DokkumDokkumDokkumDokkumDokkumDokkum

Bonifatius werd omstreeks 675 geboren in Crediton in Engeland en heette oorspronkelijk Winfrid. Paus Gregorius II gaf de benedictijner monnik de naam Bonifatius. Hij bouwde de kerk in de Germaanse gebieden op, velde volgens de overlevering de eik van Donar bij Fritzlar en werd door paus Gregorius III tot aartsbisschop benoemd. Vanaf 745 had hij zijn metropolitane zetel in Mainz.

Op 5 juni 754 werd hij bij Dokkum gedood, ongeveer negenenzeventig jaar oud, samen met tweeënvijftig gezellen. Een bron plaatst dat op eerste pinksterdag. De Ragyndrudis-codex, die hij bij zijn dood in handen zou hebben gehad, vertoont inkepingen die van een zwaard of bijl kunnen zijn. Zijn stoffelijke resten werden bijgezet onder het hoogaltaar van de dom van Fulda.

In Dokkum zelf richtte de verering zich op een zoetwaterbron. In een streek waar het water zilt is, gold zij als teken. Volgens de ene overlevering zakte het paard van een van de gezellen weg in de weke bodem en welde er zoet water op; volgens de andere sloeg Bonifatius met zijn bisschopsstaf op de grond. Vanaf 766 is er sprake van het bronwonder.

De middeleeuwse bedevaart ging naar de norbertijner abdijkerk, waar de bron bij het altaar lag. Zij hield acht eeuwen stand en liep in de late zeventiende eeuw af, door de Reformatie en de Tachtigjarige Oorlog.

Het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in Nederland in 1853 en de bouw van een nieuwe parochiekerk in 1876 brachten de verering terug. In de jaren twintig maakte de Broederschap van de H. Bonifatius en Gezellen er een landelijke zaak van. De parochie kocht een hectare grond buiten de stad voor een processiepark.

In 1926 vond de eerste nationale bedevaart plaats, mede georganiseerd door de karmeliet Titus Brandsma; bijna tweeduizend katholieken liepen mee met een reliek van Bonifatius. Acht jaar later kwam de kapel. De eerste steen werd gelegd op 5 juni 1934, de inwijding volgde op 6 augustus van dat jaar.

Bonifacy urodził się około 675 roku w Crediton w Anglii i nosił pierwotnie imię Winfrid. Papież Grzegorz II nadał benedyktyńskiemu mnichowi imię Bonifacy. Budował on Kościół na ziemiach germańskich, według tradycji ściął dąb Donara pod Fritzlarem, a papież Grzegorz III mianował go arcybiskupem. Od 745 roku jego stolica metropolitalna mieściła się w Moguncji.

5 czerwca 754 roku został zabity pod Dokkum, w wieku około siedemdziesięciu dziewięciu lat, wraz z pięćdziesięcioma dwoma towarzyszami. Jedno ze źródeł umieszcza to wydarzenie w pierwszy dzień Zesłania Ducha Świętego. Kodeks Ragyndrudis, który miał trzymać w rękach w chwili śmierci, nosi nacięcia mogące pochodzić od miecza lub topora. Jego szczątki złożono pod ołtarzem głównym katedry w Fuldzie.

W samym Dokkum kult skupił się na źródle słodkiej wody. W okolicy, gdzie woda jest słona, uchodziło ono za znak. Według jednej wersji koń jednego z towarzyszy zapadł się w miękki grunt i wytrysnęła słodka woda; według innej Bonifacy uderzył w ziemię pastorałem. O cudzie źródła mówi się od 766 roku.

Średniowieczne pielgrzymki kierowały się do kościoła opackiego norbertanów, gdzie źródło znajdowało się przy ołtarzu. Ruch ten utrzymał się osiem stuleci i wygasł pod koniec siedemnastego wieku wskutek reformacji i wojny osiemdziesięcioletniej.

Przywrócenie hierarchii biskupiej w Holandii w 1853 roku i budowa nowego kościoła parafialnego w 1876 roku ożywiły kult. W latach dwudziestych Bractwo św. Bonifacego i Towarzyszy uczyniło z niego sprawę ogólnokrajową. Parafia kupiła hektar gruntu za miastem z myślą o parku procesyjnym.

W 1926 roku odbyła się pierwsza pielgrzymka narodowa, współorganizowana przez karmelitę Tytusa Brandsmę; w pochodzie z relikwią Bonifacego szło blisko dwa tysiące katolików. Osiem lat później powstała kaplica. Kamień węgielny położono 5 czerwca 1934 roku, a poświęcenie nastąpiło 6 sierpnia tego samego roku.

