BrielleBrielleBrielleBrielleBrielleBrielle

Op 1 april 1572 namen de watergeuzen Den Briel in. In juni van datzelfde jaar bereikte de vloot Gorkum, waar katholieke geestelijken gevangen werden genomen. Bevelhebber was Willem II van der Marck, heer van Lumey; de vloot van vijfentwintig schepen voer onder een kaperbrief die Willem van Oranje in 1569 had verleend.

De gevangenen werden per schuit naar Den Briel gebracht. Het aartsbisdom noemt 5 juli 1572 als vertrekdatum, de Engelse Wikipedia 6 juli; op 8 juli kwam de groep in Brielle aan. Op 9 juli volgden het verhoor en de veroordeling.

Vier van hen zwoeren de katholieke leer af en bleven in leven. Negentien weigerden. Zij werden in een turfschuur opgehangen, met de strop in de mond gestoken, zodat het sterven lang duurde.

Onder hen waren leden van verschillende orden: franciscanen, dominicanen, augustijnen en norbertijnen, naast wereldlijke priesters. De bekendste namen zijn Nicolaas Pieck, de gardiaan van het klooster in Gorkum, Jeroen van Weert, Leonardus van Veghel, de dominicaan Jan van Keulen en de pastoor Andries Wouters.

Hun stoffelijke resten werden in 1615 opgegraven. De gebeurtenissen zijn vastgelegd in de Historiae Martyrum Gorcumiensium van Willem en Rutger van Est. Op 14 november 1675 verklaarde paus Clemens X de negentien zalig; op 29 juni 1867 sprak paus Pius IX hen heilig.

De heiligverklaring gaf de bedevaart een sterke impuls. In 1880 verrees op de plaats van de terechtstelling een houten kerk. Die werd vervangen door een stenen gebouw naar ontwerp van de Rotterdamse architect H.P.J. de Vries; de bronnen dateren de bouw op 1929 tot 1931 of 1932. Relieken van de martelaren worden ook bewaard in de Sint-Niklaaskerk in Brussel.

1 kwietnia 1572 roku gezowie morscy zajęli Den Briel. W czerwcu tego samego roku flota dotarła do Gorkum, gdzie uwięziono katolickich duchownych. Dowódcą był Wilhelm II van der Marck, pan na Lumey; flota dwudziestu pięciu okrętów pływała na podstawie listu kaperskiego, który Wilhelm Orański wystawił w 1569 roku.

Więźniów przewieziono łodzią do Den Briel. Archidiecezja podaje jako datę wyruszenia 5 lipca 1572 roku, angielska Wikipedia 6 lipca; 8 lipca grupa dotarła do Brielle. 9 lipca nastąpiły przesłuchanie i wyrok.

Czterech z nich wyrzekło się nauki katolickiej i zachowało życie. Dziewiętnastu odmówiło. Powieszono ich w szopie na torf, wkładając im pętlę do ust, tak by konanie trwało długo.

Byli wśród nich członkowie różnych zakonów: franciszkanie, dominikanie, augustianie i norbertanie, a obok nich księża diecezjalni. Najbardziej znane nazwiska to Mikołaj Pieck, gwardian klasztoru w Gorkum, Hieronim z Weert, Leonard z Veghel, dominikanin Jan z Kolonii i proboszcz Andries Wouters.

Ich szczątki wydobyto w 1615 roku. Wydarzenia utrwalono w dziele Historiae Martyrum Gorcumiensium Willema i Rutgera van Est. 14 listopada 1675 roku papież Klemens X ogłosił dziewiętnastu błogosławionymi; 29 czerwca 1867 roku papież Pius IX kanonizował ich.

Kanonizacja mocno ożywiła ruch pielgrzymkowy. W 1880 roku na miejscu stracenia stanął drewniany kościół. Zastąpiono go budowlą murowaną według projektu rotterdamskiego architekta H.P.J. de Vriesa; źródła datują budowę na lata 1929-1931 albo 1932. Relikwie męczenników przechowuje się także w kościele św. Mikołaja w Brukseli.

Am 1. April 1572 nahmen die Wassergeusen Den Briel ein. Im Juni desselben Jahres erreichte die Flotte Gorkum, wo katholische Geistliche gefangen genommen wurden. Befehlshaber war Wilhelm II. von der Mark, Herr von Lumey; die Flotte von fünfundzwanzig Schiffen fuhr unter einem Kaperbrief, den Wilhelm von Oranien 1569 ausgestellt hatte.

Die Gefangenen wurden mit einem Boot nach Den Briel gebracht. Das Erzbistum nennt den 5. Juli 1572 als Abfahrtsdatum, die englische Wikipedia den 6. Juli; am 8. Juli traf die Gruppe in Brielle ein. Am 9. Juli folgten Verhör und Urteil.

