Audoin, futur évêque de Rouen, fut un ami de ces années-là.
Eligio nacque intorno al 588 a Chaptelat, nella regione di Limoges. I genitori lo mandarono a imparare l'arte dell'orafo presso un maestro di Limoges, che dirigeva anche la zecca della città.
La sua abilità lo portò alla corte reale dei Franchi. Lavorò lì alle dipendenze del tesoriere del re Clotario II e divenne uno dei migliori orafi del suo tempo.
Sotto il re Dagoberto I fu consigliere e maestro di zecca della corte. Il suo biografo Audoeno, poi vescovo di Rouen, fu un amico di quegli anni.
Eloy nació hacia 588 en Chaptelat, en la región de Limoges. Sus padres lo pusieron a aprender el oficio de orfebre con un maestro de Limoges, que dirigía también la ceca de la ciudad.
Su habilidad lo llevó a la corte real de los francos. Trabajó allí a las órdenes del tesorero del rey Clotario II y llegó a ser uno de los mejores orfebres de su tiempo.
Bajo el rey Dagoberto I fue consejero y maestro de la moneda de la corte. Su biógrafo Audoeno, más tarde obispo de Ruan, fue un amigo de aquellos años.
Kloosterstichter en bisschopFundator klasztorów i biskupKlostergründer und BischofFondateur de monastères et évêqueFondatore di monasteri e vescovoFundador de monasterios y obispo
In 632 stichtte Eligius de abdij van Solignac in zijn geboortestreek, en in Parijs richtte hij een klooster voor vrouwen op. Een groot deel van zijn rijkdom besteedde hij aan het vrijkopen van slaven en aan het bouwen van kerken.
Omstreeks 641 werd hij, nog een leek, tot bisschop van Noyon en Doornik gewijd. Hij trok predikend door Vlaanderen, naar Antwerpen en de kust, waar het christelijk geloof nog maar weinig wortel had geschoten.
Volgens de overlevering gaf een onwillig paard hem aanleiding tot zijn bekendste wonder: hij nam de poot af, sloeg het hoefijzer erop en zette de poot weer aan. Eligius stierf op 1 december 660 in Noyon, waar zijn graf een bedevaartsplaats werd.
W 632 roku Eligiusz założył opactwo w Solignac w swoich rodzinnych stronach, a w Paryżu klasztor żeński. Dużą część swojego majątku przeznaczył na wykup niewolników i budowę kościołów.
Około 641 roku, będąc jeszcze świeckim, przyjął święcenia biskupie i objął diecezję Noyon i Tournai. Głosił Ewangelię we Flandrii, w Antwerpii i nad wybrzeżem, gdzie wiara chrześcijańska dopiero zapuszczała korzenie.
Według tradycji niesforny koń dał mu okazję do jego najsłynniejszego cudu: odjął mu nogę, przybił podkowę i przyłożył nogę z powrotem. Eligiusz zmarł 1 grudnia 660 roku w Noyon, gdzie jego grób stał się miejscem pielgrzymek.
632 gründete Eligius die Abtei Solignac in seiner Heimatgegend, und in Paris errichtete er ein Frauenkloster. Einen großen Teil seines Vermögens verwendete er zum Freikauf von Sklaven und zum Bau von Kirchen.
Um 641 wurde er, noch als Laie, zum Bischof von Noyon und Tournai geweiht. Er zog predigend durch Flandern, nach Antwerpen und an die Küste, wo der christliche Glaube erst wenig Wurzeln geschlagen hatte.
Der Überlieferung nach gab ein widerspenstiges Pferd den Anlass zu seinem bekanntesten Wunder: Er nahm den Huf ab, schlug das Hufeisen darauf und setzte den Fuß wieder an. Eligius starb am 1. Dezember 660 in Noyon, wo sein Grab zum Wallfahrtsort wurde.
En 632, Éloi fonda l'abbaye de Solignac dans sa région natale, et il établit à Paris un monastère de femmes. Il consacra une grande part de sa fortune au rachat d'esclaves et à la construction d'églises.
Vers 641, encore laïc, il fut consacré évêque de Noyon et de Tournai. Il parcourut en prêchant la Flandre, Anvers et la côte, où la foi chrétienne n'avait encore que peu pris racine.
Selon la tradition, un cheval rétif lui donna l'occasion de son miracle le plus célèbre : il détacha le sabot, cloua le fer dessus et remit le pied en place. Éloi mourut le 1er décembre 660 à Noyon, où son tombeau devint un lieu de pèlerinage.
Nel 632 Eligio fondò l'abbazia di Solignac nella sua regione natale e a Parigi un monastero femminile. Gran parte del suo patrimonio la destinò al riscatto di schiavi e alla costruzione di chiese.
Verso il 641, ancora laico, fu consacrato vescovo di Noyon e Tournai. Percorse predicando le Fiandre, Anversa e la costa, dove la fede cristiana aveva messo ancora poche radici.