Bonifatius wurde um 675 in Crediton in England geboren und hieß ursprünglich Winfrid. Papst Gregor II. gab dem Benediktinermönch den Namen Bonifatius. Er baute die Kirche in den germanischen Gebieten auf, fällte der Überlieferung nach die Donareiche bei Fritzlar und wurde von Papst Gregor III. zum Erzbischof ernannt. Ab 745 hatte er seinen Metropolitansitz in Mainz.

Am 5. Juni 754 wurde er bei Dokkum getötet, etwa neunundsiebzig Jahre alt, zusammen mit zweiundfünfzig Gefährten. Eine Quelle setzt das auf den ersten Pfingsttag an. Der Ragyndrudis-Codex, den er bei seinem Tod in Händen gehalten haben soll, weist Einkerbungen auf, die von einem Schwert oder einer Axt stammen können. Seine sterblichen Überreste wurden unter dem Hochaltar des Doms von Fulda beigesetzt.

In Dokkum selbst richtete sich die Verehrung auf eine Süßwasserquelle. In einer Gegend, in der das Wasser salzig ist, galt sie als Zeichen. Der einen Überlieferung nach sank das Pferd eines der Gefährten im weichen Boden ein, und es quoll süßes Wasser hervor; nach der anderen schlug Bonifatius mit seinem Bischofsstab auf den Boden. Ab 766 ist vom Quellwunder die Rede.

Die mittelalterliche Wallfahrt führte zur Prämonstratenser-Abteikirche, in der die Quelle beim Altar lag. Sie hielt acht Jahrhunderte stand und lief im späten siebzehnten Jahrhundert aus, infolge der Reformation und des Achtzigjährigen Krieges.

Die Wiederherstellung der bischöflichen Hierarchie in den Niederlanden im Jahr 1853 und der Bau einer neuen Pfarrkirche 1876 brachten die Verehrung zurück. In den zwanziger Jahren machte die Bruderschaft des hl. Bonifatius und seiner Gefährten daraus eine landesweite Sache. Die Pfarrei kaufte einen Hektar Land außerhalb der Stadt für einen Prozessionspark.

1926 fand die erste nationale Wallfahrt statt, mitorganisiert vom Karmeliten Titus Brandsma; fast zweitausend Katholiken gingen mit einer Reliquie des Bonifatius mit. Acht Jahre später kam die Kapelle. Der Grundstein wurde am 5. Juni 1934 gelegt, die Einweihung folgte am 6. August desselben Jahres.

Boniface naquit vers 675 à Crediton, en Angleterre, et se nommait à l'origine Winfrid. C'est le pape Grégoire II qui donna au moine bénédictin le nom de Boniface. Il organisa l'Église dans les territoires germaniques, abattit selon la tradition le chêne de Donar près de Fritzlar et fut nommé archevêque par le pape Grégoire III. À partir de 745, son siège métropolitain fut à Mayence.

Le 5 juin 754, il fut tué près de Dokkum, âgé d'environ soixante-dix-neuf ans, avec cinquante-deux compagnons. Une source situe l'événement le dimanche de Pentecôte. Le codex Ragyndrudis, qu'il aurait tenu entre les mains à sa mort, porte des entailles qui peuvent provenir d'une épée ou d'une hache. Ses restes furent déposés sous le maître-autel de la cathédrale de Fulda.

À Dokkum même, la dévotion se concentra sur une source d'eau douce. Dans une région où l'eau est saumâtre, elle passait pour un signe. Selon une version, le cheval d'un des compagnons s'enfonça dans le sol détrempé et l'eau douce jaillit ; selon une autre, Boniface frappa la terre de sa crosse. Le miracle de la source est attesté à partir de 766.

Le pèlerinage médiéval menait à l'église abbatiale des prémontrés, où la source se trouvait près de l'autel. Il dura huit siècles et s'éteignit à la fin du XVIIe siècle, du fait de la Réforme et de la guerre de Quatre-Vingts Ans.

Le rétablissement de la hiérarchie épiscopale aux Pays-Bas en 1853 et la construction d'une nouvelle église paroissiale en 1876 ramenèrent la dévotion. Dans les années vingt, la Confrérie de saint Boniface et de ses Compagnons en fit une affaire nationale. La paroisse acheta un hectare de terrain hors de la ville pour y aménager un parc processionnel.

En 1926 eut lieu le premier pèlerinage national, organisé notamment par le carme Titus Brandsma ; près de deux mille catholiques marchèrent derrière une relique de Boniface. Huit ans plus tard vint la chapelle. La première pierre fut posée le 5 juin 1934, l'inauguration suivit le 6 août de la même année.