Vier von ihnen schworen der katholischen Lehre ab und blieben am Leben. Neunzehn weigerten sich. Sie wurden in einer Torfscheune erhängt, wobei man ihnen den Strick in den Mund steckte, sodass das Sterben lange dauerte.

Unter ihnen waren Angehörige verschiedener Orden: Franziskaner, Dominikaner, Augustiner und Prämonstratenser, dazu Weltpriester. Die bekanntesten Namen sind Nikolaus Pieck, der Guardian des Klosters in Gorkum, Hieronymus von Weert, Leonardus von Veghel, der Dominikaner Johannes von Köln und der Pfarrer Andries Wouters.

Ihre sterblichen Überreste wurden 1615 ausgegraben. Die Ereignisse sind in der Historiae Martyrum Gorcumiensium von Willem und Rutger van Est festgehalten. Am 14. November 1675 sprach Papst Klemens X. die Neunzehn selig; am 29. Juni 1867 sprach Papst Pius IX. sie heilig.

Die Heiligsprechung gab der Wallfahrt starken Auftrieb. 1880 entstand an der Stätte der Hinrichtung eine hölzerne Kirche. Sie wurde durch einen steinernen Bau nach einem Entwurf des Rotterdamer Architekten H.P.J. de Vries ersetzt; die Quellen datieren den Bau auf 1929 bis 1931 oder 1932. Reliquien der Märtyrer werden auch in der St.-Niklaas-Kirche in Brüssel aufbewahrt.

Le 1er avril 1572, les Gueux de mer s'emparèrent de Brielle. En juin de la même année, la flotte atteignit Gorcum, où des ecclésiastiques catholiques furent faits prisonniers. Le commandant était Guillaume II de La Marck, seigneur de Lumey ; la flotte de vingt-cinq navires naviguait sous une lettre de marque accordée par Guillaume d'Orange en 1569.

Les prisonniers furent conduits à Brielle par barque. L'archidiocèse donne le 5 juillet 1572 comme date de départ, la Wikipédia anglophone le 6 juillet ; le 8 juillet, le groupe arriva à Brielle. Le 9 juillet suivirent l'interrogatoire et la condamnation.

Quatre d'entre eux abjurèrent la doctrine catholique et eurent la vie sauve. Dix-neuf refusèrent. Ils furent pendus dans une grange à tourbe, la corde passée dans la bouche, afin que l'agonie fût longue.

On comptait parmi eux des membres de différents ordres : franciscains, dominicains, augustins et prémontrés, à côté de prêtres séculiers. Les noms les plus connus sont Nicolas Pieck, gardien du couvent de Gorcum, Jérôme de Weert, Léonard de Veghel, le dominicain Jean de Cologne et le curé André Wouters.

Leurs restes furent exhumés en 1615. Les événements sont consignés dans les Historiae Martyrum Gorcumiensium de Willem et Rutger van Est. Le 14 novembre 1675, le pape Clément X béatifia les dix-neuf ; le 29 juin 1867, le pape Pie IX les canonisa.

La canonisation donna une forte impulsion au pèlerinage. En 1880 s'éleva, à l'endroit de l'exécution, une église de bois. Elle fut remplacée par un édifice de pierre dessiné par l'architecte rotterdamois H.P.J. de Vries ; les sources datent la construction de 1929 à 1931 ou 1932. Des reliques des martyrs sont également conservées à l'église Saint-Nicolas de Bruxelles.

Il 1º aprile 1572 i pezzenti del mare presero Den Briel. Nel giugno dello stesso anno la flotta raggiunse Gorkum, dove furono catturati alcuni ecclesiastici cattolici. Al comando stava Willem II van der Marck, signore di Lumey; la flotta di venticinque navi navigava sotto una patente di corsa concessa da Guglielmo d'Orange nel 1569.

I prigionieri furono condotti in barca a Den Briel. L'arcidiocesi indica come data della partenza il 5 luglio 1572, la Wikipedia inglese il 6 luglio; l'8 luglio il gruppo giunse a Brielle. Il 9 luglio seguirono l'interrogatorio e la condanna.

Quattro di loro abiurarono la dottrina cattolica ed ebbero salva la vita. Diciannove rifiutarono. Furono impiccati in un fienile per la torba, con il capestro infilato in bocca, così che l'agonia durasse a lungo.

Fra loro c'erano membri di diversi ordini: francescani, domenicani, agostiniani e premostratensi, oltre a preti secolari. I nomi più noti sono Nicolaas Pieck, guardiano del convento di Gorkum, Jeroen van Weert, Leonardus van Veghel, il domenicano Jan van Keulen e il parroco Andries Wouters.

