Johannes Marcus uit JeruzalemJan Marek z JerozolimyJohannes Markus aus JerusalemJean Marc de JérusalemGiovanni Marco di GerusalemmeJuan Marcos de Jerusalén
In de Handelingen van de Apostelen heet hij Johannes, met de bijnaam Marcus. Zijn moeder Maria bezat een huis in Jeruzalem waar de eerste christenen samenkwamen, en daarheen ging Petrus nadat hij uit de gevangenis was bevrijd.
Paulus noemt hem in de brief aan de Kolossenzen de neef van Barnabas. Samen met hen vertrok hij vanuit Antiochië op de eerste zendingsreis, maar in Perge keerde hij terug naar Jeruzalem.
Voor de tweede reis wilde Paulus hem niet meer meenemen, waarop Marcus met Barnabas naar Cyprus ging. Later staat hij weer aan de zijde van Paulus, die in een van zijn laatste brieven vraagt hem mee te brengen omdat hij nuttig is voor de dienst.
W Dziejach Apostolskich występuje jako Jan, zwany Markiem. Jego matka Maria miała w Jerozolimie dom, w którym gromadzili się pierwsi chrześcijanie, i właśnie tam poszedł Piotr po uwolnieniu z więzienia.
Paweł nazywa go w Liście do Kolosan „Markiem, kuzynem Barnaby”. Razem z nimi wyruszył z Antiochii w pierwszą podróż misyjną, ale w Perge wrócił do Jerozolimy.
W drugą podróż Paweł nie chciał go już zabrać, więc Marek popłynął z Barnabą na Cypr. Później znów jest u boku Pawła, który w jednym z ostatnich listów prosi, by go przywieźć, bo jest mu pożyteczny w posłudze.
In der Apostelgeschichte heißt er Johannes mit dem Beinamen Markus. Seine Mutter Maria besaß in Jerusalem ein Haus, in dem die ersten Christen zusammenkamen, und dorthin ging Petrus, nachdem er aus dem Gefängnis befreit worden war.
Paulus nennt ihn im Brief an die Kolosser den Vetter des Barnabas. Mit beiden brach er von Antiochia zur ersten Missionsreise auf, kehrte aber in Perge nach Jerusalem zurück.
Auf die zweite Reise wollte Paulus ihn nicht mehr mitnehmen, worauf Markus mit Barnabas nach Zypern fuhr. Später steht er wieder an der Seite des Paulus, der in einem seiner letzten Briefe darum bittet, ihn mitzubringen, weil er für den Dienst nützlich sei.
Dans les Actes des Apôtres, il s'appelle Jean, surnommé Marc. Sa mère Marie possédait à Jérusalem une maison où se réunissaient les premiers chrétiens, et c'est là que se rendit Pierre après sa libération de prison.
Paul l'appelle, dans la lettre aux Colossiens, le cousin de Barnabé. Avec eux, il quitta Antioche pour le premier voyage missionnaire, mais il revint à Jérusalem depuis Perge.
Pour le deuxième voyage, Paul ne voulut plus l'emmener, et Marc partit avec Barnabé pour Chypre. Plus tard, il est de nouveau aux côtés de Paul, qui demande dans l'une de ses dernières lettres qu'on l'amène, car il lui est utile pour le service.
Negli Atti degli Apostoli si chiama Giovanni, detto Marco. Sua madre Maria possedeva a Gerusalemme una casa in cui si riunivano i primi cristiani, e proprio là si recò Pietro dopo essere stato liberato dal carcere.
Paolo lo chiama, nella lettera ai Colossesi, il cugino di Barnaba. Con loro partì da Antiochia per il primo viaggio missionario, ma a Perge tornò a Gerusalemme.
Per il secondo viaggio Paolo non volle più portarlo con sé, e Marco partì con Barnaba per Cipro. In seguito è di nuovo accanto a Paolo, che in una delle sue ultime lettere chiede di condurlo con sé perché gli è utile per il ministero.