Bonifacio nacque verso il 675 a Crediton, in Inghilterra, e si chiamava in origine Winfrid. Papa Gregorio II diede al monaco benedettino il nome di Bonifacio. Egli organizzò la Chiesa nelle terre germaniche, abbatté secondo la tradizione la quercia di Donar presso Fritzlar e fu nominato arcivescovo da papa Gregorio III. Dal 745 ebbe la sua sede metropolitana a Magonza.

Il 5 giugno 754 fu ucciso presso Dokkum, all'età di circa settantanove anni, insieme a cinquantadue compagni. Una fonte colloca il fatto nella domenica di Pentecoste. Il codice Ragyndrudis, che egli avrebbe tenuto in mano al momento della morte, presenta incisioni che possono provenire da una spada o da un'ascia. I suoi resti furono deposti sotto l'altare maggiore del duomo di Fulda.

A Dokkum la devozione si concentrò su una sorgente d'acqua dolce. In una regione dove l'acqua è salmastra, essa fu considerata un segno. Secondo una versione il cavallo di uno dei compagni sprofondò nel terreno molle e ne sgorgò acqua dolce; secondo un'altra fu Bonifacio a battere il pastorale sul suolo. Dal 766 si parla del miracolo della fonte.

Il pellegrinaggio medievale si dirigeva alla chiesa abbaziale premostratense, dove la sorgente si trovava accanto all'altare. Durò otto secoli e si esaurì alla fine del Seicento, per effetto della Riforma e della guerra degli Ottant'anni.

Il ristabilimento della gerarchia episcopale nei Paesi Bassi nel 1853 e la costruzione di una nuova chiesa parrocchiale nel 1876 riportarono in vita la devozione. Negli anni Venti la Confraternita di San Bonifacio e Compagni ne fece una questione nazionale. La parrocchia acquistò un ettaro di terreno fuori città per un parco processionale.

Nel 1926 si tenne il primo pellegrinaggio nazionale, coorganizzato dal carmelitano Titus Brandsma; quasi duemila cattolici sfilarono con una reliquia di Bonifacio. Otto anni dopo arrivò la cappella. La prima pietra fu posata il 5 giugno 1934 e l'inaugurazione seguì il 6 agosto dello stesso anno.

Bonifacio nació hacia 675 en Crediton, Inglaterra, y se llamaba en un principio Winfrido. El papa Gregorio II dio al monje benedictino el nombre de Bonifacio. Organizó la Iglesia en los territorios germánicos, taló según la tradición el roble de Donar junto a Fritzlar y fue nombrado arzobispo por el papa Gregorio III. Desde 745 tuvo su sede metropolitana en Maguncia.

El 5 de junio de 754 fue muerto cerca de Dokkum, a los setenta y nueve años aproximadamente, junto con cincuenta y dos compañeros. Una fuente sitúa el hecho en el domingo de Pentecostés. El códice Ragyndrudis, que según se dice tenía en las manos al morir, presenta incisiones que pueden proceder de una espada o de un hacha. Sus restos mortales fueron depositados bajo el altar mayor de la catedral de Fulda.

En el propio Dokkum la veneración se centró en un manantial de agua dulce. En una comarca de aguas salobres se tuvo por señal. Según una tradición, el caballo de uno de los compañeros se hundió en el suelo blando y brotó agua dulce; según otra, Bonifacio golpeó el suelo con su báculo episcopal. Desde el año 766 hay noticia del milagro de la fuente.

La peregrinación medieval se dirigía a la iglesia abacial de los premostratenses, donde el manantial se hallaba junto al altar. Se mantuvo ocho siglos y se extinguió a finales del siglo XVII, por la Reforma y la Guerra de los Ochenta Años.

El restablecimiento de la jerarquía episcopal en los Países Bajos en 1853 y la construcción de una nueva iglesia parroquial en 1876 devolvieron la vida al culto. En los años veinte la Cofradía de San Bonifacio y Compañeros hizo de ello un asunto nacional. La parroquia compró una hectárea de terreno fuera de la villa para un parque procesional.

En 1926 se celebró la primera peregrinación nacional, coorganizada por el carmelita Tito Brandsma; casi dos mil católicos caminaron con una reliquia de Bonifacio. Ocho años después llegó la capilla. La primera piedra se colocó el 5 de junio de 1934 y la inauguración siguió el 6 de agosto de ese mismo año.

Vereerd wordt de heilige Bonifatius zelf, als martelaar: geen genadebeeld en geen verschijning, maar een persoon, zijn relieken en de plek van zijn dood. Hij geldt als de apostel van de Duitsers en als de missionaris die het christendom in Friesland bracht. In de parochiekerk van Dokkum worden relieken van Bonifatius bewaard, en sinds de heiligverklaring van 2022 ook van Titus Brandsma.