I loro resti furono riesumati nel 1615. Gli avvenimenti sono registrati nelle Historiae Martyrum Gorcumiensium di Willem e Rutger van Est. Il 14 novembre 1675 papa Clemente X dichiarò beati i diciannove; il 29 giugno 1867 papa Pio IX li proclamò santi.

La canonizzazione diede forte impulso al pellegrinaggio. Nel 1880 sul luogo dell'esecuzione sorse una chiesa di legno. Fu sostituita da un edificio in muratura su progetto dell'architetto di Rotterdam H.P.J. de Vries; le fonti datano la costruzione tra il 1929 e il 1931 o il 1932. Reliquie dei martiri si conservano anche nella chiesa di San Nicola a Bruxelles.

El 1 de abril de 1572 los mendigos del mar tomaron Den Briel. En junio de ese mismo año la flota llegó a Gorcum, donde fueron apresados varios clérigos católicos. Su comandante era Guillermo II de la Marck, señor de Lumey; la flota de veinticinco navíos navegaba al amparo de una patente de corso concedida por Guillermo de Orange en 1569.

Los presos fueron llevados en barcaza a Den Briel. La archidiócesis da como fecha de partida el 5 de julio de 1572 y la Wikipedia inglesa el 6 de julio; el 8 de julio el grupo llegó a Brielle. El 9 de julio siguieron el interrogatorio y la condena.

Cuatro de ellos abjuraron de la doctrina católica y salvaron la vida. Diecinueve se negaron. Fueron ahorcados en un cobertizo de turba, con la soga metida en la boca, de modo que la muerte se hizo larga.

Entre ellos había miembros de distintas órdenes: franciscanos, dominicos, agustinos y premostratenses, además de sacerdotes seculares. Los nombres más conocidos son los de Nicolás Pieck, guardián del convento de Gorcum, Jerónimo de Weert, Leonardo van Veghel, el dominico Juan de Colonia y el párroco Andrés Wouters.

Sus restos mortales fueron exhumados en 1615. Los hechos quedaron recogidos en la Historiae Martyrum Gorcumiensium de Willem y Rutger van Est. El 14 de noviembre de 1675 el papa Clemente X declaró beatos a los diecinueve; el 29 de junio de 1867 el papa Pío IX los proclamó santos.

La canonización dio un fuerte impulso a la peregrinación. En 1880 se levantó en el lugar de la ejecución una iglesia de madera. La sustituyó un edificio de piedra según proyecto del arquitecto rotterdamés H.P.J. de Vries; las fuentes fechan la construcción entre 1929 y 1931 o 1932. También se conservan reliquias de los mártires en la iglesia de San Nicolás de Bruselas.

Vereerd worden de negentien Martelaren van Gorcum, priesters en religieuzen die op 9 juli 1572 in Brielle werden opgehangen. Het gaat dus niet om een beeld of een verschijning, maar om mensen en om de plek waar zij stierven. Vier lotgenoten die wel afzwoeren bleven gespaard; de negentien die weigerden staan sinds 1867 als heiligen in de kalender.

Hun stoffelijke resten liggen in een bronzen reliekschrijn uit 1922, gemaakt in het atelier van de gebroeders Brom. Bij het schrijn branden negentien kaarsen, een voor elke martelaar.

Ook het altaar verwijst naar hen: in het smeedwerk zijn negentien bloemen verwerkt, met een kroon en een kruis als tekens van martelaarschap. Boven het hoogaltaar hangt een groot kruis met daaromheen diezelfde bloemversiering.

Op het terrein wordt daarnaast de herinnering levend gehouden aan drie martelaren van de twintigste eeuw, allen omgekomen onder de nationaalsocialistische vervolging: zuster Benedicta a Cruce, Edith Stein, de karmeliet Titus Brandsma en de zalige Karl Leisner.

Czczonych jest tu dziewiętnastu Męczenników z Gorkum, kapłanów i zakonników powieszonych 9 lipca 1572 roku w Brielle. Nie chodzi więc o figurę ani o objawienie, lecz o ludzi i o miejsce ich śmierci. Czterej towarzysze niedoli, którzy jednak się wyrzekli wiary, zostali ocaleni; dziewiętnastu, którzy odmówili, figuruje od 1867 roku w kalendarzu jako święci.

Ich szczątki spoczywają w brązowym relikwiarzu z 1922 roku, wykonanym w pracowni braci Brom. Przy relikwiarzu pali się dziewiętnaście świec, po jednej za każdego męczennika.

Także ołtarz do nich nawiązuje: w kowalskiej robocie umieszczono dziewiętnaście kwiatów, z koroną i krzyżem jako znakami męczeństwa. Nad ołtarzem głównym wisi wielki krzyż otoczony tą samą dekoracją kwiatową.