En los Hechos de los Apóstoles se llama Juan, de sobrenombre Marcos. Su madre María tenía en Jerusalén una casa donde se reunían los primeros cristianos, y allí se dirigió Pedro tras ser liberado de la cárcel.
Pablo lo llama, en la carta a los Colosenses, el primo de Bernabé. Con ellos salió de Antioquía en el primer viaje misionero, pero en Perge regresó a Jerusalén.
Para el segundo viaje Pablo ya no quiso llevarlo, y Marcos partió con Bernabé hacia Chipre. Más tarde vuelve a estar al lado de Pablo, que en una de sus últimas cartas pide que se lo traigan, porque le es útil para el ministerio.
De tolk van PetrusTłumacz PiotraDer Dolmetscher des PetrusL'interprète de PierreL'interprete di PietroEl intérprete de Pedro
Petrus noemt hem in zijn eerste brief ‘mijn zoon Marcus’, een teken van hoe nauw beiden verbonden waren.
Volgens de kerkvader Papias van Hierapolis, aangehaald door Eusebius, was Marcus de tolk van Petrus en schreef hij nauwkeurig op wat hij zich van diens verkondiging herinnerde. Het tweede evangelie zou daaruit zijn voortgekomen.
Het begint zonder kindsheidsverhaal, bij de doop door Johannes, en snelt dan naar het lijden in Jeruzalem. Zo werd Marcus de schakel tussen twee grote apostelen: hij reisde met Paulus en schreef, volgens de overlevering, de verkondiging van Petrus op.
Piotr nazywa go w swoim pierwszym liście „moim synem Markiem”, co świadczy o tym, jak blisko byli związani.
Według Papiasza z Hierapolis, cytowanego przez Euzebiusza, Marek był tłumaczem Piotra i dokładnie spisał to, co zapamiętał z jego nauczania. Z tego miała powstać druga Ewangelia.
Zaczyna się ona bez opowieści o dzieciństwie, od chrztu udzielonego przez Jana, i szybko zmierza ku męce w Jerozolimie. Marek stał się więc ogniwem między dwoma wielkimi apostołami: podróżował z Pawłem, a według tradycji spisał nauczanie Piotra.
Petrus nennt ihn in seinem ersten Brief „mein Sohn Markus“, ein Zeichen dafür, wie eng beide verbunden waren.
Nach dem Kirchenvater Papias von Hierapolis, zitiert bei Eusebius, war Markus der Dolmetscher des Petrus und schrieb genau auf, woran er sich aus dessen Verkündigung erinnerte. Daraus soll das zweite Evangelium hervorgegangen sein.
Es beginnt ohne Kindheitsgeschichte bei der Taufe durch Johannes und eilt dann zum Leiden in Jerusalem. So wurde Markus zum Bindeglied zwischen zwei großen Aposteln: Er reiste mit Paulus und schrieb, so die Überlieferung, die Verkündigung des Petrus auf.
Pierre l'appelle dans sa première lettre « mon fils Marc », signe de la proximité qui les unissait.
Selon le Père de l'Église Papias de Hiérapolis, cité par Eusèbe, Marc fut l'interprète de Pierre et nota avec soin ce qu'il se rappelait de sa prédication. Le deuxième évangile en serait issu.
Il commence sans récit de l'enfance, au baptême donné par Jean, puis s'élance vers la passion à Jérusalem. Marc devint ainsi le lien entre deux grands apôtres : il voyagea avec Paul et, selon la tradition, mit par écrit la prédication de Pierre.
Pietro lo chiama nella sua prima lettera «Marco, figlio mio», segno di quanto fossero legati.
Secondo il padre della Chiesa Papia di Gerapoli, citato da Eusebio, Marco fu l'interprete di Pietro e mise per iscritto con cura ciò che ricordava della sua predicazione. Da qui sarebbe nato il secondo vangelo.