Daarnaast is er de bron. Het zoete water in een zilte omgeving werd als het bronwonder aangeduid en voorzag Dokkum eeuwenlang van drinkwater. Bij opgravingen in 1984 is een put archeologisch vastgesteld. Sinds 1993 wordt het water via buizen naar het Bonifatiuspark geleid.

De bron trekt nog altijd bezoekers die er om genezing bidden. Een bron vermeldt dat de belangstelling in 1990 sterk toenam nadat een kind na onderdompeling van kinkhoest zou zijn hersteld. De middeleeuwse bedevaart richtte zich op dezelfde bron, toen nog bij het altaar van de abdijkerk.

Czczony jest tu sam święty Bonifacy jako męczennik: nie figura łaskami słynąca ani objawienie, lecz osoba, jej relikwie i miejsce jej śmierci. Uchodzi on za apostoła Niemców i za misjonarza, który przyniósł chrześcijaństwo do Fryzji. W kościele parafialnym w Dokkum przechowywane są relikwie Bonifacego, a od kanonizacji w 2022 roku także relikwie Tytusa Brandsmy.

Obok tego jest źródło. Słodką wodę w słonym otoczeniu określano mianem cudu źródła; przez stulecia zaopatrywała ona Dokkum w wodę pitną. Podczas wykopalisk w 1984 roku potwierdzono archeologicznie istnienie studni. Od 1993 roku wodę doprowadza się rurami do parku Bonifacego.

Źródło wciąż przyciąga odwiedzających, którzy modlą się przy nim o zdrowie. Jedno ze źródeł podaje, że zainteresowanie mocno wzrosło w 1990 roku, gdy dziecko po zanurzeniu miało wyzdrowieć z krztuśca. Średniowieczne pielgrzymki kierowały się do tego samego źródła, wówczas jeszcze przy ołtarzu kościoła opackiego.

Verehrt wird der heilige Bonifatius selbst, als Märtyrer: kein Gnadenbild und keine Erscheinung, sondern eine Person, seine Reliquien und der Ort seines Todes. Er gilt als Apostel der Deutschen und als der Missionar, der das Christentum nach Friesland brachte. In der Pfarrkirche von Dokkum werden Reliquien des Bonifatius aufbewahrt und seit der Heiligsprechung von 2022 auch solche von Titus Brandsma.

Daneben gibt es die Quelle. Das süße Wasser in salziger Umgebung wurde als Quellwunder bezeichnet und versorgte Dokkum jahrhundertelang mit Trinkwasser. Bei Ausgrabungen im Jahr 1984 wurde ein Brunnen archäologisch nachgewiesen. Seit 1993 wird das Wasser über Leitungen in den Bonifatiuspark geführt.

Die Quelle zieht noch immer Besucher an, die dort um Heilung beten. Eine Quelle vermerkt, dass das Interesse 1990 stark zunahm, nachdem ein Kind nach einem Untertauchen vom Keuchhusten genesen sein soll. Die mittelalterliche Wallfahrt richtete sich auf dieselbe Quelle, damals noch beim Altar der Abteikirche.

On vénère ici saint Boniface lui-même, comme martyr : ni statue miraculeuse ni apparition, mais une personne, ses reliques et le lieu de sa mort. Il passe pour l'apôtre des Germains et pour le missionnaire qui apporta le christianisme en Frise. L'église paroissiale de Dokkum conserve des reliques de Boniface et, depuis la canonisation de 2022, de Titus Brandsma également.

Il y a ensuite la source. L'eau douce en milieu saumâtre fut désignée comme le miracle de la source et alimenta Dokkum en eau potable pendant des siècles. Lors de fouilles menées en 1984, un puits a été établi archéologiquement. Depuis 1993, l'eau est conduite par canalisation jusqu'au parc Saint-Boniface.

La source attire toujours des visiteurs qui y prient pour obtenir la guérison. Une source rapporte que l'intérêt s'accrut fortement en 1990, après qu'un enfant eut, disait-on, guéri de la coqueluche à la suite d'une immersion. Le pèlerinage médiéval visait déjà cette même source, alors située près de l'autel de l'église abbatiale.

Si venera san Bonifacio stesso, come martire: non una statua miracolosa né un'apparizione, ma una persona, le sue reliquie e il luogo della sua morte. È considerato l'apostolo dei Germani e il missionario che portò il cristianesimo in Frisia. Nella chiesa parrocchiale di Dokkum si conservano reliquie di Bonifacio e, dopo la canonizzazione del 2022, anche di Titus Brandsma.

Vi è poi la sorgente. L'acqua dolce in un ambiente salmastro fu chiamata il miracolo della fonte e per secoli rifornì Dokkum di acqua potabile. Negli scavi del 1984 un pozzo è stato accertato archeologicamente. Dal 1993 l'acqua viene condotta con tubature al parco di San Bonifacio.