Na terenie sanktuarium podtrzymuje się ponadto pamięć o trojgu męczennikach dwudziestego wieku, zmarłych w czasie prześladowań narodowosocjalistycznych: siostrze Benedykcie od Krzyża, czyli Edycie Stein, karmelicie Tytusie Brandsmie i błogosławionym Karlu Leisnerze.

Verehrt werden die neunzehn Märtyrer von Gorkum, Priester und Ordensleute, die am 9. Juli 1572 in Brielle erhängt wurden. Es geht also nicht um ein Bild oder eine Erscheinung, sondern um Menschen und um den Ort, an dem sie starben. Vier Leidensgefährten, die abschworen, blieben verschont; die Neunzehn, die sich weigerten, stehen seit 1867 als Heilige im Kalender.

Ihre sterblichen Überreste ruhen in einem bronzenen Reliquienschrein von 1922, gefertigt im Atelier der Gebrüder Brom. Am Schrein brennen neunzehn Kerzen, eine für jeden Märtyrer.

Auch der Altar verweist auf sie: In das Schmiedewerk sind neunzehn Blumen eingearbeitet, mit einer Krone und einem Kreuz als Zeichen des Martyriums. Über dem Hochaltar hängt ein großes Kreuz, umgeben von eben diesem Blumenschmuck.

Auf dem Gelände wird daneben die Erinnerung an drei Märtyrer des zwanzigsten Jahrhunderts wachgehalten, die alle unter der nationalsozialistischen Verfolgung umkamen: Schwester Benedicta a Cruce, Edith Stein, der Karmelit Titus Brandsma und der selige Karl Leisner.

On vénère ici les dix-neuf Martyrs de Gorcum, prêtres et religieux pendus le 9 juillet 1572 à Brielle. Il ne s'agit donc ni d'une statue ni d'une apparition, mais d'hommes et du lieu de leur mort. Quatre compagnons d'infortune qui abjurèrent furent épargnés ; les dix-neuf qui refusèrent figurent au calendrier des saints depuis 1867.

Leurs restes reposent dans une châsse de bronze de 1922, exécutée dans l'atelier des frères Brom. Devant la châsse brûlent dix-neuf cierges, un pour chaque martyr.

L'autel aussi renvoie à eux : dix-neuf fleurs sont intégrées à la ferronnerie, avec une couronne et une croix comme signes du martyre. Au-dessus du maître-autel est suspendue une grande croix, entourée du même décor floral.

Le domaine entretient en outre la mémoire de trois martyrs du XXe siècle, tous morts sous la persécution national-socialiste : sœur Benedicta a Cruce, Edith Stein, le carme Titus Brandsma et le bienheureux Karl Leisner.

Si venerano i diciannove Martiri di Gorcum, sacerdoti e religiosi impiccati a Brielle il 9 luglio 1572. Non si tratta dunque di una statua o di un'apparizione, ma di persone e del luogo in cui morirono. Quattro compagni di sventura che abiurarono ebbero salva la vita; i diciannove che rifiutarono figurano dal 1867 nel calendario dei santi.

I loro resti riposano in un reliquiario di bronzo del 1922, realizzato nella bottega dei fratelli Brom. Presso il reliquiario ardono diciannove candele, una per ciascun martire.

Anche l'altare rimanda a loro: nel ferro battuto sono inseriti diciannove fiori, con una corona e una croce come segni del martirio. Sopra l'altare maggiore pende una grande croce circondata dalla stessa decorazione floreale.

Nell'area si tiene inoltre viva la memoria di tre martiri del Novecento, tutti caduti sotto la persecuzione nazionalsocialista: suor Benedicta a Cruce, Edith Stein, il carmelitano Titus Brandsma e il beato Karl Leisner.

Se venera a los diecinueve Mártires de Gorcum, sacerdotes y religiosos ahorcados en Brielle el 9 de julio de 1572. No se trata, pues, de una imagen ni de una aparición, sino de unas personas y del lugar donde murieron. Cuatro compañeros de cautiverio que sí abjuraron se salvaron; los diecinueve que se negaron figuran desde 1867 como santos en el calendario.

Sus restos mortales reposan en un relicario de bronce de 1922, realizado en el taller de los hermanos Brom. Junto al relicario arden diecinueve velas, una por cada mártir.

También el altar remite a ellos: en la forja se han labrado diecinueve flores, con una corona y una cruz como signos del martirio. Sobre el altar mayor cuelga una gran cruz rodeada de esa misma decoración floral.

En el recinto se mantiene viva además la memoria de tres mártires del siglo XX, muertos todos bajo la persecución nacionalsocialista: la hermana Benedicta a Cruce, Edith Stein, el carmelita Tito Brandsma y el beato Karl Leisner.