Secondo la tradizione, un cavallo recalcitrante gli offrì l'occasione del suo miracolo più famoso: staccò lo zoccolo, vi inchiodò il ferro e rimise a posto la zampa. Eligio morì il 1° dicembre 660 a Noyon, dove la sua tomba divenne meta di pellegrinaggio.
En 632 Eloy fundó la abadía de Solignac en su región natal y, en París, un monasterio de mujeres. Una gran parte de su fortuna la dedicó al rescate de esclavos y a la construcción de iglesias.
Hacia 641, aún laico, fue consagrado obispo de Noyon y Tournai. Recorrió predicando Flandes, Amberes y la costa, donde la fe cristiana había echado todavía pocas raíces.
Según la tradición, un caballo rebelde le dio ocasión para su milagro más famoso: desprendió la pata, clavó la herradura y volvió a colocarla. Eloy murió el 1 de diciembre de 660 en Noyon, donde su tumba se convirtió en lugar de peregrinación.
Patroon van smeden en goudsmedenPatron kowali i złotnikówPatron der Schmiede und GoldschmiedePatron des forgerons et des orfèvresPatrono dei fabbri e degli orafiPatrono de los herreros y de los orfebres
Vanwege zijn eigen loopbaan kozen middeleeuwse gilden van goudsmeden, smeden en muntmeesters hem tot patroon. Later kwamen daar de hoefsmeden en alle metaalbewerkers bij.
Op het platteland werd hij samen met Antonius Abt aangeroepen om paarden en vee gezond te houden. In Vlaanderen en Frankrijk gold hij als de heilige van de dorpssmid en de boer.
Nog steeds gedenken smeden, goudsmeden en metaalbedrijven hem op zijn feestdag, vaak met een mis en een gezamenlijke maaltijd. Zijn naam leeft voort in gildekapellen en kerken die hem zijn toegewijd, in Frankrijk en de Lage Landen.
Z powodu własnej drogi życiowej średniowieczne cechy złotników, kowali i mincerzy obrały go za patrona. Później dołączyli do nich podkuwacze i wszyscy pracujący w metalu.
Na wsi wzywano go razem ze świętym Antonim Opatem, prosząc o zdrowie koni i bydła. We Flandrii i Francji był świętym wiejskiego kowala i rolnika.
Do dziś kowale, złotnicy i firmy metalowe wspominają go w dniu jego święta, często mszą i wspólnym posiłkiem. Jego imię żyje dalej w kaplicach cechowych i kościołach pod jego wezwaniem, we Francji i w Niderlandach.
Wegen seines eigenen Lebenswegs wählten mittelalterliche Zünfte der Goldschmiede, Schmiede und Münzmeister ihn zum Patron. Später kamen die Hufschmiede und alle Metallarbeiter hinzu.
Auf dem Land wurde er gemeinsam mit Antonius dem Einsiedler um die Gesundheit von Pferden und Vieh angerufen. In Flandern und Frankreich galt er als Heiliger des Dorfschmieds und des Bauern.
Noch heute gedenken Schmiede, Goldschmiede und Metallbetriebe seiner an seinem Festtag, oft mit einer Messe und einem gemeinsamen Essen. Sein Name lebt fort in Zunftkapellen und Kirchen, die ihm geweiht sind, in Frankreich und den Niederlanden.
En raison de sa propre carrière, les corporations médiévales d'orfèvres, de forgerons et de monnayeurs le choisirent pour patron. Les maréchaux-ferrants et tous les métallurgistes s'y sont joints par la suite.
À la campagne, on l'invoquait avec saint Antoine le Grand pour la santé des chevaux et du bétail. En Flandre et en France, il passait pour le saint du forgeron de village et du paysan.
Aujourd'hui encore, forgerons, orfèvres et entreprises de métallurgie le fêtent le jour de sa fête, souvent par une messe et un repas commun. Son nom survit dans des chapelles de corporation et des églises placées sous son patronage, en France et dans les Pays-Bas.
Per il suo stesso percorso di vita, le corporazioni medievali di orafi, fabbri e monetieri lo scelsero come patrono. In seguito si sono aggiunti i maniscalchi e tutti i lavoratori del metallo.
Nelle campagne lo si invocava insieme a sant'Antonio Abate per la salute dei cavalli e del bestiame. Nelle Fiandre e in Francia era considerato il santo del fabbro di villaggio e del contadino.
Ancora oggi fabbri, orafi e aziende metallurgiche lo ricordano nel giorno della sua festa, spesso con una messa e un pranzo comune. Il suo nome sopravvive in cappelle di corporazione e chiese a lui dedicate, in Francia e nei Paesi Bassi.
Por su propia trayectoria, los gremios medievales de orfebres, herreros y monederos lo eligieron patrono. Más tarde se sumaron los herradores y todos los trabajadores del metal.