La sorgente attira tuttora visitatori che vi pregano per la guarigione. Una fonte riferisce che l'interesse crebbe fortemente nel 1990, dopo che un bambino sarebbe guarito dalla pertosse in seguito a un'immersione. Il pellegrinaggio medievale si rivolgeva alla stessa fonte, allora ancora presso l'altare della chiesa abbaziale.

Se venera al propio san Bonifacio como mártir: no hay imagen milagrosa ni aparición, sino una persona, sus reliquias y el lugar de su muerte. Está considerado el apóstol de los alemanes y el misionero que llevó el cristianismo a Frisia. En la iglesia parroquial de Dokkum se conservan reliquias de Bonifacio y, desde la canonización de 2022, también de Tito Brandsma.

Está además el manantial. El agua dulce en un entorno salobre se conoció como el milagro de la fuente y abasteció de agua potable a Dokkum durante siglos. En unas excavaciones de 1984 se documentó arqueológicamente un pozo. Desde 1993 el agua se conduce por tuberías hasta el parque de San Bonifacio.

La fuente sigue atrayendo a visitantes que rezan allí por su salud. Una fuente indica que el interés creció mucho en 1990, después de que un niño sanara de tos ferina, según se dijo, tras ser sumergido en ella. La peregrinación medieval se dirigía a ese mismo manantial, entonces todavía junto al altar de la iglesia abacial.

Het processiepark ligt net buiten de oude stadswal en beslaat ongeveer een hectare. Bij de bron plaatste kunstenaar F. Ram uit Hogebeintum een zonnewijzer en een wereldbol, bedoeld om de kracht van het water en de figuur van Bonifatius uit te beelden.

Door het park loopt een kruisweg van veertien staties. Kunstenaar Jacq. Maris maakte de terracotta reliëfs tussen 1936 en 1949; zij staan in kapelvormige nissen van kloostermoppen. Bij de twaalfde statie staat een monument voor Titus Brandsma, die in 1941 kranten opriep advertenties van de bezetter te weigeren, werd gearresteerd en op 26 juli 1942 in Dachau stierf.

De kapel zelf, gebouwd in 1933 en 1934 naar ontwerp van architect Valk uit 's-Hertogenbosch, is neoromaans. Zij is opgetrokken uit gele en geelrode bakstenen, met een betonnen fundering; de aannemer was N.V. Bredasche Betonbouw.

De plattegrond is symmetrisch en halfrond. De banken lopen als een amfitheater rond het altaar, dat vrij in de ruimte staat, onder een open lichthof. Een processiegang met tongewelf en segmentbogen omsluit de zitplaatsen. Het priesterkoor heeft een halfrond gewelf en een driezijdige kap.

Door de vorm van de ruimte zit iedereen dicht bij het altaar; de bronnen noemen een capaciteit van ongeveer zestienhonderd tot tweeduizend plaatsen. Twee sacristieën zijn door een recht bouwdeel met elkaar verbonden, en de gevels zijn sober gehouden.

De glas-in-loodramen tonen middeleeuwse figuren en Bonifatius. In een pijler is op 5 juni 1934 een zandstenen gedenksteen ingemetseld. De kapel is rijksmonument onder nummer 507094.

Park procesyjny leży tuż za dawnym wałem miejskim i zajmuje około hektara. Przy źródle artysta F. Ram z Hogebeintum ustawił zegar słoneczny i kulę ziemską, mające przedstawiać moc wody i postać Bonifacego.

Przez park biegnie droga krzyżowa o czternastu stacjach. Terakotowe reliefy wykonał artysta Jacq. Maris w latach 1936-1949; umieszczono je w kapliczkowych niszach z wielkich cegieł klasztornych. Przy dwunastej stacji stoi pomnik Tytusa Brandsmy, który w 1941 roku wezwał gazety do odrzucania ogłoszeń okupanta, został aresztowany i zmarł 26 lipca 1942 roku w Dachau.

Sama kaplica, zbudowana w latach 1933 i 1934 według projektu architekta Valka z 's-Hertogenbosch, jest neoromańska. Wzniesiono ją z żółtych i żółtoczerwonych cegieł, na betonowym fundamencie; wykonawcą była firma N.V. Bredasche Betonbouw.

Rzut jest symetryczny i półkolisty. Ławki biegną amfiteatralnie wokół ołtarza, który stoi swobodnie w przestrzeni, pod otwartym świetlikiem. Obejście procesyjne ze sklepieniem kolebkowym i łukami odcinkowymi zamyka miejsca siedzące. Prezbiterium ma sklepienie półkoliste i trójpołaciowy dach.