De bedevaartkerk staat aan De Rik, buiten de oude stad, op de plek waar de turfschuur stond. Zij is gebouwd in traditionalistische baksteenarchitectuur van het type pseudobasiliek: rode baksteen op een rechthoekige plattegrond, met bouwdelen van verschillende hoogte onder rode Hollandse pannen.

De gevels zijn verlevendigd met friezen van siermetselwerk. De hoofdingang aan de zuidoostzijde heeft een portaal met een fronton en een granieten kruis. In de lange muren zitten zeven traveeën, gesteund door zes steunberen, met spitsboogvensters vol glas-in-lood. Het priesterkoor sluit met een driezijdige apsis, eveneens bekroond door een granieten kruis.

Binnen is de kerk grotendeels in schoon metselwerk uitgevoerd, met een in het zicht gelaten houten kapconstructie. Zeven spitsboogvormige gordelbogen verdelen het schip in acht traveeën; smalle zijbeuken zijn met bogen op het schip aangesloten. Op consoles staan gepolychromeerde houten beelden van de martelaren.

Het hoofdaltaar is van wit marmer met een ijzeren tabernakel, geschonken door de Nederlandse bisschoppen. De neogotische zijaltaren komen uit 1880, van de eerste kerk. Het koorhek is smeedwerk van de gebroeders Brom. Op de gaanderij staat sinds 1999 een mechanisch orgel met twee klavieren. Door de hoge vensters valt het licht van opzij naar binnen.

Achter de kerk ligt het ommuurde martelveld. Betonnen elementen markeren de plattegrond van de verdwenen turfschuur. Er is een vijver met een ciborium uit 1917 en een sobere ommegang zonder opsmuk. Rondom de kerk lopen overdekte processiegangen. Kerk en ommegang zijn rijksmonument, onder de nummers 518183 en 518184.

Kościół pielgrzymkowy stoi przy De Rik, poza starym miastem, w miejscu, gdzie znajdowała się szopa na torf. Zbudowano go w tradycjonalistycznej architekturze ceglanej typu pseudobazyliki: czerwona cegła na rzucie prostokąta, z częściami o różnej wysokości pod czerwoną dachówką holenderską.

Elewacje ożywiają fryzy z ozdobnego wątku ceglanego. Wejście główne od południowego wschodu ma portal z frontonem i granitowym krzyżem. W długich murach mieści się siedem przęseł, wspartych sześcioma szkarpami, z oknami o łukach ostrych wypełnionymi witrażami. Prezbiterium zamyka trójboczna apsyda, również zwieńczona granitowym krzyżem.

Wewnątrz kościół pozostawiono w większości w surowej cegle, z odsłoniętą drewnianą konstrukcją więźby. Siedem gurtów o łukach ostrych dzieli nawę na osiem przęseł; wąskie nawy boczne łączą się z nią arkadami. Na konsolach stoją polichromowane drewniane figury męczenników.

Ołtarz główny jest z białego marmuru z żelaznym tabernakulum, darem biskupów holenderskich. Neogotyckie ołtarze boczne pochodzą z 1880 roku, z pierwszego kościoła. Balustrada prezbiterium to kowalska robota braci Brom. Na emporze stoją od 1999 roku organy mechaniczne o dwóch manuałach. Przez wysokie okna światło wpada z boku.

Za kościołem rozciąga się otoczone murem pole męczeństwa. Betonowe elementy znaczą rzut zaginionej szopy na torf. Jest tu staw z cyborium z 1917 roku i surowe obejście bez żadnych ozdób. Wokół kościoła biegną kryte krużganki procesyjne. Kościół i obejście są zabytkami państwowymi, pod numerami 518183 i 518184.

Die Wallfahrtskirche steht an De Rik, außerhalb der Altstadt, an der Stelle, wo die Torfscheune stand. Sie ist in traditionalistischer Backsteinarchitektur vom Typ einer Pseudobasilika errichtet: roter Backstein auf rechteckigem Grundriss, mit Bauteilen unterschiedlicher Höhe unter roten holländischen Ziegeln.

Die Fassaden sind mit Friesen aus Zierziegelwerk belebt. Der Haupteingang an der Südostseite hat ein Portal mit Giebelfeld und einem granitenen Kreuz. In den Längsmauern sitzen sieben Joche, gestützt von sechs Strebepfeilern, mit Spitzbogenfenstern voller Bleiverglasung. Der Chor schließt mit einer dreiseitigen Apsis, ebenfalls von einem granitenen Kreuz bekrönt.

Im Inneren ist die Kirche größtenteils in Sichtmauerwerk ausgeführt, mit offen gelassenem hölzernem Dachstuhl. Sieben spitzbogige Gurtbögen teilen das Langhaus in acht Joche; schmale Seitenschiffe schließen über Bögen an das Schiff an. Auf Konsolen stehen polychrom gefasste Holzfiguren der Märtyrer.