En el campo se le invocaba junto con san Antonio Abad por la salud de los caballos y del ganado. En Flandes y en Francia se le tenía por el santo del herrero de la aldea y del campesino.
Todavía hoy herreros, orfebres y empresas metalúrgicas lo recuerdan el día de su fiesta, a menudo con una misa y una comida en común. Su nombre pervive en capillas de gremio e iglesias que le están dedicadas, en Francia y en los Países Bajos.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćGedenktag, Bild und VerehrungFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Zijn feestdag is 1 december. In steden en dorpen met een oude smeden- of goudsmedengilde, van Noyon tot Vlaanderen, wordt die dag nog gevierd met een eucharistieviering.
Op afbeeldingen draagt Eligius de mijter en staf van een bisschop, met hamer, aambeeld of hoefijzer als teken van zijn ambacht. Petrus Christus schilderde hem in 1449 als goudsmid in zijn werkplaats, met een bruidspaar aan de toonbank.
Wie een smid, goudsmid of paardenliefhebber iets betekenisvols wil geven, kiest vaak een beeld of een medaille met zijn attributen. In de Eligius-collectie staan beelden, medailles en gebedskaarten bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 1 grudnia. W miastach i wsiach ze starym cechem kowali lub złotników, od Noyon po Flandrię, dzień ten obchodzi się do dziś Eucharystią.
Na wizerunkach Eligiusz nosi infułę i pastorał biskupa, a młot, kowadło lub podkowa wskazują na jego rzemiosło. Petrus Christus namalował go w 1449 roku jako złotnika w warsztacie, z młodą parą przy ladzie.
Kto chce podarować kowalowi, złotnikowi lub miłośnikowi koni coś, co ma znaczenie, wybiera często figurę lub medalik z jego atrybutami. W kolekcji świętego Eligiusza zebrane są figury, medaliki i obrazki z modlitwą.
Sein Gedenktag ist der 1. Dezember. In Städten und Dörfern mit einer alten Schmiede- oder Goldschmiedezunft, von Noyon bis Flandern, wird dieser Tag bis heute mit einer Eucharistiefeier begangen.
Auf Bildern trägt Eligius Mitra und Stab eines Bischofs, und Hammer, Amboss oder Hufeisen verweisen auf sein Handwerk. Petrus Christus malte ihn 1449 als Goldschmied in seiner Werkstatt, mit einem Brautpaar am Ladentisch.
Wer einem Schmied, Goldschmied oder Pferdefreund etwas Bedeutungsvolles schenken möchte, wählt oft eine Figur oder Medaille mit seinen Attributen. In der Eligius-Kollektion stehen Figuren, Medaillen und Gebetskarten beieinander.
Sa fête tombe le 1er décembre. Dans les villes et villages qui gardent une ancienne confrérie de forgerons ou d'orfèvres, de Noyon à la Flandre, ce jour est célébré aujourd'hui encore par une eucharistie.
Sur les images, Éloi porte la mitre et la crosse d'évêque, tandis que le marteau, l'enclume ou le fer à cheval évoquent son métier. Petrus Christus le peignit en 1449 en orfèvre dans son atelier, avec un couple de mariés devant l'établi.
Pour offrir à un forgeron, un orfèvre ou un amoureux des chevaux un objet qui a du sens, on choisit souvent une statue ou une médaille avec ses attributs. La collection saint Éloi réunit statues, médailles et images de prière.
La sua festa cade il 1° dicembre. Nelle città e nei villaggi che conservano un'antica corporazione di fabbri o di orafi, da Noyon alle Fiandre, quel giorno si celebra ancora con una messa.
Nelle immagini Eligio porta la mitra e il pastorale da vescovo, mentre martello, incudine o ferro di cavallo richiamano il suo mestiere. Petrus Christus lo dipinse nel 1449 come orafo nella sua bottega, con una coppia di sposi al banco.
Chi vuole regalare a un fabbro, a un orafo o a un amante dei cavalli qualcosa di significativo sceglie spesso una statua o una medaglia con i suoi attributi. Nella collezione di Sant'Eligio si trovano statue, medaglie e immaginette di preghiera.
Su fiesta es el 1 de diciembre. En las ciudades y pueblos que conservan un antiguo gremio de herreros o de orfebres, de Noyon a Flandes, ese día se celebra todavía con una eucaristía.
En las imágenes, Eloy lleva la mitra y el báculo de obispo, mientras el martillo, el yunque o la herradura aluden a su oficio. Petrus Christus lo pintó en 1449 como orfebre en su taller, con una pareja de novios ante el mostrador.
Quien quiere regalar a un herrero, a un orfebre o a un aficionado a los caballos algo con significado suele elegir una imagen o una medalla con sus atributos. En la colección de San Eloy se reúnen imágenes, medallas y estampas de oración.