Dzięki kształtowi wnętrza wszyscy siedzą blisko ołtarza; źródła podają pojemność od około tysiąca sześciuset do dwóch tysięcy miejsc. Dwie zakrystie łączy prosty człon budowlany, a elewacje utrzymano w surowej formie.

Witraże ukazują postacie średniowieczne i Bonifacego. W jeden z filarów wmurowano 5 czerwca 1934 roku piaskowcową tablicę pamiątkową. Kaplica jest zabytkiem państwowym pod numerem 507094.

Der Prozessionspark liegt knapp außerhalb des alten Stadtwalls und umfasst etwa einen Hektar. An der Quelle stellte der Künstler F. Ram aus Hogebeintum eine Sonnenuhr und eine Weltkugel auf, die die Kraft des Wassers und die Gestalt des Bonifatius darstellen sollen.

Durch den Park führt ein Kreuzweg mit vierzehn Stationen. Der Künstler Jacq. Maris schuf die Terrakottareliefs zwischen 1936 und 1949; sie stehen in kapellenförmigen Nischen aus Klosterformatsteinen. Bei der zwölften Station steht ein Denkmal für Titus Brandsma, der 1941 die Zeitungen aufrief, Anzeigen der Besatzer abzulehnen, verhaftet wurde und am 26. Juli 1942 in Dachau starb.

Die Kapelle selbst, 1933 und 1934 nach einem Entwurf des Architekten Valk aus 's-Hertogenbosch erbaut, ist neuromanisch. Sie ist aus gelben und gelbroten Backsteinen aufgeführt, auf einem Fundament aus Beton; Bauunternehmer war die N.V. Bredasche Betonbouw.

Der Grundriss ist symmetrisch und halbrund. Die Bänke verlaufen wie ein Amphitheater rund um den Altar, der frei im Raum steht, unter einem offenen Lichthof. Ein Prozessionsgang mit Tonnengewölbe und Segmentbögen umschließt die Sitzplätze. Der Chor hat ein halbrundes Gewölbe und ein dreiseitiges Dach.

Durch die Form des Raumes sitzen alle nahe am Altar; die Quellen nennen ein Fassungsvermögen von etwa sechzehnhundert bis zweitausend Plätzen. Zwei Sakristeien sind durch einen geraden Bauteil miteinander verbunden, und die Fassaden sind schlicht gehalten.

Die Bleiglasfenster zeigen mittelalterliche Gestalten und Bonifatius. In einen Pfeiler wurde am 5. Juni 1934 eine Gedenktafel aus Sandstein eingemauert. Die Kapelle ist Rijksmonument unter der Nummer 507094.

Le parc processionnel se trouve juste en dehors de l'ancien rempart et couvre environ un hectare. Près de la source, l'artiste F. Ram, de Hogebeintum, a placé un cadran solaire et un globe terrestre, destinés à évoquer la force de l'eau et la figure de Boniface.

Le parc est traversé par un chemin de croix de quatorze stations. L'artiste Jacq. Maris en réalisa les reliefs de terre cuite entre 1936 et 1949 ; ils sont abrités dans des niches en forme de chapelles, en briques de moine. À la douzième station se dresse un monument à Titus Brandsma, qui en 1941 appela les journaux à refuser les annonces de l'occupant, fut arrêté et mourut à Dachau le 26 juillet 1942.

La chapelle elle-même, construite en 1933 et 1934 sur des plans de l'architecte Valk, de Bois-le-Duc, est de style néoroman. Elle est montée en briques jaunes et jaune-rouge, sur des fondations de béton ; l'entrepreneur était la N.V. Bredasche Betonbouw.

Le plan est symétrique et semi-circulaire. Les bancs s'étagent en amphithéâtre autour de l'autel, qui se dresse librement dans l'espace, sous une cour ouverte à la lumière. Une galerie de procession à voûte en berceau et arcs segmentaires enveloppe les places assises. Le chœur est couvert d'une voûte en demi-cercle et d'une charpente à trois pans.

Grâce à la forme de l'espace, chacun se tient près de l'autel ; les sources avancent une capacité d'environ seize cents à deux mille places. Deux sacristies sont reliées par un corps de bâtiment rectiligne, et les façades sont restées sobres.

Les vitraux au plomb représentent des figures médiévales et Boniface. Dans un pilier a été scellée le 5 juin 1934 une pierre commémorative de grès. La chapelle est monument national sous le numéro 507094.

Il parco processionale si trova appena fuori dall'antica cinta muraria e occupa circa un ettaro. Presso la sorgente l'artista F. Ram, di Hogebeintum, ha collocato una meridiana e un globo, pensati per rappresentare la forza dell'acqua e la figura di Bonifacio.