Der Hauptaltar ist aus weißem Marmor mit einem eisernen Tabernakel, gestiftet von den niederländischen Bischöfen. Die neugotischen Seitenaltäre stammen von 1880, aus der ersten Kirche. Das Chorgitter ist Schmiedearbeit der Gebrüder Brom. Auf der Empore steht seit 1999 eine mechanische Orgel mit zwei Manualen. Durch die hohen Fenster fällt das Licht von der Seite herein.

Hinter der Kirche liegt das ummauerte Märtyrerfeld. Betonelemente markieren den Grundriss der verschwundenen Torfscheune. Es gibt einen Teich mit einem Ziborium von 1917 und einen schlichten Umgang ohne Zierrat. Rund um die Kirche verlaufen überdachte Prozessionsgänge. Kirche und Umgang sind Rijksmonument unter den Nummern 518183 und 518184.

L'église de pèlerinage se dresse au lieu-dit De Rik, hors de la vieille ville, à l'endroit où se trouvait la grange à tourbe. Elle est bâtie dans une architecture de brique traditionaliste, du type pseudo-basilique : brique rouge sur un plan rectangulaire, avec des volumes de hauteurs différentes sous des tuiles rouges hollandaises.

Les façades sont animées de frises de briques décoratives. L'entrée principale, au sud-est, présente un portail à fronton surmonté d'une croix de granit. Les longs murs comptent sept travées, épaulées par six contreforts, percées de baies en arc brisé garnies de vitraux au plomb. Le chœur se referme par une abside à trois pans, également couronnée d'une croix de granit.

À l'intérieur, l'église est en grande partie en brique apparente, avec une charpente de bois laissée visible. Sept arcs-doubleaux brisés divisent la nef en huit travées ; d'étroits bas-côtés y sont rattachés par des arcades. Sur des consoles se dressent des statues de bois polychromé représentant les martyrs.

Le maître-autel est de marbre blanc, avec un tabernacle de fer, offert par les évêques néerlandais. Les autels latéraux néogothiques datent de 1880 et proviennent de la première église. La clôture de chœur est une ferronnerie des frères Brom. La tribune abrite depuis 1999 un orgue mécanique à deux claviers. Par les hautes fenêtres, la lumière entre latéralement.

Derrière l'église s'étend le champ des martyrs, ceint d'un mur. Des éléments de béton marquent le plan de la grange à tourbe disparue. On y trouve un étang avec un ciborium de 1917 et un chemin de procession dépouillé de tout ornement. Autour de l'église courent des galeries couvertes pour les processions. L'église et son chemin de procession sont monuments nationaux, sous les numéros 518183 et 518184.

La chiesa di pellegrinaggio si trova in De Rik, fuori dalla città vecchia, dove sorgeva il fienile della torba. È costruita in un'architettura tradizionalista in mattoni del tipo pseudobasilicale: mattoni rossi su pianta rettangolare, con corpi di altezza diversa sotto tegole olandesi rosse.

Le facciate sono animate da fregi in laterizio decorativo. L'ingresso principale, a sud-est, ha un portale con timpano e una croce di granito. Nei muri lunghi si aprono sette campate, sostenute da sei contrafforti, con finestre a sesto acuto piene di vetri piombati. Il presbiterio si chiude con un'abside a tre lati, anch'essa coronata da una croce di granito.

All'interno la chiesa è in gran parte a muratura a vista, con la struttura lignea del tetto lasciata scoperta. Sette archi trasversali a sesto acuto dividono la navata in otto campate; strette navate laterali si innestano sulla nave mediante arcate. Su mensole si trovano statue lignee policrome dei martiri.

L'altare maggiore è in marmo bianco con un tabernacolo di ferro, dono dei vescovi olandesi. Gli altari laterali neogotici provengono dal 1880, dalla prima chiesa. La cancellata del coro è opera in ferro battuto dei fratelli Brom. Sulla tribuna si trova dal 1999 un organo meccanico a due tastiere. Dalle alte finestre la luce entra di lato.

Dietro la chiesa si stende il campo del martirio, cinto da un muro. Elementi di cemento segnano la pianta del fienile scomparso. Vi sono uno stagno con un ciborio del 1917 e un percorso sobrio, senza ornamenti. Attorno alla chiesa corrono gallerie processionali coperte. Chiesa e percorso sono monumento nazionale, con i numeri 518183 e 518184.

La iglesia de peregrinación se alza en De Rik, fuera de la villa antigua, en el punto donde estaba el cobertizo de turba. Está construida en arquitectura tradicionalista de ladrillo del tipo pseudobasílica: ladrillo rojo sobre planta rectangular, con cuerpos de distinta altura bajo teja roja holandesa.