Comincia senza racconto dell'infanzia, dal battesimo impartito da Giovanni, e corre poi verso la passione a Gerusalemme. Marco divenne così l'anello tra due grandi apostoli: viaggiò con Paolo e, secondo la tradizione, mise per iscritto la predicazione di Pietro.
Pedro lo llama en su primera carta «mi hijo Marcos», señal de lo unidos que estaban.
Según el Padre de la Iglesia Papías de Hierápolis, citado por Eusebio, Marcos fue intérprete de Pedro y puso por escrito con cuidado lo que recordaba de su predicación. De ahí habría surgido el segundo evangelio.
Comienza sin relato de la infancia, con el bautismo administrado por Juan, y corre luego hacia la pasión en Jerusalén. Así Marcos se convirtió en el eslabón entre dos grandes apóstoles: viajó con Pablo y, según la tradición, puso por escrito la predicación de Pedro.
Alexandrië en VenetiëAleksandria i WenecjaAlexandria und VenedigAlexandrie et VeniseAlessandria e VeneziaAlejandría y Venecia
Volgens de kerkvader Eusebius bracht Marcus het evangelie naar Egypte en stichtte hij de kerk van Alexandrië. De koptisch-orthodoxe kerk beschouwt hem daarom als haar eerste patriarch.
Volgens de overlevering stierf hij in Alexandrië als martelaar; het jaar staat niet vast.
In 828 brachten Venetiaanse kooplieden zijn gebeente uit Alexandrië naar Venetië. Boven zijn graf verrees de basiliek van San Marco en de gevleugelde leeuw van Marcus werd het symbool van de stad. Ook notarissen, glazeniers en schrijvers staan onder zijn bescherming.
Według Euzebiusza Marek zaniósł Ewangelię do Egiptu i założył Kościół w Aleksandrii. Koptyjski Kościół prawosławny uważa go dlatego za swojego pierwszego patriarchę.
Według tradycji poniósł w Aleksandrii śmierć męczeńską; rok nie jest pewny.
W 828 roku weneccy kupcy przewieźli jego szczątki z Aleksandrii do Wenecji. Nad jego grobem wzniesiono bazylikę św. Marka, a skrzydlaty lew Marka stał się symbolem miasta. Pod jego opieką znajdują się też notariusze, szklarze i pisarze.
Nach dem Kirchenvater Eusebius brachte Markus das Evangelium nach Ägypten und gründete die Kirche von Alexandria. Die koptisch-orthodoxe Kirche sieht in ihm deshalb ihren ersten Patriarchen.
Nach der Überlieferung starb er in Alexandria als Märtyrer; das Jahr steht nicht fest.
Im Jahr 828 brachten venezianische Kaufleute seine Gebeine aus Alexandria nach Venedig. Über seinem Grab entstand der Markusdom, und der geflügelte Löwe des Markus wurde zum Wahrzeichen der Stadt. Auch Notare, Glaser und Schreiber stehen unter seinem Schutz.
Selon Eusèbe, Marc porta l'Évangile en Égypte et fonda l'Église d'Alexandrie. L'Église copte orthodoxe voit donc en lui son premier patriarche.
Selon la tradition, il mourut martyr à Alexandrie ; l'année n'est pas établie.
En 828, des marchands vénitiens transportèrent sa dépouille d'Alexandrie à Venise. Sur sa tombe s'éleva la basilique Saint-Marc, et le lion ailé de Marc devint l'emblème de la ville. Notaires, verriers et scribes sont aussi placés sous sa protection.
Secondo Eusebio, Marco portò il Vangelo in Egitto e fondò la Chiesa di Alessandria. La Chiesa copta ortodossa lo considera perciò il suo primo patriarca.
Secondo la tradizione morì martire ad Alessandria; l'anno non è accertato.
Nell'828 mercanti veneziani trasportarono le sue spoglie da Alessandria a Venezia. Sulla sua tomba sorse la basilica di San Marco, e il leone alato di Marco divenne l'emblema della città. Anche notai, vetrai e scrivani sono posti sotto la sua protezione.