Attraverso il parco corre una via crucis di quattordici stazioni. L'artista Jacq. Maris realizzò i rilievi in terracotta tra il 1936 e il 1949; sono collocati in nicchie a forma di cappella in grandi mattoni monastici. Presso la dodicesima stazione si trova un monumento a Titus Brandsma, che nel 1941 esortò i giornali a rifiutare le inserzioni dell'occupante, fu arrestato e morì a Dachau il 26 luglio 1942.

La cappella stessa, costruita nel 1933 e 1934 su progetto dell'architetto Valk di 's-Hertogenbosch, è neoromanica. È eretta in mattoni gialli e giallo-rossi su fondazioni di cemento; l'impresa costruttrice fu la N.V. Bredasche Betonbouw.

La pianta è simmetrica e semicircolare. I banchi si dispongono come un anfiteatro attorno all'altare, che sorge libero nello spazio sotto un lucernario aperto. Un corridoio processionale con volta a botte e archi a sesto ribassato racchiude i posti a sedere. Il presbiterio ha una volta semicircolare e una copertura a tre falde.

Per la forma dello spazio tutti siedono vicino all'altare; le fonti indicano una capienza di circa milleseicento-duemila posti. Due sacrestie sono collegate fra loro da un corpo rettilineo e le facciate sono tenute sobrie.

Le vetrate piombate raffigurano figure medievali e Bonifacio. In un pilastro è murata dal 5 giugno 1934 una lapide commemorativa in arenaria. La cappella è monumento nazionale con il numero 507094.

El parque procesional se extiende justo fuera de la antigua muralla y ocupa alrededor de una hectárea. Junto al manantial, el artista F. Ram, de Hogebeintum, colocó un reloj de sol y una esfera terrestre, pensados para representar la fuerza del agua y la figura de Bonifacio.

Por el parque discurre un viacrucis de catorce estaciones. El artista Jacq. Maris realizó los relieves de terracota entre 1936 y 1949; se alojan en hornacinas en forma de capilla, hechas de ladrillo conventual. Junto a la duodécima estación se alza un monumento a Tito Brandsma, que en 1941 exhortó a los periódicos a rechazar los anuncios del ocupante, fue detenido y murió el 26 de julio de 1942 en Dachau.

La capilla misma, construida en 1933 y 1934 según proyecto del arquitecto Valk, de Bolduque, es neorrománica. Está levantada con ladrillos amarillos y amarillo rojizos, sobre cimentación de hormigón; la contrata corrió a cargo de N.V. Bredasche Betonbouw.

La planta es simétrica y semicircular. Los bancos se disponen como un anfiteatro en torno al altar, exento en el espacio, bajo un lucernario abierto. Una galería procesional con bóveda de cañón y arcos rebajados envuelve los asientos. El presbiterio tiene bóveda semicircular y cubierta de tres paños.

Por la forma del espacio todo el mundo queda cerca del altar; las fuentes hablan de un aforo de unos mil seiscientos a dos mil puestos. Dos sacristías están unidas entre sí por un cuerpo recto, y las fachadas se han mantenido sobrias.

Las vidrieras emplomadas muestran figuras medievales y a Bonifacio. En un pilar se empotró el 5 de junio de 1934 una lápida conmemorativa de arenisca. La capilla es monumento nacional con el número 507094.

De feestdag van Bonifatius valt op 5 juni, de dag van zijn dood in 754. Hij wordt op die datum in verschillende christelijke tradities gevierd.

Sinds 1956 wordt in Dokkum rond 5 juni de Bonifatiusdag gehouden. Een processie met een reliek van de heilige trekt door de binnenstad en eindigt met een viering in de kapel, geleid door bisschoppen en priesters.

De moderne bedevaart begon in 1926; het eeuwfeest daarvan stond gepland voor zondag 31 mei 2026. Sinds 2022 kunnen bezoekers de kruisweg in het park volgen met een audiotour, met informatie bij de bron in het park.

De devotie heeft twee gezichten. Zij is een martelaarsverering, gericht op een missionaris die in het noorden stierf en in Fulda begraven ligt, en tegelijk een bronverering, gericht op het water dat volgens de overlevering bij zijn dood opwelde. Dokkum bindt beide aan één plek, en de kapel met haar kring van banken rond het altaar is daar de uitdrukking van.

Święto Bonifacego przypada 5 czerwca, w dniu jego śmierci w 754 roku. Obchodzi się je tego dnia w różnych tradycjach chrześcijańskich.

Od 1956 roku w Dokkum odbywa się w okolicach 5 czerwca Dzień św. Bonifacego. Procesja z relikwią świętego przechodzi przez stare miasto i kończy się nabożeństwem w kaplicy, któremu przewodniczą biskupi i kapłani.