Las fachadas se animan con frisos de fábrica decorativa. La entrada principal, al sureste, tiene un pórtico con frontón y una cruz de granito. En los muros largos se abren siete tramos, sostenidos por seis contrafuertes, con ventanas apuntadas llenas de vidrieras emplomadas. El presbiterio cierra con un ábside de tres paños, rematado también por una cruz de granito.

Dentro, la iglesia está ejecutada en su mayor parte en ladrillo visto, con la armadura de madera de la cubierta a la vista. Siete arcos fajones apuntados dividen la nave en ocho tramos; naves laterales estrechas se unen a ella mediante arcos. Sobre ménsulas se alzan imágenes de madera policromada de los mártires.

El altar mayor es de mármol blanco con un sagrario de hierro, donado por los obispos neerlandeses. Los altares laterales neogóticos proceden de 1880, de la primera iglesia. La reja del coro es forja de los hermanos Brom. En la tribuna hay desde 1999 un órgano mecánico de dos teclados. Por los altos ventanales la luz entra de costado.

Detrás de la iglesia se extiende el campo del martirio, cercado por un muro. Unos elementos de hormigón marcan la planta del desaparecido cobertizo de turba. Hay un estanque con un ciborio de 1917 y un sobrio recorrido procesional, sin ningún adorno. Alrededor de la iglesia discurren galerías cubiertas para las procesiones. Iglesia y galería son monumento nacional, con los números 518183 y 518184.

De feestdag van de Martelaren van Gorcum is 9 juli, de dag van hun terechtstelling in 1572.

Rond die datum vindt in Brielle de Nationale Bedevaart plaats, het belangrijkste moment van het jaar voor dit heiligdom. De precieze dag verschilt per jaar; recente edities vielen bijvoorbeeld op 8 juli 2023 en 11 juli 2026.

De devotie draait om standvastigheid in het geloof. De negentien stierven omdat zij de leer van de eucharistie en het gezag van de paus niet wilden opgeven, en dat motief keert terug in de inrichting van kerk en terrein: de negentien kaarsen, de negentien bloemen, de kroon en het kruis.

Bezoekers lopen vaak de ommegang rond het martelveld en de Geuzen- en Martelarenroute, die de plaats waar de watergeuzen in 1572 aan land kwamen verbindt met de bedevaartkerk. Het heiligdom valt onder het bisdom Rotterdam, maar de bedevaart is nadrukkelijk landelijk: katholieken uit heel Nederland komen er samen. Ook de herinnering aan Edith Stein, Titus Brandsma en Karl Leisner krijgt op het terrein een plaats, waarmee het heiligdom het martelaarschap uitdrukkelijk doortrekt naar de twintigste eeuw.

Świętem Męczenników z Gorkum jest 9 lipca, dzień ich stracenia w 1572 roku.

Wokół tej daty odbywa się w Brielle Pielgrzymka Narodowa, najważniejszy moment roku dla tego sanktuarium. Dokładny dzień bywa różny; ostatnie edycje przypadły na przykład 8 lipca 2023 roku i 11 lipca 2026 roku.

Pobożność koncentruje się tu na wytrwałości w wierze. Dziewiętnastu zginęło, ponieważ nie chcieli porzucić nauki o Eucharystii i zwierzchnictwa papieża, a motyw ten powraca w wyposażeniu kościoła i w układzie terenu: dziewiętnaście świec, dziewiętnaście kwiatów, korona i krzyż.

Odwiedzający często przechodzą obejście wokół pola męczeństwa oraz Szlak Gezów i Męczenników, który łączy miejsce, gdzie gezowie morscy wylądowali w 1572 roku, z kościołem pielgrzymkowym. Sanktuarium podlega diecezji Rotterdam, ale pielgrzymka ma charakter wyraźnie ogólnokrajowy: zjeżdżają się tu katolicy z całej Holandii. Także pamięć o Edycie Stein, Tytusie Brandsmie i Karlu Leisnerze znajduje na tym terenie swoje miejsce, dzięki czemu sanktuarium wyraźnie przedłuża męczeństwo ku dwudziestemu wiekowi.

Der Festtag der Märtyrer von Gorkum ist der 9. Juli, der Tag ihrer Hinrichtung im Jahr 1572.

Um dieses Datum herum findet in Brielle die Nationale Wallfahrt statt, der wichtigste Moment des Jahres für dieses Heiligtum. Der genaue Tag wechselt von Jahr zu Jahr; jüngere Ausgaben fielen zum Beispiel auf den 8. Juli 2023 und den 11. Juli 2026.