Según Eusebio, Marcos llevó el Evangelio a Egipto y fundó la Iglesia de Alejandría. La Iglesia copta ortodoxa ve por eso en él a su primer patriarca.
Según la tradición murió mártir en Alejandría; el año no está establecido.
En 828 mercaderes venecianos trasladaron sus restos de Alejandría a Venecia. Sobre su tumba se levantó la basílica de San Marcos, y el león alado de Marcos se convirtió en emblema de la ciudad. También notarios, vidrieros y escribas están bajo su protección.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunki i nabożeństwoGedenktag, Darstellung und VerehrungFête, iconographie et dévotionFesta, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag is 25 april. In Venetië is dat de feestdag van de stad, en volgens een oude gewoonte geven mannen die dag een rode rozenknop, de bòcolo, aan de vrouw van wie zij houden.
Marcus wordt afgebeeld met een gevleugelde leeuw, een boek en een pen. In de uitleg van de kerkvaders verwijst de leeuw naar het begin van zijn evangelie, in de woestijn, met de roepende stem van Johannes de Doper.
Beelden, medailles en gebedskaarten van de evangelist staan bij elkaar in de Marcus-collectie.
Wspomnienie świętego Marka przypada 25 kwietnia. W Wenecji jest to święto miasta, a według dawnego zwyczaju mężczyźni ofiarowują tego dnia ukochanej kobiecie czerwony pączek róży, zwany bòcolo.
Marka przedstawia się ze skrzydlatym lwem, księgą i piórem. W wykładni Ojców Kościoła lew nawiązuje do początku jego Ewangelii, na pustyni, gdzie rozbrzmiewa głos Jana Chrzciciela.
Figury, medaliki i obrazki ewangelisty zebrane są w kolekcji świętego Marka.
Sein Gedenktag ist der 25. April. In Venedig ist es der Festtag der Stadt, und nach altem Brauch schenken Männer an diesem Tag der Frau, die sie lieben, eine rote Rosenknospe, den Bòcolo.
Markus wird mit einem geflügelten Löwen, einem Buch und einer Feder dargestellt. In der Deutung der Kirchenväter verweist der Löwe auf den Anfang seines Evangeliums, in der Wüste, mit der rufenden Stimme Johannes des Täufers.
Figuren, Medaillen und Gebetsbilder des Evangelisten finden sich gesammelt in der Markus-Kollektion.
Sa fête est le 25 avril. À Venise, c'est la fête de la ville, et selon un usage ancien les hommes offrent ce jour-là un bouton de rose rouge, le bòcolo, à la femme qu'ils aiment.
Marc est représenté avec un lion ailé, un livre et une plume. Dans l'interprétation des Pères de l'Église, le lion renvoie au début de son évangile, dans le désert, avec la voix qui crie de Jean le Baptiste.
Statues, médailles et images de prière de l'évangéliste sont réunies dans la collection saint Marc.
La sua festa è il 25 aprile. A Venezia è la festa della città, e secondo un'antica usanza in quel giorno gli uomini regalano alla donna amata un bocciolo di rosa rosso, il bòcolo.
Marco è raffigurato con un leone alato, un libro e una penna. Nell'interpretazione dei padri della Chiesa il leone rimanda all'inizio del suo vangelo, nel deserto, con la voce che grida di Giovanni Battista.
Statue, medaglie e immaginette dell'evangelista sono raccolte nella collezione di San Marco.
Su fiesta es el 25 de abril. En Venecia es la fiesta de la ciudad, y según una antigua costumbre ese día los hombres regalan a la mujer que aman un capullo de rosa roja, el bòcolo.
Marcos se representa con un león alado, un libro y una pluma. En la interpretación de los Padres de la Iglesia, el león remite al comienzo de su evangelio, en el desierto, con la voz que clama de Juan el Bautista.
Imágenes, medallas y estampas del evangelista se reúnen en la colección de San Marcos.