Nowożytne pielgrzymowanie zaczęło się w 1926 roku; jego stulecie zaplanowano na niedzielę 31 maja 2026 roku. Od 2022 roku odwiedzający mogą przejść drogę krzyżową w parku z audioprzewodnikiem, który podaje też informacje przy źródle w parku.

Pobożność ma tu dwa oblicza. Jest kultem męczennika, skierowanym ku misjonarzowi, który zginął na północy i został pochowany w Fuldzie, a zarazem kultem źródła, skierowanym ku wodzie, która według tradycji wytrysnęła w chwili jego śmierci. Dokkum wiąże jedno z drugim w jednym miejscu, a kaplica z wieńcem ławek wokół ołtarza jest tego wyrazem.

Der Festtag des Bonifatius fällt auf den 5. Juni, den Tag seines Todes im Jahr 754. Er wird an diesem Datum in verschiedenen christlichen Traditionen begangen.

Seit 1956 wird in Dokkum um den 5. Juni herum der Bonifatiustag gehalten. Eine Prozession mit einer Reliquie des Heiligen zieht durch die Innenstadt und endet mit einem Gottesdienst in der Kapelle, den Bischöfe und Priester leiten.

Die moderne Wallfahrt begann 1926; ihr hundertjähriges Jubiläum war für Sonntag, den 31. Mai 2026 geplant. Seit 2022 können Besucher dem Kreuzweg im Park mit einer Audioführung folgen, mit Erläuterungen an der Quelle im Park.

Die Andacht hat zwei Gesichter. Sie ist eine Märtyrerverehrung, gerichtet auf einen Missionar, der im Norden starb und in Fulda begraben liegt, und zugleich eine Quellverehrung, gerichtet auf das Wasser, das der Überlieferung nach bei seinem Tod hervorquoll. Dokkum bindet beides an einen Ort, und die Kapelle mit ihrem Bänkerund um den Altar ist der Ausdruck davon.

La fête de saint Boniface tombe le 5 juin, jour de sa mort en 754. Elle est célébrée à cette date dans plusieurs traditions chrétiennes.

Depuis 1956, la Journée de saint Boniface se tient à Dokkum autour du 5 juin. Une procession portant une relique du saint traverse le centre de la ville et s'achève par une célébration dans la chapelle, présidée par des évêques et des prêtres.

Le pèlerinage moderne a commencé en 1926 ; son centenaire était prévu pour le dimanche 31 mai 2026. Depuis 2022, les visiteurs peuvent suivre le chemin de croix du parc avec un audioguide, qui donne aussi des explications près de la source.

Cette dévotion a deux visages. Elle est un culte de martyr, tourné vers un missionnaire mort dans le Nord et enseveli à Fulda, et en même temps un culte de la source, tourné vers l'eau qui aurait jailli à sa mort. Dokkum lie l'un et l'autre à un seul lieu, et la chapelle, avec son cercle de bancs autour de l'autel, en est l'expression.

La festa di san Bonifacio cade il 5 giugno, giorno della sua morte nel 754. In quella data è celebrato in diverse tradizioni cristiane.

Dal 1956 a Dokkum si tiene attorno al 5 giugno la Giornata di San Bonifacio. Una processione con una reliquia del santo attraversa il centro storico e si conclude con una celebrazione nella cappella, presieduta da vescovi e sacerdoti.

Il pellegrinaggio moderno cominciò nel 1926; il suo centenario è previsto per domenica 31 maggio 2026. Dal 2022 i visitatori possono seguire la via crucis del parco con un'audioguida, con informazioni anche presso la sorgente.

La devozione ha due volti. È culto di un martire, rivolto a un missionario morto nel nord e sepolto a Fulda, e insieme culto di una fonte, rivolto all'acqua che secondo la tradizione sgorgò alla sua morte. Dokkum lega entrambi a un unico luogo, e la cappella con la sua corona di banchi attorno all'altare ne è l'espressione.

La fiesta de san Bonifacio cae el 5 de junio, día de su muerte en 754. En esa fecha se celebra en varias tradiciones cristianas.

Desde 1956 se organiza en Dokkum, en torno al 5 de junio, el Día de San Bonifacio. Una procesión con una reliquia del santo recorre el centro de la villa y termina con una celebración en la capilla, presidida por obispos y sacerdotes.

La peregrinación moderna comenzó en 1926; su centenario estaba previsto para el domingo 31 de mayo de 2026. Desde 2022 los visitantes pueden seguir el viacrucis del parque con una audioguía, con información junto al manantial del parque.

La devoción tiene dos caras. Es una veneración de mártir, dirigida a un misionero que murió en el norte y está enterrado en Fulda, y a la vez una veneración del manantial, dirigida al agua que según la tradición brotó al morir él. Dokkum une ambas en un solo lugar, y la capilla, con su círculo de bancos en torno al altar, es la expresión de esa unión.