Die Andacht kreist um die Standhaftigkeit im Glauben. Die Neunzehn starben, weil sie die Lehre von der Eucharistie und die Autorität des Papstes nicht aufgeben wollten, und dieses Motiv kehrt in der Ausstattung von Kirche und Gelände wieder: die neunzehn Kerzen, die neunzehn Blumen, die Krone und das Kreuz.

Besucher gehen häufig den Umgang um das Märtyrerfeld und die Geusen- und Märtyrerroute, die die Stelle, an der die Wassergeusen 1572 an Land gingen, mit der Wallfahrtskirche verbindet. Das Heiligtum gehört zum Bistum Rotterdam, doch die Wallfahrt ist ausdrücklich landesweit: Katholiken aus den ganzen Niederlanden kommen dort zusammen. Auch die Erinnerung an Edith Stein, Titus Brandsma und Karl Leisner erhält auf dem Gelände einen Platz, womit das Heiligtum das Martyrium ausdrücklich bis ins zwanzigste Jahrhundert weiterzieht.

La fête des Martyrs de Gorcum est le 9 juillet, jour de leur exécution en 1572.

C'est autour de cette date que se tient à Brielle le Pèlerinage national, le moment fort de l'année pour ce sanctuaire. Le jour exact varie d'une année à l'autre ; les éditions récentes sont par exemple tombées le 8 juillet 2023 et le 11 juillet 2026.

La dévotion tourne autour de la constance dans la foi. Les dix-neuf sont morts parce qu'ils n'ont pas voulu renoncer à la doctrine de l'eucharistie ni à l'autorité du pape, et ce motif revient dans l'aménagement de l'église et du domaine : les dix-neuf cierges, les dix-neuf fleurs, la couronne et la croix.

Les visiteurs parcourent souvent le chemin qui fait le tour du champ des martyrs ainsi que la route des Gueux et des Martyrs, qui relie le lieu où les Gueux de mer débarquèrent en 1572 à l'église de pèlerinage. Le sanctuaire relève du diocèse de Rotterdam, mais le pèlerinage est résolument national : des catholiques de tous les Pays-Bas s'y rassemblent.

La mémoire d'Edith Stein, de Titus Brandsma et de Karl Leisner y a également sa place, si bien que le sanctuaire prolonge expressément le martyre jusqu'au XXe siècle.

La festa dei Martiri di Gorcum è il 9 luglio, giorno della loro esecuzione nel 1572.

Attorno a quella data si tiene a Brielle il Pellegrinaggio nazionale, il momento più importante dell'anno per questo santuario. Il giorno preciso varia di anno in anno; le edizioni recenti sono cadute per esempio l'8 luglio 2023 e l'11 luglio 2026.

La devozione ruota attorno alla fermezza nella fede. I diciannove morirono perché non vollero rinunciare alla dottrina dell'eucaristia e all'autorità del papa, e quel motivo ritorna nell'allestimento della chiesa e dell'area: le diciannove candele, i diciannove fiori, la corona e la croce.

I visitatori percorrono spesso il giro attorno al campo del martirio e la Geuzen- en Martelarenroute, che collega il punto dove i pezzenti del mare sbarcarono nel 1572 con la chiesa di pellegrinaggio. Il santuario dipende dalla diocesi di Rotterdam, ma il pellegrinaggio è dichiaratamente nazionale: vi si ritrovano cattolici da tutti i Paesi Bassi. Anche la memoria di Edith Stein, Titus Brandsma e Karl Leisner trova posto nell'area, con cui il santuario prolunga espressamente il martirio fino al Novecento.

La fiesta de los Mártires de Gorcum es el 9 de julio, día de su ejecución en 1572.

En torno a esa fecha se celebra en Brielle la Peregrinación Nacional, el momento más importante del año para este santuario. El día exacto varía de un año a otro; ediciones recientes cayeron, por ejemplo, el 8 de julio de 2023 y el 11 de julio de 2026.

La devoción gira en torno a la firmeza en la fe. Los diecinueve murieron por no querer renunciar a la doctrina de la eucaristía y a la autoridad del papa, y ese motivo reaparece en el ajuar de la iglesia y del recinto: las diecinueve velas, las diecinueve flores, la corona y la cruz.

Los visitantes suelen recorrer la galería en torno al campo del martirio y la Ruta de los Mendigos y los Mártires, que enlaza el punto donde los mendigos del mar desembarcaron en 1572 con la iglesia de peregrinación. El santuario depende de la diócesis de Róterdam, pero la peregrinación es marcadamente nacional: acuden católicos de todos los Países Bajos.

También la memoria de Edith Stein, Tito Brandsma y Karl Leisner tiene su lugar en el recinto, con lo que el santuario prolonga expresamente el martirio hasta el siglo XX.